João 6
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Te sátá dúcáⁿ nǐ cuu, te ní quee Jèsús cuáháⁿ‑gá ɨngá xio yuhu làgúná Galìleá, àdi Tiberiás chi úú dɨ̀u‑xi.
1 Depois dessas coisas, Jesus atravessou o mar da Galileia, que é o de Tiberíades.
2 Te ío cuéhé ñǎyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ cuèndá sá nǐ xiní‑yu nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ní quide‑gá, chi ní quide tátna‑gá nchaa ñáyiu cùhú.
2 Uma grande multidão o seguia, porque tinham visto os sinais que ele fazia na cura dos enfermos.
3 Te ní sáá Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ɨɨⁿ núú tɨ̀ndúú, te xíáⁿ nǐ ngóo‑gá ndɨhɨ‑güedé.
3 Então Jesus subiu ao monte e sentou-se ali com os seus discípulos.
4 Te ta cùyatni coo vico pascuá, vico quìde ñáyiu isràél.
4 Ora, a Páscoa, festa dos judeus, estava próxima.
5 Te ní xiní‑gá sá ǐo vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá cuáháⁿ, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Lìpé:
5 Então Jesus, erguendo os olhos e vendo que uma grande multidão se aproximava, disse a Filipe:
6 Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé cuèndá sá cuìní‑gá quiní‑gá nása cunduu tnúhu cáháⁿ‑dé, dico mee‑gǎ sa xìní‑gá nàcuáa cada‑gá.
6 Mas Jesus dizia isto para testá-lo, porque sabia o que estava para fazer.
7 Te ní xáhaⁿ tě Lìpé xii‑gá:
7 Filipe respondeu: — Nem mesmo duzentos denários de pão seriam suficientes para que cada um recebesse um pedaço.
8 Te té Ndrǐxí ɨngá tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, ñaní té Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé, ní xáhaⁿ‑dě:
8 Um dos discípulos, chamado André, irmão de Simão Pedro, disse a Jesus:
9 —Iha ndècu ɨɨⁿ té lǐhli nèhe‑dé úhúⁿ pàá cebàdá te úú chácá, dico nděé tnahá xéhé, te cuéhé víhí ñǎyiu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
9 — Aqui está um menino que tem cinco pães de cevada e dois peixinhos. Mas o que é isto para tanta gente?
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑güedé:
10 Jesus disse: Havia muita relva naquele lugar. Assim, os homens se assentaram, e eram quase cinco mil.
11 Te ní queheⁿ Jèsús pàá, te ní ndacáⁿ táhú‑gǎ núú Yǎ Ndiǒxí, te ní sáñaha‑gǎ pàá‑áⁿ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te cue tée‑áⁿ nǐ dácǎhñu‑güedé ní xexi nchaa ñáyiu xǐxúcu‑áⁿ. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑gá chácá, te ní dácǎhñu tucu‑güedé‑dɨ ní xexi ñáyiu ní ndahá xɨtɨ́‑yu.
11 Então Jesus pegou os pães e, tendo dado graças, distribuiu-os entre eles; e também igualmente os peixes, tanto quanto queriam.
12 Te òré ní túhú cóhǒ‑yu, te ní xáhaⁿ Jèsús xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá sá ná nàqueheⁿ‑güedé nchaa sá nǐ quendóo cuèndá sá vǎ quɨ̀hɨ́ⁿ‑xi núú míhí.
12 E, quando já estavam satisfeitos, Jesus disse aos seus discípulos:
13 Te cue tée‑ǎⁿ ní naqueheⁿ‑güedé nchaa sá nǐ quendóo, te ní chítú ùxúú tɨ́dihi núú ùhúⁿ‑ni pàá cebàdá.
13 Assim, pois, o fizeram e encheram doze cestos de pedaços dos cinco pães de cevada, que sobraram depois que todos tinham comido.
14 Te sá nǐ xiní‑yu ní nadacàyá‑gá sá nǐ xexí‑yu, xíǎⁿ ní ngüíta‑yu ní xítnàhá‑yu:
14 Quando as pessoas viram o sinal que Jesus havia feito, disseram: — Este é verdadeiramente o profeta que devia vir ao mundo.
