João 12

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Íñú‑gá nduu cùmání tnahá vico pàscuá, te ní sáháⁿ Jèsús ñuú Bètaniá, ñuú té Lǎzarú tée ní dándótó‑gǎ.
1 Seis dias antes da Páscoa, foi Jesus para Betânia, onde estava Lázaro, a quem ele ressuscitara dentre os mortos.
2 Te xíáⁿ nǐ cadúha‑yu sá nǐ cudìni Jesús. Te tá Mǎrta ní sani‑xi cóhó, te té Lǎzarú yɨ́hɨ́‑dě mèsá ndɨhɨ Jèsús, ndɨhɨ dava‑gá‑güedé xéxí‑güedě.
2 Deram-lhe, pois, ali, uma ceia; Marta servia, sendo Lázaro um dos que estavam com ele à mesa.
3 Te tá Màriá néhé‑xí cuǎdava lǐtrú acìtí sàháⁿ tnámí sǎ ǐo ndèyáhu, te acìtí‑áⁿ nǐ cuáha mee‑ni yǔcú nǎrdú, te ní sódó‑xi sáhá Jèsús, te ní nadayìchí‑xi ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑xi sáhá‑gǎ. Te nɨhìí xɨtɨ́ vehe ní xíté nuu dicó acìtí‑áⁿ.
3 Então, Maria, tomando uma libra de bálsamo de nardo puro, mui precioso, ungiu os pés de Jesus e os enxugou com os seus cabelos; e encheu-se toda a casa com o perfume do bálsamo.
4 Te té Jùdás déhe té Xǐmú Iscàrioté dɨu‑ni ɨɨⁿ tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá, tée cuáha cuèndá ñáhá xìi‑gá núú cuè tée cùu úhú iní ñáhá nǐ xáhaⁿ‑dě xii‑gá:
4 Mas Judas Iscariotes, um dos seus discípulos, o que estava para traí-lo, disse:
5 —¿Ná cuèndá ñá ní cùyáhu acìtí‑a sá ùní cièndú díhúⁿ denàriú cuu cuèndá ñáyiu ndàhú? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑gá.
5 Por que não se vendeu este perfume por trezentos denários e não se deu aos pobres?
6 Dico sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ té Jùdás chi ñá dɨ́ú sǎ ndísá ñùhu iní‑dé ñáyiu ndàhú chi dìcó‑ni ɨɨⁿ ñádúhú cúú‑dě, chi dɨu‑dé néhé cuèndá‑dé díhúⁿ‑güedě nchaa‑güedé te ní xóo duhu ñàha‑dé xii‑güedé.
6 Isto disse ele, não porque tivesse cuidado dos pobres; mas porque era ladrão e, tendo a bolsa, tirava o que nela se lançava.
7 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
7 Jesus, entretanto, disse: Deixa-a! Que ela guarde isto para o dia em que me embalsamarem;
8 Chi nchòhó chi cuhuⁿ tnahá‑ni ñáyiu ndàhú tnuú‑ndó, dico yúhú chi vá ncháá ndùu cundecu ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
8 porque os pobres, sempre os tendes convosco, mas a mim nem sempre me tendes.
9 Te vài ñáyiu isràél ní níhǐ‑yu tnúhu sá ndécú Jèsús ñuú Bètaniá. Te ní sáháⁿ‑yu cuèndá quiní‑yu‑gá, te quiní‑yu tnàhá té Lǎzarú tée ní dándótó‑gǎ.
9 Soube numerosa multidão dos judeus que Jesus estava ali, e lá foram não só por causa dele, mas também para verem Lázaro, a quem ele ressuscitara dentre os mortos.
10 Te cue dútú cúnùu ní ndatnúhu‑güedé ní cuu ɨɨⁿnuu‑güedě cuèndá sá cáhní‑güedě tnàhá té Lǎzarú ní cùu,
10 Mas os principais sacerdotes resolveram matar também Lázaro;
11 chi dɨu cuèndá tée‑áⁿ nǐ cuu cuéhé ñǎyiu isràél tá dàña nihnú‑yu‑güedé cuáháⁿ cuèndá sá nǐ sándáá iní‑yu Jèsús.
11 porque muitos dos judeus, por causa dele, voltavam crendo em Jesus.
