Lucas 8

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Te sátá dúcáⁿ nǐ cuu te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá tɨtnɨ́ víhí ñùú náhnú, ndɨhɨ ñuú lǐhli dànehé‑gá ñáyiu nàcuáa ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu. Te cuáháⁿ ndɨhɨ‑gá ndɨ ùxúú tnàhá cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá,
1 E aconteceu que, depois disto, ele foi em todas cidades e aldeias, pregando e anunciando as boas novas do reino de Deus; e os doze estavam com ele,
2 ndɨhɨ ɨɨⁿ ǔú ñáyiu dɨ̀hɨ́ ní quide tátna‑gá ní xɨ́hɨ ñaha espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha, ndɨhɨ ñáyiu tnàhá dava‑gá cuéhé ǔhú ní cùu. Te xíáⁿ tnàhá tucu ɨɨⁿ ñaha nàni Mariá Magdalèná, te ñaha‑áⁿ nǐ xɨ́hɨ ñaha ǔsá espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑aⁿ ni cùu, te ní quee ñaha‑xi.
2 e certas mulheres, que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios,
3 Te tnàhá ɨɨⁿ ñaha nàni Juáná ñadɨ̀hɨ́ ɨɨⁿ tée nàni Chúza tée ní cunuu nǐ xinu cuechi vèhe té Hèrodés, ndɨhɨ ɨngá ñaha nàni Susaná nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ chindee ñàhá‑yu xii‑gá ndɨhɨ nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide vài‑gá tucu ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ.
3 e Joana, a esposa de Cuza, mordomo de Herodes, e Suzana, e muitas outras que o serviam com os seus bens.
4 Te ío vài ñáyiu ndaa ñuú ní tacá‑yu núú ndécú Jèsús, te ní ngüíta‑gá ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núǔ‑yu cuèndá tecú tnùní‑yu tnúhu‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
4 E tendo se ajuntado uma grande multidão, e vindo até ele de todas as cidades, ele falou por parábola:
5 —Ɨɨⁿ tée cuángacáⁿ‑dé trìú. Te òré ní ngüíta‑dé dǎngoyo‑dé trìú‑áⁿ te dava ní quene ndava ní ngava ndéé ichi, te ní xénihnu ñáyiu, te ní xiní tɨ́laá te ní nadatàcá‑güedɨ.
5 Um semeador saiu a semear a sua semente; e enquanto ele semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a devoraram.
6 Te dava ní ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú, te ní xínu‑xi dico núú sàcú‑ni nduu te ní yíchí‑xi, chi ñá túú cǒhyo yɨ̀hɨ.
6 E outra caiu sobre a pedra, e, tendo brotado, murchou, porque não havia umidade.
7 Te dava ní ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu, te ɨɨⁿnuu‑ni nǐ xínu‑xi ndɨhɨ tnu ìñu‑áⁿ, te tnu ìñu‑áⁿ nǐ dánáá‑xí nchàa triú sá nǐ xínu‑áⁿ.
7 E outra caiu entre espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Dico dava trìú‑áⁿ nǐ ngava‑xi núú ndécú ñùhu cocoⁿ, te xíǎⁿ ní xínu‑xi te ní sahnu‑xi, te ío váha ní cuu, chi núú ɨ́ɨ́ⁿ‑ní trìú te ní nguɨ́hɨ yoco‑xi ɨɨⁿ cièndú trìú‑xi —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
8 E outra caiu em boa terra, e, crescendo, produziu fruto, a cento por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní xícáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nǔu nása quèe‑xi cuendú ní cani‑gá núú ñǎyiu.
9 E os seus discípulos perguntaram-no, dizendo: O que poderia ser esta parábola?
10 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
10 E ele disse: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros por parábolas, para que vendo, eles não possam enxergar; e ouvindo, eles não possam compreender.
