Lucas 19

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Te Jèsús ní sáá‑gá ñuú Jerìcó, te ta yǎha‑gá xɨtɨ́ ñuú‑áⁿ cuǎháⁿ.
1 Jesus entrou em Jericó e atravessava a cidade.
2 Te ñuú‑áⁿ ndécú ɨ̀ɨⁿ tée cuica nàni‑dé Zàqueú, te cùnuu‑dé táxí tnùní‑dé cue tée cùndɨhɨ‑dé, cue tée cuihna ìní‑xi quìde cobrá ñáhá xìi ñáyiu cuèndá impuèstú.
2 Havia ali um homem rico chamado Zaqueu, chefe dos cobradores de impostos.
3 Te tée‑áⁿ cuìní‑dé quiní‑dé Jèsús òré‑áⁿ ní cùu te ñá ní ndàcu‑dé, chi ío cuéhé ñǎyiu, te ñá túú dùcúⁿ‑dé.
3 Tentava ver Jesus, mas era baixo demais e não conseguia olhar por cima da multidão.
4 Te xìnu‑dé ní ngódó núú‑dě te ní sáá‑dé dɨ́quɨ́ ɨɨⁿ yutnu sìcómorú nùtnɨ́ɨ yatni yuhu ìchi núú yǎha Jèsús cuèndá cuìní‑dé quiní ñáhá‑dě xii‑gá.
4 Por isso, correu adiante e subiu numa figueira-brava, no caminho por onde Jesus passaria.
5 Te òré tá yǎha Jèsús xíáⁿ, te ní ndonehe núú‑gǎ dɨ́quɨ́ yutnu núú cándòdo‑dé‑áⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
5 Quando Jesus chegou ali, olhou para cima e disse: “Zaqueu, desça depressa! Hoje devo hospedar-me em sua casa”.
6 Te té Zàqueú‑áⁿ nǐ nuu ndɨ̌hɨ‑dé dɨ́quɨ́ yutnu‑áⁿ, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé ní queheⁿ cuèndá‑dé Jèsús vehe‑dé.
6 Sem demora, Zaqueu desceu e, com alegria, recebeu Jesus em sua casa.
7 Te sá nǐ xiní ñáyiu ní quexìo Jesús vehe‑dé, te nchaá‑yu ní ngüíta‑yu càháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑gá, te xǐtnàhá‑yu:
7 Ao ver isso, o povo começou a se queixar: “Ele foi se hospedar na casa de um pecador!”.
8 Te té Zàqueú‑áⁿ nǐ ndacuɨ́ñɨ́‑dé tnuú‑yu, te xǎhaⁿ‑dě xii Jèsús:
8 Enquanto isso, Zaqueu se levantou e disse: “Senhor, darei metade das minhas riquezas aos pobres. E, se explorei alguém na cobrança de impostos, devolverei quatro vezes mais!”.
9 Te Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Zàqueú:
9 Jesus respondeu: “Hoje chegou a salvação a esta casa, pois este homem também é filho de Abraão.
10 Te yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo véxi‑í nándùcu‑í ñáyiu ní xíta nihnu cuèndá dàcácu nihnu‑í‑yu núú ùhú núú ndàhú —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar os perdidos”.
11 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ nǐ sani iní‑yu sá ndɨ̌hɨ‑ni ndɨ́hu ndaha ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu cuèndá sá nǐ cuyatni Jèsús ñuú Jerusàlén, te xíǎⁿ nǔu ní ngüíta Jèsús ní cani‑gá ɨɨⁿ cuèndú núǔ‑yu cuèndá tecú tnùní váha‑yu tnúhu‑gá.
11 A multidão estava atenta ao que Jesus dizia. Então, como ele se aproximava de Jerusalém, contou-lhes uma parábola, pois o povo achava que o reino de Deus começaria de imediato.