15 Te ní cutnùní iní Jèsús sá cádá yìcá‑yu candeca ñàhá‑yu xii‑gá quɨ́hɨ́ⁿ cuèndá cundecu‑gá quɨndaha ñàha‑gá xií‑yu ni cùu, núu xíǎⁿ ní xica tucu‑gá cuáháⁿ‑gá xɨtɨ́ yucu mee dìi chícuú‑gá.
15 Jesus ficou sabendo que estavam para vir com a intenção de fazê-lo rei à força. Então ele se retirou outra vez, sozinho, para o monte.
16 Te òré ní cuu ndɨquɨⁿ, te cuáháⁿ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá yuhu làgúná.
16 Ao final do dia, os discípulos de Jesus desceram para o mar.
17 Te ní quée‑güedé bàrcú cuáháⁿ‑güedé ñuú Capèrnaúm cáá ndàa ɨngá xio yuhu làgúná, te sa ní cuu ndɨquɨⁿ, te ñá túú Jèsús quéxìo quée‑gá bàrcú ñúhú‑güedě‑áⁿ.
17 E, entrando num barco, passaram para o outro lado, rumo a Cafarnaum. Já estava escuro, e Jesus ainda não tinha ido até onde eles estavam.
18 Te ní ngüíta‑xi quène táchí nǐhi, te níhi dàcandau ndéé tnáhá ndùte lagúná‑áⁿ.
18 E o mar começava a ficar agitado, porque soprava um vento forte.
19 Te sa ní cuu dàtná úhúⁿ kìlómetrú cuáháⁿ‑güedé, te ní xiní‑güedé Jèsús tá cùyatni‑gá bàrcú ñúhú‑güedě véxi‑gá núú ndúté, te ní yùhú‑güedé.
19 Os discípulos já tinham navegado uns cinco ou seis quilômetros, quando viram Jesus andando sobre o mar, aproximando-se do barco; e ficaram com medo.
20 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑güedé:
20 Mas Jesus lhes disse:
21 Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑güedé sá nǐ quexìo‑gá cuánguee‑gá bàrcú, te òré‑ni ní quexìo‑güedé ndɨhɨ‑gá ndéé ɨngá xio yuhu làgúná núú cuàháⁿ‑güedé.
21 Então eles o receberam com alegria, e logo o barco chegou ao seu destino.
22 Te ɨngá nduu‑ǎⁿ xǐndecu‑ni nchaa ñáyiu ní quendóo yuhu làgúná. Te ní quide cuèndá‑yu sá ɨ́ɨ́ⁿ dìi‑ná bàrcú nútnɨ̌ɨ‑áⁿ ní cùu ñá túú‑gǎ, chi cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ní quée‑güedé bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ‑güedé. Te ní níhǐ‑yu tnúhu sá ñà túú ní quěe tnàhá Jèsús.
22 No dia seguinte, a multidão que tinha ficado do outro lado do mar notou que ali havia apenas um pequeno barco e que Jesus não tinha entrado nele com os seus discípulos, tendo estes partido sozinhos.
23 Te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ nǐ quee ɨɨⁿ ǔú bàrcú ñuú Tìberiás ní sáá‑xi yatni núú nǐ xexí‑yu pàá sá nǐ ndacáⁿ táhú Jèsús núú Yǎ Ndiǒxí.
23 Entretanto, outros barquinhos de Tiberíades se aproximaram do lugar onde a multidão havia comido o pão depois que o Senhor deu graças.
24 Te ní xiní‑yu sá ñà túú Jèsús ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, núu ní quée‑yu bàrcú‑áⁿ cuǎháⁿ‑yu ñuú Capèrnaúm cuánúndúcú ñàhá‑yu xii‑gá.
24 Quando aquela multidão viu que Jesus não estava ali nem os seus discípulos, entraram nos barcos e partiram para Cafarnaum à procura de Jesus.
25 Te ní sáá‑yu ɨngá xio yuhu làgúná, xíáⁿ nǐ naníhǐ‑yu Jèsús, te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑gá:
25 E, tendo-o encontrado no outro lado do mar, lhe perguntaram: — Mestre, quando o senhor chegou aqui?
26 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
26 Jesus respondeu:
27 Te vá cádá cuèndá‑ndó sǎ méé‑ní sǎ cáxí‑ndó càda chiuⁿ‑ndo chi xíǎⁿ vá cúdǐi‑xi. Chi ío‑gá xíní ñùhu‑xi cada cuendá‑ndó tnǔhu Yá Ndiǒxí te tnɨɨ‑ndo, te naníhí tàhú‑ndó. Te tnúhu‑áⁿ cachí tnúhu yúhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo, te xíǎⁿ candeca‑xi iní‑ndó nɨ̀ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, chi mee Dǔtú Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dúcáⁿ càda‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
27 Trabalhem, não pela comida que se estraga, mas pela que permanece para a vida eterna, a qual o Filho do Homem dará a vocês; porque Deus, o Pai, o confirmou com o seu selo.
