João 4
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs BKJ
1 Te ní níhí cue tée cùu fariséú tnúhu sá vài‑gá ñáyiu ta chìnchícúⁿ ñáhá xìi Jesús. Te ducaⁿ vài‑gá‑yu ta dàcuandute‑gá cuáháⁿ dàcúúxí tě Juàá.
1 Portanto, quando o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João,
2 Te cuěi ñá dɨ́ú mèe‑gá dácuàndute ñaha‑gá xií‑yu, dico cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá dácuàndute ñaha‑güedé xií‑yu.
2 (embora o próprio Jesus não tenha batizado, mas os seus discípulos),
3 Te ní níhí Jèsús tnúhu nàcuáa càháⁿ cue tée cùu fariséú, núu ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú tucu‑gá distrìtú Galìleá.
3 ele deixou a Judeia, e partiu novamente para a Galileia.
4 Te ichi ñùhu‑gá ní nayáha‑gá distrìtú Sàmariá.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Te ní sáá‑gá ɨɨⁿ ñuú nání Sìcár te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Sàmariá. Te xíáⁿ cáá yàtni ñuhu núú nǐ sáha táhú ndǐi Jàcób déhe ndíi ndíi Chèé.
5 Então ele chega a uma cidade de Samaria, que é chamada Sicar, perto das terras que Jacó deu a seu filho José.
6 Te yàcáⁿ cáá dòco ní cuu cuèndá ndíi Jàcób. Te cùu‑xi datná cuádava nduu ñùhu Jesús ichi, te ío ní xàú‑gá nǔu ní sáá‑gá yuhu dòco‑áⁿ nǐ ngóo‑gá ndétàtú‑gá.
6 Ora, o poço de Jacó estava ali. Jesus, pois, cansado da sua viagem, assentou-se assim junto do poço, e era cerca da hora sexta.
7 — ausente —
7 Então veio uma mulher de Samaria para tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 (Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimento).
9 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
9 Então, disse-lhe a mulher samaritana: Como é que tu, sendo um judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher de Samaria? Porque os judeus não se relacionam com os samaritanos.
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus, e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Te ní xáhaⁿ tùcu ñadɨhɨ́‑áⁿ:
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ndíi Jàcób ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndèé sanaha nǐ cadúha ndíi doco‑a nǐ tóo ndute ní xihi ndíi, ndɨhɨ nchaa déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa quɨtɨ ndíi, te ní ndóo cùu cuendá‑ndɨ́. ¿Te násai, te yòhó cúnùu‑gá‑n dàcúúxí ndǐi‑ǎⁿ? —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água terá sede novamente;
14 Dico nchaa ñáyiu na còho ndute na cuáñaha‑ǐ, te vá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu‑gá dayìchí ñáhá‑xí ndùte‑áⁿ xií‑yu, chi ndute cuáñaha‑ǐ cúú‑xí ndùte váha‑gá. Te dàtná quéé nìhni ndute xɨtɨ́ doco‑a, nchaa‑ni nduu ñùhu ñá túú yìchí, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cada‑xi chi candeca‑xi iní‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, te núu na còhó‑yu ndute cuáñaha yǔhú —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, mas a água que eu lhe der, se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que eu não tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
17 A mulher respondeu e disse: Eu não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Tu disseste bem: Eu não tenho marido;
18 Dico ní cuu úhúⁿ tée cǎndeca‑n, te tée ndèca‑n vitna chi ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑n cuu‑dé, te ndáá càháⁿ‑n sǎ ñà túú yɨ̀ɨ‑n —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
18 porque tu tiveste cinco maridos, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ nǔu ní xáhaⁿ tùcu‑aⁿ:
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, Eu vejo que tu és um profeta.
20 Te cue ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndéé sanaha nǐ xóo cada càhnú‑yu Yá Ndiǒxí tɨndúú‑a, dico nchòhó ñáyiu isràél càchí‑ndó sǎ nděé ñuú Jerusàlén cada càhnu‑o‑gá —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde o homem deve adorar.
21 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Te nchòhó cue ñáyiu Sàmariá chi ñá cútnùní iní‑ndó nǎ cúú sǎ quídé càhnu‑ndo, dico nchúhú ñáyiu isràél, chi cùtnuní iní‑ndɨ́ ná cúú sǎ quídé càhnu‑ndɨ́. Chi ɨɨⁿ tée isràél véxi‑dé dàcácu nihnu‑dé ñáyiu cuèndá vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú.
