João 11
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA
1 Ñuú Bètaniá ní xíndecu ɨɨⁿ tée ní xínani‑dě Lǎzarú. Te càhú víhí nǐ tnahá‑dé ní cuhú‑dé, te ní xíndecu ndɨhɨ‑dé cue cúha‑dé tá Màriá ndɨhɨ tá Mǎrta chi xíáⁿ ñùú‑yu.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Te tá Màriá‑áⁿ cúú‑xí xǐchí nǐ sódó àcití sàháⁿ tnámí sǎhá Jèsús, te ní nadayìchí‑xi sáhá‑gǎ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑xi. Te cuèndá sá cùhú cúha‑yu té Lǎzarú,
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 núu ní tendàhá‑yu ñáyiu nàha tnúhu cuáháⁿ núú Jèsús, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá:
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Te sá dúcáⁿ càa tnúhu ní sáá, núu ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Te cuěi ío cùu iní ñáhá Jèsús xii té Lǎzarú ndɨhɨ cue cúha‑dé
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 dico òré ní níhí‑gǎ tnúhu, te ní cuyaa‑gǎ úú‑gá nduu núú ndécú‑gǎ.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Te ní xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Dico núu niú ná càca cuu‑o, te ìó ná candaundeé‑ó chi vá cútnùní núú‑ó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Duha ní cáháⁿ Jèsús, chi té Lǎzarú sa ní xíhí‑dé te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní sani iní‑güedé sá nǐ xídí ndisa‑dé.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Te Jèsús ní xáhaⁿ ndǎá‑gá xii‑güedé:
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Váha‑gá sá ñǎ ní sǎháⁿ‑í quɨ́ngoto‑í‑dé, chi ndècu ɨngá chìuⁿ cada‑í quiní‑ndó, te quɨndáá iní ñáhá‑gǎ‑ndó xìi‑í, te vitna na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó nǔú ndécú yɨ̀quɨ cuñú ndíi —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Te té Mǎxí tée xǎhaⁿ‑güedě cuǎchí ní xáhaⁿ‑dě xii dava‑gá‑güedé:
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Te òré ní sáá Jèsús ñuú Bètaniá, te ní xáhǎⁿ‑yu sá sà ní cuu cúmí nduu ní xíhí té Lǎzarú.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Te ñuú‑áⁿ cáá yàtni‑ni‑gá ñuú Jerusàlén, dàtná cuádava‑ná òré cuhuⁿ‑o ìchi te saá‑ó.
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 Núu xíǎⁿ vài ñáyiu isràél ní sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu tá Mǎrta ndɨhɨ cúhú‑xi tá Màriá, te ní sáñàhá‑yu tnúhu ndee ìní sá dúcáⁿ nǐ xíhí cúha‑yu.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Te ní níhí tǎ Mǎrta tnúhu sá ñúhú Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá núú ndécǔ‑yu núu ní sáháⁿ‑xi ní sátnahá‑xi‑gá, te cúhú‑xi tá Màriá ní ndóo‑xi vehe.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Te òré ní naníhí tǎ Mǎrta Jèsús, te ní xáhaⁿ‑xi xìi‑gá:
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Te cuěi vitna te núu ná sá ná càcáⁿ‑n nǔú Yǎ Ndiǒxí te taxi‑gá xii‑n —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Te ní xáhaⁿ tǎ Mǎrta:
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Te nchaa ñáyiu ndècu vívú ñuyíú‑a te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑í, te cundecu ndɨhɨ‑í‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. ¿Sàndáá iní‑n tnǔhu‑a ñǎ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tá Mǎrta.
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Te xǎhaⁿ‑xi:
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑xi te ní sáháⁿ ngana‑xi cúhú‑xi tá Màriá, te dayuhu nǐ xáhaⁿ‑xi:
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Te sá dúcáⁿ xǎhaⁿ cǔhú tǎ Màriá sá cáná ñàha Jesús xii‑xi, núu ndɨ̌hɨ‑ni ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi núú ndécú‑gǎ.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Te Jèsús vátá quɨ̌hu‑gá xɨtɨ́ ñuú, chi ndècu‑ni‑gá núú nǐ sáháⁿ tnahá ñáhá tǎ Mǎrta.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Te ñáyiu isràél ndécú sǎñaha tnǔhu ndee ìní xii tá Màriá ndɨhɨ cúhú‑xi ní sani iní‑yu sá cuàháⁿ‑xi núú yɨ́ndǔxi cúha‑xi ndáhyú‑xi ní cáhǎⁿ‑yu, núu nchìcúⁿ‑yu‑xi cuáháⁿ.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Te ní sáá tá Màriá núú ndécú Jèsús te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑xí nǔú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Te sá nǐ xiní Jèsús ndàhyú tá Màriá ndɨhɨ ñáyiu isràél nchìcúⁿ ñáhá cuǎháⁿ, xíǎⁿ ío ní cuyica ìní‑gá.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Te ní ndáhyú‑gá tnàhá‑gá.
