Apocalipse 18
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te ducaⁿ te dǎtnùní ní xiní tucu‑í ɨngá espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, te ndéé andɨu nì dátǎsaⁿ‑xi te ní dáyèhé‑xi ñuyíú, te espíritú‑áⁿ ǐo cùnuu‑xi.
1 Depois disso, vi descer do céu outro anjo que tinha grande poder, e a terra foi iluminada por sua glória.
2 Te níhi ní cáháⁿ‑xi, te càchí‑xi:
2 Clamou em alta voz, dizendo: Caiu, caiu Babilônia, a Grande. Tornou-se morada dos demônios, prisão dos espíritos imundos e das aves impuras e abomináveis,
3 Te ducaⁿ chi ñáyiu ñuú‑áⁿ sánú ìchí‑yu nchaa ñáyiu nɨhìí ñuyíú ichi cuèhé ichi duha, te ducaⁿ‑ni xǐnchícúⁿ nihnu nchaa ñáyiu ñuyíú xǐquidé‑yu, te nchaa cue tée cùnuu yɨndaha ñaha xii ñáyiu, cue tée‑áⁿ cúú ɨ̀ɨⁿnuu‑güedé ndɨhɨ nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ quídé‑güedě ndɨhɨ́‑yu nándɨ sá cuèhé sá dúhá. Te nchaa ñáyiu dìco nándɨ sá dícó quèheⁿ ñáyiu ñuú‑áⁿ ǐo cùu cuicá‑yu, te ducaⁿ quèheⁿ nchaa ñáyiu ñuú Babìloniá‑áⁿ nchaa sá dícó ñǎyiu‑áⁿ cuèndá xíǎⁿ cǎnehé‑yu ndècú‑yu ichi cuèhé ichi duha —duha càchí espíritú‑áⁿ.
3 porque todas as nações beberam do vinho da ira de sua luxúria, pecaram com ela os reis da terra e os mercadores da terra se enriqueceram com o excesso do seu luxo.
4 Te sátá dúcáⁿ te ní tecú dóho‑í ní cáháⁿ ɨɨⁿ sá nǐ cáháⁿ andɨu, te càchí‑xi:
4 Ouvi outra voz do céu que dizia: Meu povo, sai de seu meio para que não participes de seus pecados e não tenhas parte nas suas pragas,
5 Chi ío cuéhé cuěchi‑yu ní cuu ndècu núú Yǎ Ndiǒxí, te mee‑gǎ náhá‑gǎ nàcuáa ndùu nchaa sá quídě‑yu.
5 porque seus pecados se acumularam até o céu, e Deus se lembrou das suas injustiças.
6 Te nchòhó ñáyiu cùu cuendá‑í, chí nánchòcáva dandòho‑ndo ñáyiu‑áⁿ dàtná quídé mèé‑yu dàndohó‑yu cue ñáyiu, te úú xito nanchòcáva‑ndo dàndoho‑ndó‑yu, te ducaⁿ càda‑ndo cuendá ío‑gá ndohó‑yu.
6 Faze com ela o que fez {contigo}, e retribui-lhe o dobro de seus malefícios; na taça que ela deu de beber, dá-lhe o dobro.
7 Te ío quìde cahnú‑yu mèé‑yu, te ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑yu quìdé‑yu nchaa núú sǎ cuèhé sá dúhá, te sá dúcáⁿ xìdó‑yu quìdé‑yu nchaa sá cuèhé sá dúhá nǔu xíǎⁿ nchòhó ío dandòho‑ndó‑yu, te ducaⁿ chi ñáyiu ñuú‑áⁿ sání ìní‑yu, te càchí‑yu: “Nchúhú cúú‑ndɨ̌ dàtná ɨɨⁿ ñadɨ̀hɨ́ ñá túú quèé, ñaha ío cùnuu yɨndaha ñaha xii ñáyiu. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu‑ndɨ́ chi nchaa‑ni nduu ío váha cùu iní‑ndɨ́ ndécú‑ndɨ̌, te ni vǎ sàá ɨɨⁿ nduu te ndɨ́hú iní‑ndɨ́”, duha càchí ñáyiu ñuú‑áⁿ.