12 Te nduu tněé‑áⁿ vài ñáyiu ní quexìo ñuú Jerusàlén cuèndá cundecú‑yu vico, te ní níhǐ‑yu tnúhu sá Jèsús sáá‑gá tnàhá‑gá cundecu‑gá vico‑áⁿ,
12 No dia seguinte, a numerosa multidão que viera à festa, tendo ouvido que Jesus estava de caminho para Jerusalém,
13 núu ní xehndé‑yu ndaha yùtnu ñúú, te nèhé‑yu ní sáháⁿ ní sátnahá ñáhǎ‑yu xii‑gá. Te níhi ní cáháⁿ‑yu, te càchí‑yu:
13 tomou ramos de palmeiras e saiu ao seu encontro, clamando: Hosana! Bendito o que vem em nome do Senhor e que é Rei de Israel!
14 Te Jèsús ní níhí‑gǎ ɨɨⁿ bǔrru, te yòdo‑gá‑dɨ cuáháⁿ. Te ducaⁿ nǐ cuu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí núú càchí‑xi:
14 E Jesus, tendo conseguido um jumentinho, montou-o, segundo está escrito:
15 Vá yùhú nchòhó cue ñáyiu ndècu ñuú Sìón,
15 Não temas, filha de Sião, eis que o teu Rei aí vem, montado em um filho de jumenta.
16 Dico cue tée xìca cuu ndɨhɨ Jesús ñá ní ndàcu iní‑güedé nàcuáa càháⁿ‑xi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cada Jèsús. Dico sátá cuǎndaa‑gá andɨu càda cahnu ñaha Tátá‑gǎ xii‑gá, te ní ndacu iní‑güedé sá dúcáⁿ yòdo tnuní nàcuáa cada‑gá, te ducaⁿ nǐ cuu.
16 Seus discípulos a princípio não compreenderam isto; quando, porém, Jesus foi glorificado, então, eles se lembraram de que estas coisas estavam escritas a respeito dele e também de que isso lhe fizeram.
17 Nchaa ñáyiu ní xíndecu ndɨhɨ Jèsús òré ní dándótó‑gǎ té Lǎzarú, ya yàcáⁿ ní caní‑yu cuèndú núú ñǎyiu nàcuáa ní quide ñaha‑gǎ xii‑dé.
17 Dava, pois, testemunho disto a multidão que estivera com ele, quando chamara a Lázaro do túmulo e o levantara dentre os mortos.
18 Te vàí‑yu ní sáháⁿ‑yu núú ndécú Jèsús cuèndá sá nǐ níhǐ‑yu tnúhu ní quide‑gá sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada.
18 Por causa disso, também, a multidão lhe saiu ao encontro, pois ouviu que ele fizera este sinal.
19 Te cue tée cùu fariséú ní xítnàha‑güedé:
19 De sorte que os fariseus disseram entre si: Vede que nada aproveitais! Eis aí vai o mundo após ele.
20 Te tnàhá ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél ní sáháⁿ‑yu vico ñuú Jerusàlén ní quide càhnú‑yu Yá Ndiǒxí.
20 Ora, entre os que subiram para adorar durante a festa, havia alguns gregos;
21 Te ñáyiu‑áⁿ nǐ sáháⁿ‑yu núú tě Lìpé tée ñuú Bètsaidá, te ñuú‑áⁿ yɨ́ndèhu‑xi distritú Galìleá. Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé:
21 estes, pois, se dirigiram a Filipe, que era de Betsaida da Galileia, e lhe rogaram: Senhor, queremos ver Jesus.
22 Te té Lìpé ní naníhí‑dě té Ndrǐxí te ní xáhaⁿ‑dě nàcuáa càháⁿ‑yu, te ndɨ ndùú‑güedé ní sáháⁿ‑güedé ní xáhaⁿ‑güedě xii Jèsús nàcuáa càháⁿ‑yu.
22 Filipe foi dizê-lo a André, e André e Filipe o comunicaram a Jesus.
23 Te ní xáhaⁿ Jèsús xii‑güedé:
23 Respondeu-lhes Jesus: É chegada a hora de ser glorificado o Filho do Homem.
24 Te na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo sǎ nǔu ɨɨⁿ tatá vá ngává‑xí nǔú ñúhú těhyú‑xi ña, te dɨu‑ni ducaⁿ cùnduu‑xi cundecu‑xi. Dico ɨɨⁿ tatá ná ngává nǔú ñúhú xǐnu déhe‑xi, te xíǎⁿ nádàcayá tnáhá‑xí, te mee‑xi tèhyú‑xi.
24 Em verdade, em verdade vos digo: se o grão de trigo, caindo na terra, não morrer, fica ele só; mas, se morrer, produz muito fruto.