35 Jesus chorou.
36 Te ní xítnàha ñáyiu isràél:
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Te davá‑yu xǐtnàhá‑yu:
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Te ío ní cuyica tùcu iní Jèsús òré ní quexìo‑gá yuhu yàú núú nǐ chihi‑güedé yɨquɨ cùñú té Lǎzarú. Te yuhu yàú‑áⁿ ndèdɨ́ ɨɨⁿ yúú.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Te ní xócánǐ‑yu yúú ndèdɨ́ yuhu yàú‑áⁿ. Te ní ndacoto‑gá andɨu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Te yúhú sa nàha‑í sá ncháá‑ni òré ndèdóho ñaha‑n xìi‑í, dico duha càháⁿ‑í cuèndá sá ná tècú dóho nchaa ñáyiu ndècu iha cuendá quɨ́ndáá iní‑yu sá dɨ́ú‑n nǐ tendaha ñàha‑n xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii Dútú Ndiǒxí.
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te níhi ní cáháⁿ‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní xíhí‑áⁿ:
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Te ní ndee tée ní xíhí‑áⁿ yaú‑áⁿ, te ndùtu dóó cuɨ́ñɨ́ ndàha‑dé ndɨhɨ sáhá‑dě, te dǎhu tucu ɨɨⁿ dóó nǔú‑dě. Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Te nchaa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi tá Màriá cuáháⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús sá nǐ xiní‑yu nàcuáa ní quide‑gá.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Dico davá‑yu ní sáháⁿ‑yu núú cuè tée cùu fariséú, te ní caní‑yu cuèndú núú‑güedě nàcuáa ní quide Jèsús.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu ní natacá‑güedé ní xóo‑güedé jùndá, te ní xítnàha‑güedé:
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Te núu na dàña íó te nchaa ñáyiu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑dé, te quixi cue tée ñuú Ròmá dangòyo‑güedé veñúhu‑o te danàa‑güedé nchaa ñuú‑ó —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Te ɨɨⁿ cue tée‑áⁿ nání‑dě Caìfás, te cùnuu‑gá‑dé núú dàva‑gá cue dútú cuǐá‑ǎⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Te ni ñǎ sǎha‑ndo cuèndá sá vǎha‑gá tnahá‑ó, te núu na cùú ɨɨⁿ‑ni tée cuèndá nchaa ñáyiu isràél, te ñá dɨ́ú sǎ dánàa ñaha‑güedé xií‑yu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Dico té Caìfás chi ñá dɨ́ú sǎ cúú ìní méé‑dě ní cǎháⁿ‑dé, chi cuèndá sá cuǐá‑ǎⁿ nǐ cunuu‑dě núú cuè dútú, núu xíǎⁿ Yǎ Ndiǒxí ní dácáhú ìní ñáhá‑gǎ nàcuáa cáháⁿ‑dé sá Jèsús cuú‑gá sá cúú‑xí nchàa ñáyiu isràél.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Te ñá dɨ́ú cuèndá mee‑ni ñǎyiu‑áⁿ cuú‑gá, chi cuú‑gá tnàhá cuèndá nchaa ñáyiu ní sándáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu nchìténuu nɨhìí ñuyíú, te ɨɨⁿ‑nǎ cuú‑yu ndɨhɨ‑gá.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Núu ndéé nduu‑ǎⁿ nǐ ndatnúhu cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa cada‑güedé cahni‑güedé Jèsús.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Te xíǎⁿ nǔu ñá ní xìca cuu‑gá Jèsús quiní ñáhá ñǎyiu isràél, te ní quee‑gá cuáháⁿ‑gá ñuú Efràín, ɨɨⁿ ñuú cáá yàtni yucu, yàcáⁿ ní ngüɨ́ñɨ́‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Te ta cùyatni nduu cadá‑yu vico pàscuá. Te cuéhé ñǎyiu ní queé‑yu ñuú‑yu cuáháⁿ‑yu ñuú Jerusàlén cuèndá sá sà ndɨhɨ́‑yu nchaá‑yu nduu íí, te tnahá nduu vìco pascuá.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Te yàcáⁿ nándùcú‑yu Jèsús ní cùu te ñá túú‑gǎ òré‑áⁿ, te ní naníhí tnáhǎ‑yu xɨtɨ́ veñúhu, te xǐtnàhá‑yu:
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu sa ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá nǔu nděda‑ni càá‑yu xìní‑yu núú ndécú Jèsús te na càháⁿ‑ni‑yu cuèndá tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.