7 Na mesma proporção em que fez ostentação de luxo, dá-lhe em tormentos e prantos. Pois ela disse no seu coração: Estou no trono como rainha, e não viúva, e nunca conhecerei o luto.
8 Te sá cuèndá nchaa sá quídě‑yu‑áⁿ nǔu xíǎⁿ ɨɨⁿ‑ni ndùu sáá tnúndòho sá cúú‑xǐ‑yu, te ío ndohó‑yu chi ñuú‑yu coo tnamá, te coo cuéhé cahni ñaha‑xi xìí‑yu, te ío ndɨ̀hú iní‑yu, te cáyú ñuú‑yu, te ducaⁿ ndòhó‑yu chi Dútú Ndiǒxí ío cùnuu‑gá, te dɨu‑gá ducaⁿ dàndoho ñaha‑gá xií‑yu —duha càchí sá nǐ cáháⁿ àndɨu‑áⁿ.
8 Por isso, num só dia virão sobre ela as pragas: morte, pranto, fome. Ela será consumida pelo fogo, porque forte é o Senhor Deus que a condenou.
9 Te nchaa cue tée cùnuu yɨndaha ñaha xii ñáyiu ío ndáhyú‑güedé sá ndɨ̀hú iní‑güedé òré ná quìní‑güedé quene ñúhmá cǎyú ñuú cue ñáyiu Babìloniá, chi dɨu cue tée‑áⁿ cúú‑güedě cue tée cùu ɨɨⁿnuu ndɨhɨ́‑yu quìde‑güedé nchaa núú sǎ cuèhé sá dúhá ndɨ̀hɨ́‑yu, te ducaⁿ chi ío tnàhá iní‑güedé cundecu‑güedé ndɨhɨ́‑yu ichi dɨ́ɨ́ ìní.
9 Hão de chorar e lamentar-se por sua causa os reis da terra que com ela se contaminaram e pecaram, quando avistarem a fumaça do seu incêndio.
10 Te cue tée‑áⁿ xica‑nǎ cundecu‑güedé cundehe‑güedě nàcuáa ndoho nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ sǎ yùhú‑güedé nchaa tnúndòho‑áⁿ, te cachí‑güedé:
10 Parados ao longe, de medo de seus tormentos, eles dirão: Ai, ai da grande cidade, Babilônia, cidade poderosa! Bastou um momento para tua execução!
11 Te nchaa ñáyiu dìco nchaa sá nándɨ̌hɨ ñáyiu ñuú Babìloniá tnàhá‑yu ío ndáhyú‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu chi vá yǒo‑gá cuaaⁿ nchaa sá dícǒ‑yu.
11 Também os negociantes da terra choram e se lamentam a seu respeito, porque já não há ninguém que lhes compre os carregamentos:
12 Te dìcó‑yu nchaa sá nǐ cuáha mee‑ni dǐhúⁿ cuàáⁿ, ndɨhɨ nchaa sá nǐ cuáha mee‑ni dǐhúⁿ cuìxíⁿ, te dìco tucú‑yu sá nǐ cuáha mee‑ni yǔú vǎha yúú nání pěrlá, ndɨhɨ nchaa dava‑gá sá nǐ cuáha dava‑gá yúú vǎha, te dìcó‑yu tnàhá dóó sèdá, ndɨhɨ ɨngá núú dǒó vǎha sá nání lǐnú, ndɨhɨ dóó muràdú, ndɨhɨ dóó tɨ́cuèhé te mee‑ni dǒó vǎha cùu‑xi, te dìco tucú‑yu tnàhá yutnu sá sàháⁿ tnámí, te dìco tucú‑yu sá nǐ cuáha sá nání màrfíl, te dìco tucú‑yu sá nǐ cuáha mee‑ni yùtnu váha sá ǐo ndèyáhu, te dìco tucú‑yu sá nǐ cuáha mee‑ni càá, ndɨhɨ sá nǐ cuáha mee‑ni sǎ nání bròncé, ndɨhɨ sá nǐ cuáha mee‑ni yǔú vǎha yúú nání mǎrmól.