28 Te ní xáhǎⁿ‑yu:
28 Então lhe perguntaram: — Que faremos para realizar as obras de Deus?
29 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
29 Jesus respondeu:
30 Te ní xáhaⁿ tùcú‑yu xii‑gá:
30 Então eles disseram: — Que sinal o senhor fará para que vejamos e creiamos no senhor? O que o senhor pode fazer?
31 Chi cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha nǐ xexí‑yu pàá nání mànáá xɨtɨ́ yucu dàtná yódó tnùní núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi: “Yá Ndiǒxí ní sáñaha‑gǎ sá nǐ xexí‑yu, te ní cuuⁿ túu‑xi andɨu”, duha càchí‑xi núú tùtú‑gá —càchí‑yu xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá.
31 Nossos pais comeram o maná no deserto, como está escrito: “Deu-lhes a comer pão do céu.”
32 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
32 Jesus lhes disse:
33 datná pàá véxi cuuⁿ andɨu càndeca‑xi iní‑ndó nɨ̀ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
33 Porque o pão de Deus é o que desce do céu e dá vida ao mundo.
34 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑gá:
34 Então lhe disseram: — Senhor, dê-nos sempre desse pão.
35 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
35 Jesus respondeu:
36 Dìcó‑ni sá nchòhó ñá túú sàndáá iní ñáhá‑ndó cuěi xìní ñáhá‑ndó xìi‑í.
36 Porém eu já disse que vocês não creem, embora estejam me vendo.
37 Te nchaa ñáyiu na càchí Tǎtà‑í nduu cuèndá‑í nasaá‑yu núù‑í, te ñáyiu‑áⁿ vǎ dáquèe tɨ́hù‑í‑yu.
37 Todo aquele que o Pai me dá, esse virá a mim; e o que vem a mim, de modo nenhum o lançarei fora.
38 Te ñá dɨ́ú yǔhú sá věxi cuuⁿ‑í andɨu te quìde‑í nchaa sá cúú ìní méè‑í, chi véxi cuuⁿ‑í sá cádà‑í nchaa nàcuáa ní táúchíúⁿ mèe Tátà‑í Dútú Ndiǒxí Yaá ní tendaha ñàha xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a.
38 Porque eu desci do céu, não para fazer a minha própria vontade, mas a vontade daquele que me enviou.
39 Te cuìní‑gá sá ncháá ñǎyiu ní cachí‑gá nduu cuèndá‑í vá dáñà‑í‑yu cuíta nihnú‑yu, te na sàá nduu te dɨu‑ni‑í dandòto‑í‑yu.
39 E a vontade de quem me enviou é esta: que eu não perca nenhum de todos os que ele me deu; pelo contrário, eu o ressuscitarei no último dia.
40 Chi ducaⁿ nǐ cachí Dútú Ndiǒxí cunduu sá ncháá ñǎyiu na tnɨ̀ɨ tnúhu càháⁿ‑í, te quɨndáá ndisa iní ñáhǎ‑yu xii yúhú Déhe‑gá, te nduu táhǔ‑yu cundecú‑yu ndɨhɨ Yá Ndiǒxí nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, te yúhú dandòto‑í‑yu na sàá nduu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
40 De fato, a vontade de meu Pai é que todo aquele que vir o Filho e nele crer tenha a vida eterna; e eu o ressuscitarei no último dia.
41 Te ñá ní tnàhá iní ñáyiu isràél tnúhu ní cáháⁿ Jèsús nǔu ní ngüíta‑yu ní cáháⁿ cuèhé‑yu cuèndá‑gá cuèndá sá nǐ xáhaⁿ‑gǎ sá méé‑gǎ cúú‑gǎ dàtná sá xéxí‑ó věxi cuuⁿ andɨu.
