Atos 7
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVT
1 Te ní xáhaⁿ dǔtú cúnùu‑gá xii‑dé:
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Te té Těvá ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé:
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi: “Daña‑n nchàa ñaní tnáhá‑n, te daña‑n ñùhu‑n, te quɨ́hɨ́ⁿ‑n ɨ̀ɨⁿ xichi núú dánèhé ñáhà‑í cundecu‑n”, duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám.
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Te sátá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám, te ní ndee ndíi ñuú Càldeá, te cuáháⁿ ndíi cundecu ndíi ñuú Hàrán. Te sátá nǐ xíhí tǎtá ndǐi, te ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí quixi ndíi cundecu ndíi núú ndécú‑ó vìtna.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Te Yá Ndiǒxí ñá túú ní sǎñaha‑gǎ ni lùha ñuhu cuu cuendá ndíi núú nǐ xíndecu ndíi. Te ní xáhaⁿ ndǎá Yǎ Ndiǒxí xii ndíi sá cuǎñaha‑gǎ ñuhu cuu cuèndá ndíi, te na cùú ndíi, te ndóo ndɨhɨ nchaa ñaní tnáhá ndǐi cacu túu ndéé cuèé‑gá. Te ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ cuěi vátá cúndècu‑gá ni ɨ̀ɨⁿ déhe ndíi.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Te ní xáhaⁿ tùcu Yá Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám sá dɨ́ú‑ní ñàní tnáhá ndǐi quɨ́hɨ́ⁿ‑yu núú xícá cùndecú‑yu cúmí cièndú cuíá, te vá dáñǎ‑yu queé‑yu núú chíǔⁿ‑yu, te ío dandòho ñaha‑güedé núú cúndècú‑yu. Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ndáá ducaⁿ nǐ cuu.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Te ní xáhaⁿ tùcu Yá Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám: “Yúhú dandòho‑í nchaa ñáyiu na dàndoho ñaha xii cue ñaní tnáhá‑n. Te dàvá‑áⁿ te ndee cue ñaní tnáhá‑n nǔú cúndècú‑yu, te quixí‑yu chiñuhu ñàhá‑yu xii‑í iha”, duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Àbrahám, te ndáá ducaⁿ nǐ cuu.
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Te Yá Ndiǒxí ní quide ndáá‑gá ndɨhɨ ndíi Àbrahám, te ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi sá cuǎha‑güedé sèñá ñɨɨ nchaa landú tée cuèndá cunàhá‑yu nàcuáa ndùu sá nǐ quide ndáá‑gá ndɨhɨ ndíi Àbrahám. Núu xíǎⁿ núú ùná nduu sá nǐ cacu té Isàác déhe ndíi Àbrahám, te ní sáha ndíi sèñá ñɨɨ‑dé. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide tucu té Isàác déhe‑dé té Jàcób, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide té Jàcób, chi úxúú déhe‑dé ní xíndecu, te nchaa‑güedé ducaⁿ nǐ quide‑dé. Te ndɨ ùxúú cue tée‑áⁿ nǐ cuu‑güedé ñaní tnáhá‑ó.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 ’Te ɨɨⁿ déhe té Jàcób ní xínani‑dě Chèé. Te ñá ní cùu váha iní cue ñaní‑dé núú‑dě, núu ní dícó ñàha‑güedé ní queheⁿ ñaha cuè tée cuáháⁿ nàcióⁿ Ègiptú, te Yá Ndiǒxí ñá ní dàña ñaha‑gá xii‑dé cuíta nihnu‑dé.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Te ní chindee ñàha‑gá xii‑dé ní cácu‑dé cútnàhá ní ndoho vìhi‑dé. Te tée yɨ̀ndaha Egiptú ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑dé té Chèé, te ní cutnùní iní‑dé sá ǐo váha túha té Chèé, te ducaⁿ nǐ cutnùní iní‑dé, chi Yá Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xii té Chèé. Te ní xáhaⁿ těe yɨ̀ndaha Egiptú xii té Chèé sá dɨ́ú tě Chèé coo‑dé gobièrnú Ègiptú, te taxi tnùní‑dé nchaa ñáyiu xìnu cuechi núú těe yɨ̀ndaha Egiptú‑áⁿ.