Atos 23
Peñoles Mixtec NT (MIL_TBL) vs VC
1 Te yàcáⁿ ní xíndéhé vǎha té Pǎblú núú nchàa‑güedé, te ní xáhaⁿ‑dě: —Cada càhnu iní nchòhó cue tée cùchiuⁿ, te ducaⁿ nchòhó cue tée cùu sacuéhé, véxi‑í càchí tnúhu‑í sá ñà túú cuěchi‑í, chi mee Yǎ Ndiǒxí náhá‑gǎ nása ndècu‑í ñuyíú‑a, te ñá túú cùcahaⁿ núù‑í núú‑gǎ —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
1 Paulo, fitando os olhos nos membros do conselho, disse: Irmãos, eu tenho procedido diante de Deus com toda a boa consciência ate o dia de hoje...
2 Te té Anàniás tée cùu dútú cúnùu‑gá ní xáhaⁿ‑dě xii cue tée nùtnɨ́ɨ yatni dɨ̀ñɨ té Pǎblú sá cání‑güedě déhndé yuhu‑dé.
2 Mas Ananias, sumo sacerdote, mandou aos que estavam ao seu lado que lhe batessem na boca.
3 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii dútú‑ǎⁿ: —Yòhó, chi úhú tnàhí iní‑n, chi ní ndúcú‑n těe ní caniha xìi‑í, te ñá túú cuěchi‑í, dico quiní‑n nǎ cada ñaha Yǎ Ndiǒxí xii‑n. Te yòhó ní cana ñaha‑n ndùcu tnúhu‑n nǔu quìde‑í nchaa nàcuáa càháⁿ tnúhu sá nǐ chídó tnùní ndíi Moìsés cada‑o. Te mee‑n nǐ ndúcú‑n těe ní caniha, te ñá túú dùcaⁿ ní cáháⁿ ndíi cada‑o —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii dútú cúnùu‑gá‑áⁿ.
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá também a ti, hipócrita! Tu estás aí assentado para julgar-me segundo a lei, e contra a lei mandas que eu seja ferido?
4 Te cue tée xǐnutnɨ́ɨ dɨ̀ñɨ té Pǎblú ní xáhaⁿ‑güedě xii‑dé: —Nèhé ní quide‑n chi ní xícuèhé‑n dǔtú cúnùu‑gá tée xìnu cuechi núú Yǎ Ndiǒxí —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii té Pǎblú.
4 Os assistentes disseram: Tu injurias o sumo sacerdote de Deus.
5 Te té Pǎblú ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: —Cada càhnu iní‑ndó chi ñá túú xìní‑í sá dǔtú cúnùu‑gá cúú‑dě, chi núú tùtú Yǎ Ndiǒxí càchí‑xi sá vǎ cúú cǎháⁿ cuèhé‑ó cuèndá ɨɨⁿ tée cùnuu ñuú‑ó yòtnúhu. Te yúhú ñá túú xìní‑í sá těe cùnuu cuu‑dé nǔu ní sácóo‑í ní cáháⁿ‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
5 Respondeu Paulo: Não sabia, irmãos, que é o sumo sacerdote. Pois está escrito: Não falarás mal do príncipe do teu povo {Ex 22,28}.
6 Te òré‑áⁿ nǐ cutnùní iní té Pǎblú sá dává‑güedě cúndɨ̀hɨ‑güedé cue tée cùu saducéú, te dava‑güedé cúndɨ̀hɨ‑güedé cue tée cùu fariséú, te níhi ní cáháⁿ‑dé ní xáhaⁿ‑dě xii‑güedé: —Yúhú cúù‑í tée farìséú, te tnàhá tǎtà‑í ndɨhɨ xíì‑í cúú‑güedě cue tée farìséú tucu. Te tnàhá yúhú sàndáá iní‑í sá ndótó nchàa ñáyiu ní xíhí, te núu xíǎⁿ cuìní‑ndó ndùcu tnúhu‑ndo nǔù‑í cáná ñàha‑ndo —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii‑güedé.
6 Paulo sabia que uma parte do Sinédrio era de saduceus e a outra de fariseus e disse em alta voz.: Irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseus. Por causa da minha esperança na ressurreição dos mortos é que sou julgado.
