2 Coríntios 7
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NVI
1 Te sá dúcáⁿ ǐo váha càháⁿ Yǎ Ndiǒxí sá cúú‑xí‑ó nǔu xíǎⁿ càháⁿ‑í dóho nchòhó ñáyiu ío cùu iní‑í sá dùuⁿ duuⁿ daña‑o nchaa sá cuèhé sá dúhá, chi nchaa xíǎⁿ ñá túú cùu‑xi sá vǎha sá cúú‑xí ìní‑ó ndɨ̀hɨ yɨquɨ cuñú‑ó, te cada‑o nàcuáa tàú‑xi cunduu nàcuáa cundáá‑ó nǔú Yǎ Ndiǒxí, te cada‑o sǎ néhé‑ó sǎ yɨ́ñùhu núú‑gǎ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Te nɨ yùhu nɨ iní‑ndó chì cúú ìní ñáhá xìi‑ndɨ́, chi nchúhú vá yǒo ɨɨⁿ quìde úhú iní‑ndɨ́, te ni vǎ yǒo ɨɨⁿ dàcuíta nihnu‑ndɨ́, te ni vǎ yǒo ɨɨⁿ dàndahú‑ndɨ́.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Te sá dúhá càháⁿ‑í te vá cání ìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ cuéchi dàcaa‑í dɨ́quɨ́‑ndó, chi dàtná sa ní cachí‑í xii‑ndo sǎ yǔhú ío cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo, te cuěi vitna ndècu‑gá‑ó ñùyíú‑a àdi cuéi na cùú‑ó dico dɨu‑ni ducaⁿ cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Te yúhú ío váha sàni iní‑í cuèndá‑ndó, te ducaⁿ ǐo váha càháⁿ‑í cuèndá‑ndó, te ío ndècu ndɨhɨ‑í tnúhu ndee ìní cuèndá‑ndó, te ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í sá cuèndá‑ndó cuěi nándɨ ndòho‑í ndɨhɨ dava‑gá‑güedé ndécú‑ndɨ̌.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Te nchúhú cútnàhá ní sáháⁿ‑ndɨ́ distrìtú Macèdoniá, te ñá túú tnàhí ni ndètatú‑ndɨ́ cuèndá nchaa sá nǐ yáhandɨ chi ío ní ndoho‑ndɨ́ cuèndá nchaa sá nǐ quidé‑yu, chi ío ní cuándeé ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, te ío ní sani iní‑ndɨ́ nǔu nása‑gá yáha‑ndɨ́ ní cùu.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Dico Yá Ndiǒxí ní taxi‑gá tnúhu ndee ìní xii‑ndɨ́ òré ní quexìo té Tìtú núú ndécú‑ndɨ̌, te dɨu‑ni Yaá‑áⁿ cúú‑gǎ Yaá sǎñaha‑gǎ tnúhu ndee ìní xii cue ñáyiu ndɨ̀hú iní‑xi.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Te ducaⁿ nǐ taxi Yá Ndiǒxí tnúhu ndee ìní xii‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ quexìo té Tìtú núú ndécú‑ndɨ̌, te ñá dɨ́ú‑ní sǎ cuèndá ní quexìo‑dé chi ní níhí tucu‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní cuèndá ní cani‑dé cuèndú núú‑ndɨ̌ sá nchòhó ní sáñaha‑ndo tnǔhu ndee ìní xii‑dé, te ní cachí tnúhu‑dé xii‑ndɨ́ sá nchòhó ío cuìní‑ndó cǎháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ndo xìi‑ndɨ́, te ní cachí tnúhu tucu‑dé xii‑ndɨ́ sá nchòhó ío ndɨ̀hú iní‑ndó cuèndá nàcuáa cùu ndecu‑ndo ni cuu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑ndó cuèndá‑í, te sá dúcáⁿ ndùu cuendú ní cani‑dé núú‑ndɨ̌ nǔu xíǎⁿ ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑í.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Te nchòhó ní ndɨ́hú iní‑ndó cuèndá tnúhu càháⁿ‑í núú tùtú sá nǐ dáquíxì‑í ndaha‑ndo, te òré ní níhì‑í tnúhu sá ndɨ̀hú iní‑ndó te tnaa‑ni ní ndixi cuéchi iní‑í sá dúcáⁿ nǐ quide‑í te dǎtnùní ñá túú‑gǎ ní ndìxi cuéchi iní‑í.