João 11
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Ñuú Bètaniá ní xíndecu ɨɨⁿ tée ní xínani‑dě Lǎzarú. Te càhú víhí nǐ tnahá‑dé ní cuhú‑dé, te ní xíndecu ndɨhɨ‑dé cue cúha‑dé tá Màriá ndɨhɨ tá Mǎrta chi xíáⁿ ñùú‑yu.
1 Havia um homem chamado Lázaro. Ele era de Betânia, do povoado de Maria e de sua irmã Marta. E aconteceu que Lázaro ficou doente.
2 Te tá Màriá‑áⁿ cúú‑xí xǐchí nǐ sódó àcití sàháⁿ tnámí sǎhá Jèsús, te ní nadayìchí‑xi sáhá‑gǎ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑xi. Te cuèndá sá cùhú cúha‑yu té Lǎzarú,
2 Maria, sua irmã, era a mesma que derramara perfume sobre o Senhor e lhe enxugara os pés com os cabelos.
3 núu ní tendàhá‑yu ñáyiu nàha tnúhu cuáháⁿ núú Jèsús, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá:
3 Então as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: "Senhor, aquele a quem amas está doente".
4 Te sá dúcáⁿ càa tnúhu ní sáá, núu ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
4 Ao ouvir isso, Jesus disse: "Essa doença não acabará em morte; é para a glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por meio dela".
5 Te cuěi ío cùu iní ñáhá Jèsús xii té Lǎzarú ndɨhɨ cue cúha‑dé
5 Jesus amava Marta, a irmã dela e Lázaro.
6 dico òré ní níhí‑gǎ tnúhu, te ní cuyaa‑gǎ úú‑gá nduu núú ndécú‑gǎ.
6 No entanto, quando ouviu falar que Lázaro estava doente, ficou mais dois dias onde estava.
7 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
7 Depois disse aos seus discípulos: "Vamos voltar para a Judéia".
8 Te ní xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
8 Estes disseram: "Mestre, há pouco os judeus tentaram apedrejar-te e assim mesmo vais voltar para lá? "
9 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
9 Jesus respondeu: "O dia não tem doze horas? Quem anda de dia não tropeça, pois vê a luz deste mundo.
10 Dico núu niú ná càca cuu‑o, te ìó ná candaundeé‑ó chi vá cútnùní núú‑ó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 Quando anda de noite, tropeça, pois nele não há luz".
11 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
11 Depois de dizer isso, prosseguiu dizendo-lhes: "Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou até lá para acordá-lo".
12 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
12 Seus discípulos responderam: "Senhor, se ele dorme, vai melhorar".
13 Duha ní cáháⁿ Jèsús, chi té Lǎzarú sa ní xíhí‑dé te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní sani iní‑güedé sá nǐ xídí ndisa‑dé.
13 Jesus tinha falado de sua morte, mas os seus discípulos pensaram que ele estava falando simplesmente do sono.
14 Te Jèsús ní xáhaⁿ ndǎá‑gá xii‑güedé:
14 Então lhes disse claramente: "Lázaro morreu,
15 Váha‑gá sá ñǎ ní sǎháⁿ‑í quɨ́ngoto‑í‑dé, chi ndècu ɨngá chìuⁿ cada‑í quiní‑ndó, te quɨndáá iní ñáhá‑gǎ‑ndó xìi‑í, te vitna na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó nǔú ndécú yɨ̀quɨ cuñú ndíi —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 e para o bem de vocês estou contente por não ter estado lá, para que vocês creiam. Mas, vamos até ele".
16 Te té Mǎxí tée xǎhaⁿ‑güedě cuǎchí ní xáhaⁿ‑dě xii dava‑gá‑güedé:
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: "Vamos também para morrermos com ele".
