Atos 2
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARIB
1 Te ní sáá nduu còo vico Pentecostés te xǐndecu nchaa ñáyiu ɨɨⁿ‑ni xìchi.
1 Ao cumprir-se o dia de Pentecostes, estavam todos reunidos no mesmo lugar.
2 Te ní tecú dóho‑yu uuⁿni ní nɨ́hɨ andɨu, dàtná quídé ɨ̀ɨⁿ táchí nǐhi vìhi ní quide‑xi, te ducaⁿ nǐ cuu ndéé xɨtɨ́ vehe núú ndécǔ‑yu nchaá‑yu.
2 De repente veio do céu um ruído, como que de um vento impetuoso, e encheu toda a casa onde estavam sentados.
3 Te ní xiní‑yu dàtná cáá ìtá ñuhú cáá sǎ ndécú xɨ̀tɨ́ vehe, te ní xíté nuu‑xi ní ngoyo ndodo‑xi dɨ́quɨ̌‑yu nchaá‑yu.
3 E lhes apareceram umas línguas como que de fogo, que se distribuíam, e sobre cada um deles pousou uma.
4 Te ducaⁿ nǐ quide‑xi òré ní quexìo Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndecu ndɨhɨ́‑yu nchaá‑yu. Te ní ngüíta‑yu ní cáháⁿ‑yu tnúhu cue ñáyiu ñá túú cùu ñáyiu isràél, te nchaa xíǎⁿ ní quide Espíritú Yǎ Ndiǒxí.
4 E todos ficaram cheios do Espírito Santo, e começaram a falar noutras línguas, conforme o Espírito lhes concedia que falassem.
5 Te vài ñáyiu isràél xǐndecu nchaa dava‑gá ñuú ní tacá‑yu ñuú Jerusàlén, te ñáyiu‑áⁿ ǐo ndùcu ndeé‑yu dàcuahá‑yu nchaa ndudú sá dácuàha tnahí‑yu.
5 Habitavam então em Jerusalém judeus, homens piedosos, de todas as nações que há debaixo do céu.
6 Te òré ní tecú dóho‑yu nɨ̌hɨ, te ní sáháⁿ‑yu ní xíndedóho‑yu tnúhu càháⁿ méě‑yu ɨɨⁿ ɨɨⁿ ñuú‑yu, chi ndɨ dɨ́ɨ́ⁿ ndɨ̀ dɨ́ɨ́ⁿ tnǔhu càháⁿ ñáyiu ndècu‑áⁿ.
6 Ouvindo-se, pois, aquele ruído, ajuntou-se a multidão; e estava confusa, porque cada um os ouvia falar na sua própria língua.
7 Te xíǎⁿ ío ní cuñúhu ñáyiu véxi dava‑gá ñuú, te ní xítnàhá‑yu:
7 E todos pasmavam e se admiravam, dizendo uns aos outros: Pois quê! não são galileus todos esses que estão falando?
8 ¿Te nása ní quidé‑yu ní cutúha‑yu nàcuáa càháⁿ‑ó ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑o ndéé lǐhli‑o?
8 Como é, pois, que os ouvimos falar cada um na própria língua em que nascemos?
9 Te iha véxi ñáyiu dava nàcióⁿ, chi véxi ñáyiu Pàrtiá, véxi ñáyiu Mèdiá, véxi ñáyiu Èlám, véxi ñáyiu Mesopòtamiá, véxi ñáyiu Jùdeá, véxi ñáyiu Capàdociá, véxi ñáyiu Pòntó, véxi ñáyiu Àsiá,
9 Nós, partos, medos, e elamitas; e os que habitamos a Mesopotâmia, a Judéia e a Capadócia, o Ponto e a Ásia,
10 véxi ñáyiu Frìgiá, véxi ñáyiu Pànfiliá, véxi ñáyiu Ègiptú, véxi ñáyiu Áfricá ñáyiu ndècu ndéé núú‑gǎ‑xi ñuú Cìrené. Te tnàhá ñáyiu ñuú Ròmá véxi, te ñáyiu‑áⁿ chi ñá dɨ́ú mèe‑ni ñáyiu isràél cúǔ‑yu nchaá‑yu, dico ɨɨⁿ‑ni cùu sá dácuàhá‑yu.