25 Te nchaa ñáyiu ío ñùhu iní‑xi cundecu ñuyíú‑a ñá túú ñùhu iní‑yu Yá Ndiǒxí, te ñáyiu‑áⁿ cuǐta nihnú‑yu. Te nchaa ñáyiu ío ñùhu iní ñáhá xìi Yá Ndiǒxí, ñáyiu‑áⁿ cundecú‑yu ndɨhɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ.
25 Quem ama a sua vida perde-a; mas aquele que odeia a sua vida neste mundo preservá-la-á para a vida eterna.
26 Te nchaa ñáyiu cuìní cunu cuechi nǔù‑í xìni ñuhu‑xi natuha ñahá‑yu xii‑í, te nduu táhǔ‑yu cundecú‑yu núú nùhú‑í cundecu‑í. Te nchaa ñáyiu na cùnu cuechi núù‑í, te cada càhnu ñaha Tátà‑í xií‑yu —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
26 Se alguém me serve, siga-me, e, onde eu estou, ali estará também o meu servo. E, se alguém me servir, o Pai o honrará.
27 Te ní xáhaⁿ tùcu‑gá:
27 Agora, está angustiada a minha alma, e que direi eu? Pai, salva-me desta hora? Mas precisamente com este propósito vim para esta hora.
28 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
28 Pai, glorifica o teu nome. Então, veio uma voz do céu: Eu já o glorifiquei e ainda o glorificarei.
29 Te nchaa ñáyiu xǐndecu ní tecú dóho‑yu ní cáháⁿ‑gá, dico ñá túú ní sàni iní‑yu sá méé‑gǎ ní cáháⁿ, chi davá‑yu ní xítnàhá‑yu sá ñǔhu ní cáháⁿ, te davá‑yu ní xítnàhá‑yu sá ɨ̀ɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní cáháⁿ.
29 A multidão, pois, que ali estava, tendo ouvido a voz, dizia ter havido um trovão. Outros diziam: Foi um anjo que lhe falou.
30 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
30 Então, explicou Jesus: Não foi por mim que veio esta voz, e sim por vossa causa.
31 Te vitna ní sáá nduu càda ndáá Yǎ Ndiǒxí cuéchi nchaa ñáyiu ñuyíú‑a, te ducaⁿ te vá cúnùu‑gá yucu ñǎvǎha.
31 Chegou o momento de ser julgado este mundo, e agora o seu príncipe será expulso.
32 Te na càta caa ñaha‑güedé xii‑í núú cùrúxí, te xíáⁿ cuú‑í te níhǐ‑yu tnúhu nɨ càa xico ñuyíú, te quɨndáá iní‑yu tnúhu‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
32 E eu, quando for levantado da terra, atrairei todos a mim mesmo.
33 Duha ní cáháⁿ‑gá cuèndá cutnùní iní‑yu nàcuáa ndoho‑gá òré cuú‑gá.
33 Isto dizia, significando de que gênero de morte estava para morrer.
34 Te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑gá:
34 Replicou-lhe, pois, a multidão: Nós temos ouvido da lei que o Cristo permanece para sempre, e como dizes tu ser necessário que o Filho do Homem seja levantado? Quem é esse Filho do Homem?
35 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
35 Respondeu-lhes Jesus: Ainda por um pouco a luz está convosco. Andai enquanto tendes a luz, para que as trevas não vos apanhem; e quem anda nas trevas não sabe para onde vai.
36 Quɨndáá iní ñáhá‑ndó xìi‑í vitna ndècu ndɨhɨ ñaha‑gá‑í xii‑ndo dàndixi túu‑í iní‑ndó, cuèndá cutnùní iní‑ndó nàcuáa ndùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, te cuu‑ndo děhe‑í —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
36 Enquanto tendes a luz, crede na luz, para que vos torneis filhos da luz. Jesus disse estas coisas e, retirando-se, ocultou-se deles.
37 Te cuěi ío vài sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ní quide Jèsús ní xiní‑yu, dico ni dùcaⁿ ñá túú ní sàndáá iní‑yu‑gá.
37 E, embora tivesse feito tantos sinais na sua presença, não creram nele,
38 Te ducaⁿ nǐ quidé‑yu chi dacuɨtɨ́í nǐ quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní ndíi Chàiá ndíi ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nǔú tùtú‑gá núú càchí‑xi:
38 para se cumprir a palavra do profeta Isaías, que diz: Senhor, quem creu em nossa pregação? E a quem foi revelado o braço do Senhor?