12 Te xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
12 Disse ele: “Um nobre foi chamado a um país distante para ser coroado rei e depois voltar.
13 Te cùmání‑gǎ quee‑dé quɨ́hɨ́ⁿ‑dé, te ní cana‑dé úxí cue tée xìnu cuechi núú‑dě, te ní sáñaha‑dě ndɨ́ dɨ́ɨ́ⁿ nǔú‑güedě ɨɨⁿ caa ɨɨⁿ caa díhúⁿ cuàáⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě: “Chí cádá ndǎhú ndɨhɨ díhúⁿ‑ǎⁿ ndèé ná sàá nduu nàsáá‑í”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
13 Antes de partir, reuniu dez de seus servos e deu a cada um deles dez moedas de prata, dizendo: ‘Invistam esse dinheiro enquanto eu estiver fora’.
14 Dico nchaa ñáyiu ñuú quɨndaha‑dě‑áⁿ ñà túú tnàhá iní‑yu sá quɨ́ndàha ñaha‑dé, núu ní tendàhá‑yu cue tée nèhe tnúhu cuáháⁿ núú cuè tée cuáñaha chìuⁿ coo‑dé‑áⁿ, te ní xáhǎⁿ‑yu sá cǔñaha‑güedě sá ñà túú tnàhá iní‑yu sá těe‑áⁿ quɨndaha ñàha‑dé xií‑yu.
14 Seu povo, porém, o odiava, e enviou uma delegação atrás dele para dizer: ‘Não queremos que ele seja nosso rei’.
15 Dico dacuɨtɨ́í sǎ nǐ sáha‑güedé tée‑áⁿ chìuⁿ coo‑dé sá dɨ́ú‑dě quɨndaha‑dě ñáyiu nchaa ñuú‑áⁿ, te ní nacuico‑dě cuánuhú‑dé ñuú‑dé. Te òré ní nasáá‑dé vehe‑dé, te ní tendaha‑dě ɨɨⁿ tée ní sánúcana ñaha xìi cue tée xìnu cuechi núú‑dě, cue tée ní dándǒo ndaha‑dě díhúⁿ cuèndá cácáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě ɨɨⁿ ɨɨⁿ‑güedé nǔu ndèé dau ní chídó‑xí dɨ̌quɨ́ dǐhúⁿ sǎ nǐ dándǒo ndaha ñàha‑dé‑áⁿ.
15 “Depois de ser coroado, ele voltou e chamou os servos aos quais tinha confiado o dinheiro, pois queria saber quanto haviam lucrado.
16 Te tée ní ndèxio díhna xǎhaⁿ‑dě: “Pàtróóⁿ, ní quide‑í ndáhú ndɨhɨ díhúⁿ‑n sǎ nǐ dándǒo ndaha ñàha‑n xii‑í, te sá ɨ́ɨ́ⁿ nǐ taxi‑n te ní chídó‑xí ǔxí‑gá tnàhá te náu‑a naqueheⁿ cuèndá‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
16 O primeiro servo informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu dez vezes a quantia recebida.
17 Te tée cùu patróóⁿ‑dě‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: “Ío váha tée xìnu cuechi cuu‑n chi ío váha ní quide‑n, te sá nǐ quide váha‑n ndɨ̀hɨ sacú díhúⁿ sǎ nǐ dándǒo ndaha ñaha‑ǐ xii‑n, te xíǎⁿ nǔu yúhú càchí‑í sá táxí tnùní‑n ǔxí ñuú vitna”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
17 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você é um bom servo. Foi fiel no pouco que lhe confiei e, como recompensa, governará dez cidades.’
18 Te ní ndexìo ɨngá‑dé, te ní xáhaⁿ‑dě: “Pàtróóⁿ, ní quide‑í ndáhú ndɨhɨ díhúⁿ‑n sǎ nǐ dándǒo ndaha ñàha‑n xii‑í, te sá ɨ́ɨ́ⁿ nǐ taxi‑n te ní chídó‑xí ǔhúⁿ‑gá tnàhá te náu‑a naqueheⁿ cuèndá‑n”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
18 “O servo seguinte informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu cinco vezes a quantia recebida’.
