João 4

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Te ní níhí cue tée cùu fariséú tnúhu sá vài‑gá ñáyiu ta chìnchícúⁿ ñáhá xìi Jesús. Te ducaⁿ vài‑gá‑yu ta dàcuandute‑gá cuáháⁿ dàcúúxí tě Juàá.
1 Os fariseus ouviram falar que Jesus estava fazendo e batizando mais discípulos do que João,
2 Te cuěi ñá dɨ́ú mèe‑gá dácuàndute ñaha‑gá xií‑yu, dico cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá dácuàndute ñaha‑güedé xií‑yu.
2 embora não fosse Jesus quem batizasse, mas os seus discípulos.
3 Te ní níhí Jèsús tnúhu nàcuáa càháⁿ cue tée cùu fariséú, núu ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú tucu‑gá distrìtú Galìleá.
3 Quando o Senhor ficou sabendo disso, saiu da Judéia e voltou uma vez mais à Galiléia.
4 Te ichi ñùhu‑gá ní nayáha‑gá distrìtú Sàmariá.
4 Era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Te ní sáá‑gá ɨɨⁿ ñuú nání Sìcár te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Sàmariá. Te xíáⁿ cáá yàtni ñuhu núú nǐ sáha táhú ndǐi Jàcób déhe ndíi ndíi Chèé.
5 Assim, chegou a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Te yàcáⁿ cáá dòco ní cuu cuèndá ndíi Jàcób. Te cùu‑xi datná cuádava nduu ñùhu Jesús ichi, te ío ní xàú‑gá nǔu ní sáá‑gá yuhu dòco‑áⁿ nǐ ngóo‑gá ndétàtú‑gá.
6 Havia ali o poço de Jacó. Jesus, cansado da viagem, sentou-se à beira do poço. Isto se deu por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: "Dê-me um pouco de água".
8 — ausente —
8 ( Os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida. )
9 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
9 A mulher samaritana lhe perguntou: "Como o senhor, sendo judeu, pede a mim, uma samaritana, água para beber? " ( Pois os judeus não se dão bem com os samaritanos. )
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
10 Jesus lhe respondeu: "Se você conhecesse o dom de Deus e quem lhe está pedindo água, você lhe teria pedido e ele lhe teria dado água viva".
11 Te ní xáhaⁿ tùcu ñadɨhɨ́‑áⁿ:
11 Disse a mulher: "O senhor não tem com que tirar a água, e o poço é fundo. Onde pode conseguir essa água viva?
12 Ndíi Jàcób ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndèé sanaha nǐ cadúha ndíi doco‑a nǐ tóo ndute ní xihi ndíi, ndɨhɨ nchaa déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa quɨtɨ ndíi, te ní ndóo cùu cuendá‑ndɨ́. ¿Te násai, te yòhó cúnùu‑gá‑n dàcúúxí ndǐi‑ǎⁿ? —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
12 Acaso o senhor é maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, bem como seus filhos e seu gado? "
13 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
13 Jesus respondeu: "Quem beber desta água terá sede outra vez,
14 Dico nchaa ñáyiu na còho ndute na cuáñaha‑ǐ, te vá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu‑gá dayìchí ñáhá‑xí ndùte‑áⁿ xií‑yu, chi ndute cuáñaha‑ǐ cúú‑xí ndùte váha‑gá. Te dàtná quéé nìhni ndute xɨtɨ́ doco‑a, nchaa‑ni nduu ñùhu ñá túú yìchí, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cada‑xi chi candeca‑xi iní‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, te núu na còhó‑yu ndute cuáñaha yǔhú —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
14 mas quem beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der se tornará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna".
15 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
15 A mulher lhe disse: "Senhor, dê-me dessa água, para que eu não tenha mais sede, nem precise voltar aqui para tirar água".
16 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
16 Ele lhe disse: "Vá, chame o seu marido e volte".
17 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
17 "Não tenho marido", respondeu ela. Disse-lhe Jesus: "Você falou corretamente, dizendo que não tem marido.
18 Dico ní cuu úhúⁿ tée cǎndeca‑n, te tée ndèca‑n vitna chi ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑n cuu‑dé, te ndáá càháⁿ‑n sǎ ñà túú yɨ̀ɨ‑n —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
18 O fato é que você já teve cinco; e o homem com quem agora vive não é seu marido. O que você acabou de dizer é verdade".
19 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ nǔu ní xáhaⁿ tùcu‑aⁿ:
19 Disse a mulher: "Senhor, vejo que é profeta.
20 Te cue ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndéé sanaha nǐ xóo cada càhnú‑yu Yá Ndiǒxí tɨndúú‑a, dico nchòhó ñáyiu isràél càchí‑ndó sǎ nděé ñuú Jerusàlén cada càhnu‑o‑gá —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
20 Nossos antepassados adoraram neste monte, mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde se deve adorar".
21 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
21 Jesus declarou: "Creia em mim, mulher: está próxima a hora em que vocês não adorarão o Pai nem neste monte, nem em Jerusalém.
