Hebreus 12
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te cue ñáyiu ní xíndecu ndéé sanaha nǐ quidé‑yu nàcuáa ní cutnùní sá nǐ sándáá iní‑yu Yá Ndiǒxí. Te cada iní‑ó sǎ ncháá ñǎyiu‑áⁿ xǐndéhé ñàhá‑yu xii‑o vìtna. Núu xíǎⁿ xíní ñùhu‑xi sá vǎ cádá‑ó nì ɨɨⁿ sá cuèhé sá dúhá chi dɨu nchaa xíǎⁿ quídé‑xí ñà túú cùndáá‑ó nǔú Yǎ Ndiǒxí. Te vá cádá cuèndá‑ó nchàa sá quídé tnèñu iní‑ó nàcuáa ndacu‑o càda‑o nchaa nacuáa càháⁿ‑gá. Te ío càhnu cunduu iní‑ó cànchicúⁿ nihnu‑o càda‑o nchaa nacuáa ní cachí‑gá cada‑o cùndecu‑o ñuyíú‑a.
1 Desse modo, cercados como estamos de uma tal nuvem de testemunhas, desvencilhemo-nos das cadeias do pecado. Corramos com perseverança ao combate proposto, com o olhar fixo no autor e consumador de nossa fé, Jesus.
2 Te ío cuhuⁿ iní‑ó Xǐtohó Jesucrìstú, chi dɨu‑gá ní quide ní sándáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑gá cuěi vitna te cuěi ndéé núú cuàháⁿ núú věxi dɨu‑ni ducaⁿ càda‑gá sá quɨ̀ndáá iní‑ó Yǎ Ndiǒxí. Te Xítohó Jesucrìstú ío ní quide ndee ìní‑gá ní ndoho‑gá te ní xíhí‑gá núú cùrúxí, te ñá túú ní quìde cuendá‑gá cuěi ɨɨⁿ sácáⁿnǔú cúú‑xí sǎ dúcáⁿ nǐ ndoho‑gá. Te ducaⁿ nǐ quide‑gá chi sa nàha‑gá sá ná yǎha sá dúcáⁿ ndòho‑gá te ío cudɨ́ɨ́ ìní‑gá. Te vitna nùcóo‑gá xio cùha núú núcǒo Yá Ndiǒxí te tàxi tnuní‑gá.
2 Em vez de gozo que se lhe oferecera, ele suportou a cruz e está sentado à direita do trono de Deus.
3 Te xìni ñuhu‑xi sá ǐo cada cuèndá‑ndó nàcuáa ní quide Xítohó Jesucrìstú chi Yaá‑áⁿ ǐo ní quide càhnu iní‑gá nchaa sá nǐ ndoho‑gá ní quide ñaha nchàa ñáyiu ndècu ichi cuehé ichi duha xii‑gá. Te ducaⁿ càda cuendá‑ndó nàcuáa ní quide‑gá cuèndá sá vǎ tǔu dusaⁿ‑ndo, te ni vǎ nátǔhú iní‑ndó càda‑ndo nchaa nacuáa càháⁿ‑gá.
3 Considerai, pois, atentamente aquele que sofreu tantas contrariedades dos pecadores, e não vos deixeis abater pelo desânimo.
4 Te nchòhó dáquèe tɨhú‑ndó nchàa sá cuèhé sá dúhá dico vátá cáhní ñàha‑gá‑yu xii‑ndo sǎ dúcáⁿ quìde‑ndo.
4 Ainda não tendes resistido até o sangue, na luta contra o pecado.
5 Te ndacu iní‑ndó nàcuáa càháⁿ Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí dásàhú ñáhá‑gǎ xii nchoo cuè ñáyiu cùu déhe‑gá. Te duha càchí‑gá núú tùtú‑gá:
5 Estais esquecidos da palavra de animação que vos é dirigida como a filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor. Não desanimes, quando repreendido por ele;
6 Chi mee‑ǐ dándòho‑í nchaa ñáyiu cùu iní‑í cuèndá sá cúndǎá‑yu núù‑í,
6 pois o Senhor corrige a quem ama e castiga todo aquele que reconhece por seu filho {Pr 3,11s}.