19 Te ní xáhaⁿ těe cùu patróóⁿ‑dě‑áⁿ xii‑dé: “Te yòhó taxi tnùní‑n ǔhúⁿ ñuú”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée xìnu cuechi‑áⁿ.
19 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você governará cinco cidades.’
20 Te dǎtnùní ní ndexìo tucu ɨngá‑dé, te xǎhaⁿ‑dě: “Pàtróóⁿ, náu díhúⁿ‑n‑á, te naqueheⁿ cuèndá‑n chi ní taxúha‑í ní chidúcúⁿnuu‑í ɨɨⁿ pàñú te ñá túú ní quìde‑í ndáhú ndɨhɨ díhúⁿ‑n,
20 “O terceiro servo, porém, trouxe de volta apenas a quantia recebida e disse: ‘Senhor, escondi seu dinheiro para mantê-lo seguro.
21 chi ní yùhú ñáhà‑í xii‑n, chi cùu‑n ɨɨⁿ tée díi, te nàqueheⁿ‑n ɨɨⁿ sá ñà túú ní tàxi ndecu‑n, te nàtahu‑n ɨɨⁿ xichi núú ñà túú ní chìhi‑n tatá”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii pàtróóⁿ‑dě.
21 Tive medo, pois o senhor é um homem severo. Toma o que não lhe pertence e colhe o que não plantou’.
22 Te ní xáhaⁿ pàtróóⁿ‑dě xii‑dé: “Yòhó cúú‑n ɨ̀ɨⁿ tée cuihna ìní‑xi xìnu cuechi núù‑í, te dɨu‑ni nchaa tnúhu càháⁿ‑n‑ǎⁿ càchí tnùní‑xi nàcuáa cuu ndáá cuéchi‑n. Te núu sàni iní‑n sǎ cúù‑í ɨɨⁿ tée díi, te nàqueheⁿ‑í ɨɨⁿ sá ñà túú ní tàxi ndecu‑í, te nàtahu‑í ɨɨⁿ xichi núú ñà túú nǐ chihi‑í tatá,
22 “‘Servo mau!’, exclamou o senhor. ‘Suas próprias palavras o condenam. Se você sabia que sou homem severo, que tomo o que não me pertence e colho o que não plantei,
23 te núu ducaⁿ ña, ¿te ná cuèndá ñá túú ní càhu iní‑n dàsaⁿ nuu‑n díhúⁿ nǐ taxi‑í, te cúñaha‑n chǎhu‑yu dɨ́quɨ́‑xi, te òré ná nàsáá‑í vehe‑í, te sa ngódó lùha‑gá dɨ́quɨ́‑xi naqueheⁿ cuèndá‑í ní cùu‑i?”, cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée xìnu cuechi‑áⁿ.
23 por que não depositou meu dinheiro? Pelo menos eu teria recebido os juros.’
24 Te ní xáhaⁿ těe cùu patróóⁿ‑áⁿ xii cue tée xǐndecu xíáⁿ: “Chí quéndèé díhúⁿ cuàáⁿ néhé těe‑a, te cuáha‑ndo těe nèhe úxí tucu díhúⁿ cuàáⁿ‑áⁿ”, càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
24 “Então, voltando-se para os outros que estavam ali perto, o rei ordenou: ‘Tomem o dinheiro deste servo e deem ao que tem dez moedas.
25 Te ní xáhaⁿ‑güedě: “Pàtróóⁿ, dico sa nèhe‑dé úxí díhúⁿ cuàáⁿ”, càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě.
25 “‘Mas senhor!’, disseram eles. ‘Ele já tem dez!’
26 Te ní xáhaⁿ těe cùu patróóⁿ‑áⁿ: “Na càchí tnúhu‑í xii‑ndo sǎ cuè ñáyiu ìó xii‑xi te níhí‑gǎ‑yu cundecu ndɨhɨ́‑yu, te cue ñáyiu sacú ndécú ndɨ̀hɨ cuita ndɨhɨ nihnu nchaa sá ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu”, càchí tée cùu patróóⁿ‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
26 “Então o rei respondeu: ‘Sim, ao que tem, mais lhe será dado; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tomado.