10 a Frígia e a Panfília, o Egito e as partes da Líbia próximas a Cirene, e forasteiros romanos, tanto judeus como prosélitos,
11 Te véxi ñáyiu Crětá, véxi ñáyiu Àrabiá. Te nchaa‑o sa ndèdóho‑o càháⁿ‑yu nàcuáa cuáháⁿ tnúhu mee‑o ɨ̀ɨⁿ ɨɨⁿ‑o. Te nchaa ñáyiu xǐcáháⁿ tnúhu‑o càháⁿ‑yu cuèndá nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada ní quide Yá Ndiǒxí —càchí‑yu xǐtnàhá‑yu.
11 cretenses e árabes-ouvímo-los em nossas línguas, falar das grandezas de Deus.
12 Te ní cuñúhu vìhí‑yu, te ñá ná sàá iní‑yu nása ní cuu, te xǐtnàhá‑yu:
12 E todos pasmavam e estavam perplexos, dizendo uns aos outros: Que quer dizer isto?
13 Te davá‑yu ní sácú ndeé yíchí ñáhǎ‑yu, te xǐtnàhá‑yu:
13 E outros, zombando, diziam: Estão cheios de mosto.
14 Te ní ngúnutnɨ́ɨ té Pèlú ndɨhɨ úxí ɨɨⁿ cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xii ñáyiu tnúhu‑gá, te níhi ní cáháⁿ‑dé, te xǎhaⁿ‑dě xií‑yu:
14 Então Pedro, pondo-se em pé com os onze, levantou a voz e disse-lhes: Varões judeus e todos os que habitais em Jerusalém, seja-vos isto notório, e escutai as minhas palavras.
15 Ñá ndàá tnúhu càháⁿ‑ndó, chi ñá túú xǐni‑ndɨ́ te ducaⁿ càháⁿ‑ndó, chi davitna cùu‑xi caá ɨ́ɨ́ⁿ dátnéé, vátá tnàhá‑gá òré coho ñáyiu ndidí.
15 Pois estes homens não estão embriagados, como vós pensais, visto que é apenas a terceira hora do dia.
16 Te yúhú ná càchí tnúhu‑í xii‑ndo vìtna nacuáa ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii ndíi Jòél tée ní xóo cáháⁿ tnúhu‑gá ndéé sanaha nàcuáa cada ñaha‑gǎ xii ñáyiu, te ndíi‑áⁿ nǐ chídó tnùní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ‑gá.
16 Mas isto é o que foi dito pelo profeta Joel:
17 Te duha ní xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi:
17 E acontecerá nos últimos dias, diz o Senhor, que derramarei do meu Espírito sobre toda a carne; e os vossos filhos e as vossas filhas profetizarão, os vossos mancebos terão visões, os vossos anciãos terão sonhos;
18 Te nchaa ñáyiu xìnu cuechi núù‑í cáháⁿ‑yu tnúhu‑í, te cuáñaha‑ǐ Espíritú‑í cundecu ndɨhɨ́‑yu.
18 e sobre os meus servos e sobre as minhas servas derramarei do meu Espírito naqueles dias, e eles profetizarão.
19 Te ndéé andɨu, yàcáⁿ vài sá cádà‑í nàcuáa cuñúhu vìhí‑yu,
19 E mostrarei prodígios em cima no céu; e sinais embaixo na terra, sangue, fogo e vapor de fumaça.
20 Te vá dáyèhé‑gá nchícanchii,
20 O sol se converterá em trevas, e a lua em sangue, antes que venha o grande e glorioso dia do Senhor.
21 Te òré xíáⁿ te nchaa ñáyiu càháⁿ ndɨhɨ ñaha xìi Yaá cúú Xǐtohó‑yu‑áⁿ naníhí tàhú‑yu.
21 E acontecerá que todo aquele que invocar o nome do Senhor será salvo.
22 ’Te nchòhó ñáyiu isràél, cundedóho váha‑ndo tnǔhu na càháⁿ‑í‑a cuèndá Jèsús tée ñuú Nazàrét. Te Jèsús ní quide‑gá chìuⁿ Yá Ndiǒxí, chi mee Yǎ Ndiǒxí ní chindee ñàha‑gá ní quide Jèsús ná daha núú chìuⁿ, núu xíǎⁿ ní ndacu‑gá ní quide‑gá nchaa sá vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te xíǎⁿ ní cuñúhu vìhi‑ndo. Te sa nàha‑ndo nacuáa ní quide‑gá cútnàhá ní xica cuu‑gá ñuyíú.
