Marcos 12
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Te Jèsús ní ngüíta‑gá cání‑gǎ ɨɨⁿ cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
1 Depois, entrou Jesus a falar-lhes por parábola: Um homem plantou uma vinha, cercou-a de uma sebe, construiu um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Te sátá nǐ sáá nduu nǐ cuu ndéhé yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii ɨɨⁿ tée xìnu cuechi núú‑dě: “Cuàháⁿ cácáⁿ‑n sǎ cúú cuèndá‑í núú cuè tée ní dándǒo ndàha‑í nchaa yoho yàha stilé sá nǐ xitu‑í‑áⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te tée xìnu cuechi‑áⁿ nǐ xica‑dé cuáháⁿ‑dé.
2 No tempo da colheita, enviou um servo aos lavradores para que recebesse deles dos frutos da vinha;
3 Te cue tée‑áⁿ nǐ tnɨɨ‑güedé tée xìnu cuechi‑áⁿ, te ní caniha‑güedě xii‑dé, te dǎtnùní ní nacuícúⁿ ñáhá‑güedě, te ñá túú tnàhí ná ní sǎñaha‑güedě.
3 eles, porém, o agarraram, espancaram e o despacharam vazio.
4 Te tée cùu xítohó yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha tùcu‑dé ɨngá tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑dé. Te òré ní quexìo tée xìnu cuechi‑áⁿ te cue tée‑áⁿ nǐ sáha ñaha‑güedě yúú xii‑dé, te ní táhú‑güedě dɨ́quɨ́‑dě, te ní xícuèhé ñáhá‑güedě xii‑dé.
4 De novo, lhes enviou outro servo, e eles o esbordoaram na cabeça e o insultaram.
5 Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha tùcu‑dé ɨngá tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ‑dé núú cuè tée‑áⁿ, dico tée‑áⁿ òré ní quexìo‑dé te ní sahni ñaha‑güedě xii‑dé. Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ nǐ tendaha‑dě vài‑gá cue tée xìnu cuechi núú‑dě cuáháⁿ ngácáⁿ‑güedé sá cúú cuèndá‑dé ní cùu dico dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide ñaha tùcu cue tée ndèé nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ xii‑güedé, chi dava‑güedé ní caniha‑güedě te dava‑güedé ní sahni ñaha‑güedě.
5 Ainda outro lhes mandou, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 ’Te tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿdii‑ná tée tendaha‑dě quɨ́hɨ́ⁿ núú cuè tée ní dándǒo ndaha‑dě sá nǐ xitu‑dé‑áⁿ, te tée tendaha‑dě‑áⁿ cúú‑dě déhe ducuⁿ‑dé, te ío cùu iní ñáhá‑dě. Te ní sani iní‑dé: “Váha‑gá nǔu tendaha‑ǐ déhe‑í‑a núhú‑dé, chi òré quiní ñáhá‑güedě xii‑dé te cànehe‑güedé sá yɨ́ñùhu núú‑dě”, duha ní sani iní‑dé. Te ducaⁿ te ní xáhaⁿ‑dě xii déhe‑dé‑áⁿ sǎ nùhú‑dé, te tée‑áⁿ cuǎnuhú‑dé cuáháⁿ ngácáⁿ‑dé sá cúú cuèndá tǎtá‑dě núú cuè tée‑áⁿ.
6 Restava-lhe ainda um, seu filho amado; a este lhes enviou, por fim, dizendo: Respeitarão a meu filho.
7 Dico òré ní xiní cue tée quìde chiuⁿ‑áⁿ děhe tée cùu xítohó nchaa yoho yàha stilé‑áⁿ, te ní xítnàha‑güedé: “Tée‑ǎⁿ tée véxi nduu táhú ñuhu‑a ndɨhɨ sá cáá nǔú‑xi, dico cahni‑o‑dě te mee‑o ndùu táhú‑ó sǎ ndúú tǎhú‑dě”, duha ní xítnàha‑güedé.
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Te ní tnɨɨ‑güedé tée‑áⁿ, te ní sahni ñaha‑güedě, te ní dáquéné‑güedě yɨquɨ cùñú‑dé ɨɨⁿ xio yuhu ñùhu núú cáá yòho yaha stilé‑áⁿ —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núǔ‑yu.