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 ’Te ní quɨ́hu tnamá nɨhìí nàcióⁿ Ègiptú ndɨhɨ nàcióⁿ Cànaá, te ío ní ndohó‑yu. Te nchaa ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha ñǎ ní xǒo níhí‑gǎ‑yu sá cáxǐ‑yu.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Te ní níhí tě Jàcób tnúhu sá ìó trìú Ègiptú, núu ní tendaha‑dě cue déhe‑dé ní sáháⁿ‑güedé ní sánguaaⁿ‑güedé trìú‑áⁿ, te dàvá‑áⁿ nǐ sáháⁿ cue ñaní tnáhá‑ó xìto díhna nuu nàcióⁿ Ègiptú.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Te xito cùu uú cuáháⁿ‑güedé, te ní xáhaⁿ tě Chèé sá ñàní‑dé cúú‑güedě. Te tée yɨ̀ndaha Egiptú ní cutnùní iní‑dé sá dɨ́ú‑ní ñàní té Chèé cúú‑güedě.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 — ausente —
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 — ausente —
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Te sátá nǐ cuu tɨtnɨ́ cuíá, te ní natava‑güedé yɨquɨ ndíi Jàcób ndɨhɨ nchaa déhe ndíi nchìdo‑güedé cuáháⁿ ñuú Sìquém. Te ndíi Àbrahám sa ní cuu tɨtnɨ́‑gá cuíá sǎ nǐ nacuaaⁿ ndíi ñuhu núú cuè déhe ndíi Hàmór. Te xíáⁿ nchìí yaú ní nachindúxi‑güedé yɨquɨ‑áⁿ.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 ’Te cútnàhá vátá nátàva‑gá‑güedé yɨquɨ cue ndíi, te sa ta tnàhá yatni cada Yá Ndiǒxí nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Àbrahám cada‑gá sá cúú‑xí ñǎyiu isràél ndécú Ègiptú, te ta cǎyá víhǐ‑yu cuáháⁿ.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Te dàvá‑áⁿ chi ɨngá tée yɨ̀ndaha nacióⁿ Ègiptú, te ñá túú‑gǎ ní xìní‑dé nása ní xóo cada ndíi Chèé.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Te tée yɨ̀ndaha Egiptú ñá ní quìde ndáá‑dé, chi ío ní dándóhó‑dě ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu dàvá‑áⁿ. Te ní táúchíúⁿ‑dě sá xócuɨ̀ñɨ́‑yu dàndóo‑yu déhe yɨquɨⁿ cuèndá ndɨhɨ‑güexi cuú.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Te dàvá‑áⁿ nǐ cacu té Moìsés, te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní ñáhá Yǎ Ndiǒxí xii‑dé. Te ní xíndecu ndɨhɨ ñaha nǎná‑dě ndɨhɨ tǎtá‑dě úní‑ni yóó.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Te ndèca ñahá‑yu cuáháⁿ ɨngá xichi, te yàcáⁿ ní dándǒo ñàhá‑yu xii‑dé, te ní naníhí ñáhá děhe yoco tée yɨ̀ndaha Egiptú, te ní xito‑xi‑dé dàtná xító‑xí ɨ̀ɨⁿ déhe mee‑xi nǐ xito‑xi‑dé ndéé ní sahnu‑dé.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Te ní cutúha‑dé nchaa sá xìní cue tée ègiptú, te ío váha ní sáá dɨ́quɨ́‑dě tnúhu cáháⁿ‑dé ndɨhɨ nchaa sá cádá‑dě.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 ’Te cútnàhá ndécú‑dě údico cuíá‑dě, te ní cachí‑dé sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑dé cáháⁿ ndɨhɨ‑dé cue ñaní tnáhá‑dě ñáyiu isràél.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Te ní xiní‑dé ní caniha ɨ̀ɨⁿ tée ègiptú xii ɨɨⁿ tée isràél, te ñá ní cùndee iní‑dé cundehe‑dě nǔu ní sáháⁿ‑dé ní chindee‑dě tée isràél, te ní sahni‑dé tée ègiptú,
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 chi ní cachí Yǎ Ndiǒxí sá dɨ́ú‑dě dacǎcu‑dé ñaní tnáhá‑dě ñáyiu isràél núú cuè tée ègiptú. Te ní sani iní‑dé sá cútnùní iní‑yu nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii‑dé, dico ñá túú ní cùtnuní iní‑yu.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Te nduu tněé ní xiní‑dé nàá úú cue tée isràél, te ñá túú ní tnàhá iní‑dé nàá‑güedé nǔu ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: “¿Ná cuèndá ducaⁿ xǐnàá‑ndó? ¿Náa ñá dɨ́ú ndɨ̀mee‑ndo núu ducaⁿ xǐnàá‑ndó?” Duha ní xáhaⁿ tě Moìsés xii‑güedé.