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Te vitna ní ndɨ́hú iní‑ndó, te xíǎⁿ ní quide‑xi ní ndixi cuéchi iní‑ndó sǎ ñà túú quìde váha‑ndo ndècu‑ndo ni cuu, te ní cudɨ́ɨ́ ìní‑í dico ñá dɨ́ú cuèndá sá ni ndɨ̌hú iní‑ndó nǐ cudɨ́ɨ́ ìní‑í chi cuèndá sá nǐ ndixi cuéchi iní‑ndó, te ní ndɨ́hú iní‑ndó nàcuáa ní cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ nǔu ní cuu‑xi ɨɨⁿ sá vǎha sá cúú‑xí‑ndó cuèndá tnúhu ní cáháⁿ‑í te ñá túú ní cùu‑xi ɨɨⁿ sá cuèhé sá cúú‑xí‑ndó.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Te nchoo nǔu na ndɨ̀hú iní‑ó nàcuáa cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te ndìxi cuéchi iní‑ó te núu ñá túú quìde váha‑o ndècu‑o, te sá dúcáⁿ quìde‑o te nàníhí tàhú‑ó, te vá ndɨ̀hú iní‑ó sǎ dúcáⁿ nǐ quide‑o, te dava ñáyiu xǐndecu ichi cuèhé ichi duha ndɨ̀hú iní‑yu dico ñá túú ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te cuíta nihnú‑yu.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Te sá dúcáⁿ nǐ ndɨ́hú iní‑ndó nàcuáa ní cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ nǔu ndùcu ndee‑ndo quide‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu, te vitna nɨ yùhu nɨ iní‑ndó càháⁿ‑ndó sǎ quídé vǎha‑ndo, te ío cùdééⁿ‑ndó nǔú méé‑ndó sǎ ñà túú quìde váha‑ndo ndècu‑ndo ni cuu, te yùhú‑ndó ndècu‑ndo cuendá sá ñà túú quìde váha‑ndo ni cùu, te ío ní xúhuⁿ iní ñáhá‑ndó xìi‑í, te ní ndúcú ndéé‑ndó nǐ quide ndáá‑ndó cuèndá tée ndècuéchi ndècu ndɨhɨ‑ndo, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑ndo te xíǎⁿ ní cutnùní sá méé‑ndó ñà túú cuěchi‑ndo.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Te ní cadúha‑í tutú ní dáquíxì‑í ndaha‑ndo, te ní quide‑ndo nàcuáa ní cáháⁿ‑í, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑ndo xíǎⁿ ní cutnùní iní‑ndó sǎ ǐo cùu iní ñáhá‑ndó xìi‑í. Te Yá Ndiǒxí náhá‑gǎ sá dɨ́ú cuèndá xíǎⁿ ní dáquíxì‑í tutú ndaha‑ndo, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá sá sání ìní‑í cuèndá tée ndècuéchi ndècu ndɨhɨ‑ndo, te ni ñà dɨ́ú‑ní cuèndá ñáyiu ní dándɨ̀hú tée ndècuéchi‑áⁿ iní‑xi ní càdúha‑í tutú ní dáquíxì‑í ndaha‑ndo.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Te cuèndá sá quídé vǎha‑ndo ndècu‑ndo xíǎⁿ cúú‑xí tnǔhu ndee ìní ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Te yúhú ñá túú cùcahaⁿ núù‑í sá nì cáháⁿ váha‑í cuèndá‑ndó nǔú tě Tìtú cútnàhá vátá quíxí‑gǎ‑dé núú ndécú‑ndó, chi ní cutnùní iní‑dé sá ndàá càháⁿ váha‑í nàcuáa quìde‑ndo datná cúú‑xí sǎ ndàá nchaa tnúhu dàcuaha ñaha‑í xii‑ndo.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Te vitna ío‑gá váha cùu iní té Tìtú cuèndá‑ndó, chi ndàcu iní‑dé sá ncháá‑ndó ǐo váha ní tnɨɨ‑ndo nchàa tnúhu ní cáháⁿ‑dé núú‑ndó, te ndàcu tucu iní‑dé sá nǐ queheⁿ cuèndá váha‑ndo‑dě, te ní dátǔu‑ndo nǔú‑dě sá ǐo ní quɨyùhú iní‑ndó sǎ vǎ ndácú‑ndó càda‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Te ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í cuèndá‑ndó chi cùtnuní ndáá iní‑í sá ñà túú dàña ndeé‑ndó quìde‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.