27 Te xǎhaⁿ tùcu‑dé xii‑güedé: “Nchaa ñáyiu cùu úhú iní ñáhá xìi‑í ñá tnàhá iní‑yu quɨndaha‑ǐ‑yu, te chí cándècá‑yu taquìxi iha, te cahni‑ndǒ‑yu núù‑í‑a”, càchí tée cùu patróóⁿ‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé —duha cuáháⁿ cuèndú ní cani Jèsús núú ñǎyiu.
27 E, quanto a esses meus inimigos que não queriam que eu fosse seu rei, tragam-nos aqui e executem-nos na minha presença’”.
28 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá, te ní nucúhuⁿ ichi‑gá cuáháⁿ‑gá ñuú Jerusàlén.
28 Depois de contar essa história, Jesus prosseguiu rumo a Jerusalém.
29 Te òré sa ní cuyatni‑gá ñuú Bètfagé, ndɨhɨ ñuú Bètaniá te xíáⁿ cáá yùcu nani Olívú, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii úú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
29 Quando chegou a Betfagé e Betânia, próximo ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos.
30 —Chí cuàháⁿ ñuú cáá yàtni yacáⁿ, te òré quexìo‑ndo yacáⁿ, te naníhí‑ndó ɨ̀ɨⁿ búrru ndètnɨ́ɨ‑dɨ, te vátá yǒo ɨɨⁿ‑gá codo ñàha xii‑dɨ, te nandaxi‑ndo‑dɨ te candeca‑ndo‑dɨ quìxi.
30 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
31 Te núu yoo na càcáⁿ tnúhu núú‑ndó nǎ cuèndá nándàxi‑ndo‑dɨ, te cúñaha‑ndo xìí‑yu sá yǔhú Yaá xícá cùu ndɨhɨ‑ndo xini ñuhu‑í‑dɨ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
31 Se alguém perguntar: ‘Por que estão soltando o jumentinho?’, respondam apenas: ‘O Senhor precisa dele’.”
32 Te cue tée‑áⁿ nǐ xica‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te nchaa‑ni nàcuáa ní xáhaⁿ Jèsús ducaⁿ nǐ cuu,
32 Eles foram e encontraram o jumentinho, exatamente como Jesus tinha dito.
33 chi mei òré nándàxi‑güedé bǔrru‑áⁿ nǐ quexìo cue ñáyiu cùu xítohó‑dɨ xìcáⁿ tnúhu‑yu núú‑güedě, te xǎhǎⁿ‑yu:
33 E, enquanto o desamarravam, seus donos perguntaram: “Por que estão soltando o jumentinho?”.
34 Te ní xáhaⁿ‑güedě xií‑yu:
34 Os discípulos responderam: “O Senhor precisa dele”.
35 Te ndèca‑güedé‑dɨ cuáháⁿ núú ndécú Jèsús, te òré ní quexìo‑güedé ndɨhɨ‑dɨ núú ndécú‑gǎ te ní sacáⁿ ndodo‑güedé dóó‑güedě sátá‑dɨ, te ní ngódó ñáhá‑gǎ xii‑dɨ.
35 Então trouxeram o jumentinho e lançaram seus mantos sobre o animal, para que Jesus montasse nele.
36 Te ío cuéhé ñǎyiu ta sàcáⁿ‑yu dóǒ‑yu ichi cuáháⁿ‑gá cuèndá núú dǒǒ‑yu‑áⁿ yǎha‑gá ndɨhɨ quɨtɨ yòdo‑gá.
36 À medida que Jesus ia passando, as multidões espalhavam seus mantos ao longo do caminho diante dele.