7 Te sá dúcáⁿ nǐ cáháⁿ‑dé xíǎⁿ ní nàá ndɨhɨ tnàha cue tée cùu fariséú ndɨhɨ cue tée cùu saducéú, chi ñá ɨ́ɨ́ⁿ‑ní tnǔhu ni cǎháⁿ‑güedé, chi ní ndɨ queheⁿ ndɨ queheⁿ‑güedé sá nǐ cáháⁿ‑güedé.
7 Ao dizer ele estas palavras, houve uma discussão entre os fariseus e os saduceus, e dividiu-se a assembléia.
8 Te cue tée cùu saducéú càchí‑güedé sá vǎ ndótó cuè ñáyiu ní xíhí, te cue tée cùu fariséú càchí‑güedé sá ndótǒ‑yu. Te cue tée cùu saducéú càchí‑güedé sá ñà túú espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí, te cue tée cùu fariséú càchí‑güedé sá ìó espíritú xínú cuèchi núú‑gǎ.
8 {Pois os saduceus afirmam não haver ressurreição, nem anjos, nem espíritos, mas os fariseus admitem uma e outra coisa.}
9 Te ta cùdééⁿ‑güedě cuáháⁿ, te níhi‑gá cúú ìní‑güedé càháⁿ‑güedé, te ɨɨⁿ ǔú cue tée cùu fariséú cue tée dàcuaha ñaha xii ñáyiu nchaa tnúhu ní chídó tnùní ndíi Moìsés ní cáháⁿ níhi‑güedé, te xǎhaⁿ‑güedě: —Ñá túú cuěchi‑dé, te cudana te ní cáháⁿ ndɨhɨ‑dé ɨɨⁿ espíritú xínú cuèchi núú Yǎ Ndiǒxí te vá ngǒo vá cúú vǎha iní‑ó nǔú‑gǎ —càchí cue tée cùu fariséú xǎhaⁿ‑güedě xii‑güedé.
9 Originou-se, então, grande vozearia. Levantaram-se alguns escribas dos fariseus e contestaram ruidosamente: Não achamos mal algum neste homem. {Quem sabe} se não lhe falou algum espírito ou um anjo...
10 Te cuèndá sá ǐo xǐnàá‑güedé, xíǎⁿ ní yùhú tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá sá cáhní‑güedě té Pǎblú, núu xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑dě sá quɨ̀hɨ́ⁿ‑güedé cúnúcuaca ñaha‑güedě candeca ñaha‑güedě núhú cuàrtél.
10 A discussão fazia-se sempre mais violenta. O tribuno temeu que Paulo fosse despedaçado por eles e mandou aos soldados que descessem, o tirassem do meio deles e o levassem para a cidadela.
11 Te ndéé niú cúú ùú ní quexìo Xítohó Jesucrìstú núú ndécú tě Pǎblú, te ní xáhaⁿ‑gǎ: —Ñɨɨ́ cunduu‑n, vá yùhú‑n, chi nàcuáa ní cáháⁿ‑n nǐ cacunehe ñaha‑n xìi‑í iha, te dɨu‑ni ducaⁿ cǎháⁿ‑n càcunehe ñaha‑n xii‑í quɨ́hɨ́ⁿ‑n ñùú Ròmá —càchí‑gá xáhaⁿ‑gǎ xii‑dé.
11 Na noite seguinte, apareceu-lhe o Senhor e lhe disse: Coragem! Deste testemunho de mim em Jerusalém, assim importa também que o dês em Roma.
12 Te nduu tněé ní natacá vìhi‑gá údico cue tée isràél ní ndatnúhu‑güedé sá cáhní‑güedě té Pǎblú, te ní xítnàha‑güedé: —Ni dǐtá vǎ cáxí‑ó te ni ndùte vá cóhó‑ó nděé ndacu‑o càhni‑o té Pǎblú, te dǎtnùní caxi‑o dǐtá, te coho‑o ndùte, chi sa ní sani iní‑ó sǎ cádá‑ó, te cuu cuéchi xii‑o nǔu vá cádá‑ó —càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
12 Quando amanheceu, coligaram-se alguns judeus e juraram com imprecações não comer nem beber nada, enquanto não matassem Paulo.