8 E, agarrando-o, mataram-no e o atiraram para fora da vinha.
9 Te Jèsús ní xáhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu:
9 Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros.
10 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá xií‑yu:
10 Ainda não lestes esta Escritura:
11 Chi mee Yǎ Ndiǒxí ducaⁿ nǐ cachí‑gá cunduu, te cùu‑xi ɨɨⁿ sá ǐo cùñúhu‑o vìtna.
11 isto procede do Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Te cue tée ní xíndedóho nàcuáa ndùu tnúhu ní cáháⁿ‑gá ní cuiní‑güedé tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá ní cùu, chi ní cutnùní iní‑güedé sá cuèndá‑güedé ní cáháⁿ‑gá, dico ní yùhú‑güedé tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá cuèndá sá ǐo vài ñáyiu, te ná ìó ná cada ñàhá‑yu xii‑güedé ní sani iní‑güedé, te ní xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé.
12 E procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque compreenderam que contra eles proferira esta parábola. Então, desistindo, retiraram-se.
13 Te sátá nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te ní tendaha‑güedě ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu fariséú, ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú cue tée cùndɨhɨ té Hèrodés cuáháⁿ‑güedé núú ndécú Jèsús ndúcú‑güedě nàcuáa cada‑güedé datɨ̀cánuu ñaha‑güedě xii‑gá núú tnǔhu càháⁿ‑gá.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Te cue tée‑áⁿ nǐ quexìo‑güedé núú Jèsús, te xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá:
14 Chegando, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro e não te importas com quem quer que seja, porque não olhas a aparência dos homens; antes, segundo a verdade, ensinas o caminho de Deus; é lícito pagar tributo a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Dico Jèsús ní cutnùní iní‑gá sá xító ndèé ñáhá‑güedě xii‑gá, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
15 Mas Jesus, percebendo-lhes a hipocrisia, respondeu: Por que me experimentais? Trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Te cue tée‑áⁿ nǐ dánèhé ñáhá‑güedě xii‑gá ɨɨⁿ díhúⁿ sǎ chǎhu‑güedé cuèndá impuèstú. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes: De quem é esta efígie e inscrição? Responderam: De César.
17 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
17 Disse-lhes, então, Jesus: Dai a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E muito se admiraram dele.
18 Te sátá dúcáⁿ te ní quexìo ɨɨⁿ úú cue tée cùu saducéú núú ndécú Jèsús, te cue tée‑áⁿ ñǎ túú sàndáá iní‑güedé sá ndótó cuè ñáyiu ní xíhí, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
18 Então, os saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se dele e lhe perguntaram, dizendo:
19 —Mèstrú, ndíi Moìsés càchí ndíi núú tùtú ndíi ndècu vitna sá nǔu ɨɨⁿ tée na cùú‑dé te quendóo ñadɨ̀hɨ́‑dé, te núu ñá túú ní xǒo déhe‑dé ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé‑áⁿ, te tée cùu ñaní‑dé naqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ cuèndá coo déhe‑dé ndɨhɨ‑aⁿ cuèndá tée ní xíhí‑áⁿ.
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém e deixar mulher sem filhos, seu irmão a tome como esposa e suscite descendência a seu irmão.
20 Te ní xíndecu úsá tnàhá cue tée mee‑ni ndɨ̀ ñaní‑güedé. Te tée díhna ní níhí ñadɨ̀hɨ́‑dé, te ñá túú ní cùdíi‑dé cundecu‑dé chi ní xíhí‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑dé.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência;
21 Te tée cùu uú ní naqueheⁿ‑dé ñaha ní quendóo quèé‑áⁿ, dico ní xíhí tucu‑dé, te ni ɨ̀ɨⁿ tucu déhe‑dé ñá túú ní xǒo ndɨhɨ ñaha‑áⁿ. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ xíhí tée cùu uní.
