João 4

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te ní níhí cue tée cùu fariséú tnúhu sá vài‑gá ñáyiu ta chìnchícúⁿ ñáhá xìi Jesús. Te ducaⁿ vài‑gá‑yu ta dàcuandute‑gá cuáháⁿ dàcúúxí tě Juàá.
1 E, quando o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João
2 Te cuěi ñá dɨ́ú mèe‑gá dácuàndute ñaha‑gá xií‑yu, dico cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá dácuàndute ñaha‑güedé xií‑yu.
2 (ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos),
3 Te ní níhí Jèsús tnúhu nàcuáa càháⁿ cue tée cùu fariséú, núu ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú tucu‑gá distrìtú Galìleá.
3 deixou a Judeia e foi outra vez para a Galileia.
4 Te ichi ñùhu‑gá ní nayáha‑gá distrìtú Sàmariá.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Te ní sáá‑gá ɨɨⁿ ñuú nání Sìcár te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Sàmariá. Te xíáⁿ cáá yàtni ñuhu núú nǐ sáha táhú ndǐi Jàcób déhe ndíi ndíi Chèé.
5 Foi, pois, a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Te yàcáⁿ cáá dòco ní cuu cuèndá ndíi Jàcób. Te cùu‑xi datná cuádava nduu ñùhu Jesús ichi, te ío ní xàú‑gá nǔu ní sáá‑gá yuhu dòco‑áⁿ nǐ ngóo‑gá ndétàtú‑gá.
6 E estava ali a fonte de Jacó. Jesus, pois, cansado do caminho, assentou-se assim junto da fonte. Era isso quase à hora sexta.
7 — ausente —
7 Veio uma mulher de Samaria tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Porque os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
9 Disse-lhe, pois, a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se comunicam com os samaritanos)?
10 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Te ní xáhaⁿ tùcu ñadɨhɨ́‑áⁿ:
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ndíi Jàcób ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndèé sanaha nǐ cadúha ndíi doco‑a nǐ tóo ndute ní xihi ndíi, ndɨhɨ nchaa déhe ndíi, ndɨhɨ nchaa quɨtɨ ndíi, te ní ndóo cùu cuendá‑ndɨ́. ¿Te násai, te yòhó cúnùu‑gá‑n dàcúúxí ndǐi‑ǎⁿ? —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, bebendo ele próprio dele, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água tornará a ter sede,
14 Dico nchaa ñáyiu na còho ndute na cuáñaha‑ǐ, te vá ɨ́ɨ́ⁿ ndùu‑gá dayìchí ñáhá‑xí ndùte‑áⁿ xií‑yu, chi ndute cuáñaha‑ǐ cúú‑xí ndùte váha‑gá. Te dàtná quéé nìhni ndute xɨtɨ́ doco‑a, nchaa‑ni nduu ñùhu ñá túú yìchí, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cada‑xi chi candeca‑xi iní‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, te núu na còhó‑yu ndute cuáñaha yǔhú —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, porque a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
17 A mulher respondeu e disse: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido,
18 Dico ní cuu úhúⁿ tée cǎndeca‑n, te tée ndèca‑n vitna chi ñá dɨ́ú yɨ̀ɨ‑n cuu‑dé, te ndáá càháⁿ‑n sǎ ñà túú yɨ̀ɨ‑n —cachí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
18 porque tiveste cinco maridos e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ nǔu ní xáhaⁿ tùcu‑aⁿ:
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Te cue ñaní tnáhá‑ndɨ̌ ní xíndecu ndéé sanaha nǐ xóo cada càhnú‑yu Yá Ndiǒxí tɨndúú‑a, dico nchòhó ñáyiu isràél càchí‑ndó sǎ nděé ñuú Jerusàlén cada càhnu‑o‑gá —càchí‑aⁿ xǎhaⁿ‑aⁿ xìi‑gá.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde se deve adorar.
21 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑aⁿ:
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me que a hora vem em que nem neste monte nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Te nchòhó cue ñáyiu Sàmariá chi ñá cútnùní iní‑ndó nǎ cúú sǎ quídé càhnu‑ndo, dico nchúhú ñáyiu isràél, chi cùtnuní iní‑ndɨ́ ná cúú sǎ quídé càhnu‑ndɨ́. Chi ɨɨⁿ tée isràél véxi‑dé dàcácu nihnu‑dé ñáyiu cuèndá vá quɨ̀hɨ́ⁿ‑yu núú ùhú núú ndàhú.
