2 Coríntios 3
Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs VC
1 Te cuěi duha càháⁿ‑ndɨ́ núú‑ndó dico ñá túú xìni ñuhu‑xi sá cǔñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo sǎ cúú‑ndɨ̌ cue tée quìde váha, te ni ñà túú xìni ñuhu‑xi cacanehe‑ndɨ́ ɨɨⁿ tutú núú càháⁿ‑xi sá cúú‑ndɨ̌ cue tée váha danèhé ñáhá xìi‑ndo datná xǐquide dava‑gá‑güedé, te ni ñà túú xìni ñuhu‑xi sá nchòhó taxi‑ndo ɨ̀ɨⁿ tutú núú càháⁿ‑ndó sǎ nchǔhú cúú‑ndɨ̌ cue tée quìde váha.
1 Recomeçamos a fazer o nosso próprio elogio? Temos, acaso, como alguns, necessidade de vos apresentar ou receber de vós carta de recomendação?
2 Te ñá túú xìni ñuhu‑xi ducaⁿ cada‑ndɨ́. Te cùtnuní ndáá iní‑ndɨ́ sá nchòhó cúú‑ndó dàtná ɨɨⁿ tutú sá ǐo váha càháⁿ cuèndá‑ndɨ́. Te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu‑ndo chi nchaa ñáyiu nìhí‑yu tnúhu nàcuáa quìde‑ndo ndecu‑ndo, te xíǎⁿ cútnùní iní‑yu sá nchǔhú cúú‑ndɨ̌ cue tée quìde váha.
2 Vós mesmos sois a nossa carta, escrita em nossos corações, conhecida e lida por todos os homens.
3 Te nchòhó cúú‑ndó cuèndá Xítohó Jesucrìstú, te cùu‑ndo datná tutú‑gá te tutú‑áⁿ nǐ táúchíúⁿ‑gǎ xii‑ndɨ́ ní cadúha‑ndɨ́, te mee‑ni ndɨ̀hɨ Espíritú Yǎ Ndiǒxí ní ngúndeé tnúhu‑áⁿ te ñá dɨ́ú ndɨ̀hɨ tindá ní ngúndeé. Te ñá dɨ́ú ɨ̀ɨⁿ núú yǔú ní ngǔndeé chi iní‑ndó cùu‑xi núú dúcáⁿ nǐ ngúndeé tnúhu‑áⁿ te ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu‑ndo.
3 Não há dúvida de que vós sois uma carta de Cristo, redigida por nosso ministério e escrita, não com tinta, mas com o Espírito de Deus vivo, não em tábuas de pedra, mas em tábuas de carne, isto é, em vossos corações.
4 Te duha càháⁿ‑ndɨ́ chi cùtnuní ndáá iní‑ndɨ́ sá Yǎ Ndiǒxí quídé vǎha ñaha‑gǎ xii‑ndɨ́, chi ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ Xítohó Jesucrìstú.
4 Tal é a convicção que temos em Deus por Cristo.
5 Te nchúhú chi ndàcu‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌ sá vǎha dico ñá dɨ́ú mèe‑ndɨ́ ducaⁿ ndàcu‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌, chi mee Yǎ Ndiǒxí chíndèe ñaha‑gá xii‑ndɨ́ nǔu ndàcu‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌ sá vǎha.
5 Não que sejamos capazes por nós mesmos de ter algum pensamento, como de nós mesmos. Nossa capacidade vem de Deus.
6 Te mee Yǎ Ndiǒxí ní quide‑gá sá nchǔhú ndacu‑ndɨ́ cunu cuechi‑ndɨ̌ núú‑gǎ cáháⁿ‑ndɨ́ núú ñǎyiu cuèndá ɨngá núú sǎ vǎha ní cachí‑gá cada ñaha‑gǎ xií‑yu. Te sá vǎha ní cachí‑gá cada ñaha‑gǎ xií‑yu‑áⁿ ñà túú ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑xi ndɨhɨ nchaa tnúhu sá nǐ xáhaⁿ‑gǎ xii ndíi Moìsés ní chídó tnùní ndíi, te ducaⁿ chi espíritú Yǎ Ndiǒxí néhé chìuⁿ‑xi nchaa tnúhu sá càháⁿ cuèndá nchaa sá vǎha‑áⁿ. Te nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés, dándìxi túu‑xi iní nchaa ñáyiu ndècu ndɨhɨ tnúhu‑áⁿ sǎ cuǐta nihnú‑yu cuèndá nchaa cuéchi‑yu, dico cue ñáyiu ndècu ndɨhɨ Espíritú Yǎ Ndiǒxí ñáyiu‑áⁿ ndécú ndɨ̀hɨ́‑yu tnúhu ndee ìní sá cǎcu nihnú‑yu.