11 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá xii‑güedé:
11 Ora, a parábola é esta: A semente é a palavra de Deus.
12 Te trìú sá nǐ quene ndava ní ngava ndéé ichi‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní quée iní‑xi tnúhu Yá Ndiǒxí, dico sácuíhná cuǎháⁿ‑xi xòcani‑xi tnúhu‑gá iní‑yu cuèndá sá vǎ quɨ̀ndáá iní‑yu, te vá nánìhí tàhú‑yu.
12 E os que estão à beira do caminho são os que ouvem; então vem o diabo, e tira a palavra de seus corações, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Te trìú sá nǐ ngava ñuhu yadi nǔú yɨ́hɨ́ vìhi yúú, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí te dɨ́ɨ́ ìní ní tnɨɨ́‑yu tnúhu‑gá, dico òré ná dàcaháⁿ ñáhá yùcu ñávǎha xií‑yu nándɨ cadá‑yu, te dàña nihnú‑yu tnúhu‑gá chi ñá nìhí ndéě‑yu canchicúⁿ nihnú‑yu nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá.
13 E aqueles sobre pedra são os que, ouvindo recebem a palavra com alegria; mas não têm raiz, os quais creem por algum tempo, e no tempo da tentação se dispersam.
14 Te trìú sá nǐ ngava núú yúcú ndɨ̌quɨ́ⁿ tnu ìñu‑áⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu ní tecú dóho‑xi tnúhu Yá Ndiǒxí, dico cuèé cuèé ní nacuanaá‑yu tnúhu‑gá, chi cuèndá mee‑ni sǎ cúú‑xí mèé‑yu ñùhu iní‑yu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑yu cuu cuìcá‑yu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu nchaa sá ìó ñuyíú‑a núu xíǎⁿ àúⁿ nǎ cuu ní xíndedóho‑yu tnúhu‑gá.
14 E a que caiu entre espinhos, esses são os que ouviram, e indo adiante, são sufocados pelos cuidados e riquezas e deleites desta vida, e não dão fruto com perfeição.
15 Dico trìú sá nǐ ngava núú ndécú ñùhu cocoⁿ, xíǎⁿ cúú‑xí dàtná ñáyiu váha iní‑xi ní xíndedóho tnúhu Yá Ndiǒxí chi ñá túú dàña nihnú‑yu, te nɨ yùhu nɨ iní‑yu quìdé‑yu nchaa nàcuáa càháⁿ tnúhu‑gá.
15 Mas a da boa terra, estes são os que, tendo ouvido a palavra de coração sincero e bom, guardam-na e produzem fruto com perseverança.
16 ’Te ñá túú nì ɨɨⁿ ñáyiu tèñuhú‑yu ɨɨⁿ itɨ te dàdáhu‑yu, àdi chiváha‑yu ɨɨⁿ caha càmá, chi tàxi ndecú‑yu núú nǐnu cuèndá cutnùní núú nchàa ñáyiu ndècu vehe.
16 Nenhum homem, acendendo uma candeia, a cobre com um vaso, ou a põe debaixo da cama; mas a coloca no castiçal, para que os que entram vejam a luz.
17 Te ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá ñǎ tècú tnùní ñáyiu vitna vá càchí‑ó sǎ vǎ tècú tnùní‑yu chi dacuéi sá tècú tnùní‑yu, te ni ɨ̀ɨⁿ tnúhu sá càchí‑ó cùu yuhu vitna vá cúú yùhu chi dacuɨtɨ́í sǎ quéé tǔu‑xi núú ñǎyiu.
17 Porque não há nada em secreto, que não será manifesto; nem alguma coisa oculta, que não se tornará conhecida e venha à luz.
18 ’Te chí cúndèdóho váha tnúhu na càháⁿ‑í‑a. Nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí ío‑gá cuita quɨndáá‑gá iní ñáhǎ‑yu xii‑gá quɨ́hɨ́ⁿ, te nchaa ñáyiu ñá túú sàndáá iní ñáhá xìi‑gá uuⁿ‑gá cuita cuu sàá‑gá iní‑yu núú‑gǎ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
18 Vede, pois, como ouvis; porque aquele que tem, a ele será dado; e aquele que não tem, até o que parece ter lhe será tomado.