22 Vós adorais o que não sabeis; nós adoramos o que sabemos porque a salvação vem dos judeus.
23 Te není vitna ngüíta‑yu cada càhnu ndisá‑yu Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ, chi mee‑gǎ ducaⁿ cuìní‑gá cadá‑yu cada càhnú‑yu‑gá.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Te Yá Ndiǒxí chi ɨɨⁿ espíritú cúú‑gǎ. Te nchaa ñáyiu na càda cahnu ñaha, te cadá‑yu nɨ yùhu nɨ iní‑yu sá cúú‑xí‑gǎ te cadá‑yu dàtná càháⁿ tnúhu‑gá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑aⁿ.
24 Deus é Espírito, e importa que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Te ní xáhaⁿ ñàdɨhɨ́‑áⁿ:
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que o Messias (que se chama o Cristo) vem; quando ele vier, nos anunciará tudo.
26 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Te òré‑áⁿ nǐ ndexìo cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, te ní cuñúhu‑güedé sá ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ. Dico ni ɨ̀ɨⁿ‑güedé ñá ní xìcáⁿ tnúhú‑güedě núú‑gǎ nǔu ná cuèndú ndátnǔhu‑gá ndɨhɨ ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ.
27 E nisso vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? ou: Por que falas com ela?
28 Ducaⁿ te ní dándǒo ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ yoó ndute‑aⁿ xíáⁿ, te ní xica‑aⁿ cuánuhú‑aⁿ ñuú cútnǔhu‑aⁿ ñáyiu cuèndá Jèsús.
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, e foi à cidade, e disse àqueles homens:
29 Te ní xáhaⁿ‑aⁿ:
29 Vinde e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito; porventura, não é este o Cristo?
30 Te sá nǐ níhí ñǎyiu ñuú‑áⁿ tnǔhu, xíǎⁿ ní xicá‑yu cuáháⁿ‑yu.
30 Saíram, pois, da cidade e foram ter com ele.
31 Te òré vátá sàá‑gá‑yu xíáⁿ nǐ xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
31 E, entretanto, os seus discípulos lhe rogaram, dizendo: Rabi, come.
32 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
32 Porém ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xǐtnàha‑güedé:
33 Então, os discípulos diziam uns aos outros: Trouxe-lhe, porventura, alguém de comer?
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ:
34 Jesus disse-lhes: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Te nchòhó càchí‑ndó sǎ cùmání cǔmí‑gǎ yóó te cuu itú. Dico yúhú càchí‑í sá cùndehe‑ndo ñáyiu‑ǎⁿ, chi sa ndècu túha‑yu, dàtná cúú‑nǎ itú sá sà ní cuu‑ná natahu‑o cùú‑yu, chi sa ndècu túha‑ná‑yu cundedóho‑yu tnúhu‑í.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Eis que eu vos digo: levantai os vossos olhos e vede as terras, que já estão brancas para a ceifa.
36 Te dàtná cúú ñǎyiu nàtahu itú chi sa cúhuⁿ yáhu‑yu, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í, chi cuáñaha‑ǐ sá ndúú tǎhǔ‑yu na sàá nduu. Te nchaa ñáyiu na tnɨ̀ɨ tnúhu‑í te nduu táhǔ‑yu cundecu‑í ndɨhɨ́‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. Te dàtná cúú ñǎyiu ní chihi tatá‑xi, ndɨhɨ ñáyiu ní natahu ìtú‑xi cùdɨ́ɨ́‑nǎ iní‑yu. Ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu ñáyiu na càháⁿ tnúhu‑í.
36 E o que ceifa recebe galardão e ajunta fruto para a vida eterna, para que, assim o que semeia como o que ceifa, ambos se regozijem.
37 Chi ndáá quéé‑xí nàcuáa cuáháⁿ ɨɨⁿ cuèndú sá càchí‑xi: “Tucu tée ní chihi tatá, te tucu tée ní natahu”, duha cuáháⁿ cuèndú‑áⁿ.
37 Porque nisso é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Te yúhú tendaha ñaha‑ǐ xii‑ndo quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndó cǎháⁿ‑ndó tnǔhu‑í núú sà ní yáha‑güedé ní cáháⁿ‑güedé tnúhu‑í. Te nchòhó quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó dìcó‑nǎ nduu cuèndá‑ndó chìuⁿ‑áⁿ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Te ío cuéhé ñǎyiu ñuú‑áⁿ nǐ xíndèdóho‑yu cuèndú ní cani ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ nǔǔ‑yu sá Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ nchaa nàcuáa quìde‑aⁿ, te xíǎⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús.