41 Então os judeus começaram a murmurar contra ele, porque tinha dito: “Eu sou o pão que desceu do céu.”
42 Te ní xítnàhá‑yu:
42 E diziam: — Este não é Jesus, o filho de José? Por acaso não conhecemos o pai e a mãe dele? Como é que ele agora diz: “Desci do céu”?
43 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
43 Jesus respondeu:
44 Vá yǒo quɨndáá iní ñáhá xìi yúhú nǔu ñá túú mèe Tátà‑í táxí cuèndá ñáhá‑gǎ xií‑yu. Te dɨu‑gá ní tendaha ñàha‑gá xii‑í véxi‑í, te yúhú dandòto‑í‑yu na sàá nduu.
44 Ninguém pode vir a mim se o Pai, que me enviou, não o trouxer; e eu o ressuscitarei no último dia.
45 Te núú tùtú cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha càchí‑xi: “Yá Ndiǒxí danèhé ñáhá‑gǎ xií‑yu tnúhu‑gá”, duha càchí‑xi. Te nchaa ñáyiu na cùndedóho nchaa tnúhu càháⁿ Dútú Ndiǒxí, te cutúha‑yu nàcuáa càháⁿ‑gá, te ñáyiu‑áⁿ quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii yúhú.
45 Está escrito nos Profetas: “E todos serão ensinados por Deus.” Portanto, todo aquele que ouviu e aprendeu do Pai, esse vem a mim.
46 ’Te vá yǒo xìní ñáhá xìi Dútú Ndiǒxí chi ɨɨⁿdìi‑ni yúhú xìní‑í‑gá, chi núú ndécú‑gǎ ní quee‑í véxi cuuⁿ‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
46 Não que alguém tenha visto o Pai, a não ser aquele que vem de Deus; este já viu o Pai.
47 Te xǎhaⁿ tùcu‑gá:
47 — Em verdade, em verdade lhes digo: quem crê em mim tem a vida eterna.
48 Te yúhú cúù‑í dàtná ɨɨⁿ sá xéxí‑ndó cǎndeca‑xi iní‑ndó, te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu‑í chi yúhú cada‑í te nduu táhú‑ndó cùndecu‑ndo ndɨhɨ Yá Ndiǒxí nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
48 Eu sou o pão da vida.
49 Te cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha nǐ xexí‑yu pàá nání mànáá xɨtɨ́ yucu, dico ní sáá nduu te dacuɨtɨ́í nǐ xíhí‑yu.
49 Os pais de vocês comeram o maná no deserto e morreram.
50 — ausente —
50 Este é o pão que desce do céu, para que todo o que dele comer não pereça.
51 — ausente —
51 Eu sou o pão vivo que desceu do céu; se alguém comer deste pão, viverá eternamente. E o pão que eu darei pela vida do mundo é a minha carne.
52 Te ní ngüíta ñáyiu isràél xǐtnàhá‑yu:
52 Então os judeus começaram a discutir entre si, dizendo: — Como é que este pode nos dar a sua própria carne para comer?
53 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
53 Jesus respondeu:
54 Nchaa ñáyiu na càda iní‑xi sá dàtná sá cáxǐ‑yu yɨquɨ cùñú‑í te cohó‑yu nɨ́ñɨ̀‑í, ñáyiu‑áⁿ naníhí tàhú‑yu te yúhú dandòto‑í‑yu na sàá nduu.
54 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia.
55 Chi yɨquɨ cùñú‑í ndɨhɨ nɨ́ñɨ̀‑í cúú‑xí mèe‑í.
55 Pois a minha carne é verdadeira comida, e o meu sangue é verdadeira bebida.
56 Te nchaa ñáyiu na càda iní‑xi sá dàtná sá cáxǐ‑yu yɨquɨ cùñú‑í te cohó‑yu nɨ́ñɨ̀‑í, te ñáyiu‑áⁿ ɨɨⁿ‑nǎ cuu‑í ndɨhɨ́‑yu chi cundecu ndɨhɨ‑í‑yu.
56 Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim, e eu permaneço nele.
57 Te yúhú nchìto‑í chi ducaⁿ nchìto Tátà‑í Yaá ní tendaha ñàha xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a. Te dɨu‑ni ducaⁿ nchàa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi‑í te cundecu ndɨhɨ‑í‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
57 Assim como o Pai, que vive, me enviou, e igualmente eu vivo por causa do Pai, também quem de mim se alimenta viverá por mim.
