João 11
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NAA
1 Ñuú Bètaniá ní xíndecu ɨɨⁿ tée ní xínani‑dě Lǎzarú. Te càhú víhí nǐ tnahá‑dé ní cuhú‑dé, te ní xíndecu ndɨhɨ‑dé cue cúha‑dé tá Màriá ndɨhɨ tá Mǎrta chi xíáⁿ ñùú‑yu.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Te tá Màriá‑áⁿ cúú‑xí xǐchí nǐ sódó àcití sàháⁿ tnámí sǎhá Jèsús, te ní nadayìchí‑xi sáhá‑gǎ ndɨhɨ idi dɨ́quɨ́‑xi. Te cuèndá sá cùhú cúha‑yu té Lǎzarú,
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 núu ní tendàhá‑yu ñáyiu nàha tnúhu cuáháⁿ núú Jèsús, te xǎhǎⁿ‑yu xii‑gá:
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Te sá dúcáⁿ càa tnúhu ní sáá, núu ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Te cuěi ío cùu iní ñáhá Jèsús xii té Lǎzarú ndɨhɨ cue cúha‑dé
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 dico òré ní níhí‑gǎ tnúhu, te ní cuyaa‑gǎ úú‑gá nduu núú ndécú‑gǎ.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá:
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Te ní xáhaⁿ cuè tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá xii‑gá:
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
9 Jesus respondeu:
10 Dico núu niú ná càca cuu‑o, te ìó ná candaundeé‑ó chi vá cútnùní núú‑ó —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Te ní xáhaⁿ‑güedě xii‑gá:
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Duha ní cáháⁿ Jèsús, chi té Lǎzarú sa ní xíhí‑dé te cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá ní sani iní‑güedé sá nǐ xídí ndisa‑dé.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Te Jèsús ní xáhaⁿ ndǎá‑gá xii‑güedé:
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Váha‑gá sá ñǎ ní sǎháⁿ‑í quɨ́ngoto‑í‑dé, chi ndècu ɨngá chìuⁿ cada‑í quiní‑ndó, te quɨndáá iní ñáhá‑gǎ‑ndó xìi‑í, te vitna na quɨ̀hɨ́ⁿ‑ó nǔú ndécú yɨ̀quɨ cuñú ndíi —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑güedé.
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Te té Mǎxí tée xǎhaⁿ‑güedě cuǎchí ní xáhaⁿ‑dě xii dava‑gá‑güedé:
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Te òré ní sáá Jèsús ñuú Bètaniá, te ní xáhǎⁿ‑yu sá sà ní cuu cúmí nduu ní xíhí té Lǎzarú.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Te ñuú‑áⁿ cáá yàtni‑ni‑gá ñuú Jerusàlén, dàtná cuádava‑ná òré cuhuⁿ‑o ìchi te saá‑ó.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Núu xíǎⁿ vài ñáyiu isràél ní sáháⁿ‑yu ní cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu tá Mǎrta ndɨhɨ cúhú‑xi tá Màriá, te ní sáñàhá‑yu tnúhu ndee ìní sá dúcáⁿ nǐ xíhí cúha‑yu.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Te ní níhí tǎ Mǎrta tnúhu sá ñúhú Jèsús ichi cuáháⁿ‑gá núú ndécǔ‑yu núu ní sáháⁿ‑xi ní sátnahá‑xi‑gá, te cúhú‑xi tá Màriá ní ndóo‑xi vehe.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Te òré ní naníhí tǎ Mǎrta Jèsús, te ní xáhaⁿ‑xi xìi‑gá:
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Te cuěi vitna te núu ná sá ná càcáⁿ‑n nǔú Yǎ Ndiǒxí te taxi‑gá xii‑n —càchí‑xi xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
23 Jesus disse a ela:
24 Te ní xáhaⁿ tǎ Mǎrta:
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
25 Então Jesus declarou:
26 Te nchaa ñáyiu ndècu vívú ñuyíú‑a te núu na quɨ̀ndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑í, te cundecu ndɨhɨ‑í‑yu nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. ¿Sàndáá iní‑n tnǔhu‑a ñǎ? —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tá Mǎrta.
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Te xǎhaⁿ‑xi:
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑xi te ní sáháⁿ ngana‑xi cúhú‑xi tá Màriá, te dayuhu nǐ xáhaⁿ‑xi:
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Te sá dúcáⁿ xǎhaⁿ cǔhú tǎ Màriá sá cáná ñàha Jesús xii‑xi, núu ndɨ̌hɨ‑ni ní xica‑xi cuáháⁿ‑xi núú ndécú‑gǎ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Te Jèsús vátá quɨ̌hu‑gá xɨtɨ́ ñuú, chi ndècu‑ni‑gá núú nǐ sáháⁿ tnahá ñáhá tǎ Mǎrta.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Te ñáyiu isràél ndécú sǎñaha tnǔhu ndee ìní xii tá Màriá ndɨhɨ cúhú‑xi ní sani iní‑yu sá cuàháⁿ‑xi núú yɨ́ndǔxi cúha‑xi ndáhyú‑xi ní cáhǎⁿ‑yu, núu nchìcúⁿ‑yu‑xi cuáháⁿ.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Te ní sáá tá Màriá núú ndécú Jèsús te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑xí nǔú‑gǎ, te xǎhaⁿ‑xi xìi‑gá:
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Te sá nǐ xiní Jèsús ndàhyú tá Màriá ndɨhɨ ñáyiu isràél nchìcúⁿ ñáhá cuǎháⁿ, xíǎⁿ ío ní cuyica ìní‑gá.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xií‑yu:
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Te ní ndáhyú‑gá tnàhá‑gá.