22 Varões israelitas, escutai estas palavras: A Jesus, o nazareno, varão aprovado por Deus entre vós com milagres, prodígios e sinais, que Deus por ele fez no meio de vós, como vós mesmos bem sabeis;
23 Te ndíi Jùdás ní taxi cuèndá ñáhá ndǐi Jèsús xii nchòhó cue tée ní cuu úhú iní ñáhá xìi‑gá, te ní ndúcú‑ndó cuè tée úhú iní‑xi ní tnɨɨ ñaha‑güedě xii‑gá te ní sata caa ñaha‑güedě núú cùrúxí, te núú cùrúxí‑áⁿ nǐ xíhí‑gá. Dico sa ní cutnùní iní Yǎ Ndiǒxí sá dúcáⁿ càda‑ndo Jesús, te mee Yǎ Ndiǒxí ní cachí‑gá sá dúcáⁿ ndòho Jesús.
23 a este, que foi entregue pelo determinado conselho e presciência de Deus, vós matastes, crucificando-o pelas mãos de iníquos;
24 Te dɨu‑ni mee Yǎ Ndiǒxí ní dándótó‑gǎ Jèsús, chi sa ní cáháⁿ‑gá sá òré cuú‑gá te vá cùú dúcáⁿ‑gǎ.
24 ao qual Deus ressuscitou, rompendo os grilhões da morte, pois não era possível que fosse retido por ela.
25 Te ndíi Dàvií tée ní xɨ́ndaha ñàha xii cue ñaní tnáhá‑ó nǐ xíndecu ndéé sanaha nǐ chídó tnùní ndíi nàcuáa ní cáháⁿ Jèsús, te duha ní cáháⁿ‑gá:
25 Porque dele fala Davi: Sempre via diante de mim o Senhor, porque está à minha direita, para que eu não seja abalado;
26 Te ío ndàcáⁿ táhù‑í núú Yǎ Ndiǒxí chi cùdɨ́ɨ́ ìní‑í, chi sa nàha‑í sá cùú‑í dico ndoto‑í,
26 por isso se alegrou o meu coração, e a minha língua exultou; e além disso a minha carne há de repousar em esperança;
27 chi vá dáñá‑gǎ quɨ́hɨ́ⁿ dúcáⁿ àlmá‑í núú ndécú ñǎyiu ní xíhí,
27 pois não deixarás a minha alma no inferno, nem permitirás que o teu Santo veja a corrupção;
28 Te sa ní cachí tnúhu‑gá nàcuáa cada‑í cundecu‑í ichi váha, te cuèndá sá ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑gá xii‑í nǔu ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í.
28 fizeste-me conhecer os caminhos da vida; encher-me-ás de alegria na tua presença.
29 ’Te nchòhó cue ñaní tnáhà‑í, na càchí tnúhu ndáá‑í xii‑ndo cuèndá ndíi Dàvií tée ní xíndecu ndéé sanaha vìhi, chi ní xíhí‑dé, te ní chindúxi ñaha‑güedě, te nàha‑o tnavíí núú nǐ chindúxi ñaha‑güedě.
29 Irmãos, seja-me permitido dizer-vos livremente acerca do patriarca Davi, que ele morreu e foi sepultado, e entre nós está até hoje a sua sepultura.
30 Te ndíi Dàvií ní xóo cáháⁿ ndíi tnúhu Yá Ndiǒxí, te sa nàha ndíi sá Yǎ Ndiǒxí ní cáháⁿ ndáá cuɨtɨ‑gá sá dɨ́ú‑ní ɨ̀ɨⁿ tnaha ndíi taxi tnùní‑dé ñáyiu isràél ndéé cuèé‑gá dàtná ní xóo taxi tnùní méé ndǐi cútnàhá ní xíndecu ndíi, te tée taxi tnùní‑áⁿ cúú Crìstú chi cùu‑gá ɨɨⁿ tnàha ndíi.
