2 Coríntios 10

Tnúhu ní cáháⁿ yǎ ndiǒxí xito cùu uú (MILNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te Xítohó Jesucrìstú ío càhnu iní‑gá, te cùndahú iní ñáhá‑gǎ xii‑o chìndee ñaha‑gá, núu xíǎⁿ yúhú té Pǎblú ducaⁿ quìde‑í càháⁿ ndàhú‑í núú‑ndó nàcuáa cada‑ndo. Te dava‑ndo càchí‑ndó sǎ yǔhú ío ndàhú iní‑í òré ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑í xii‑ndo, te òré ñá túú ndècu ndɨhɨ ñaha‑í xii‑ndo te ío ñɨɨ́ cáà‑í.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Te càháⁿ ndàhú‑í núú‑ndó sǎ cádá‑ndó nàcuáa vá càháⁿ ñɨɨ́‑í núú‑ndó òré quixi‑í quixi coto ñaha‑ǐ xii‑ndo. Te cuìní‑í sá ndɨ̀hɨ tnúhu ñɨɨ́ iní‑xi cáháⁿ ndɨhɨ‑í cue ñáyiu càchí sá ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑í ndɨhɨ cue ñáyiu ñá túú sàndáá iní tnúhu Xítohó Jesucrìstú.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Te nchúhú cùu‑ndɨ́ cue tée ñuyíú‑a, dico ndùcu ndee‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌ nàcuáa ndàcu‑ndɨ́ dáquèe tɨ́hú‑ndɨ̌ nchaa sá cuèhé sá dúhá, dico ñá dɨ́ú mèe‑ndɨ́ ducaⁿ ndàcu‑ndɨ́ quídé‑ndɨ̌,
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 te ni ɨ̀ɨⁿ sá ìó ñuyíú‑a ñá túú chìndee ñaha‑xi, chi mee Yǎ Ndiǒxí chíndèe ñaha‑gá xii‑ndɨ́ dáquèe tɨ́hú duuⁿ‑ndɨ́ nchaa núú sǎ cuèhé sá dúhá.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 Te xíǎⁿ nǔu nìhí‑ndɨ́ tnúhu càháⁿ‑ndɨ́ sàdɨ́‑ndɨ́ yuhu cue ñáyiu càháⁿ tnúhu sá ñà túú cùu váha iní Yǎ Ndiǒxí, ñáyiu xǐquide nínu mee‑xi càchí sá ñà túú nàndɨ́hɨ tnúhu‑gá. Te quìde‑ndɨ́ sá ñǎyiu‑áⁿ quɨ̀ndáá iní‑yu tnúhu Xítohó Jesucrìstú.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Te nchúhú sa ndècu túha‑ndɨ́ sá dáquètɨ́hú‑ndɨ̌ cue ñáyiu ñá túú cuìní cada nàcuáa cuìní Xítohó Jesucrìstú, dico díhna‑gá xíní ñùhu‑xi sá ncháá nchòhó ñáyiu cuìní cada nàcuáa cuìní‑gá cundáá‑ndó.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Te nchòhó nàcuáa ndùu sá ndéhé‑ndó te ducaⁿ sàni iní‑ndó, dico vá dúcáⁿ càni iní‑ndó cuèndá‑ndɨ́. Chi núu cùtnuní ndáá iní‑ndó sǎ cúú‑ndó cuèndá Xítohó Jesucrìstú, te dɨu‑ni ducaⁿ tàú‑ndó càni iní‑ndó cuèndá‑ndɨ́ tucu.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Te Xítohó Jesucrìstú ní taxi‑gá tnúhu ndee ìní ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́ sá dánèhé ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo nàcuáa cuita cuehnu nihnu‑ndo ìchi‑gá quɨ́hɨ́ⁿ, te ñá dɨ́ú sǎ dánèhé ñáhá‑ndɨ̌ xii‑ndo nàcuáa cuíta nihnu‑ndo, te cuěi na chìdo‑gá‑í cáháⁿ‑í cada nínu‑í méè‑í cuèndá tnúhu ndee ìní ní taxi Xítohó Jesucrìstú ndécú ndɨ̀hɨ‑ndɨ́, dico vá cúcàhaⁿ núù‑í chi càháⁿ ndáá‑í.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Te ñá túú cuìní‑í sá nchòhó cani iní‑ndó sǎ yǔhú dáyùhú ñáhà‑í xii‑ndo nàcuáa ndùu tnúhu càháⁿ‑í núú tùtú‑í.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Te dava‑ndo càchí‑ndó sǎ ténàá ñáhà‑í xii‑ndo nǔú tùtú‑í, te mee‑ni tnǔhu càhnu sá ǐo cùnuu cuu‑xi, te càchí tucu‑ndo sǎ òré ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑í xii‑ndo te ñá túú càa‑í sá cúù‑í ɨɨⁿ tée cùu váha cùu dico iní‑ndó, te càchí tucu‑ndo sǎ ñà túú tnàhá iní‑ndó nàcuáa quìde‑í òré dácuàha ñaha‑í xii‑ndo.