21 o segundo desposou a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Te ní xínu ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii ñaha‑áⁿ, dico ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá túú ní xǒo déhe‑güedé ndɨhɨ‑aⁿ, te ní ndɨhɨ‑güedé ní xíhí te ndéé núú nǐ ndɨhɨ‑ná ní xíhí tnàhá ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Te na sàá nduu ndòto‑güedé ndɨhɨ ñaha‑ǎⁿ, ¿te ndědacàa‑güedé ñadɨ̀hɨ́‑güedé cuu‑aⁿ‑i? Chi ndɨ ùsá‑güedé ní cándeca ñaha‑güedě xii‑aⁿ —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii‑gá.
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será ela a esposa? Porque os sete a desposaram.
24 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
24 Respondeu-lhes Jesus: Não provém o vosso erro de não conhecerdes as Escrituras, nem o poder de Deus?
25 Te na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ òré ná sàá nduu ndòto nchaa ñáyiu ní xíhí, te dàvá‑áⁿ vǎ yǒo‑gá dasaⁿ děhe yoco‑xi chi vá yǒo‑gá candeca tnàha, chi na ndòtó‑yu te cuu‑ná‑yu dàtná cue espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
25 Pois, quando ressuscitarem de entre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento; porém, são como os anjos nos céus.
26 Te núu nchòhó cuìní‑ndó cǎháⁿ‑ndó cuèndá nchaa ñáyiu ndoto, te díhna‑gá dacuàha‑ndo nacuáa ní chídó tnùní ndíi Moìsés núú tùtú ndíi ni cùu. Chi dɨu núú tùtú ndíi càháⁿ‑xi nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi cútnàhá ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ ɨɨⁿ xichi núú níhnú tnùtaú nchìcúⁿ ñuhú. Te duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi: “Yúhú cúù‑í Ndiǒxí tě Àbrahám, ndɨhɨ té Isàác, ndɨhɨ té Jàcób”, duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi càchí‑xi núú tùtú ndíi.
26 Quanto à ressurreição dos mortos, não tendes lido no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou:
27 Te Yá Ndiǒxí ñá túú cùu‑gá Ndiǒxí cue ñáyiu ní xíhí, chi cùu‑gá Ndiǒxí cue ñáyiu xǐndecu vǐvú, núu xíǎⁿ nchòhó ío xǐta‑ndo tnǔhu càháⁿ‑ndó. Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá cuèndá cue tée‑áⁿ, te xíǎⁿ cútnùní sá cuěi ní xíhí‑güedé sá cúú‑xí tnàha ñáyiu‑güedé, dico ndècu vívú‑güedě sá cúú‑xí‑gǎ —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
27 Ora, ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Laborais em grande erro.
28 Te tnàhá ɨɨⁿ tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ndèdóho‑dé nchaa tnúhu càháⁿ Jèsús ndɨhɨ cue tée cùu saducéú‑áⁿ, te ndèdóho‑dé sá sǔúní vǎha nìhí‑gá tnúhu nàdanchocáva‑gá. Te ní sándehe yatni‑dé núú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
28 Chegando um dos escribas, tendo ouvido a discussão entre eles, vendo como Jesus lhes houvera respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
29 Respondeu Jesus: O principal é:
30 Te cuu iní‑ndó Dǔtú Ndiǒxí Yaá cúú Ndiǒxí‑ndó nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ndó, te cani iní‑ndó càda‑ndo datná cuìní méé‑gǎ, te mee‑ni tnǔhu váha cani iní‑ndó cuèndá cuu vii cuu váha‑ndo nǔú‑gǎ, te coo iní‑ndó càda‑ndo nacuáa cuu váha iní‑gá”, duha càháⁿ tnúhu sá ǐo‑gá cúnùu.