19 Te ní quexìo náná Jèsús ndɨhɨ cue ñaní‑gá vehe núú ndécú‑gǎ, te ñá ndácǔ‑yu cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá chi ío cuéhé ñǎyiu ndècu núú ndécú‑gǎ.
19 Então, foram ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Te ɨɨⁿ ñáyiu xǐndecu‑áⁿ nǐ dáyǎha‑yu tnúhu núú‑gǎ, te xǎhǎⁿ‑yu:
20 E foi-lhe contado por alguns que disseram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
21 E, respondendo ele, disse-lhes: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus, e a praticam.
22 Te ɨɨⁿ nduu ní quée Jèsús bàrcú ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
22 Ora, aconteceu em um certo dia, que ele entrou no barco com seus discípulos, e disse-lhes: Vamos para o outro lado do lago. E eles partiram.
23 Te nɨni ñùhu barcú ichi cuáháⁿ‑xi núú ndute ní xídí Jèsús. Te ní ngüíta‑xi níhi vìhi quene táchí te ta nàdachitú‑xi ndute xɨtɨ́ bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ, te sa cuìní‑nǎ‑xi quée naa bàrcú‑áⁿ xɨtɨ́ ndute ni cùu.
23 Mas, enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago, e enchiam-se de água, estando em perigo.
24 Te ní sáháⁿ‑güedé núú cáá Jèsús xìdí‑gá, te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
24 E, chegando-se a ele, o acordaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e eles cessaram, e houve calmaria.
25 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
25 E ele disse-lhes: Onde está a vossa fé? E eles, temendo, maravilharam-se, dizendo uns aos outros: Que tipo de homem é este, que ordena até aos ventos e à água, e eles lhe obedecem?
26 Te ní sáá‑gá ndɨhɨ‑güedé yucu cue tée ñuú Gàdará, te yɨ̀hɨ ndáá‑ni ndàa ɨngá xio làgúná‑áⁿ cáá dìstritú Galìleá.
26 E eles chegaram à terra dos gadarenos, que está defronte da Galileia.
27 Te òré ní quene Jèsús xɨtɨ́ bàrcú te ní dáyátní ñàha ɨɨⁿ tée ñuú‑áⁿ xii‑gá, te yɨ̀hɨ ñaha tɨtnɨ́ espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha xii‑dé. Te ní cunaha ñà túú‑gǎ sácuǐhnu‑dé dóó‑dě, te ni ñà túú‑gǎ sácǔndecu‑dé vehe‑dé, chi da nchaa núú yɨ́ndǔxi ndɨ́yɨ quìde vehe‑dé.
27 E, quando ele desembarcou, saiu-lhe ao encontro, fora da cidade, um certo homem que tinha demônios há muito tempo, e não usava roupas, nem habitava em alguma casa, mas nos sepulcros.
28 Te òré ní xiní‑dé Jèsús te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ, te cue espíritú yɨ́hɨ́ ñàha xii‑dé‑áⁿ nǐ quide‑xi níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
28 Mas, vendo a Jesus, gritando, caiu diante dele, e disse em alta voz: O que tenho eu para fazer contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Eu suplico-te que não me atormentes.
29 Te ducaⁿ nǐ cáháⁿ‑dé cuèndá sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii nchaa espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha yɨ̀hɨ ñaha sá ná quèe ñaha‑xi xii‑dé. Te nchaa xíǎⁿ ní xóo dacàháⁿ‑xi iní‑dé nándɨ sá nǐ xóo cada‑dé nǔu ní xóo dacùtu ñaha‑güedé cadèná xii‑dé cuèndá sá ñà túú‑gǎ ná cada‑dé, te ní xóo cundeé ñáhá‑güedě, dico cuěi ducaⁿ dico ní xóo dandàva‑ni‑dé cadèná, te cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ nǐ xóo dacùnu ñaha‑xi xii‑dé ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ‑dé xɨtɨ́ yucu.