39 Te ñá ní sàndáá iní‑yu chi ní quee ndáá‑xi nàcuáa ní chídó tnùní tucu ndíi Chàiá núú tùtú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cáháⁿ Jèsús:
39 Por isso, não podiam crer, porque Isaías disse ainda:
40 Mee Yǎ Ndiǒxí ní quide‑gá sá vǎ tècú tnùní‑yu,
40 Cegou-lhes os olhos e endureceu-lhes o coração, para que não vejam com os olhos, nem entendam com o coração, e se convertam, e sejam por mim curados.
41 Duha ní chídó tnùní ndíi Chàiá nàcuáa cáháⁿ Jèsús chi ní xiní ndíi sá ǐo càhnu cuu‑gá.
41 Isto disse Isaías porque viu a glória dele e falou a seu respeito.
42 Te cuěi ducaⁿ nǐ cuu dico tɨtnɨ́ cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél ní sándáá iní ñáhá‑güedě xii‑gá. Dico ñá túú ní xǒo cáháⁿ ndáá‑güedé chi ní xóo yùhú‑güedé sá vǎ dáñá‑gǎ cue tée cùu fariséú quɨ́hu‑güedé veñúhu.
42 Contudo, muitos dentre as próprias autoridades creram nele, mas, por causa dos fariseus, não o confessavam, para não serem expulsos da sinagoga;
43 Chi ní xóo cudɨ́ɨ́‑gǎ iní‑güedé sá càháⁿ ñáyiu dàcúúxí tnǔhu càháⁿ Yǎ Ndiǒxí.
43 porque amaram mais a glória dos homens do que a glória de Deus.
44 Jèsús níhi ní cáháⁿ‑gá, te càchí‑gá:
44 E Jesus clamou, dizendo: Quem crê em mim crê, não em mim, mas naquele que me enviou.
45 Te ñáyiu xìní ñáhá xìi yúhú xìní‑yu tnàhá Tǎtà‑í.
45 E quem me vê a mim vê aquele que me enviou.
46 Te yúhú véxi‑í dandìxi túu‑í iní ñáyiu ñuyíú‑a cuèndá cutnùní iní‑yu nàcuáa ndùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, te nchaa ñáyiu na quɨ̀ndáá iní ñáhá xìi‑í te vá cúndècu‑gá‑yu ichi cuèhé ichi duha.
46 Eu vim como luz para o mundo, a fim de que todo aquele que crê em mim não permaneça nas trevas.
47 Te núu ìó davá‑yu ndèdóho‑yu nàcuáa càháⁿ‑í te ñá túú tnɨ̀ɨ́‑yu tnúhu‑í, te ñá dɨ́ú yǔhú dàcuíta nihnu‑í‑yu, chi ñá túú věxi‑í ñuyíú‑a sá dácuǐta nihnu‑í‑yu, chi véxi‑í sá dácǎcu nihnu‑í‑yu.
47 Se alguém ouvir as minhas palavras e não as guardar, eu não o julgo; porque eu não vim para julgar o mundo, e sim para salvá-lo.
48 Te nchaa ñáyiu na cùyíchí iní ñáhá xìi‑í te ñá túú quìde cuendá‑yu nàcuáa càháⁿ‑í, te ñáyiu‑áⁿ ná sàá nduu te cuíta nihnú‑yu chi ñá ní tnɨ̀ɨ́‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑í.
48 Quem me rejeita e não recebe as minhas palavras tem quem o julgue; a própria palavra que tenho proferido, essa o julgará no último dia.
49 Te yúhú ñá túú càháⁿ‑í tnúhu véxi iní méè‑í, chi mee Tǎtà‑í Yaá ní tendaha ñàha xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a ní cachí tnúhu‑gá nàcuáa cunduu tnúhu cáháⁿ‑í danèhé‑í ñáyiu.
49 Porque eu não tenho falado por mim mesmo, mas o Pai, que me enviou, esse me tem prescrito o que dizer e o que anunciar.
50 Te yúhú xìní‑í sá tnǔhu ní táúchíúⁿ Tǎtà‑í cáháⁿ‑í cúú‑xí ɨ̀ɨⁿ sá vǎha sá cúú xìi‑ndo chi nduu táhú‑ndó cùndecu‑ndo ndɨhɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, núu xíǎⁿ càháⁿ‑í nchaa nàcuáa ní táúchíúⁿ‑gǎ —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu.
50 E sei que o seu mandamento é a vida eterna. As coisas, pois, que eu falo, como o Pai mo tem dito, assim falo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.