30 Sendo, pois, ele profeta, e sabendo que Deus lhe havia prometido com juramento que faria sentar sobre o seu trono um dos seus descendentes,
31 Te sa ní cutnùní iní ndíi sá ndótó Crìstú, núu xíǎⁿ ní chídó tnùní ndíi sá vǎ dáñá Yǎ Ndiǒxí sá quɨ̀hɨ́ⁿ dúcáⁿ àlmá‑gá cundecu‑xi núú ndécú ñǎyiu ní xíhí, te vá dáñá‑gǎ téhyú yɨquɨ cùñú‑gá.
31 prevendo isto, Davi falou da ressurreição de Cristo, que a sua alma não foi deixada no inferno, nem a sua carne viu a corrupção.
32 ’Te ndáá chi Yá Ndiǒxí ní dándótó‑gǎ Jèsús, te nchúhú ní xiní‑ndɨ́ sá nǐ ndoto‑gá.
32 Ora, a este Jesus, Deus ressuscitou, do que todos nós somos testemunhas.
33 Te ní xáhaⁿ Yǎ Ndiǒxí xii Jèsús sá cùndecu ndɨhɨ ñaha‑gá, te taxi tnùní Jèsús nɨ caa nɨ quɨ́hɨ́ⁿ. Te Yá Ndiǒxí ní sáñaha‑gǎ Espíritú‑gá ní ngúndecu ndɨhɨ‑gá nàcuáa ní xáhaⁿ‑gǎ, te dɨu Jèsús ní quide‑gá nchaa sá nǐ xiní‑ndó vìtna ndɨhɨ nchaa sá nǐ xíndedóho‑ndo.
33 De sorte que, exaltado pela destra de Deus, e tendo recebido do Pai a promessa do Espírito Santo, derramou isto que vós agora vedes e ouvis.
34 Te ndíi Dàvií ñá túú ní ndàa túu ndíi andɨu ndɨ̀hɨ yɨquɨ cuñú ndíi, te òré ndécú‑gǎ ndíi ñuyíú‑a ní cachí ndíi:
34 Porque Davi não subiu aos céus, mas ele próprio declara: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
35 te yúhú cada‑í te nchaa sá cúú ǔhú iní ñáhá xìi‑n canehe‑xi sá yɨ́ñùhu núú‑n.”
35 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
36 ’Te nchòhó ñáyiu isràél cùu‑ndo ndɨ mee‑í, te cuìní‑í cundedóho váha‑ndo ɨ̀ɨⁿ tnúhu na càháⁿ‑í‑a. Jèsús ní sata caa‑ndo‑gǎ núú cùrúxí, dico Yá Ndiǒxí ní cachí‑gá sá Jèsús dacǎcu nihnu‑gá ñáyiu, te vá cání ɨ̀ɨⁿ cani úú iní‑ndó, chi dɨu‑gá cúnùu‑gá núú nchàa ñáyiu —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
36 Saiba pois com certeza toda a casa de Israel que a esse mesmo Jesus, a quem vós crucificastes, Deus o fez Senhor e Cristo.
37 Te ñáyiu ní xíndedóho tnúhu ní cáháⁿ té Pèlú ní ndixi túu iní‑yu nàcuáa quìdé‑yu ndècú‑yu, te ní xáhǎⁿ‑yu xii‑dé ndɨhɨ dava‑gá cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá:
37 E, ouvindo eles isto, compungiram-se em seu coração, e perguntaram a Pedro e aos demais apóstolos: Que faremos, irmãos?
38 Te ní xáhaⁿ tě Pèlú xií‑yu:
38 Pedro então lhes respondeu: Arrependei-vos, e cada um de vós seja batizado em nome de Jesus Cristo, para remissão de vossos pecados; e recebereis o dom do Espírito Santo.
39 chi cuìní‑gá taxi‑gá Espíritú‑gá xii mee‑ndo ndɨ̀hɨ déhe‑ndo, te cuáñaha‑gǎ Espíritú‑gá xii nchaa ñáyiu nɨ càa xico ñuyíú, ñáyiu cáháⁿ‑gá cundecu ichi‑gá ndéé ìdá‑gá —càchí té Pèlú xǎhaⁿ‑dě xií‑yu.