29 (Porque tinha ordenado ao espírito imundo que saísse daquele homem. Porque frequentemente se apoderara dele; e guardavam-no preso, com correntes e cadeias; e, quebrando os grilhões, era impelido pelo demônio para os desertos).
30 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núú‑dě, te xáhaⁿ‑gǎ:
30 E Jesus perguntou-lhe, dizendo: Qual é o teu nome? E ele disse: Legião; porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Te nchaa espíritú‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú Jèsús sá vǎ téndàha ñaha‑gá xii‑xi quɨ́hɨ́ⁿ‑xi núú ùhú núú ndàhú.
31 E pediram-lhe para que não os mandasse para o abismo.
32 Te dɨu‑ni yatni yucu núú ndécú Jèsús‑áⁿ yɨ́hɨ́ vài cuchí xǐxexi‑güedɨ, te nchaa espíritú‑áⁿ nǐ cáháⁿ ndàhú‑xi núú‑gǎ sá ná dàña‑gá quɨ́hu‑xi yɨquɨ cùñú nchaa cùchí‑áⁿ, te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá cúú quɨ̌hu‑xi yɨquɨ cùñú‑güedɨ.
32 E havia ali uma manada de muitos porcos pastando no monte; e pediram-lhe que lhes permitisse entrar neles; e ele lhos permitiu.
33 Te ní quee ñaha nchàa espíritú‑áⁿ xii tée‑áⁿ, te ní quɨ́hu‑xi nchaa cùchí‑áⁿ, te cùchí‑áⁿ nǐ xinu‑güedɨ duha ní quée‑güedɨ ndàa núú dèhvá yuhu làgúná‑áⁿ, te ní ngaunihnu‑güedɨ xɨtɨ́ ndute te ní ndɨhɨ‑güedɨ ní cáhá.
33 Então, os demônios saindo do homem, entraram nos porcos; e a manada correu violentamente a um lugar íngreme para o lago, e se afogaram.
34 Te òré ní xiní cue tée xìto cuchí‑áⁿ nàcuáa ní cuu te ní yùhú‑güedé ní xinu‑güedé, te ní sáháⁿ‑güedé ní cani‑güedé cuèndú núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ ñuú, ndɨhɨ núú cuè ñáyiu ndècu xɨtɨ́ yucu.
34 E aqueles que os alimentavam, vendo o que havia acontecido, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Te nchaa ñáyiu ní níhí tnǔhu ní queé‑yu cuáháⁿ ndéhě‑yu nàcuáa ní cuu. Te òré ní quexìó‑yu núú ndécú Jèsús, te ní xiní‑yu tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ núcǒo‑dé núú sàhá Jèsús, te nìhnu‑ná‑dé dóó‑dě, te nùcóo‑dé dàtná ɨɨⁿ ñáyiu váha, te ní yùhú‑yu òré ní xiní ñáhǎ‑yu xii‑dé.
35 Então, eles saíram para ver o que tinha acontecido, e vieram a Jesus, e encontraram o homem de quem haviam saído os demônios assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e eles ficaram com medo.
36 Te nchaa ñáyiu ní xiní nàcuáa ní cuu ní ndúha tée yɨ̀hɨ ñaha cue espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha‑áⁿ ní cùu ní caní‑yu cuèndú núú nchàa ñáyiu ní quexìo‑áⁿ nàcuáa ní cuu ní ndúha tée‑áⁿ ndɨhɨ nàcuáa ní cuu cuèndá nchaa cùchí‑áⁿ.
36 E também os que tinham visto aquilo, contaram-lhes como o possuído por demônios havia sido curado.
37 Te sá dúcáⁿ nǐ níhǐ‑yu tnúhu nàcuáa ní cuu, núu nchaa ñáyiu ñuú Gàdará ío ní yùhú‑yu te ní ngüíta‑yu càháⁿ ndàhú‑yu núú Jèsús sá ná nùhú‑gá nǔu ndèé ichi véxi‑gá. Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑yu núu cuáháⁿ‑gá núú ndécú bàrcú. Te òré ndée‑gá bàrcú‑áⁿ nǔhú‑gá
37 Então, toda a multidão da terra ao redor dos gadarenos pediu-lhe para que se afastasse deles, porque estavam tomados por grande temor; e entrando ele no barco, retornou.