7 Te ío cada ndee ìní‑ndó sǎ dúcáⁿ dàndoho ñaha Yá Ndiǒxí xii‑ndo, chi quìde‑gá sá cúú‑gǎ Tǎtá‑ó. Te ñá túú nì ɨɨⁿ tée cùu tátá te cachí‑ó sǎ ñà túú sànu ichi‑dé cue déhe‑dé nàcuáa tàú‑xi cunduu.
7 Estais sendo provados para a vossa correção: é Deus que vos trata como filhos. Ora, qual é o filho a quem seu pai não corrige?
8 Te núu Yá Ndiǒxí ñá túú dàndoho ñaha‑gá xii‑ndo dàtná dándòho‑gá cue ñáyiu càchí‑gá cúú děhe‑gá, te ñá dɨ́ú děhe mee‑gǎ cúú‑ndó te núu ducaⁿ, chi cùu‑ndo datná cue ñáyiu ñá túú cùtnuní yoo cùu tátá‑xi.
8 Mas se permanecêsseis sem a correção que é comum a todos, seríeis bastardos e não filhos legítimos.
9 Te nchoo sà naha‑o sá cǔtnàhá ní cuu landú‑ó nǐ sanu ichi ñaha tǎtá‑ó nàcuáa tàú‑xi cunduu, te ducaⁿ nǐ xóo canehe‑o sǎ yɨ́ñùhu núú‑güedě te dɨu‑ni ducaⁿ nèhe‑o sá yɨ́ñùhu núú‑güedě vitna. Te núu ducaⁿ nǐ sándáá iní‑ó tǎtá‑ó, te ío‑gá xíní ñùhu‑xi quɨ́ndáá iní‑ó Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí cuèndá ducaⁿ ndùu táhú‑ó cùndecu‑o ndɨhɨ‑gá nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ, chi dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ní chihi iní‑ó.
9 Aliás, temos na terra nossos pais que nos corrigem e, no entanto, os olhamos com respeito. Com quanto mais razão nos havemos de submeter ao Pai de nossas almas, o qual nos dará a vida?
10 Te cútnàhá ní cuu landú‑ó, ñá túú tɨ̀tnɨ́ nduu ni càniha tátá‑ó nǐ sanu ichi ñaha‑güedě xii‑o nàcuáa ní cuu iní méé‑güedě. Te Yá Ndiǒxí ducaⁿ dàndoho ñaha‑gá xii‑o sànu ichi ñaha‑gá cuèndá cúú‑xí sǎ vǎha sá cúú‑xí‑ó, te ducaⁿ quìde‑gá cuèndá nchoo càda ndáá‑ó dàtná quídé mèe‑gá.
10 Os primeiros nos educaram para pouco tempo, segundo a sua própria conveniência, ao passo que este o faz para nosso bem, para nos comunicar sua santidade.
11 Te òré véxi ɨɨⁿ tnúndòho sá cúú‑xí‑ó te ñá túú cùdɨ́ɨ́ ìní‑ó chi dàndɨhú iní ñáhá‑xí xìi‑o. Te nchaa ñáyiu ngúnu ichi sá cuèndá nchaa tnúndòho‑áⁿ te ngüǐta‑yu quìde ndáá‑yu, te ío váha cùu iní‑yu ndècú‑yu.
11 E verdade que toda correção parece, de momento, antes motivo de pesar que de alegria. Mais tarde, porém, granjeia aos que por ela se exercitaram o melhor fruto de justiça e de paz.
12 Te núu xíǎⁿ ío chí ndúcú ndèe‑gá canchicúⁿ nihnu‑ndo ìchi Xítohó Jesucrìstú, te vá dìcó yica cùu iní‑ndó cànchicúⁿ nihnu‑ndo ìchi‑gá.