39 Porque a promessa vos pertence a vós, a vossos filhos, e a todos os que estão longe: a quantos o Senhor nosso Deus chamar.
40 Te tɨtnɨ́‑gá tnúhu ní xáhaⁿ‑dě nàcuáa cadá‑yu, te xǎhaⁿ tùcu‑dé:
40 E com muitas outras palavras dava testemunho, e os exortava, dizendo: salvai-vos desta geração perversa.
41 Te nchaa ñáyiu ní sándáá iní‑xi tnúhu ní cáháⁿ té Pèlú ní sanduté‑yu, te dɨu‑ni nduu‑ǎⁿ nǐ cuu dàtná úní mǐl ñáyiu ní sándáá iní‑xi ní xíndecu ndɨhɨ ñáyiu xǐdácuáhá tnǔhu Yá Ndiǒxí.
41 De sorte que foram batizados os que receberam a sua palavra; e naquele dia agregaram-se quase três mil almas;
42 Te ío ní xíndedóho‑yu tnúhu ní cáháⁿ cue tée ní táúchíúⁿ Jèsús dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá, te ío váha ní xíndecú‑yu ní xóo ndatnúhu váha‑yu. Te ní xóo caxi càhnú‑yu cuèndá náhǎ‑yu sá dúcáⁿ nǐ quide Jèsús cútnàhá vátá cáhní ñàha‑gá‑güedé xii‑gá, te ní xóo cáháⁿ ndɨhɨ́‑yu Yá Ndiǒxí.
42 e perseveravam na doutrina dos apóstolos e na comunhão, no partir do pão e nas orações.
43 Te nchaá‑yu ní cuñúhu vìhí‑yu, chi cue tée ní táúchíúⁿ‑gǎ dacuàha ñaha xií‑yu tnúhu‑gá ní quide‑güedé tɨtnɨ́ núú sǎ vǎ yǒo tnàhí ndàcu cada, te xíǎⁿ ní cutnùní iní‑yu sá méé Yǎ Ndiǒxí chíndèe ñaha‑gá xii‑güedé.
43 Em cada alma havia temor, e muitos prodígios e sinais eram feitos pelos apóstolos.
44 Te nchaa ñáyiu sàndáá iní tnúhu Jèsús càháⁿ ndɨhɨ tnàha váha‑yu, te cuěi‑ni nchaa ndachìuⁿ nandɨ́hɨ‑yu ndècu cahnu.
44 Todos os que criam estavam unidos e tinham tudo em comum.
45 Te ní dícǒ‑yu nchaa ndachìuⁿ sá ñà túú xìni ñuhú‑yu, te ní níhǐ‑yu díhúⁿ te ní sáñàhá‑yu xii nchaa ñáyiu ñá nìhí.
45 E vendiam suas propriedades e bens e os repartiam por todos, segundo a necessidade de cada um.
46 Te ɨɨⁿ nduu ɨɨⁿ nduu ní xóo quɨ́hɨ́ⁿ ndɨhɨ tnàhá‑yu veñúhu càhnu sá ǐo cùnuu. Te ní xexi ndɨhɨ tnàhá‑yu vehé‑yu. Te ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑yu chi ɨɨⁿ‑ni ní cuú‑yu nchaá‑yu.
46 E, perseverando unânimes todos os dias no templo, e partindo o pão em casa, comiam com alegria e singeleza de coração,
47 Te ío ní ndacáⁿ táhǔ‑yu núú Yǎ Ndiǒxí, te nchaa dava‑gá ñáyiu ní cáháⁿ váha‑yu cuèndá ñáyiu‑áⁿ. Te mee Yǎ Ndiǒxí ní quide‑gá ní sándáá iní vài‑gá ñáyiu, te ní xíndecú‑yu ndɨhɨ dava‑gá ñáyiu xǐdácuáhá tnǔhu‑gá.
47 louvando a Deus, e caindo na graça de todo o povo. E cada dia acrescentava-lhes o Senhor os que iam sendo salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.