22 Vós adorais o que não conheceis, nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação é dos judeus.
23 Te není vitna ngüíta‑yu cada càhnu ndisá‑yu Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ, chi mee‑gǎ ducaⁿ cuìní‑gá cadá‑yu cada càhnú‑yu‑gá.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais para adorá-lo.
24 Te Yá Ndiǒxí chi ɨɨⁿ espíritú cúú‑gǎ. Te nchaa ñáyiu na càda cahnu ñaha, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ te cadá‑yu dàtná càháⁿ tnúhu‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
24 Deus é um Espírito, e os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que vem o Messias, que se chama o Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, o que fala contigo.
27 Te òré‑áⁿ nǐ ndexìo cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní cuñúhu‑güedé sá ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ. Dico ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá ní xìcáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nǔu ná cuèndú ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
27 E nisto vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que ele estivesse falando com a mulher; todavia, nenhum homem lhe disse: O que tu procuras? Ou: Por que tu falas com ela?
28 Ducaⁿ te ní dándǒo ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ yoó ndute‑aⁿ xíáⁿ, te ní xica‑aⁿ cuánuhú‑aⁿ ñuú cútnǔhu‑aⁿ ñáyiu cuèndá Jèsús.
28 A mulher então, deixou o seu cântaro, e foi no caminho da cidade, e disse aos homens:
29 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
29 Vinde, vede um homem que me disse todas as coisas que eu tenho feito; não é este o Cristo?
30 Te sá nǐ níhí ñǎyiu ñuú‑áⁿ tnǔhu, xíǎⁿ ní xicá‑yu cuáháⁿ‑yu.
30 Então, eles saíram da cidade e foram até ele.
31 Te òré vátá sàá‑gá‑yu xíáⁿ nǐ xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
31 Enquanto isso os seus discípulos lhe suplicavam, dizendo: Mestre, come.
32 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
32 Mas ele lhes disse: Eu tenho um alimento para comer, que vós não conheceis.
33 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xǐtnàha‑güedé:
33 Portanto, os discípulos diziam uns aos outros: Acaso algum homem lhe trouxe algo de comer?
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
34 Jesus disse-lhes: O meu alimento é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Te nchòhó càchí‑ndó sǎ cùmání cǔmí‑gǎ yóó te cuu itú. Dico yúhú càchí‑í sá cùndehe‑ndo ñáyiu‑ǎⁿ, chi sa ndècu túha‑yu, dàtná cúú‑nǎ itú sá sà ní cuu‑ná natahu‑o cùú‑yu, chi sa ndècu túha‑ná‑yu cundedóho‑yu tnúhu‑í.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses, e então virá a colheita? Eis que eu vos digo: Levantai os vossos olhos, e vede os campos, porque eles já estão brancos para a colheita.
36 Te dàtná cúú ñǎyiu nàtahu itú chi sa cúhuⁿ yáhu‑yu, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í, chi cuáñaha‑ǐ sá ndúú tǎhǔ‑yu na sàá nduu. Te nchaa ñáyiu na tnɨ̀ɨ tnúhu‑í te nduu táhǔ‑yu cundecu‑í ndɨhɨ́‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. Te dàtná cúú ñǎyiu ní chihi tatá‑xi, ndɨhɨ ñáyiu ní natahu ìtú‑xi cùdɨ́ɨ́‑nǎ iní‑yu. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í.
36 E o que ceifa recebe salário, e ajunta fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa possam juntamente se regozijar.
37 Chi ndáá quéé‑xí nàcuáa cuáháⁿ ɨɨⁿ cuèndú sá càchí‑xi: “Tucu tée ní chihi tatá, te tucu tée ní natahu”, duha cuáháⁿ cuèndú‑áⁿ.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Te yúhú tendaha ñaha‑ǐ xii‑ndo quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó cǎháⁿ‑ndó tnǔhu‑í núú sà ní yáha‑güedé ní cáháⁿ‑güedé tnúhu‑í. Te nchòhó quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó dìcó‑nǎ nduu cuèndá‑ndó chìuⁿ‑áⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros homens trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Te ío cuéhé ñǎyiu ñuú‑áⁿ nǐ xíndèdóho‑yu cuèndú ní cani ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nǔǔ‑yu sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ nchaa nàcuáa quìde‑aⁿ, te xíǎⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús.