30 Amarás, pois, o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de toda a tua força.
31 Te duha càháⁿ tucu ɨngá tnúhu cùu uú sá ǐo cùnuu: “Cuu iní‑ndó tnàha ñáyiu‑ndo dàtná cúú ìní‑ndó mèe‑ndo”, duha càháⁿ tnúhu cùu uú‑áⁿ. Te úú duha‑ni tnúhu‑a cùu‑xi tnúhu sá ǐo‑gá cúnùu —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
31 O segundo é:
32 Te tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ní xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
32 Disse-lhe o escriba: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que ele é o único, e não há outro senão ele,
33 Te dàtná ní cachí‑n sǎ nɨ̀ yuhu nɨ iní‑ó cùu iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te cani iní‑ó càda‑o nacuáa cuu vii cuu váha iní‑gá te ío vii ío váha cuu iní‑ó dàtná cuìní méé‑gǎ, te coo iní‑ó càda‑o nacuáa cuu váha iní‑gá, te cuu iní‑ó cuè tnaha ñáyiu‑o dàtná cúú ìní‑ó mèe‑o. Te nchaa xíǎⁿ ío‑gá xíní ñùhu‑xi cada‑o dacúúxí sǎ cuǎñaha‑o quɨ̀tɨ cahni‑güedé te cáyú‑dɨ nduu táhú ñáhá Yǎ Ndiǒxí, ndɨhɨ dàcúúxí nchàa dava‑gá sá sǎñaha‑o ndùu táhú‑gǎ —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e de toda a força, e amar ao próximo como a si mesmo excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Te sá dúcáⁿ ǐo váha ndùu tnúhu ní cáháⁿ tée‑áⁿ, núu ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé:
34 Vendo Jesus que ele havia respondido sabiamente, declarou-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém mais ousava interrogá-lo.
35 Te Jèsús yɨ́hɨ́‑gǎ xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu danehé‑gá ñáyiu, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Te mee ndǐi Dàvií‑áⁿ nǐ dácáhú ìní ñáhá Espíritú Yǎ Ndiǒxí xii ndíi nàcuáa cáháⁿ ndíi, te duha ní cachí ndíi:
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 ¿Te nása cùu Cristú déhe ndíi Dàvií, te mee ndǐi ní cachí ndíi sá cúú‑gǎ Xítohó ndíi? —càchí Jèsús xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
37 O mesmo Davi chama-lhe Senhor; como, pois, é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Te òré dánèhé ñáhá Jèsús xii cue ñáyiu, te xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
38 E, ao ensinar, dizia ele: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e das saudações nas praças;
39 Te nàcáxi‑güedé xìlé sácǒo nchihi cue tée cùnuu‑gá xɨtɨ́ veñúhu sàcóo nchihi‑güedé. Te ducaⁿ‑ni quìde‑güedé cuěi òré quɨ́hu‑güedé mèsá caxi‑güedé òré ndécú‑güedě ɨɨⁿ vico, chi mee‑ni nǔú sácǒo cue tée cùnuu cuiní‑güedé coo‑güedé.
39 e das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares nos banquetes;
40 Te quèndeé‑güedé vehe nchaa ñáyiu quèé, te ío naha càháⁿ ndɨhɨ‑güedé Yǎ Ndiǒxí dàndahú‑güedé méé‑güedě sá ǐo quìde ndáá‑güedé cuèndá sá cuìní‑güedé cáháⁿ váha ñáyiu cuèndá‑güedé. Te sá dúcáⁿ quìde‑güedé te ío‑gá ndoho‑güedé núú ùhú núú ndàhú dàcúúxí dàva‑gá ñáyiu —càchí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
40 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Te nùcóo Jèsús xɨtɨ́ veñúhu yatni núú ndécú àlcanciá te ndèhe‑gá xǐdáquěe ñáyiu díhúⁿ xɨtɨ́ alcancìá‑áⁿ, te tnàhá cue ñáyiu cuica xǐdáquěe‑yu vài díhúⁿ.
41 Assentado diante do gazofilácio, observava Jesus como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Te ní quexìo ɨɨⁿ ñaha ndahú ñaha quèé, te ndèhe‑gá ní dáquěe‑aⁿ úú tnàhá díhúⁿ còbrí xɨtɨ́ alcancìá, te díhúⁿ‑ǎⁿ ǐo sacú yáhu‑xi.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, depositou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Te Jèsús ní cana‑gá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta viúva pobre depositou no gazofilácio mais do que o fizeram todos os ofertantes.
44 Chi nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ dáquěe‑yu mee‑nǎ díhúⁿ sǎ nǐ quendóo‑ná, dico ñaha quèé‑a cuěi ndàhú‑aⁿ dico ní dáquěe‑aⁿ nɨhìí díhúⁿ sǎ cuááⁿ sǎ cáxí‑áⁿ ní cùu —cachí‑gá xǎhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
44 Porque todos eles ofertaram do que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo quanto possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.