6 Ele é que nos fez aptos para ser ministros da Nova Aliança, não a da letra, e sim a do Espírito. Porque a letra mata, mas o Espírito vivifica.
7 Te tnúhu sá nǐ cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndéé díhna nàcuáa cada ñáyiu ní ngúndeé‑xi ɨɨⁿ núú yǔú quèhéⁿ. Te òré ní dátǔu ndíi Moìsés nàcuáa càháⁿ tnúhu sá nǐ cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndèé núú yǔú‑ǎⁿ nǔú cuè ñáyiu isràél, te súúní nǐ tásaⁿ núú ndǐi te ñá túú‑gǎ ní cùu cundehé‑yu núú ndǐi, te ducaⁿ‑gǎ ducaⁿ‑gǎ quídé‑xí dàtásaⁿ‑xi núú ndǐi ni cùu ñá túú‑gǎ ducaⁿ ni quìde‑xi. Te tnúhu ndèé núú yǔú‑ǎⁿ dándìxi túu‑xi iní cue ñáyiu sá cuǐta nihnú‑yu sá cuèndá nchaa cuéchi‑yu, te ío váha ní quide‑xi cútnàhá ní ngúndecu ndɨhɨ cue ñáyiu isràél tnúhu‑áⁿ.
7 Ora, se o ministério da morte, gravado com letras em pedras, se revestiu de tal glória que os filhos de Israel não podiam fitar os olhos no rosto de Moisés, por causa do resplendor de sua face {embora transitório},
8 Te sá dúcáⁿ nǐ quide‑xi xíáⁿ cútnùní sá tnǔhu càháⁿ Espíritú Yǎ Ndiǒxí vitna uuⁿ‑gá ducaⁿ ǐo‑gá váha quìde‑xi.
8 quanto mais glorioso não será o ministério do Espírito!
9 Te núu ducaⁿ ǐo váha ní quide‑xi cútnàhá ní ngúndecu ndɨhɨ cue ñáyiu isràél tnúhu sá dándìxi túu iní‑yu sá cuǐta nihnú‑yu sá cuèndá nchaa cuéchi‑yu, te uuⁿ‑gá ducaⁿ vǎha quìde‑xi vitna ní ngúndecu ndɨhɨ‑o tnǔhu sá càháⁿ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí cuèndá sá vǎ cúndècu‑gá cuéchi ñáyiu núú‑gǎ.
9 Se o ministério da condenação já foi glorioso, muito mais o há de sobrepujar em glória o ministério da justificação !
10 Te vá càchí‑ó sǎ cǔtnàhá ní ngúndecu ndɨhɨ cue ñáyiu isràél tnúhu ndèé núú yǔú‑ǎⁿ ǐo‑gá váha ní quide‑xi, te ñáhá chi uuⁿ‑gá váha quìde‑xi vitna cuendá tnúhu sá càháⁿ nàcuáa quìde Yá Ndiǒxí.
10 Aliás, sob esse aspecto e em comparação desta glória eminentemente superior, empalidece a glória do primeiro ministério.
11 Te núu ducaⁿ ǐo váha ní quide‑xi cútnàhá ní ngúndecu ndɨhɨ ñáyiu isràél tnúhu sá ñà túú ní cùdíi, te uuⁿ‑gá ducaⁿ ǐo váha quìde‑xi vitna ní ngúndecu ndɨhɨ‑o tnǔhu sá vǎ ndɨ́hɨ́ nìhnu tnahí‑gá.