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Te tée ndècuéchi ní sáháⁿ‑dé ní chindaha nìhnu‑dé té Moìsés ɨɨⁿ xio, te ní xáhaⁿ‑dě: “¿Ná cúú yòhó nǔu véxi‑n tàxi tnuní ñáhá‑n?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 Te tnàhá‑ni tucu yúhú cahni‑n dàtná ní sahni‑n těe ègiptú icu càhaⁿ‑n á”, duha ní xáhaⁿ‑dě xii té Moìsés.
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ tée isràél nǔu ní yùhú té Moìsés ní xinu‑dé cuáháⁿ‑dé ní sáá‑dé nàcióⁿ Mèdián. Yàcáⁿ ní ngóo‑dé, te yàcáⁿ ní tnándaha‑dé, te ní cacu úú déhe tée‑dé.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 ’Te sátá nǐ xínu údico cuíá, te ní sáháⁿ té Moìsés ɨɨⁿ xio yucu Sinàí. Te yàcáⁿ ní xiní‑dé ɨɨⁿ tnutàú nchìcúⁿ ñuhú, te xɨtɨ́ itá ñuhú‑áⁿ nǐ xiní‑dé yɨ́hɨ́ ɨ̀ɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Te òré ní xiní‑dé sá yɨ́hɨ́‑xí xɨ̀tɨ́ itá ñuhú‑áⁿ, te ní cuñúhu vìhi‑dé sá nǐ xiní‑dé espíritú‑áⁿ xɨtɨ́ itá ñuhú‑áⁿ, te ní sándehe‑gá‑dé, te ní xíndéhé vǎha‑dé. Te ní tecú dóho‑dé ní cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí, te xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 “Yúhú cúù‑í Ndiǒxí ní cáháⁿ ndɨhɨ cue ñaní tnáhá‑n nděé sanaha, ndíi Àbrahám ndɨhɨ ndíi Isàác ndɨhɨ ndíi Jàcób, ndɨhɨ dava‑gá cue ñaní tnáhá‑n. Nchaa cue ndíi‑áⁿ nǐ xóo cáháⁿ ndɨhɨ‑í.” Duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii té Moìsés. Te ní quɨdɨ ñaha‑xi xìi té Moìsés sá nǐ yùhú‑dé, te ñá ní cùyɨɨ‑gá‑dé cundehe‑dě tnutàú nchìcúⁿ ñuhú‑áⁿ.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Te Yá Ndiǒxí ní xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé: “Queñuhu chàú‑n, chi núú ñúhú nǐ cuu íí nútnɨ̌ɨ‑n.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Te yúhú ndéhè‑í sá ǐo ndòho nchaa ñáyiu cùu cuendá‑í, ñáyiu ndècu nacióⁿ Ègiptú. Te ní tecú dóho‑í sá ǐo ndàhú xǐcáháⁿ‑yu, núu xíǎⁿ véxi‑í càchí tnúhu‑í sá nùhú‑n nàcióⁿ Ègiptú cuèndá ndeñùhú‑n‑yu yàcáⁿ.” Duha ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii té Moìsés.