12 Levantai, pois, vossas mãos fatigadas e vossos joelhos trêmulos {Is 35,3}.
13 Te cada váha‑ndo cùndecu‑ndo ichi‑gá cuèndá nchaa ñáyiu sàni ɨɨⁿ sani úú iní‑xi níhí ndéě‑yu cundecú‑yu ichi‑gá te vá ná tǔhú iní‑yu canchicúⁿ nihnú‑yu.
13 Dirigi os vossos passos pelo caminho certo. Os que claudicam tornem ao bom caminho e não se desviem.
14 Te nducu‑ndo nàcuáa cada‑ndo cùndecu váha‑ndo ndɨ̀hɨ cue tnaha ñáyiu‑ndo, te ío cada váha‑ndo cùndecu‑ndo nacuáa cundáá‑ndó nǔú Yǎ Ndiǒxí chi núu vá dúcáⁿ càda‑ndo te vá ndúú tǎhú‑ndó cùndecu‑ndo ndɨhɨ‑gá.
14 Procurai a paz com todos e ao mesmo tempo a santidade, sem a qual ninguém pode ver o Senhor.
15 Te ío váha cada cuèndá‑ndó nàcuáa cada‑ndo cùndecu‑ndo, chi núu ñáhá te vá chíndèe ñaha‑gá Yǎ Ndiǒxí xii‑ndo. Te ío váha cada cuèndá tucu‑ndo nàcuáa cundecu‑ndo vǎ cání cuèhé iní‑ndó cuèndá Yǎ Ndiǒxí, chi núu ducaⁿ na càda‑ndo te dava‑gá ñáyiu ndècu ndɨhɨ‑ndo ichi‑gá tnàhá‑yu ngüíta‑yu ducaⁿ càdá‑yu, te vá cúndècu váha‑gá‑ndó ndɨ̀hɨ́‑yu ichi‑gá.
15 Estai alerta para que ninguém deixe passar a graça de Deus, e para que não desponte nenhuma planta amarga, capaz de estragar e contaminar a massa inteira.
16 Te cada cuèndá tucu‑ndo sǎ vǎ cúndècu‑ndo ichi dɨ́ɨ́ ìní, te ni vǎ dáquèe tɨhú‑ndó nì ɨɨⁿ sá cúú cuèndá Yǎ Ndiǒxí dàtná ní quide ndíi Esàú, chi sá cuǎñaha tǎtá ndǐi‑áⁿ nduu táhú ndǐi ni cùu ní dama ndíi ɨɨⁿ cóhó comìdá.
16 Que não haja entre vós ninguém sensual nem profanador como Esaú, que, por um prato de comida, vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Te nchòhó sa nàha‑ndo sá cǔtnàhá ní cuiní ndíi Esàú cácáⁿ táhú tǎtá ndǐi núú Yǎ Ndiǒxí cuèndá nchaa sá ndúú tǎhú ndǐi ni cùu, te ñá túú ní xìcáⁿ tàhú tǎtá ndǐi núú Yǎ Ndiǒxí nàcuáa cuìní méé ndǐi ni cùu. Te ní ndáhyú víhí ndǐi, te cuěi ducaⁿ nǐ quide ndíi dico ñá túú ní ndàcu‑gá ndíi nàníhí ndǐi táhú sǎ nǐ dama ndíi comìdá.
17 E sabeis que, desejando ele em seguida receber a bênção do herdeiro, lhe foi recusada. E não bastaram todas as súplicas e lágrimas para que seu pai mudasse de sentimento...
18 Te cue ñáyiu isràél ní sátuhá‑yu ɨɨⁿ yucu núú càyú ñuhú, te nchòhó ñá túú ndèé ducaⁿ sàháⁿ tuha‑ndo ɨ̀ɨⁿ yucu núú càyú ñuhú dàtná ní quide cue ñáyiu‑áⁿ. Te cútnàhá ducaⁿ nǐ sátuhá‑yu yucu‑áⁿ te ní cunee vìhi nɨhií yucu‑áⁿ, te ní quene táchí nǐhi.