22 Te nchòhó cue ñáyiu Sàmariá chi ñá cútnùní iní‑ndó nǎ cúú sǎ quídé càhnu‑ndo, dico nchúhú ñáyiu isràél, chi cùtnuní iní‑ndɨ́ ná cúú sǎ quídé càhnu‑ndɨ́. Chi ɨɨⁿ tée isràél véxi‑dé dàcácu nihnu‑dé ñáyiu cuèndá vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú.
22 Vocês, samaritanos, adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, pois a salvação vem dos judeus.
23 Te není vitna ngüíta‑yu cada càhnu ndisá‑yu Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ, chi mee‑gǎ ducaⁿ cuìní‑gá cadá‑yu cada càhnú‑yu‑gá.
23 No entanto, está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. São estes os adoradores que o Pai procura.
24 Te Yá Ndiǒxí chi ɨɨⁿ espíritú cúú‑gǎ. Te nchaa ñáyiu na càda cahnu ñaha, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ te cadá‑yu dàtná càháⁿ tnúhu‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
24 Deus é espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade".
25 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
25 Disse a mulher: "Eu sei que o Messias ( chamado Cristo ) está para vir. Quando ele vier, explicará tudo para nós".
26 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
26 Então Jesus declarou: "Eu sou o Messias! Eu, que estou falando com você".
27 Te òré‑áⁿ nǐ ndexìo cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní cuñúhu‑güedé sá ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ. Dico ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá ní xìcáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nǔu ná cuèndú ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
27 Naquele momento os seus discípulos voltaram e ficaram surpresos ao encontrá-lo conversando com uma mulher. Mas ninguém perguntou: "Que queres saber? " ou: "Por que estás conversando com ela? "
28 Ducaⁿ te ní dándǒo ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ yoó ndute‑aⁿ xíáⁿ, te ní xica‑aⁿ cuánuhú‑aⁿ ñuú cútnǔhu‑aⁿ ñáyiu cuèndá Jèsús.
28 Então, deixando o seu cântaro, a mulher voltou à cidade e disse ao povo:
29 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
29 "Venham ver um homem que me disse tudo o que tenho feito. Será que ele não é o Cristo? "
30 Te sá nǐ níhí ñǎyiu ñuú‑áⁿ tnǔhu, xíǎⁿ ní xicá‑yu cuáháⁿ‑yu.
30 Então saíram da cidade e foram para onde ele estava.
31 Te òré vátá sàá‑gá‑yu xíáⁿ nǐ xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com ele: "Mestre, come alguma coisa".
32 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
32 Mas ele lhes disse: "Tenho algo para comer que vocês não conhecem".
33 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xǐtnàha‑güedé:
33 Então os seus discípulos disseram uns aos outros: "Será que alguém lhe trouxe comida? "
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
34 Disse Jesus: "A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou e concluir a sua obra.
35 Te nchòhó càchí‑ndó sǎ cùmání cǔmí‑gǎ yóó te cuu itú. Dico yúhú càchí‑í sá cùndehe‑ndo ñáyiu‑ǎⁿ, chi sa ndècu túha‑yu, dàtná cúú‑nǎ itú sá sà ní cuu‑ná natahu‑o cùú‑yu, chi sa ndècu túha‑ná‑yu cundedóho‑yu tnúhu‑í.
35 Vocês não dizem: ‘Daqui a quatro meses haverá a colheita’? Eu lhes digo: Abram os olhos e vejam os campos! Eles estão maduros para a colheita.
36 Te dàtná cúú ñǎyiu nàtahu itú chi sa cúhuⁿ yáhu‑yu, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í, chi cuáñaha‑ǐ sá ndúú tǎhǔ‑yu na sàá nduu. Te nchaa ñáyiu na tnɨ̀ɨ tnúhu‑í te nduu táhǔ‑yu cundecu‑í ndɨhɨ́‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. Te dàtná cúú ñǎyiu ní chihi tatá‑xi, ndɨhɨ ñáyiu ní natahu ìtú‑xi cùdɨ́ɨ́‑nǎ iní‑yu. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í.
36 Aquele que colhe já recebe o seu salário e colhe fruto para a vida eterna, de forma que se alegram juntos o que semeia e o que colhe.
37 Chi ndáá quéé‑xí nàcuáa cuáháⁿ ɨɨⁿ cuèndú sá càchí‑xi: “Tucu tée ní chihi tatá, te tucu tée ní natahu”, duha cuáháⁿ cuèndú‑áⁿ.
37 Assim é verdadeiro o ditado: ‘Um semeia, e outro colhe’.
38 Te yúhú tendaha ñaha‑ǐ xii‑ndo quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó cǎháⁿ‑ndó tnǔhu‑í núú sà ní yáha‑güedé ní cáháⁿ‑güedé tnúhu‑í. Te nchòhó quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó dìcó‑nǎ nduu cuèndá‑ndó chìuⁿ‑áⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Eu os enviei para colherem o que vocês não cultivaram. Outros realizaram o trabalho árduo, e vocês vieram a usufruir do trabalho deles".
