2 Coríntios 7

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Te sá dúcáⁿ ǐo váha càháⁿ Yǎ Ndiǒxí sá cúú‑xí‑ó nǔu xíǎⁿ càháⁿ‑í dóho nchòhó ñáyiu ío cùu iní‑í sá dùuⁿ duuⁿ daña‑o nchaa sá cuèhé sá dúhá, chi nchaa xíǎⁿ ñá túú cùu‑xi sá vǎha sá cúú‑xí ìní‑ó ndɨ̀hɨ yɨquɨ cuñú‑ó, te cada‑o nàcuáa tàú‑xi cunduu nàcuáa cundáá‑ó nǔú Yǎ Ndiǒxí, te cada‑o sǎ néhé‑ó sǎ yɨ́ñùhu núú‑gǎ.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Te nɨ yùhu nɨ iní‑ndó chì cúú ìní ñáhá xìi‑ndɨ́, chi nchúhú vá yǒo ɨɨⁿ quìde úhú iní‑ndɨ́, te ni vǎ yǒo ɨɨⁿ dàcuíta nihnu‑ndɨ́, te ni vǎ yǒo ɨɨⁿ dàndahú‑ndɨ́.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Te sá dúhá càháⁿ‑í te vá cání ìní‑ndó sǎ ɨ̀ɨⁿ cuéchi dàcaa‑í dɨ́quɨ́‑ndó, chi dàtná sa ní cachí‑í xii‑ndo sǎ yǔhú ío cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo, te cuěi vitna ndècu‑gá‑ó ñùyíú‑a àdi cuéi na cùú‑ó dico dɨu‑ni ducaⁿ cùu iní ñáhà‑í xii‑ndo.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Te yúhú ío váha sàni iní‑í cuèndá‑ndó, te ducaⁿ ǐo váha càháⁿ‑í cuèndá‑ndó, te ío ndècu ndɨhɨ‑í tnúhu ndee ìní cuèndá‑ndó, te ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í sá cuèndá‑ndó cuěi nándɨ ndòho‑í ndɨhɨ dava‑gá‑güedé ndécú‑ndɨ̌.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Te nchúhú cútnàhá ní sáháⁿ‑ndɨ́ distrìtú Macèdoniá, te ñá túú tnàhí ni ndètatú‑ndɨ́ cuèndá nchaa sá nǐ yáhandɨ chi ío ní ndoho‑ndɨ́ cuèndá nchaa sá nǐ quidé‑yu, chi ío ní cuándeé ñáhǎ‑yu xii‑ndɨ́, te ío ní sani iní‑ndɨ́ nǔu nása‑gá yáha‑ndɨ́ ní cùu.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Dico Yá Ndiǒxí ní taxi‑gá tnúhu ndee ìní xii‑ndɨ́ òré ní quexìo té Tìtú núú ndécú‑ndɨ̌, te dɨu‑ni Yaá‑áⁿ cúú‑gǎ Yaá sǎñaha‑gǎ tnúhu ndee ìní xii cue ñáyiu ndɨ̀hú iní‑xi.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Te ducaⁿ nǐ taxi Yá Ndiǒxí tnúhu ndee ìní xii‑ndɨ́ cuèndá sá nǐ quexìo té Tìtú núú ndécú‑ndɨ̌, te ñá dɨ́ú‑ní sǎ cuèndá ní quexìo‑dé chi ní níhí tucu‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní cuèndá ní cani‑dé cuèndú núú‑ndɨ̌ sá nchòhó ní sáñaha‑ndo tnǔhu ndee ìní xii‑dé, te ní cachí tnúhu‑dé xii‑ndɨ́ sá nchòhó ío cuìní‑ndó cǎháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ndo xìi‑ndɨ́, te ní cachí tnúhu tucu‑dé xii‑ndɨ́ sá nchòhó ío ndɨ̀hú iní‑ndó cuèndá nàcuáa cùu ndecu‑ndo ni cuu, ndɨhɨ cuèndá sá ǐo sàni iní‑ndó cuèndá‑í, te sá dúcáⁿ ndùu cuendú ní cani‑dé núú‑ndɨ̌ nǔu xíǎⁿ ío ní cudɨ́ɨ́ ìní‑í.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Te nchòhó ní ndɨ́hú iní‑ndó cuèndá tnúhu càháⁿ‑í núú tùtú sá nǐ dáquíxì‑í ndaha‑ndo, te òré ní níhì‑í tnúhu sá ndɨ̀hú iní‑ndó te tnaa‑ni ní ndixi cuéchi iní‑í sá dúcáⁿ nǐ quide‑í te dǎtnùní ñá túú‑gǎ ní ndìxi cuéchi iní‑í.