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 ’Te ñá ní sàndáá iní‑yu té Moìsés ndéé díhna, chi ní xáhǎⁿ‑yu: “¿Ná cuèndá véxi‑n tàxi tnuní ñáhá‑n xìi‑ndɨ́?” Duha ní xáhǎⁿ‑yu xii té Moìsés. Te dɨu‑ni té Moìsés ní tendaha ñàha Yá Ndiǒxí ní sáháⁿ‑dé dacǎcu‑dé ñáyiu isràél nàcióⁿ Ègiptú cuěi ñá ní sàndáá iní ñáhǎ‑yu xii‑dé. Dico ní taxi tnùní‑dé‑yu, chi ducaⁿ nǐ xáhaⁿ‑gǎ òré ní xiní‑dé espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ xɨtɨ́ tnutàú nchìcúⁿ ñuhú.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Te té Moìsés ní ngüíta‑dé ní quide‑dé sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te ní cuñúhu vìhí‑yu sá dúcáⁿ nǐ quide‑dé, te ducaⁿ nǐ quide‑dé Ègiptú ndɨhɨ Làmár Tɨ́cuèhé. Te ní ngódó núú‑dě núǔ‑yu ní queé‑yu Ègiptú cuáháⁿ‑yu ɨɨⁿ ichi xɨtɨ́ yucu núú vǎ yǒo tnàhí ndècu, te ní xɨ́hɨ‑yu údico cuíá xɨtɨ́ yucu‑áⁿ, te xíáⁿ nǐ xóo cada‑dé sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 Te dɨu‑ni té Moìsés ní xáhaⁿ‑dě xii cue ñaní tnáhá‑dě dàvá‑áⁿ: “Yá Ndiǒxí cada‑gá te coo ɨɨⁿ ñaní tnáhá‑ndó nděé cuèé‑gá, te tée‑áⁿ cǎháⁿ‑dé tnúhu‑gá núú‑ndó dàtná cuìní‑ndó nǐ cachí‑gá quídé yǔhú, te ío xìni ñuhu‑xi cundedóho‑ndo tnǔhu cáháⁿ‑dé”, duha ní xáhaⁿ tě Moìsés xií‑yu dàvá‑áⁿ.
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Te dɨu‑ni té Moìsés ní xíndecu ndɨhɨ‑dé ñáyiu isràél xɨtɨ́ yucu, te ní sáá‑dé yucu Sinàí, te xíáⁿ nǐ quixi ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí ní cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑xi xìi‑dé, te yàcáⁿ ní dácuáhá ñàha‑xi tnúhu‑gá, te dɨu‑ni tnúhu‑áⁿ nǐ ndóo dàcuaha‑o.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 ’Te cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha ñǎ ní sàndáá iní‑yu té Moìsés, te ñá ní nděe iní ñáhǎ‑yu xii‑dé, chi ní cuiní‑yu nuhú tucú‑yu ñuú Ègiptú cundecú‑yu.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Te òré ndécú tě Moìsés yucu ní xáhǎⁿ‑yu xii ñaní‑dé té Àrón: “Cadúha‑n ɨ̀ɨⁿ úú ndiǒxí díhúⁿ cuàáⁿ codonùu núú‑ó cùhuⁿ‑o ichi, chi ñá túú cùtnuní iní‑ó ndèé ichi cuáháⁿ té Moìsés, tée yòdo nuu núú‑ó ndùu ní quee‑o Ègiptú”, duha ní xíǐ‑yu té Àrón.
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Te dàvá‑áⁿ nǐ cadúha‑güedé ɨɨⁿ chěhlu mee‑ni dǐhúⁿ cuàáⁿ, te ní sahni‑güedé ɨɨⁿ ǔú quɨtɨ nchìto ní quide càhnu‑güedé chěhlu‑áⁿ. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu quɨtɨ‑áⁿ, chi ní cachí‑yu sá dɨ́ú‑ní ndiǒxí cúú‑dɨ́.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Te sá dúcáⁿ nǐ quidé‑yu, xíǎⁿ ní dáñá ñàha Yá Ndiǒxí xií‑yu. Te ní dáñá‑gǎ ní xóo cada càhnú‑yu nchícanchii, ndɨhɨ yóó, ndɨhɨ nchaa chódíní. Te duha ní chídó tnùní ɨɨⁿ tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ xii ñáyiu dàvá‑áⁿ:
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Te ní cadúha‑ndo ɨ̀ɨⁿ veñúhu lǐhli,
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 ’Te xɨtɨ́ yucu‑áⁿ nǐ dácáá‑güedě ɨɨⁿ veñúhu vehe dóó. Te vehe‑áⁿ nǐ cuu‑xi ɨɨⁿ sá cútnùní iní‑yu sá Yǎ Ndiǒxí ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑gá xií‑yu. Te vehe‑áⁿ nǐ dácáá‑güedě nàcuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii té Moìsés, chi ní dánèhé ñáhá‑gǎ xii‑dé nàcuáa dacàa‑güedé.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Te sátá nǐ xíhí nchaa cue tée‑áⁿ, te ní ndóo ndɨhɨ nchaa déhe‑güedé veñúhu‑áⁿ. Te ní xido tucu‑güedé veñúhu‑güedé cuáháⁿ‑güedé, te cuáháⁿ ndɨhɨ‑güedé té Jòsué núú cúndècú‑yu. Te sátá nǐ quexìó‑yu, te ní dácúnǔ‑yu ñáyiu dii ñùú‑xi‑áⁿ chi mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá xií‑yu. Te sátá nǐ ndɨhɨ nchaa ñáyiu ní xica nchido veñúhu dóó‑ǎⁿ nǐ xíhí, te ní ndóo ndɨhɨ dava‑gá‑yu. Te ducaⁿ‑ni ndècu‑xi ní cacu té Dàvií, tée ní xɨ́ndaha ñàha xií‑yu.