37 Te ní nucuíta nuu‑gá ichi tɨndúú yucu Òlívú tá cùyatni‑gá ñuú Jerusàlén cuáháⁿ, te nchaa ñáyiu sàndáá iní ñáhá xìi‑gá nchìcúⁿ ñáhǎ‑yu te ní ngüíta‑yu níhi càháⁿ‑yu sá cúdɨ̌ɨ́ ìní‑yu, te càchí‑yu sá ǐo càhnu cuu Yá Ndiǒxí cuèndá sá nǐ xiní‑yu nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ní quide‑gá.
37 Quando ele chegou próximo à descida do monte das Oliveiras, seus seguidores começaram a gritar e a cantar enquanto o acompanhavam, louvando a Deus por todos os milagres maravilhosos que tinham visto.
38 Te càchí‑yu:
38 “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”.
39 Te ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu fariséú ñúhú tnàhá tnuú ñáyiu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús:
39 Alguns dos fariseus que estavam entre a multidão disseram: “Mestre, repreenda seus seguidores por dizerem estas coisas!”.
40 Dico Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé:
40 Ele, porém, respondeu: “Se eles se calarem, as próprias pedras clamarão!”.
41 Te òré ní cuyatni‑gá ñuú Jerusàlén te ní xiní‑gá, te ní ndáhyú‑gá cuèndá nchaa ñáyiu dii ñùú‑xi‑áⁿ sǎ ndɨ̀hú iní‑gá.
41 Quando Jesus se aproximou de Jerusalém e viu a cidade, começou a chorar.
42 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue ñáyiu‑áⁿ:
42 “Como eu gostaria que hoje você compreendesse o caminho para a paz!”, disse ele. “Agora, porém, isso está oculto a seus olhos.
43 Te sáá nduu tnǔndòho tnúhu ndàhú sá cúú‑xí‑ndó, te nchaa cue tée dava‑gá ñuú cúú ǔhú iní tnáhá ndɨ̀hɨ‑ndo quixi‑güedé chidoco ñàha‑güedé xii‑ndo, te nɨ càndéé núú ndécú‑ndó‑ǎⁿ dacàa‑güedé ndóho cuèndá xíáⁿ quɨhɨ váha‑güedé nàá ndɨhɨ ñaha‑güedě xii‑ndo, te vá dáñá‑güedě cunu‑ndo.
43 Chegará o tempo em que seus inimigos construirão rampas para atacar seus muros e a rodearão e apertarão o cerco por todos os lados.
44 Te cahni ñaha‑güedě xii‑ndo, te ndɨhɨ nchaa vehe‑ndo dàngoyo‑güedé ndéé cimièntú‑xi, chi ñá túú ní cuìní‑ndó nàcuáha‑ndo cuèndá òré ní quixi coto ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑ndo —duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñáyiu ñuú‑áⁿ.
44 Esmagarão você e seus filhos e não deixarão pedra sobre pedra, pois você não reconheceu que Deus a visitou.”
45 Te Jèsús cuánguɨhu‑gá xɨtɨ́ veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu, te xɨtɨ́ veñúhu‑áⁿ xǐndecu cue ñáyiu quìde ndáhú ndɨhɨ cue ñáyiu xǐsaaⁿ. Te ní queñuhu ñaha Jèsús xií‑yu quehé.
45 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
46 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
47 Te Jèsús nchaa nduu dànehé‑gá ñáyiu xɨtɨ́ veñúhu, dico cue tée cùu dútú cúnùu, ndɨhɨ cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, ndɨhɨ cue tée cùnuu ñuú‑áⁿ ndúcú‑güedě nàcuáa cada‑güedé cahni ñaha‑güedě xii‑gá.
47 Jesus ensinava todos os dias no templo, mas os principais sacerdotes, os mestres da lei e outros líderes do povo planejavam matá-lo.
48 Dico ñá nìhí‑güedé nàcuáa cada‑güedé, chi cuèndá nchaa ñáyiu ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu ndèdóho‑yu nchaa tnúhu càháⁿ‑gá.
48 Contudo, não conseguiam pensar num modo de fazê-lo, pois o povo ouvia atentamente tudo que ele dizia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.