38 ní ngüíta tée ní xɨ́hɨ ñaha cuè espíritú cúndɨ̀hɨ yucu ñávǎha càháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ nǔu vá cúndèe iní‑gá quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xii‑dé, dico Jèsús ní quide ndee ìní ñáhá‑ni‑gǎ xii‑dé, te ní xáhaⁿ‑gǎ:
38 E o homem de quem haviam saído os demônios, lhe pedia para que pudesse estar com ele, mas Jesus o despediu, dizendo:
39 —Cuanùhú vehe‑n, te cani‑n cuèndú núú nchàa ñáyiu sá ǐo càhnu cuu nchaa sá vǎha ní quide ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑n —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
39 Retorna para a tua própria casa, e mostra quão grandes coisas Deus fez por ti. E ele foi pelo seu caminho, publicando por toda a cidade quão grandes coisas Jesus lhe fizera.
40 Te òré ní ndexìo Jesús ndàa ɨngá xio yuhu làgúná, te ñáyiu xǐndecu xíáⁿ sa ndètu cahnu ñaha‑ná‑yu, te ío váha ní cáháⁿ ndɨhɨ ñàhá‑yu xii‑gá òré ní nasáá‑gá.
40 E aconteceu que, ao retornar Jesus, a multidão o recebeu com alegria; porque todos o estavam esperando.
41 Te ɨɨⁿ tée tàxi tnuní veñúhu ní quexìo‑dé núú ndécú Jèsús, te tée‑áⁿ nání‑dě Jàirú, te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě núú‑gǎ càháⁿ ndàhú‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xii‑gá:
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era um governante da sinagoga; e, prostrando-se aos pés de Jesus, pedia-lhe que fosse à sua casa;
42 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě chi ndècu ɨɨⁿ dii‑ni déhe yoco‑dě, te ndècu‑xi datná úxúú cuíá‑xi, te càhú víhí tnàhá‑xi cùhú‑xi te cuìní‑xi cuú‑xi. Te Jèsús ní xica‑gá cuáháⁿ‑gá ndɨhɨ tée‑áⁿ, te ío vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te dàdehnde ñaha‑ná‑yu xii‑gá ní cùu.
42 porque ele tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Mas, enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Te tnuú nchaa ñáyiu‑áⁿ ñútnàhá ɨɨⁿ ñaha cùhú, te ñaha‑áⁿ sà ní cuu úxúú cuíá sǎ cùhú‑aⁿ ngòyo ñaha nɨ́ñɨ́ xii‑aⁿ, te ío cuéhé dǐhúⁿ nǐ cuu dàndoñuhu‑aⁿ chi ní nadico‑aⁿ nchàa sá ndécú ndɨ̀hɨ‑aⁿ cuendá ní níhí‑aⁿ díhúⁿ nǐ queheⁿ nchaa ñáyiu ní quide tátna ñaha xìi‑aⁿ, dico ni ɨ̀ɨ́ⁿ‑yu ñá túú ní ndàcú‑yu ndúha‑aⁿ.
43 E uma mulher que tinha um fluxo de sangue havia doze anos, e gastara todos os seus sustentos com médicos, e não pôde ser curada por ninguém,
44 Te ní sáháⁿ ndehe yatni‑aⁿ ndàa sátá Jèsús, te ní tnándeé‑aⁿ luha yuhu dǒó‑gǎ te òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha‑aⁿ.
44 chegando por detrás dele, tocou na orla da sua veste, e imediatamente estancou o fluxo do seu sangue.
45 Te Jèsús ní xícáⁿ tnúhú‑gǎ núǔ‑yu, te xáhaⁿ‑gǎ:
45 E disse Jesus: Quem me tocou? Quando todos negavam, Pedro e os que estavam com ele disseram: Mestre, a multidão te aperta e te pressiona, e dizes: Quem me tocou?