13 — ausente —
13 Eram mais de quarenta as pessoas que fizeram essa conjuração.
14 Te ní sáháⁿ‑güedé núú ndécú nchàa dútú cúnùu ndɨhɨ nchaa cue tée cùu sacuéhé, te ní xáhaⁿ‑güedě: —Ní cachí‑ndɨ́ sá ni dǐtá vǎ cáxí‑ndɨ̌ ndéé nǔu ní ndacu‑ndɨ́ ní sahni‑ndɨ́ té Pǎblú, chi sa ní sani iní‑ndɨ́ sá cádá‑ndɨ̌, te cuu cuéchi núu vá cádá‑ndɨ̌.
14 Foram apresentar-se aos sumos sacerdotes e aos cidadãos, dizendo: Juramos solenemente nada comer enquanto não matarmos Paulo.
15 Te duha cada‑ndo ndɨ̀hɨ dava‑gá cue tée cùnuu, chi cúñaha‑ndo xìi tée cùu capitáⁿ cúnùu‑gá: “Quixi ndɨhɨ‑n tě Pǎblú núú ndécú‑ndɨ̌ cuèndá ndatnúhu ndɨhɨ‑ndɨ́‑dé, chi cuìní‑ndɨ́ nducu tnǔhu váha‑gá‑ndɨ́ ná cúú sǎ nǐ quide‑dé”, duha cúñaha‑ndo xìi tée tàxi tnuní sandàdú. Te ducaⁿ‑ni cǔñaha‑ndo dàndahú‑ndó‑güedě cuèndá quixi ndɨhɨ‑güedé té Pǎblú, te nchúhú sa cundetu‑ndɨ́‑güedé ichi, chi quiní té Pǎblú ná cahni‑ndɨ́‑dé —càchí‑güedé xǎhaⁿ‑güedě xii cue tée cùchiuⁿ.
15 Vós, pois, ide com o conselho requerer do tribuno que o conduza à vossa presença, como se houvésseis de investigar com mais precisão a sua causa; e nós estamos prontos para matá-lo durante o trajeto.
16 Te déhe cúha té Pǎblú ní níhí‑dě tnúhu nàcuáa cada‑güedé ditó‑dé. Te ní sáháⁿ‑dé cuàrtél, te ní xáhaⁿ‑dě xii ditó‑dé nàcuáa càháⁿ‑güedé cada ñaha‑güedě.
16 Mas um filho da irmã de Paulo, inteirado da cilada, dirigiu-se à cidadela e o comunicou a Paulo.
17 Te ní cana té Pǎblú ɨɨⁿ tée cùu capitáⁿ, te ní xáhaⁿ‑dě: —Vá cúndèe iní‑n, quɨ̌hɨ́ⁿ ndɨhɨ‑n těe‑a na càháⁿ ndɨhɨ‑dé tée cùnuu‑gá, chi ndècu ɨɨⁿ cuendú cúñaha‑dě cuìní‑í —càchí té Pǎblú xǎhaⁿ‑dě xii tée cùu capitáⁿ.
17 Este chamou a si um dos centuriões e disse-lhe: Leva este moço ao tribuno, porque tem alguma coisa a lhe transmitir.
18 Te dǎtnùní ní xica tée cùu capitáⁿ ndécá‑dě dáxíⁿ tě Pǎblú cuáháⁿ núú ndécú těe cùnuu‑gá, te òré ní quexìo‑güedé núú‑dě, te ní xáhaⁿ těe cùu capitáⁿ xii‑dé: —Té Pǎblú tée yɨ̀hɨ vecaá ní cana ñaha‑dě xii‑í, te ní cachí‑dé véxi‑í ndɨhɨ tée‑a cuèndá cachí tnúhu‑dé ɨɨⁿ cuèndú cuìní‑dé —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée cùnuu‑gá.
18 Ele o introduziu à presença do tribuno e lhe disse: O preso Paulo rogou-me que trouxesse este moço à tua presença, porque tem alguma coisa a dizer-te.