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Te nchòhó ñáyiu ducaⁿ càháⁿ cada cuèndá váha‑ndo sǎ dàtná‑ni càháⁿ‑ndɨ́ núú tùtú‑ndɨ́ dɨu‑ni ducaⁿ quìde‑ndɨ́ òré ndécú ndɨ̀hɨ ñaha‑ndɨ́ xii‑ndo.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 Te nchúhú, vá cúú tnàhí cáháⁿ‑ndɨ́ sá ɨ̀ɨⁿ‑ni cuu‑ndɨ́ ndɨhɨ cue ñáyiu càháⁿ váha cuèndá méé‑xí, chi ñáyiu‑áⁿ sání ìní‑yu ná cúú sǎ vǎha te quìdé‑yu te xíǎⁿ càchí‑yu sá ǐo váha quìdé‑yu, te càchí‑yu sá quídé vǎha‑gá‑yu dàcúúxí tnàha ñáyiú‑yu, te sá dúcáⁿ càháⁿ‑yu te quìdé‑yu dàtná quídé cuè ñáyiu ñá túú tnàhí cùtnuní iní‑xi.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 Te dico nchúhú ñá túú xìdó‑ndɨ́ cáháⁿ váha‑ndɨ́ cuèndá‑ndɨ́, chi càháⁿ váha‑ndɨ́ cuèndá‑ndɨ́ dico nàcuáa ndùu chiuⁿ ní taxi Yá Ndiǒxí càháⁿ‑ndɨ́, chi mee‑gǎ ní cachí‑gá ndèé není sáá‑ndɨ́ cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá, te ní sáá‑ndɨ́ ndéé ñuú‑ndó càháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá.
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 Te vitna ndècu ndɨhɨ‑ndɨ́ tnúhu ndee ìní sá tnàhá nchòhó cuu cáháⁿ ndɨhɨ ñaha‑ndɨ̌ xii‑ndo, chi díhna‑gá nchúhú ní quixi‑ndɨ́ ní cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu Xítohó Jesucrìstú ñuú‑ndó, tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó.
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 Te nchúhú ñá túú quìde cahnu‑ndɨ́ méé‑ndɨ̌ cuèndá chìuⁿ quide dava‑gá‑güedé quesaha‑ndɨ̌ sá chíúⁿ mèe‑ndɨ́ cúú‑xí. Te cuìní‑ndɨ́ sá nchòhó cuita quɨndáá‑gá iní‑ndó Xǐtohó Jesucrìstú, te ducaⁿ te níhí‑gǎ‑ndɨ́ nàcuáa cada‑ndɨ́ chìuⁿ‑gá nchaa dava‑gá xichi núú nǐ cachí‑gá cada‑ndɨ́ chìuⁿ‑gá.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Chi cáháⁿ‑ndɨ́ tnúhu‑gá tnúhu sá càháⁿ nàcuáa naníhí tàhú‑ó, te yáha‑gá‑ndɨ́ ñuú‑ndó quɨ̌hɨ́ⁿ‑ndɨ́ nchaa dava‑gá xichi cáháⁿ‑ndɨ́, te vá cádá càhnu‑ndɨ́ méé‑ndɨ̌ cuèndá chìuⁿ sá sà ní quide dava‑gá‑güedé.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 Te cue ñáyiu cuìní cada càhnu mee‑xi te vá dúcáⁿ càdá‑yu, chi mee Xǐtohó Jesucrìstú ná càda cahnú‑yu‑gá.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Te nchaa ñáyiu na càháⁿ váha Xítohó Jesucrìstú cuèndá‑yu, ñáyiu‑áⁿ cúdɨ̀ú‑yu núú‑gǎ, te ñá túú cùdɨú‑yu núú‑gǎ cuèndá sá càháⁿ váha‑yu cuèndá méě‑yu.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.