18 Em verdade, não vos aproximastes de uma montanha palpável, invadida por fogo violento, nuvem, trevas, tempestade,
19 Te ní tecú dóho‑yu ní cáháⁿ ɨɨⁿ cútú, te ní tecú tucu dóho‑yu ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑gǎ xií‑yu. Te nchaa ñáyiu ní tecú dóho‑xi ní cáháⁿ‑gá te ní cuiní‑yu sá vǎ càháⁿ‑gá.
19 som da trombeta e aquela voz tão terrível que os que a ouviram suplicaram que ela não lhes falasse mais.
20 Te ducaⁿ nǐ quidé‑yu chi ñá túú ní cùndee iní‑yu nàcuáa ní cáháⁿ‑gá, te duha ní cachí‑gá: “Te cuěi ɨɨⁿ quɨtɨ nà yáha xɨtɨ́ yucu‑a, te cahni‑ndo‑dɨ ndɨ̀hɨ yúú àdi ndɨhɨ ɨɨⁿ yutnu puyá”, duha ní cachí‑gá.
20 Estavam verdadeiramente aterrados por esta ordem: Todo aquele que tocar a montanha, mesmo que seja um animal, será apedrejado {Ex 19,12}.
21 Te sá dúcáⁿ nǐ quide‑xi ní xiní‑yu xíǎⁿ ío ní dáyùhú ñáhá‑xí xìí‑yu. Te tnàhá té Moìsés ní yùhú‑dé, te ní cachí‑dé: “Quɨ̀dɨ ñaha‑xi xii‑í sá yùhú‑í”, duha ní cachí‑dé.
21 E tão terrível era o espetáculo, que Moisés exclamou: Eu tremo de pavor {Dt 9,19}.
22 Te nchòhó, ñá túú quìde‑ndo datná ní quide cue ñáyiu‑áⁿ nǐ sáháⁿ tuhá‑yu yucu‑áⁿ, dico cada iní‑ndó sǎ sà ní tuha‑ndo yùcu Sión sá ndécú nǔú ndécú Yǎ Ndiǒxí, ndɨhɨ ñuú‑gá ñuú Jerusàlén sá cáá àndɨu te dɨu‑gá cúú‑gǎ Yaá ndécú nchàa nduu nchaa quɨ́ú. Te dɨu‑ni xíáⁿ xǐndecu cuéhé víhí cuè espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ
22 Vós, ao contrário, vos aproximastes da montanha de Sião, da cidade do Deus vivo, da Jerusalém celestial, das miríades de anjos,
23 chíñùhu ñaha‑xi xii‑gá. Te nchòhó cúú‑ndó cuè ñáyiu cùu cuendá Yǎ Ndiǒxí, te ní tnahá tnúhu‑ndo ndɨ̀hɨ nchaa dava‑gá ñáyiu cùu cuendá‑gá, ñáyiu yòdo tnuní núú tùtú‑gá ndécú àndɨu, te dɨu‑ni ñáyiu‑áⁿ cuǎñaha‑gǎ xií‑yu sá ndúú tǎhǔ‑yu. Te nchòhó ní tuha‑ndo Yǎ Ndiǒxí Yaá cada ndáá yícá cuěchi nchaa ñáyiu. Te cada iní‑ndó sǎ nǐ tnahá tnúhu‑ndo ndɨ̀hɨ cue ñáyiu ní quide ndáá ní xíndecu ichi Yá Ndiǒxí ñuyíú‑a. Te ñáyiu‑áⁿ ñà túú tnàhí‑gá ná cúmǎnǐ‑yu vitna ndècú‑yu núú‑gǎ.