17 Te òré ní sáá Jèsús ñuú Bètaniá, te ní xáhǎⁿ‑yu sá sà ní cuu cúmí nduu ní xíhí té Lǎzarú.
17 Ao chegar, Jesus verificou que Lázaro já estava no sepulcro havia quatro dias.
18 Te ñuú‑áⁿ cáá yàtni‑ni‑gá ñuú Jerusàlén, dàtná cuádava‑ná òré cuhuⁿ‑o ìchi te saá‑ó.
18 Betânia distava cerca de três quilômetros de Jerusalém,
19 Núu xíǎⁿ vài ñáyiu isràél ní sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu tá Mǎrta ndɨhɨ cúhú‑xi tá Màriá, te ní sáñàhá‑yu tnúhu ndee ìní sá dúcáⁿ nǐ xíhí cúha‑yu.
19 e muitos judeus tinham ido visitar Marta e Maria para confortá-las pela perda do irmão.
20 Te ní níhí tǎ Mǎrta tnúhu sá ñúhú Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá núú ndécǔ‑yu núu ní sáháⁿ‑xi ní sátnahá‑xi‑gá, te cúhú‑xi tá Màriá ní ndóo‑xi vehe.
20 Quando Marta ouviu que Jesus estava chegando, foi encontrá-lo, mas Maria ficou em casa.
21 Te òré ní naníhí tǎ Mǎrta Jèsús, te ní xáhaⁿ‑xi xìi‑gá:
21 Disse Marta a Jesus: "Senhor, se estivesses aqui meu irmão não teria morrido.
22 Te cuěi vitna te núu ná sá ná càcáⁿ‑n nǔú Yǎ Ndiǒxí te taxi‑gá xii‑n —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
22 Mas sei que, mesmo agora, Deus te dará tudo o que pedires".
23 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
23 Disse-lhe Jesus: "O seu irmão vai ressuscitar".
24 Te ní xáhaⁿ tǎ Mǎrta:
24 Marta respondeu: "Eu sei que ele vai ressuscitar na ressurreição, no último dia".
25 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
25 Disse-lhe Jesus: "Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Te nchaa ñáyiu ndècu vívú ñuyíú‑a te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑í, te cundecu ndɨhɨ‑í‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. ¿Sàndáá iní‑n tnǔhu‑a ñǎ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tá Mǎrta.
26 e quem vive e crê em mim, não morrerá eternamente. Você crê nisso? "
27 Te xǎhaⁿ‑xi:
27 Ela lhe respondeu: "Sim, Senhor, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo".
28 Sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑xi te ní sáháⁿ ngana‑xi cúhú‑xi tá Màriá, te dayuhu nǐ xáhaⁿ‑xi:
28 E depois de dizer isso, foi para casa e, chamando à parte Maria, disse-lhe: "O Mestre está aqui e está chamando você".
29 Te sá dúcáⁿ xǎhaⁿ cǔhú tǎ Màriá sá cáná ñàha Jesús xii‑xi, núu ndɨ̌hɨ‑ni ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi núú ndécú‑gǎ.
29 Ao ouvir isso, Maria levantou-se depressa e foi ao encontro dele.
30 Te Jèsús vátá quɨ̌hu‑gá xɨtɨ́ ñuú, chi ndècu‑ni‑gá núú nǐ sáháⁿ tnahá ñáhá tǎ Mǎrta.
30 Jesus ainda não tinha entrado no povoado, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Te ñáyiu isràél ndécú sǎñaha tnǔhu ndee ìní xii tá Màriá ndɨhɨ cúhú‑xi ní sani iní‑yu sá cuàháⁿ‑xi núú yɨ́ndǔxi cúha‑xi ndáhyú‑xi ní cáhǎⁿ‑yu, núu nchìcúⁿ‑yu‑xi cuáháⁿ.
31 Quando notaram que ela se levantou depressa e saiu, os judeus, que a estavam confortando em casa, seguiram-na, supondo que ela ia ao sepulcro, para ali chorar.
32 Te ní sáá tá Màriá núú ndécú Jèsús te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑xí nǔú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
32 Chegando ao lugar onde Jesus estava e vendo-o, Maria prostrou-se aos seus pés e disse: "Senhor, se estivesses aqui meu irmão não teria morrido".