11 Se o transitório era glorioso, muito mais glorioso é o que permanece!
12 Te cùtnuní iní‑ndɨ́ sá vǎ ndɨ́hɨ́ nìhnu sá dúcáⁿ ǐo váha quìde‑xi, núu xíǎⁿ ío vii ío váha cùu iní‑ndɨ́ càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu sá nǐ ngúndecu ndɨhɨ‑o.
12 Em posse de tal esperança, procedemos com total desassombro,
13 Te ñá túú quìde‑ndɨ́ dàtná ní xóo cada ndíi Moìsés, chi ndíi‑áⁿ nǐ xóo dàdáhu ndíi núú ndǐi òré dátǎsaⁿ‑xi núú ndǐi cuèndá sá vǎ quìní cue ñáyiu isràél òré ñá túú‑gǎ dátǎsaⁿ‑xi núú ndǐi.
13 Não fazemos como Moisés, que cobria o rosto com um véu para que os filhos de Israel não fixassem os olhos no fim daquilo que era transitório.
14 Te cue ñáyiu isràél ñá túú ní tècú tnùní váha‑yu nàcuáa ní xóo danèhé ñáhá ndǐi Moìsés xií‑yu, te cuěi ndéé vitna ñá túú tècú tnùní‑yu òré dácuàhá‑yu tnúhu sá nǐ cáháⁿ Yǎ Ndiǒxí ndéé díhna nàcuáa cada‑gá, te cada iní‑ó sǎ dàtná sá nǐ xɨ́dáhu núú ndǐi Moìsés yɨ́dǎhu núǔ‑yu cuèndá sá vǎ cútnùní núǔ‑yu cundèhé‑yu te tecú tnùní‑yu, dico núu tnahá tnúhu‑yu ndɨhɨ Xítohó Jesucrìstú te tecú tnùní‑yu.
14 Em conseqüência, a inteligência deles permaneceu obscurecida. Ainda agora, quando lêem o Antigo Testamento, esse mesmo véu permanece abaixado, porque é só em Cristo que ele deve ser levantado.
15 Te cuěi ndéé vitna òré dácuàhá‑yu nchaa tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés nchaa núú tùtú ndíi, te cada iní‑ó sǎ dàtná sá nǐ xɨ́dáhu núú ndǐi yɨ̀dáhu núǔ‑yu chi ñá túú tècú tnùní‑yu.
15 Por isso, até o dia de hoje, quando lêem Moisés, um, véu cobre-lhes o coração.
16 Dico cue ñáyiu na tùha ñaha xii Xítohó Jesucrìstú te tècú tnùní‑yu tnúhu‑gá.
16 Esse véu só será tirado quando se converterem ao Senhor.
17 Te Xítohó Jesucrìstú ɨɨⁿ‑ni cùu‑gá ndɨhɨ Espíritú Yǎ Ndiǒxí, te nchaa ñáyiu ndècu ndɨhɨ Espíritú‑gá ñá túú‑gǎ táxí tnùní ñáhá nì ɨɨⁿ sá ñà túú vǎha xií‑yu.
17 Ora, o Senhor é Espírito, e onde está o Espírito do Senhor, aí há liberdade.
18 Te dàtná cúú ɨ̀ɨⁿ yutátá sǎ dánèhé núú ñáhá‑xí xìi ñáyiu ɨɨⁿ sá vǎha, ducaⁿ sǎtnahá‑xi cùu‑o chi quìde‑o nacuáa cáháⁿ ñáyiu sá ǐo càhnu cuu Xítohó Jesucrìstú, te ducaⁿ ùuⁿ‑gá uuⁿ‑gá tá cùndáá‑ó ndècu‑o ichi‑gá dàtná quídé mèe‑gá quídé ndǎá‑gá. Te Espíritú‑gá quídé‑xí dùcaⁿ ta cundáá‑ó nǔú‑gǎ cuáháⁿ.
18 Mas todos nós temos o rosto descoberto, refletimos como num espelho a glória do Senhor e nos vemos transformados nesta mesma imagem, sempre mais resplandecentes, pela ação do Espírito do Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.