23 da assembléia festiva dos primeiros inscritos no livro dos céus, e de Deus, juiz universal, e das almas dos justos que chegaram à perfeição,
24 Te ní tnahá tnúhu‑ndo ndɨ̀hɨ Xítohó Jesucrìstú Yaá ní quide nàcuáa cada Yá Ndiǒxí ɨngá núú sǎ vǎha sá cúú‑xí nchàa nchoo ñáyiu ndècu ñuyíú‑a, chi ní satɨ nɨ́ñɨ́‑gǎ te ní xíhí‑gá núú cùrúxí. Te nɨ́ñɨ́ Xǐtohó Jesucrìstú ñá túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑xi ndɨhɨ nɨ́ñɨ́ ndǐi Àbél, chi dɨu cuèndá nɨ́ñɨ́‑gǎ‑áⁿ nǐ quide càhnu iní Yǎ Ndiǒxí nchaa cuéchi‑o.
24 enfim, de Jesus, o mediador da Nova Aliança, e do sangue da aspersão, que fala com mais eloqüência que o sangue de Abel.
25 Núu xíǎⁿ ío cada cuèndá‑ndó vǎ dáquèe tɨhú‑ndó tnǔhu càháⁿ Yǎ Ndiǒxí, chi nchaa ñáyiu ní xíndecu ndéé sanaha dùcaⁿ ní quidé‑yu ní dáquéé tɨ̌hǔ‑yu tnúhu ní cáháⁿ‑gá ñuyíú‑a sá cúú‑xǐ‑yu. Te ñá túú ní cǎcu‑yu chi ní nacháhu‑yu sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu. Te uuⁿ‑gá tucu nchoo chi vá cǎcu‑o te núu ducaⁿ na dàquee tɨhú‑ó tnǔhu càháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndéé andɨu sǎ cúú‑xí‑ó.
25 Guardai-vos, pois, de recusar ouvir aquele que fala. Porque, se não escaparam do castigo aqueles que dele se desviaram, quando lhes falava na terra, muito menos escaparemos nós, se o repelirmos, quando nos fala desde o céu.
26 Te cútnàhá ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndéé sanaha te ní quɨdɨ‑xi ñuyíú. Te vitna càchí‑gá: “Yúhú quɨdɨ tucu‑í ɨngá xito ñuyíú, te ñá dɨ́ú mèe‑ni ñuyíú ducaⁿ quɨ̀dɨ‑í chi tnàhá andɨu quɨ̀dɨ‑í”, càchí‑gá.
26 Depois de ter outrora abalado a terra pela sua voz, ele hoje nos faz esta solene declaração: Ainda uma vez por todas moverei, não só a terra, mas também o céu {Ag 2,6}.
27 Te sá dúcáⁿ càháⁿ‑gá sá ɨ̀ngá xito tucu ducaⁿ càda‑gá xíǎⁿ cútnùní sá ncháándɨ̀ túhú sá tǔu ndèhe‑o danaa‑gá. Te nchaa sá ñà túú ndèé tǔu quiní‑ó ñùyíú‑a xíǎⁿ vá quɨ́dɨ́‑xí te ni vǎ náá‑xí.
27 As palavras ainda uma vez indicam o desaparecimento do que é caduco, do que foi criado, para que só subsista o que é imutável.
28 Te núú nǐ cachí Yǎ Ndiǒxí nduu táhú‑ó cùndecu‑o chi mee‑gǎ táxí tnùní‑gá xíáⁿ, te ni vǎ quɨ́dɨ́‑xí te ni vǎ náá‑xí. Te xíǎⁿ ío xìni ñuhu‑xi ndacáⁿ táhú‑ó nǔú‑gǎ, te yɨñùhu yɨñuhu cunu cuechi‑o núú‑gǎ nàcuáa cuu váha iní‑gá, te ducaⁿ cùhuⁿ iní‑ó sǎ ǐo càhnu cuu‑gá.
28 sim, possuindo nós um reino inabalável, dediquemos a Deus um reconhecimento que lhe torne agradável o nosso culto com temor e respeito.
29 Te Tǎtá‑ó Dǔtú Ndiǒxí cúú‑gǎ dàtná ɨɨⁿ ñuhú chi danàa‑gá nchaa sá ñà túú quìde nacuáa cuu váha iní‑gá.
29 Porque nosso Deus é um fogo devorador {Dt 4,24}.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.