12 carregamento de ouro e prata, pedras preciosas e pérolas, linho e púrpura, seda e escarlate, bem como de toda espécie de madeira odorífera, objetos de marfim e madeira preciosa; de bronze, ferro e mármore;
13 Te dìco tucú‑yu canèlá, ndɨhɨ yúcú sǎ sàháⁿ tnámí, ndɨhɨ dúsa sá sàháⁿ tnámí, ndɨhɨ yúcú sǎ nání mìrrá, te dìco tucú‑yu ɨngá núú dǔsa sá sàháⁿ tnámí nàni olivánú, te dìco tucú‑yu ndudí ndéhé yoho yàha stilé, ndɨhɨ acìtí yutnu nàni olívú, ndɨhɨ yuchi trìú váha, te dìco tucú‑yu nchaa dava‑gá núú trìú, te dìcó‑yu tnàhá mběé, ndɨhɨ cuàyú, ndɨhɨ nchaa dava‑gá quɨtɨ tatá, te dìco tucú‑yu tnàhá carrètá, te dìco tucú‑yu tnàhá ñáyiu xìnu cuechi, ñáyiu ñá túú tnàhí dàñá quee núú chíúⁿ pàtróóⁿ‑xi.
13 de cinamomo e essência; de aromas, mirra e incenso; de vinho e óleo, de farinha e trigo, de animais de carga, ovelhas, cavalos e carros, escravos e outros homens.
14 Te nchaa ñáyiu dìco‑áⁿ cǔñàhá‑yu xii ñáyiu ñuú Babìloniá:
14 Eis que o bom tempo de tuas paixões animalescas se escoou. Toda a magnificência e todo o brilho se apagaram, e jamais serão reencontrados.
15 Te nchaa ñáyiu ní cuu cuica nǐ xóo dico nándɨ nchaa sá nǐ xóo dico nǐ queheⁿ cue ñáyiu ñuú Babìloniá, nchaa ñáyiu‑áⁿ xica‑nǎ cundecú‑yu cundèhé‑yu sá yùhú‑yu cuèndá nchaa tnúndòho sá yǎha cue ñáyiu ñuú‑áⁿ, te ío ndáhyú‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu sá dúcáⁿ ndòho ñáyiu‑áⁿ.
15 Os mercadores destas coisas, que delas se enriqueceram, pararão ao longe, de medo de seus tormentos, e hão de chorar e lamentar-se, dizendo:
16 Te cúñaha tùcú‑yu:
16 Ai, ai da grande cidade, que se revestia de linho, púrpura e escarlate, toda ornada de ouro, pedras preciosas e pérolas.
17 ¡Te uuⁿni ní ndɨhɨ nihnu nchaandɨ túhú sá ndécú ndɨ̀hɨ ñadɨhɨ́‑áⁿ, te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu nchohó ní cùu! —duha cúñàhá‑yu xii cue ñáyiu ñuú Babìloniá.
17 Num só momento toda essa riqueza foi devastada! Todos os pilotos e todos os navegantes, os marinheiros e todos os que trabalham no mar paravam ao longe
18 te quiní‑yu òré quene ñúhmá cǎyú ñuú cue ñáyiu Babìloniá, te níhi cáháⁿ‑yu, te cachí‑yu:
18 e exclamavam, ao ver a fumaça do incêndio: Que havia de comparável a essa grande cidade?
19 Te nchaa ñáyiu‑áⁿ chìdó‑yu ñuhu dɨ́quɨ̌‑yu, te ngüíta‑yu ndáhí‑yu sá ndɨ̀hú iní‑yu, te níhi cáháⁿ‑yu, te cachí tucú‑yu:
19 E lançavam pó sobre as cabeças, chorando e lamentando-se com estas palavras: Ai, ai da grande cidade, de cuja opulência se enriqueceram todos os que tinham navios no mar. Bastou um momento para ser arrasada!