46 Dico Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
46 E disse Jesus: Alguém me tocou, porque eu percebi que saiu virtude de mim.
47 Te sátá nǐ xiní ñaha‑áⁿ sǎ nǐ cutnùní iní Jèsús sá nǐ tnándeé ñáhá‑áⁿ xìi‑gá, te yùhú yùhú‑aⁿ ní sáhá‑aⁿ ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑áⁿ nǔú‑gǎ, te ní náhmá‑aⁿ núú‑gǎ, ndɨhɨ núú nchàa ñáyiu ná cuèndá ducaⁿ nǐ quide‑aⁿ ní tnándeé‑aⁿ‑gá, ndɨhɨ cuèndá sá òré‑ni‑áⁿ nǐ ndúha‑aⁿ.
47 Então, vendo a mulher que não podia ocultar-se, ela veio tremendo, e prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como ela fora curada imediatamente.
48 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ:
48 E ele lhe disse: Filha, tem bom ânimo, a tua fé te sarou; vai em paz.
49 Te càháⁿ dúcáⁿ‑ní Jèsús ní sáá ɨɨⁿ tée xìnu cuechi vehe té Jàirú tée tàxi tnuní veñúhu, te xǎhaⁿ těe xìnu cuechi‑áⁿ xii‑dé:
49 Enquanto ele ainda falava, veio alguém da casa do governante da sinagoga, dizendo: A tua filha está morta; não incomodes o Mestre.
50 Te sá dúcáⁿ xǎhaⁿ těe xìnu cuechi‑áⁿ xii té Jàirú ní tecú dóho Jèsús, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
50 Mas Jesus, ouvindo-o, respondeu-lhe, dizendo: Não temas; crê somente, e será salva.
51 Te òré ní sáá‑gá vehe té Jàirú te ñá ní dàña‑gá quɨ́hu ñáyiu cùtexínu, núu té Pèlú‑ni ndɨhɨ té Jàcobó‑ni, ndɨhɨ té Juàá‑ni, ndɨhɨ tǎtá ndɨhɨ nǎná‑ni xǐchí nǐ xíhí‑áⁿ cuǎnguɨhu ndɨhɨ‑gá xɨtɨ́ vehe.
51 E, ele entrando na casa, não permitiu que nenhum homem entrasse, senão a Pedro, e a Tiago, e a João, e ao pai e a mãe da menina.
52 Te nchaa ñáyiu sa xíndecu vehe‑dé‑áⁿ xǐndáhyú‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu cuèndá sá nǐ xíhí‑xi. Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
52 E todos choravam, e a pranteavam; mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Te ní sácú ndeé ñáhǎ‑yu xii‑gá, chi sá cúú‑xí mèé‑yu chi ní xíhí ndisa xíchí‑ǎⁿ.
53 E eles riam dele, para o desprezarem, sabendo que ela estava morta.
54 Te Jèsús ní tnɨɨ‑gá ndaha xíchí nǐ xíhí‑áⁿ, te níhi ní cáháⁿ‑gá, te xáhaⁿ‑gǎ:
54 E ele, pondo-os todos fora, tomando-a pela mão, e clamou, dizendo: Menina, levanta-te.
55 Te xíchí‑ǎⁿ nǐ ndoto‑xi, te òré‑ni ní ndacóo‑xi, te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá ná cuǎñàhá‑yu sá cáxí‑xí.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e ele ordenou que lhe dessem de comer.
56 Te tǎtá‑xi ndɨhɨ nǎná‑xi súúní nǐ cuñúhu‑yu sá dúcáⁿ nǐ dándótó ñàha Jesús xii‑xi, te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu sá vǎ yǒo ɨɨⁿ cúñàhá‑yu sá dúcáⁿ nǐ quide‑gá.
56 E seus pais ficaram admirados; mas ele ordenou-lhes que a nenhum homem contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.