19 Te tée cùnuu‑áⁿ nǐ tnɨɨ‑dé ndaha dáxíⁿ tě Pǎblú, te tànehe ñaha‑dé cuáháⁿ ɨɨⁿ xio, te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú‑dě, te xǎhaⁿ‑dě: —¿Ná cuèndú cuìní‑n cǎháⁿ‑n? —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii dáxíⁿ tě Pǎblú.
19 O tribuno, tomando-o pela mão, retirou-se com ele à parte e perguntou: Que tens a dizer-me?
20 Te ní xáhaⁿ‑dě xii tée cùnuu‑áⁿ: —Cue tée isràél ní ndatnúhu ndáá‑güedé sá quíxí‑güedě tneé cáháⁿ ndàhú‑güedé núú‑n càndeca‑n té Pǎblú quɨ́hɨ́ⁿ jùndá, te yàcáⁿ cácáⁿ tnúhú ndǎá‑güedé núú‑dě ná cúú sǎ nǐ quide‑dé, càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé.
20 Respondeu-lhe ele: Os judeus têm combinado rogar-te amanhã que apresentes Paulo ao Grande Conselho, como se houvessem de inquirir dele alguma coisa com mais precisão.
21 Te vá quɨ̀ndáá iní‑n chi dìcó dandàhú ñáhá‑güedě, chi vìhi‑gá údico‑güedé ndátnǔhu‑güedé cundedɨ́‑güedé ichi cahni ñaha‑güedě. Te xǐtnàha‑güedé sá ni dǐtá vǎ cáxí‑güedě, te ni ndùte vá cóhó‑güedě ndéé nǔu ní ndacu‑güedé ní sahni ñaha‑güedě, te dǎtnùní caxi‑güedé dítá, te coho‑güedé ndute, chi sa ní sani iní‑güedé sá cádá‑güedě, te cuu cuéchi núu vá cádá‑güedě, càchí‑güedé xǐtnàha‑güedé. Te cundecu túha‑ná‑güedé cundetu ñaha‑güedě tneé, te núu na quɨ̀ndáá iní‑n càndeca‑n‑dé quɨ́hɨ́ⁿ jùndá —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii tée cùnuu‑áⁿ.
21 Mas tu não creias, porque mais de quarenta homens dentre eles lhe armam traição. Juraram solenemente nada comer, nem beber, enquanto não o matarem. Eles já estão preparados e só esperam a tua permissão.
22 Te tée cùnuu‑áⁿ nǐ xáhaⁿ‑dě: —Cuanùhú, te vá yǒo tnàhí cúñaha‑n sǎ nǐ quixi‑n nǐ cachí tnúhu‑n nàcuáa càháⁿ‑güedé cada‑güedé té Pǎblú —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
22 Então o tribuno despediu o moço, ordenando-lhe que a ninguém dissesse que o havia avisado.
23 Te tée cùnuu‑gá ní cana‑dé úú cue tée cùu capitáⁿ, te xǎhaⁿ‑dě: —Tava‑ndo ǔú cièndú sandàdú cue tée xìca saha, ndɨhɨ únídico úxí sandàdú cue tée yòdo cuayú, ndɨhɨ úú cièndú sandàdú mee‑ni cuè tée xǐnehe lànzá. Te cada túha‑ndo chi caca‑ndo òré caá ɨ́ɨ́ⁿ niú quɨ́hɨ́ⁿ‑ndó ñùú Cèsareá ndɨhɨ té Pǎblú.
23 Depois disso, chamou ele dois centuriões e disse-lhes: Preparai duzentos soldados, setenta cavaleiros e duzentos lanceiros para irem a Cesaréia à terceira hora da noite.
24 Te nducu‑ndo cuědìcó ɨɨⁿ ǔú cuàyú codo‑dě ndɨhɨ cue tée ndèé ñáhá xìi‑dé. Te cada cuedàdú‑ndó‑dě ichi, te candeca‑ndo‑dě quɨ́hɨ́ⁿ quɨ́ndeca‑ndo‑dě núú těe cùu gobiernú —càchí tée cùnuu‑áⁿ xǎhaⁿ‑dě xii cue tée cùu capitáⁿ.