20 Te nchaa nchòhó ñáyiu ndècu andɨu ío chí cúdɨ̌ɨ́ ìní sá dúcáⁿ dàndoho Yá Ndiǒxí nchaa ñáyiu ñuú Babìloniá‑áⁿ, te dɨu‑ni ducaⁿ chǐ cúdɨ̌ɨ́ ìní nchaa nchòhó cue tée ní cachí Xítohó Jesucrìstú cáháⁿ tnúhu‑gá, te dɨu‑ni ducaⁿ chǐ cúdɨ̌ɨ́ ìní nchaa nchòhó cue tée càháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí nàcuáa dàcahu iní ñáhá‑gǎ xii‑ndo, te dɨu‑ni ducaⁿ chǐ cúdɨ̌ɨ́ ìní nchaa dava‑gá nchòhó ñáyiu cùu cuendá‑gá cuèndá sá dúcáⁿ dàndoho‑gá nchaa ñáyiu ñuú‑áⁿ. Te ducaⁿ càda ñaha‑gá xii cue ñáyiu‑áⁿ cuèndá nchaa sá quídé ñàhá‑yu xii‑ndo.
20 Exulta sobre ela, ó céu; e também vós, santos, apóstolos e profetas, porque Deus julgou contra ela a vossa causa.
21 Te sátá dúcáⁿ te ní xiní‑í ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, te espíritú‑áⁿ ǐo ndee‑xi te ní queheⁿ‑xi ɨɨⁿ yúú cáhnú dàtná càhnu yódó te ní dáquěe‑xi xɨtɨ́ ndute làmár, te càchí‑xi:
21 Então um anjo poderoso tomou uma pedra do tamanho de uma grande mó de moinho e lançou-a no mar, dizendo: Com tal ímpeto será precipitada Babilônia, a grande cidade, e jamais será encontrada.
22 Te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá ñáyiu càni arpá, te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá ñáyiu tɨ̀ú vǐlu, te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá ñáyiu tɨ̀ú cútú, te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá yaá vá cóó ñùú‑áⁿ, te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá cue ñáyiu xìní cada ɨɨⁿ núú chìuⁿ vá cóó‑gǎ, te ni vǎ yǒo‑gá canehe chìuⁿ yúú cúú yǒdó mulìnú.
22 Já não se ouvirá mais em ti o som dos citaristas, dos cantores, dos tocadores de flauta, de trombetas. Nem se encontrará em ti artífice algum de qualquer espécie. Não se ouvirá mais em ti o ruído do moinho,
23 Te ni ɨ̀ɨⁿ‑gá ñuhú vá cúndècu ñuú‑áⁿ, te ni ɨ̀ɨⁿ nduu‑gá vá cóó vìco tnándaha, te ñáyiu ñuú‑áⁿ ñǎyiu quìde ndáhú cúǔ‑yu ñáyiu ío‑gá cuìcá‑yu dàcúúxí ñǎyiu quìde ndáhú xǐndecu nɨhìí ñuyíú, dico nchaá‑yu naá‑yu chi quìde nduú‑yu te ío dàndahú‑yu cue ñáyiu ñuyíú sǎ dúcáⁿ quìdé‑yu.
23 não brilhará mais em ti a luz de lâmpada, não se ouvirá mais em ti a voz do esposo e da esposa; porque teus mercadores eram senhores do mundo, e todas as nações foram seduzidas por teus malefícios.
24 ’Te dɨu‑ni ñuú‑áⁿ nǐ dácácǎ‑yu nɨ́ñɨ́ cue tée ní cáháⁿ tnúhu Yá Ndiǒxí, te dɨu‑ni ducaⁿ nǐ quidé‑yu nchaa dava‑gá cue ñáyiu cùu cuendá‑gá, te dɨu‑ní‑yu quìde xísahni tnàha ñáyiu ñuyíú —duha càchí espíritú‑áⁿ.
24 Foi em ti que se encontrou o sangue dos profetas e dos santos, como também de todos aqueles que foram imolados na terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.