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Te vitna ní ndɨ́hú iní‑ndó, te xíǎⁿ ní quide‑xi ní ndixi cuéchi iní‑ndó sǎ ñà túú quìde váha‑ndo ndècu‑ndo ni cuu, te ní cudɨ́ɨ́ ìní‑í dico ñá dɨ́ú cuèndá sá ni ndɨ̌hú iní‑ndó nǐ cudɨ́ɨ́ ìní‑í chi cuèndá sá nǐ ndixi cuéchi iní‑ndó, te ní ndɨ́hú iní‑ndó nàcuáa ní cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ nǔu ní cuu‑xi ɨɨⁿ sá vǎha sá cúú‑xí‑ndó cuèndá tnúhu ní cáháⁿ‑í te ñá túú ní cùu‑xi ɨɨⁿ sá cuèhé sá cúú‑xí‑ndó.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Te nchoo nǔu na ndɨ̀hú iní‑ó nàcuáa cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te ndìxi cuéchi iní‑ó te núu ñá túú quìde váha‑o ndècu‑o, te sá dúcáⁿ quìde‑o te nàníhí tàhú‑ó, te vá ndɨ̀hú iní‑ó sǎ dúcáⁿ nǐ quide‑o, te dava ñáyiu xǐndecu ichi cuèhé ichi duha ndɨ̀hú iní‑yu dico ñá túú ndìxi cuéchi iní‑yu cuèndá nchaa sá ñà túú vǎha quìdé‑yu, te sá dúcáⁿ quìdé‑yu te cuíta nihnú‑yu.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Te sá dúcáⁿ nǐ ndɨ́hú iní‑ndó nàcuáa ní cuu váha iní Yǎ Ndiǒxí, te xíǎⁿ nǔu ndùcu ndee‑ndo quide‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu, te vitna nɨ yùhu nɨ iní‑ndó càháⁿ‑ndó sǎ quídé vǎha‑ndo, te ío cùdééⁿ‑ndó nǔú méé‑ndó sǎ ñà túú quìde váha‑ndo ndècu‑ndo ni cuu, te yùhú‑ndó ndècu‑ndo cuendá sá ñà túú quìde váha‑ndo ni cùu, te ío ní xúhuⁿ iní ñáhá‑ndó xìi‑í, te ní ndúcú ndéé‑ndó nǐ quide ndáá‑ndó cuèndá tée ndècuéchi ndècu ndɨhɨ‑ndo, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑ndo te xíǎⁿ ní cutnùní sá méé‑ndó ñà túú cuěchi‑ndo.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Te ní cadúha‑í tutú ní dáquíxì‑í ndaha‑ndo, te ní quide‑ndo nàcuáa ní cáháⁿ‑í, te sá dúcáⁿ nǐ quide‑ndo xíǎⁿ ní cutnùní iní‑ndó sǎ ǐo cùu iní ñáhá‑ndó xìi‑í. Te Yá Ndiǒxí náhá‑gǎ sá dɨ́ú cuèndá xíǎⁿ ní dáquíxì‑í tutú ndaha‑ndo, te ñá dɨ́ú‑ní cuèndá sá sání ìní‑í cuèndá tée ndècuéchi ndècu ndɨhɨ‑ndo, te ni ñà dɨ́ú‑ní cuèndá ñáyiu ní dándɨ̀hú tée ndècuéchi‑áⁿ iní‑xi ní càdúha‑í tutú ní dáquíxì‑í ndaha‑ndo.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Te cuèndá sá quídé vǎha‑ndo ndècu‑ndo xíǎⁿ cúú‑xí tnǔhu ndee ìní ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Te yúhú ñá túú cùcahaⁿ núù‑í sá nì cáháⁿ váha‑í cuèndá‑ndó nǔú tě Tìtú cútnàhá vátá quíxí‑gǎ‑dé núú ndécú‑ndó, chi ní cutnùní iní‑dé sá ndàá càháⁿ váha‑í nàcuáa quìde‑ndo datná cúú‑xí sǎ ndàá nchaa tnúhu dàcuaha ñaha‑í xii‑ndo.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Te vitna ío‑gá váha cùu iní té Tìtú cuèndá‑ndó, chi ndàcu iní‑dé sá ncháá‑ndó ǐo váha ní tnɨɨ‑ndo nchàa tnúhu ní cáháⁿ‑dé núú‑ndó, te ndàcu tucu iní‑dé sá nǐ queheⁿ cuèndá váha‑ndo‑dě, te ní dátǔu‑ndo nǔú‑dě sá ǐo ní quɨyùhú iní‑ndó sǎ vǎ ndácú‑ndó càda‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Te ío cùdɨ́ɨ́ ìní‑í cuèndá‑ndó chi cùtnuní ndáá iní‑í sá ñà túú dàña ndeé‑ndó quìde‑ndo nchaa nacuáa tàú‑xi cunduu.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.