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Te Yá Ndiǒxí ní cudɨ́ɨ́ víhí ìní‑gá té Dàvií. Te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑gǎ nǔu cuu dacàa‑dé veñúhu cuu cuèndá‑gá, chi ɨɨⁿ‑ni Yá Ndiǒxí ní xóo cada càhnu té Dàvií ndɨhɨ té Jàcób, ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha vìhi‑gá.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Te Yá Ndiǒxí ñá ní dàña‑gá dacàa té Dàvií veñúhu‑gá dico déhe‑dé té Salòmón, chi ní dáñá‑gǎ ní dácáá‑dě veñúhu cuu cuèndá‑gá
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 cuěi ñá túú sàcúndecu‑gá veñúhu dàcaa cue tée ñuyíú‑a, chi nděni xíáⁿ ndécú‑gǎ chi espíritú cúú‑gǎ. Te duha ní chídó tnùní tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha nàcuáa ní cáháⁿ‑gá:
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Yúhú táxí tnùní‑í andɨu ndɨ̀hɨ ñuyíú,
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 chi yúhú ní cadúha‑í nchaa sá ìó ñuyíú‑a.
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Te ní xáhaⁿ tùcu‑dé:
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Chi cue tée‑áⁿ ǐo ní xóo dandòho‑güedé nchaa cue tée ní xóo cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí ndéé sanaha. Te ní sahni‑güedé nchaa cue tée ní cáháⁿ sá quíxí Crìstú ñuyíú‑a, te Yaá‑áⁿ ñà túú cuěchi‑gá. Te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quide‑ndo Crìstú cútnàhá ní quixi‑gá ñuyíú‑a, chi ní sáha cuèndá‑ndó‑gǎ núú cuè tée ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑gá ní sahni ñaha‑güedě.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Te ndècu ndɨhɨ‑ndo tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés nàcuáa ní xáhaⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí xii ndíi, te ni dùcaⁿ ñá túú sàndáá iní‑ndó tnǔhu‑áⁿ nǔu ní sahni‑ndo Jèsús. Te dɨu‑ni tnúhu‑áⁿ ndécú ndɨ̀hɨ‑ndo ndéé vitna —càchí té Těvá xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Te sá dúcáⁿ nǐ xáhaⁿ tě Těvá xii‑güedé, te ní cudééⁿ víhí‑güedě núú‑dě, núu ní quide rúhñú‑güedě núhu‑güedé sá sàtú iní‑güedé.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Te té Těvá ndécú ndɨ̀hɨ‑dé Espíritú Yǎ Ndiǒxí, te ní ndacoto váha‑dé andɨu, te ní xiní‑dé súúní dàtásaⁿ‑xi núú ndécú Yǎ Ndiǒxí, te ní xiní‑dé Xítohó Jesucrìstú nútnɨ̌ɨ‑gá xio cùha Yá Ndiǒxí.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Te ní xáhaⁿ tě Těvá xii‑güedé:
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Te ní sadɨ́‑güedé dóho‑güedé cuèndá sá ñǎ ní tnàhá iní‑güedé cundedóho‑güedé tnúhu càháⁿ‑dé, te uuⁿni ní cuáá‑güedé, te ní taxi ndaha ñàha‑güedé xii‑dé
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 ndécá ñàha‑güedé cuáháⁿ ndéé ɨɨⁿ xio yuhu ñùú, te yàcáⁿ ní sáñaha‑güedě yúú xii‑dé. Te ndècu ɨɨⁿ tée cuechi nàni‑dé Sàulú, te tée‑áⁿ nǐ quide cuèndá‑dé dóó‑güedě cuèndá ní nune ndaha‑güedé ní sáñaha‑güedě yúú xii té Těvá.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Te òré sǎñaha‑güedě yúú, te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé Xítohó Jesucrìstú te xǎhaⁿ‑dě:
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Te ní ngüɨ́ñɨ́ xɨ́tɨ́‑dě, te níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě:
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.