39 E muitos dos samaritanos daquela cidade creram nele, pela palavra da mulher, que testificou: Disse-me tudo quanto tenho feito.
40 Te ní quexìó‑yu núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑yu núú‑gǎ sá quéndǒo‑gá ñuú‑yu, núu xíǎⁿ ní xíndecu‑gá ndɨhɨ́‑yu úú nduu.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Te ío cuéhé‑gǎ‑yu ní sándáá iní‑yu tnúhu ní cáháⁿ méé‑gǎ.
41 E muitos mais creram nele, por causa da sua palavra.
42 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii ñadɨ̀hɨ́‑áⁿ:
42 E diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos, porque nós mesmos o temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Te nduu úní ní nucúhuⁿ Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá distrìtú Galìleá.
43 E, dois dias depois, partiu dali e foi para a Galileia.
44 Te cuáháⁿ‑gá yàcáⁿ, chi mee‑gǎ ní cachí‑gá sá nǔu ɨɨⁿ tée na càháⁿ‑dé tnúhu Yá Ndiǒxí ñuú núú nǐ cacu‑dé, te ñá túú nèhé‑yu sá yɨ́ñùhu núú‑dě.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria pátria.
45 Te òré ní sáá‑gá distrìtú Galìleá, te ío váha ní cuu iní ñáhǎ‑yu xii‑gá, chi cuèndá tnàhá‑yu ní xíndecu ndɨhɨ‑gá vico pàscuá ñuú Jerusàlén. Te yàcáⁿ ní xiní‑yu nchaa sá nǐ quide‑gá.
45 Chegando, pois, à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles tinham ido à festa.
46 Te ní sáháⁿ tucu‑gá ñuú Cànaá ɨɨⁿ ñuú yɨ́ndèhu distritú Galìleá, núú nǐ nadatɨ̀u‑gá ndute ní nduu‑xi vìnú. Te ñuú Capèrnaúm ndécú ɨ̀ɨⁿ tée ndèé chíúⁿ nǔú těe cùu gobiernú, te tée‑áⁿ cùhú ɨɨⁿ déhe‑dé.
46 Segunda vez foi Jesus a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Te ní níhí‑dě tnúhu sá nǐ ndee Jèsús distrìtú Jùdeá ní ndexìo‑gá distrìtú Galìleá, núu ní sáháⁿ‑dé núú ndécú‑gǎ, te ní cáháⁿ ndàhú‑dé núú‑gǎ sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑gá cada tátna‑gá déhe‑dé, chi sa ndècu‑na‑dé sá cùú‑dé.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e rogou-lhe que descesse e curasse o seu filho, porque já estava à morte.
48 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑dé:
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e milagres, não crereis.
49 Te ní xáhaⁿ tùcu tée cùhú déhe‑xi‑áⁿ xii‑gá:
49 Disse-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
50 Disse-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse e foi-se.
51 Te ñùhu‑dé ichi cuánuhú‑dé ní sánú tnàhá ñáhá cuè tée xìnu cuechi núú‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě sá sà ta ndúha déhe‑dé cuáháⁿ.
51 E, descendo ele logo, saíram- lhe ao encontro os seus servos e lhe anunciaram, dizendo: O teu filho vive.
52 Te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑güedě ná òré cúú‑xí nǐ ngüíta‑xi ta quětaú cuéhé‑dě. Te ní xáhaⁿ‑güedě:
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora se achara melhor; e disseram-lhe: Ontem, às sete horas, a febre o deixou.
53 Te tǎtá těe cùhú‑áⁿ nǐ ndacu iní‑dé sá dɨ́ú òré ní quétaú cuéhé‑dě ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Jèsús ní xáhaⁿ‑gǎ sá ndǔha déhe‑dé. Te xíǎⁿ nǔu ndɨ nchàa tée‑áⁿ vehe‑dé ní sándáá iní‑yu Jèsús.
53 Entendeu, pois, o pai que era aquela hora a mesma em que Jesus lhe disse: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Te sá nǐ quide‑gá‑áⁿ cúú ǔú xito quìde‑gá sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada. Te sá nǐ quide‑gá xito cùu uú‑áⁿ cúú‑xí sǎ nǐ quide‑gá cútnàhá ní ndee‑gá distrìtú Jùdeá cuánuhú‑gá distrìtú Galìleá.
54 Jesus fez este segundo milagre quando ia da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.