35 Jesus chorou.
36 Te ní xítnàha ñáyiu isràél:
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Te davá‑yu xǐtnàhá‑yu:
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Te ío ní cuyica tùcu iní Jèsús òré ní quexìo‑gá yuhu yàú núú nǐ chihi‑güedé yɨquɨ cùñú té Lǎzarú. Te yuhu yàú‑áⁿ ndèdɨ́ ɨɨⁿ yúú.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Te ní xáhaⁿ Jèsús:
40 Jesus respondeu:
41 Te ní xócánǐ‑yu yúú ndèdɨ́ yuhu yàú‑áⁿ. Te ní ndacoto‑gá andɨu, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii Tǎtá‑gǎ Dútú Ndiǒxí:
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Te yúhú sa nàha‑í sá ncháá‑ni òré ndèdóho ñaha‑n xìi‑í, dico duha càháⁿ‑í cuèndá sá ná tècú dóho nchaa ñáyiu ndècu iha cuendá quɨ́ndáá iní‑yu sá dɨ́ú‑n nǐ tendaha ñàha‑n xii‑í véxi‑í ñuyíú‑a —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii Dútú Ndiǒxí.
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Te sátá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑gá ndɨhɨ Yá Ndiǒxí, te níhi ní cáháⁿ‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii tée ní xíhí‑áⁿ:
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Te ní ndee tée ní xíhí‑áⁿ yaú‑áⁿ, te ndùtu dóó cuɨ́ñɨ́ ndàha‑dé ndɨhɨ sáhá‑dě, te dǎhu tucu ɨɨⁿ dóó nǔú‑dě. Te ní xáhaⁿ Jèsús xií‑yu:
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Te nchaa ñáyiu nchìcúⁿ ñáhá xìi tá Màriá cuáháⁿ ío vàí‑yu ní sándáá iní‑yu Jèsús sá nǐ xiní‑yu nàcuáa ní quide‑gá.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Dico davá‑yu ní sáháⁿ‑yu núú cuè tée cùu fariséú, te ní caní‑yu cuèndú núú‑güedě nàcuáa ní quide Jèsús.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu ní natacá‑güedé ní xóo‑güedé jùndá, te ní xítnàha‑güedé:
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Te núu na dàña íó te nchaa ñáyiu quɨndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑dé, te quixi cue tée ñuú Ròmá dangòyo‑güedé veñúhu‑o te danàa‑güedé nchaa ñuú‑ó —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Te ɨɨⁿ cue tée‑áⁿ nání‑dě Caìfás, te cùnuu‑gá‑dé núú dàva‑gá cue dútú cuǐá‑ǎⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Te ni ñǎ sǎha‑ndo cuèndá sá vǎha‑gá tnahá‑ó, te núu na cùú ɨɨⁿ‑ni tée cuèndá nchaa ñáyiu isràél, te ñá dɨ́ú sǎ dánàa ñaha‑güedé xií‑yu —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Dico té Caìfás chi ñá dɨ́ú sǎ cúú ìní méé‑dě ní cǎháⁿ‑dé, chi cuèndá sá cuǐá‑ǎⁿ nǐ cunuu‑dě núú cuè dútú, núu xíǎⁿ Yǎ Ndiǒxí ní dácáhú ìní ñáhá‑gǎ nàcuáa cáháⁿ‑dé sá Jèsús cuú‑gá sá cúú‑xí nchàa ñáyiu isràél.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Te ñá dɨ́ú cuèndá mee‑ni ñǎyiu‑áⁿ cuú‑gá, chi cuú‑gá tnàhá cuèndá nchaa ñáyiu ní sándáá iní ñáhá xìi‑gá, ñáyiu nchìténuu nɨhìí ñuyíú, te ɨɨⁿ‑nǎ cuú‑yu ndɨhɨ‑gá.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Núu ndéé nduu‑ǎⁿ nǐ ndatnúhu cue tée cùnuu núú ñǎyiu isràél nàcuáa cada‑güedé cahni‑güedé Jèsús.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Te xíǎⁿ nǔu ñá ní xìca cuu‑gá Jèsús quiní ñáhá ñǎyiu isràél, te ní quee‑gá cuáháⁿ‑gá ñuú Efràín, ɨɨⁿ ñuú cáá yàtni yucu, yàcáⁿ ní ngüɨ́ñɨ́‑gá ndɨhɨ cue tée xìca cuu ndɨhɨ‑gá.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Te ta cùyatni nduu cadá‑yu vico pàscuá. Te cuéhé ñǎyiu ní queé‑yu ñuú‑yu cuáháⁿ‑yu ñuú Jerusàlén cuèndá sá sà ndɨhɨ́‑yu nchaá‑yu nduu íí, te tnahá nduu vìco pascuá.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Te yàcáⁿ nándùcú‑yu Jèsús ní cùu te ñá túú‑gǎ òré‑áⁿ, te ní naníhí tnáhǎ‑yu xɨtɨ́ veñúhu, te xǐtnàhá‑yu:
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Te cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue dútú cúnùu sa ní xáhaⁿ‑güedě xii ñáyiu sá nǔu nděda‑ni càá‑yu xìní‑yu núú ndécú Jèsús te na càháⁿ‑ni‑yu cuèndá tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.