39 Te ío cuéhé ñǎyiu ñuú‑áⁿ nǐ xíndèdóho‑yu cuèndú ní cani ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nǔǔ‑yu sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ nchaa nàcuáa quìde‑aⁿ, te xíǎⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele por causa do seguinte testemunho dado pela mulher: "Ele me disse tudo o que tenho feito".
40 Te ní quexìó‑yu núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑yu núú‑gǎ sá quéndǒo‑gá ñuú‑yu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑gá ndɨhɨ́‑yu úú nduu.
40 Assim, quando se aproximaram dele, os samaritanos insistiram em que ficasse com eles, e ele ficou dois dias.
41 Te ío cuéhé‑gǎ‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ méé‑gǎ.
41 E por causa da sua palavra, muitos outros creram.
42 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ:
42 E disseram à mulher: "Agora cremos não somente por causa do que você disse, pois nós mesmos o ouvimos e sabemos que este é realmente o Salvador do mundo".
43 Te nduu úní ní nucúhuⁿ Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá distrìtú Galìleá.
43 Depois daqueles dois dias, ele partiu para a Galiléia.
44 Te cuáháⁿ‑gá yàcáⁿ, chi mee‑gǎ ní cachí‑gá sá nǔu ɨɨⁿ tée na càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí ñuú núú nǐ cacu‑dé, te ñá túú nèhé‑yu sá yɨ́ñùhu núú‑dě.
44 ( Jesus tinha afirmado que nenhum profeta tem honra em sua própria terra. )
45 Te òré ní sáá‑gá distrìtú Galìleá, te ío váha ní cuu iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, chi cuèndá tnàhá‑yu ní xíndecu ndɨhɨ‑gá vico pàscuá ñuú Jerusàlén. Te yàcáⁿ ní xiní‑yu nchaa sá nǐ quide‑gá.
45 Quando chegou à Galiléia, os galileus deram-lhe boas-vindas. Eles tinham visto tudo o que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa da Páscoa, pois também haviam estado lá.
46 Te ní sáháⁿ tucu‑gá ñuú Cànaá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Galìleá, núú nǐ nadatɨ̀u‑gá ndute ní nduu‑xi vìnú. Te ñuú Capèrnaúm ndécú ɨ̀ɨⁿ tée ndèé chíúⁿ nǔú těe cùu gobiernú, te tée‑áⁿ cùhú ɨɨⁿ déhe‑dé.
46 Mais uma vez, ele visitou Caná da Galiléia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Te ní níhí‑dě tnúhu sá nǐ ndee Jèsús distrìtú Jùdeá ní ndexìo‑gá distrìtú Galìleá, núu ní sáháⁿ‑dé núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑gá cada tátna‑gá déhe‑dé, chi sa ndècu‑na‑dé sá cùú‑dé.
47 Quando ele ouviu falar que Jesus tinha chegado à Galiléia, vindo da Judéia, procurou-o e suplicou-lhe que fosse curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé:
48 Disse-lhe Jesus: "Se vocês não virem sinais e maravilhas, nunca crerão".
49 Te ní xáhaⁿ tùcu tée cùhú déhe‑xi‑áⁿ xii‑gá:
49 O oficial do rei disse: "Senhor, vem, antes que o meu filho morra".
50 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
50 Jesus respondeu: "Pode ir. O seu filho continuará vivo". O homem confiou na palavra de Jesus e partiu.
51 Te ñùhu‑dé ichi cuánuhú‑dé ní sánú tnàhá ñáhá cuè tée xìnu cuechi núú‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá sà ta ndúha déhe‑dé cuáháⁿ.
51 Estando ele ainda a caminho, seus servos vieram ao seu encontro com notícias de que o menino estava vivo.
52 Te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě ná òré cúú‑xí nǐ ngüíta‑xi ta quětaú cuéhé‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
52 Quando perguntou a que horas o seu filho tinha melhorado, eles lhe disseram: "A febre o deixou ontem, à uma hora da tarde".
53 Te tǎtá těe cùhú‑áⁿ nǐ ndacu iní‑dé sá dɨ́ú òré ní quétaú cuéhé‑dě ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá ndǔha déhe‑dé. Te xíǎⁿ nǔu ndɨ nchàa tée‑áⁿ vehe‑dé ní sándáá iní‑yu Jèsús.
53 Então o pai percebeu que aquela fora exatamente a hora em que Jesus lhe dissera: "O seu filho continuará vivo". Assim, creram ele e todos os de sua casa.
54 Te sá nǐ quide‑gá‑áⁿ cúú ǔú xito quìde‑gá sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada. Te sá nǐ quide‑gá xito cùu uú‑áⁿ cúú‑xí sǎ nǐ quide‑gá cútnàhá ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú‑gá distrìtú Galìleá.
54 Esse foi o segundo sinal miraculoso que Jesus realizou, depois que veio da Judéia para a Galiléia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.