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificou: Ele me disse tudo que eu tenho feito.
40 Te ní quexìó‑yu núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑yu núú‑gǎ sá quéndǒo‑gá ñuú‑yu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑gá ndɨhɨ́‑yu úú nduu.
40 Assim então os samaritanos foram até ele, e pediram-lhe que ficasse com eles; e ele ficou ali dois dias.
41 Te ío cuéhé‑gǎ‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ méé‑gǎ.
41 E muitos mais creram por causa da sua própria palavra;
42 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ:
42 e diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos; porque nós mesmos o temos ouvido, e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Te nduu úní ní nucúhuⁿ Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá distrìtú Galìleá.
43 Ora, após os dois dias, ele partiu de lá, e foi para a Galileia.
44 Te cuáháⁿ‑gá yàcáⁿ, chi mee‑gǎ ní cachí‑gá sá nǔu ɨɨⁿ tée na càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí ñuú núú nǐ cacu‑dé, te ñá túú nèhé‑yu sá yɨ́ñùhu núú‑dě.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Te òré ní sáá‑gá distrìtú Galìleá, te ío váha ní cuu iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, chi cuèndá tnàhá‑yu ní xíndecu ndɨhɨ‑gá vico pàscuá ñuú Jerusàlén. Te yàcáⁿ ní xiní‑yu nchaa sá nǐ quide‑gá.
45 Então, quando ele chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles foram à festa.
46 Te ní sáháⁿ tucu‑gá ñuú Cànaá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Galìleá, núú nǐ nadatɨ̀u‑gá ndute ní nduu‑xi vìnú. Te ñuú Capèrnaúm ndécú ɨ̀ɨⁿ tée ndèé chíúⁿ nǔú těe cùu gobiernú, te tée‑áⁿ cùhú ɨɨⁿ déhe‑dé.
46 Assim Jesus veio novamente a Caná da Galileia, onde ele da água fizera vinho. E havia ali um nobre, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Te ní níhí‑dě tnúhu sá nǐ ndee Jèsús distrìtú Jùdeá ní ndexìo‑gá distrìtú Galìleá, núu ní sáháⁿ‑dé núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑gá cada tátna‑gá déhe‑dé, chi sa ndècu‑na‑dé sá cùú‑dé.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe para descer e curar o seu filho, porque ele já estava à morte.
48 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé:
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e maravilhas, não crereis.
49 Te ní xáhaⁿ tùcu tée cùhú déhe‑xi‑áⁿ xii‑gá:
49 O nobre disse-lhe: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
50 Disse-lhe Jesus: Vai pelo teu caminho, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse, e ele foi em seu caminho.
51 Te ñùhu‑dé ichi cuánuhú‑dé ní sánú tnàhá ñáhá cuè tée xìnu cuechi núú‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá sà ta ndúha déhe‑dé cuáháⁿ.
51 E, enquanto ele descia, saíram-lhe ao encontro os seus servos e lhe contaram dizendo: O teu filho vive.
52 Te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě ná òré cúú‑xí nǐ ngüíta‑xi ta quětaú cuéhé‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora ele começara a melhorar; e disseram-lhe: Ontem à sétima hora a febre o deixou.
53 Te tǎtá těe cùhú‑áⁿ nǐ ndacu iní‑dé sá dɨ́ú òré ní quétaú cuéhé‑dě ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá ndǔha déhe‑dé. Te xíǎⁿ nǔu ndɨ nchàa tée‑áⁿ vehe‑dé ní sándáá iní‑yu Jèsús.
53 Assim o pai reconheceu que foi na mesma hora em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Te sá nǐ quide‑gá‑áⁿ cúú ǔú xito quìde‑gá sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada. Te sá nǐ quide‑gá xito cùu uú‑áⁿ cúú‑xí sǎ nǐ quide‑gá cútnàhá ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú‑gá distrìtú Galìleá.
54 Este foi o segundo milagre que Jesus fez, quando ele ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.