58 Te yúhú cúù‑í dàtná ɨɨⁿ sá nchító‑ndó věxi cuuⁿ andɨu, dico ñá dɨ́ú pàá sá nání mànáá ní xèxi cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha, chi ní xexí‑yu pàá te dacuéi ní xíhí‑yu. Te nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi yúhú Yaá véxi cuuⁿ andɨu, te cundecu ndɨhɨ‑í‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
58 Este é o pão que desceu do céu, em nada semelhante àquele que os pais de vocês comeram e, mesmo assim, morreram; quem comer este pão viverá eternamente.
59 Nchaa tnúhu‑a ní cáháⁿ‑gá xɨtɨ́ veñúhu ñáyiu ñuú Capèrnaúm.
59 Jesus disse essas coisas quando ensinava na sinagoga de Cafarnaum.
60 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá nǔu vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá ní xítnàhá‑yu:
60 Muitos dos seus discípulos, tendo ouvido tais palavras, disseram: — Duro é este discurso; quem pode suportá-lo?
61 Te ní cutnùní iní Jèsús sá ñà túú càháⁿ váha‑yu cuèndá tnúhu ní cáháⁿ‑gá, núu ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
61 Mas Jesus, sabendo por si mesmo que os seus discípulos murmuravam a respeito do que ele havia falado, disse-lhes:
62 Te uuⁿ‑gá cada nchòhó nǔu quiní‑ndó yǔhú Tée cùu ñaní tnáhá‑ndó nchàa‑ndo ndaa‑í núú nǐ xíndecu‑í díhna.
62 Que acontecerá, então, se virem o Filho do Homem subir para o lugar onde primeiro estava?
63 Te espíritú ndécú ndɨ̀hɨ yɨquɨ cuñú‑ó, xíǎⁿ ndécá ñàha‑xi xii‑o, te núu ñá túú xǐǎⁿ, te yɨquɨ cùñú‑ó ñà túú nàndɨ́hɨ‑xi. Dico núu nchaa tnúhu càháⁿ‑í‑a quée‑xi iní‑ndó ñá, te quiní‑ndó nǎ xéhé candeca ñaha‑xi xìi‑ndo núú cuàháⁿ núú věxi.
63 O Espírito é o que vivifica; a carne para nada aproveita. As palavras que eu lhes tenho falado são espírito e são vida.
64 Te dava nchòhó chi ñá túú sàndáá iní‑ndó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
64 Mas há descrentes entre vocês. Ora, Jesus sabia, desde o princípio, quais eram os que não criam e quem iria traí-lo.
65 Te ní xáhaⁿ tùcu Jesús xií‑yu:
65 E prosseguiu:
66 Te òré‑áⁿ ǐo vài ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi‑gá ní xócǒo‑yu ñá ní xìca cuu‑gá‑yu ndɨhɨ‑gá.
66 Diante disso, muitos dos seus discípulos o abandonaram e já não andavam com ele.
67 Te xíǎⁿ ní xáhaⁿ Jèsús xii ndɨ ùxúú cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
67 Então Jesus perguntou aos doze:
68 Te ní xáhaⁿ tě Xǐmú, àdi Pelú chi úú dɨ̀u‑dé:
68 Simão Pedro respondeu: — Senhor, para quem iremos? O senhor tem as palavras da vida eterna,
69 Chi nchúhú sa ní sándáá iní ñáhá‑ndɨ̌ xii‑n chi nàha‑ndɨ́ sá yòhó cúú‑n Crìstú Déhe Dútú Ndiǒxí yaá ndécú àndɨu —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
69 e nós temos crido e conhecido que o senhor é o Santo de Deus.
70 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
70 Então Jesus lhes disse:
71 Duha ní cáháⁿ Jèsús cuèndá té Jùdás déhe té Xǐmú Iscàrioté ɨɨⁿ tée ñùtnahá núú ùxí ɨɨⁿ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, chi sa nàha‑gá sá těe‑ǎⁿ cuǎha cuèndá ñáhá‑dě xii‑gá ɨɨⁿ nduu núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá.
71 Ele se referia a Judas, filho de Simão Iscariotes, porque este, sendo um dos doze, era quem o haveria de trair.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.