33 Te sá nǐ xiní Jèsús ndàhyú tá Màriá ndɨhɨ ñáyiu isràél nchìcúⁿ ñáhá cuǎháⁿ, xíǎⁿ ío ní cuyica ìní‑gá.
33 Ao ver chorando Maria e os judeus que a acompanhavam, Jesus agitou-se no espírito e perturbou-se.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
34 "Onde o colocaram? ", perguntou ele. "Vem e vê, Senhor", responderam eles.
35 Te ní ndáhyú‑gá tnàhá‑gá.
35 Jesus chorou.
36 Te ní xítnàha ñáyiu isràél:
36 Então os judeus disseram: "Vejam como ele o amava! "
37 Te davá‑yu xǐtnàhá‑yu:
37 Mas alguns deles disseram: "Ele, que abriu os olhos do cego, não poderia ter impedido que este homem morresse? "
38 Te ío ní cuyica tùcu iní Jèsús òré ní quexìo‑gá yuhu yàú núú nǐ chihi‑güedé yɨquɨ cùñú té Lǎzarú. Te yuhu yàú‑áⁿ ndèdɨ́ ɨɨⁿ yúú.
38 Jesus, outra vez profundamente comovido, foi até o sepulcro. Era uma gruta com uma pedra colocada à entrada.
39 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
39 "Tirem a pedra", disse ele. Disse Marta, irmã do morto: "Senhor, ele já cheira mal, pois já faz quatro dias".
40 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
40 Disse-lhe Jesus: "Não lhe falei que, se você cresse, veria a glória de Deus? "
41 Te ní xócánǐ‑yu yúú ndèdɨ́ yuhu yàú‑áⁿ. Te ní ndacoto‑gá andɨu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para cima e disse: "Pai, eu te agradeço porque me ouviste.
42 Te yúhú sa nàha‑í sá ncháá‑ni òré ndèdóho ñaha‑n xìi‑í, dico duha càháⁿ‑í cuèndá sá ná tècú dóho nchaa ñáyiu ndècu iha cuendá quɨ́ndáá iní‑yu sá dɨ́ú‑n nǐ tendaha ñàha‑n xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii Dútú Ndiǒxí.
42 Eu sabia que sempre me ouves, mas disse isso por causa do povo que está aqui, para que creia que tu me enviaste".
43 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te níhi ní cáháⁿ‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní xíhí‑áⁿ:
43 Depois de dizer isso, Jesus bradou em alta voz: "Lázaro, venha para fora! "
44 Te ní ndee tée ní xíhí‑áⁿ yaú‑áⁿ, te ndùtu dóó cuɨ́ñɨ́ ndàha‑dé ndɨhɨ sáhá‑dě, te dǎhu tucu ɨɨⁿ dóó nǔú‑dě. Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
44 O morto saiu, com as mãos e os pés envolvidos em faixas de linho, e o rosto envolto num pano. Disse-lhes Jesus: "Tirem as faixas dele e deixem-no ir".
45 Te nchaa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi tá Màriá cuáháⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús sá nǐ xiní‑yu nàcuáa ní quide‑gá.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus fizera, creram nele.
46 Dico davá‑yu ní sáháⁿ‑yu núú cuè tée cùu fariséú, te ní caní‑yu cuèndú núú‑güedě nàcuáa ní quide Jèsús.
46 Mas alguns deles foram contar aos fariseus o que Jesus tinha feito.
47 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu ní natacá‑güedé ní xóo‑güedé jùndá, te ní xítnàha‑güedé:
47 Então os chefes dos sacerdotes e os fariseus convocaram uma reunião do Sinédrio. "O que estamos fazendo? ", perguntaram eles. "Aí está esse homem realizando muitos sinais miraculosos.
48 Te núu na dàña íó te nchaa ñáyiu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑dé, te quixi cue tée ñuú Ròmá dangòyo‑güedé veñúhu‑o te danàa‑güedé nchaa ñuú‑ó —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
48 Se o deixarmos, todos crerão nele, e então os romanos virão e tirarão tanto o nosso lugar como a nossa nação".
49 Te ɨɨⁿ cue tée‑áⁿ nání‑dě Caìfás, te cùnuu‑gá‑dé núú dàva‑gá cue dútú cuǐá‑ǎⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
49 Então um deles, chamado Caifás, que naquele ano era o sumo sacerdote, tomou a palavra e disse: "Nada sabeis!
50 Te ni ñǎ sǎha‑ndo cuèndá sá vǎha‑gá tnahá‑ó, te núu na cùú ɨɨⁿ‑ni tée cuèndá nchaa ñáyiu isràél, te ñá dɨ́ú sǎ dánàa ñaha‑güedé xií‑yu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
50 Não percebeis que vos é melhor que morra um homem pelo povo, e que não pereça toda a nação".
51 Dico té Caìfás chi ñá dɨ́ú sǎ cúú ìní méé‑dě ní cǎháⁿ‑dé, chi cuèndá sá cuǐá‑ǎⁿ nǐ cunuu‑dě núú cuè dútú, núu xíǎⁿ Yǎ Ndiǒxí ní dácáhú ìní ñáhá‑gǎ nàcuáa cáháⁿ‑dé sá Jèsús cuú‑gá sá cúú‑xí nchàa ñáyiu isràél.
51 Ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação judaica,
52 Te ñá dɨ́ú cuèndá mee‑ni ñǎyiu‑áⁿ cuú‑gá, chi cuú‑gá tnàhá cuèndá nchaa ñáyiu ní sándáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu nchìténuu nɨhìí ñuyíú, te ɨɨⁿ‑nǎ cuú‑yu ndɨhɨ‑gá.
52 e não somente por aquela nação, mas também pelos filhos de Deus que estão espalhados, para reuni-los num povo.
53 Núu ndéé nduu‑ǎⁿ nǐ ndatnúhu cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa cada‑güedé cahni‑güedé Jèsús.
53 E daquele dia em diante, resolveram tirar-lhe a vida.
54 Te xíǎⁿ nǔu ñá ní xìca cuu‑gá Jèsús quiní ñáhá ñǎyiu isràél, te ní quee‑gá cuáháⁿ‑gá ñuú Efràín, ɨɨⁿ ñuú cáá yàtni yucu, yàcáⁿ ní ngüɨ́ñɨ́‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
54 Por essa razão, Jesus não andava mais publicamente entre os judeus. Ao invés disso, retirou-se para uma região próxima do deserto, para um povoado chamado Efraim, onde ficou com os seus discípulos.
55 Te ta cùyatni nduu cadá‑yu vico pàscuá. Te cuéhé ñǎyiu ní queé‑yu ñuú‑yu cuáháⁿ‑yu ñuú Jerusàlén cuèndá sá sà ndɨhɨ́‑yu nchaá‑yu nduu íí, te tnahá nduu vìco pascuá.
55 Ao se aproximar a Páscoa judaica, muitos foram daquela região para Jerusalém a fim de participarem das purificações cerimoniais antes da Páscoa.
56 Te yàcáⁿ nándùcú‑yu Jèsús ní cùu te ñá túú‑gǎ òré‑áⁿ, te ní naníhí tnáhǎ‑yu xɨtɨ́ veñúhu, te xǐtnàhá‑yu:
56 Continuavam procurando Jesus e, no templo, perguntavam uns aos outros: "O que vocês acham? Será que ele virá à festa? "
57 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu sa ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá nǔu nděda‑ni càá‑yu xìní‑yu núú ndécú Jèsús te na càháⁿ‑ni‑yu cuèndá tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá.
57 Mas os chefes dos sacerdotes e os fariseus tinham ordenado que, se alguém soubesse onde Jesus estava, o denunciasse, para que o pudessem prender.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.