24 Aprontai também cavalgaduras para Paulo, que tendes de levar com toda a segurança ao governador Félix.
25 Te tée cùnuu‑áⁿ nǐ cadúha‑dé tutú cuèndá quɨ́hɨ́ⁿ ndaha té Juělí tée cùu gobiernú. Te duha ní chídó tnùní‑dé núú tùtú cuáháⁿ:
25 E ele escreveu uma carta nestes termos:
26 “Cóvǎha dǐí‑n, tǎtá gobernàdór. Ío cada càhnu iní, yúhú nánì‑í Clàudiú Lìsiás. Yúhú ní tendaha‑ǐ ɨɨⁿ tutú véxi ndaha‑n cuèndá quiní tnùní‑n nàcuáa ní cuu iha.
26 Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix, saúde!
27 Cue tée isràél ní tnɨɨ‑güedé ɨɨⁿ tée nàni Páblú cuìní‑güedé cahni ñaha‑güedě ní cùu, te ní níhì‑í tnúhu sá těe ròmá cúú‑dě nǔu ní sáháⁿ‑í ndɨhɨ sandàdú‑í ní dácǎcu‑ndɨ́‑dé.
27 Esse homem foi preso pelos judeus e estava a ponto de ser morto por eles, quando eu, sobrevindo com a tropa, o livrei, ao saber que era romano.
28 Te ní cuiní‑í quiní‑í ná cuèndá téé ñàha‑güedé cuéchi xii‑dé, núu xíǎⁿ ndécà‑í‑dé ní sáháⁿ núú nǐ quide cue tée cùchiuⁿ israél jùndá.
28 Então, querendo saber a causa por que o acusavam, levei-o ao Grande Conselho.
29 Te yàcáⁿ ní níhì‑í tnúhu sá ñà túú nǎ cuéchi ni quìde‑dé, chi cuèndá‑ni sá nǐ níhí‑güedě tnúhu sá ñà túú sàndáá iní‑dé cada‑dé nchaa sá nǐ xóo cada ñáyiu ní xíndecu ndéé sanaha nchìcúⁿ nihnu‑güedé quìde‑güedé, xíǎⁿ ní cudééⁿ‑güedě núú‑dě. Te ñá túú cuěchi càhnu ni quide‑dé nǔu quɨ́hɨ́ⁿ‑dé vecaá àdi cahni‑í‑dé.
29 Soube que era acusado sobre questões da lei deles, sem haver nele delito algum que merecesse morte ou prisão.
30 Te ní níhì‑í tnúhu sá cuè tée isràél ndúcú‑güedě nàcuáa cada‑güedé cahni ñaha‑güedě xii‑dé, xíǎⁿ ní xáhaⁿ‑ǐ xii sandàdú‑í sá cándèca ñaha‑güedé quixi xíáⁿ. Te ní xáhaⁿ‑ǐ xii cue tée tèe ñaha cuéchi sá quíxí‑güedě ndéé xíáⁿ cǎháⁿ‑güedé nǔu ná cuéchi ní quide‑dé. Te cada càhnu iní‑n chi duha‑ni ndùu tnúhu càháⁿ‑í, te cundee ìní‑n quèheⁿ cuendá‑n‑dě”, duha ní chídó tnùní tée ní cadúha tutú cuáháⁿ ndaha té Juělí.
30 Mas, como tivesse chegado a mim a notícia das traições que maquinavam contra ele, envio-o com urgência a ti, intimando também aos acusadores que recorram a ti. Adeus.
31 Te cue sandàdú ní quide‑güedé nàcuáa ní xáhaⁿ těe tàxi tnuní ñáhá xìi‑güedé chi ní xica‑güedé ndɨhɨ té Pǎblú òré caá ɨ́ɨ́ⁿ niú, te dɨu‑ni niú‑áⁿ nǐ quexìo‑güedé ñuú Antìpatrís.
31 Os soldados, conforme lhes fora ordenado, tomaram Paulo e o levaram de noite a Antipátride.
32 Te sátá nǐ túndaá, te ní nacuico cuè tée xǐnehe lànzá ndɨhɨ dava‑gá sandàdú xícá sàha cuánuhú‑güedé cuàrtél, te mee‑nǎ sandàdú cue tée yòdo cuayú cuáháⁿ ndɨhɨ té Pǎblú.
32 No dia seguinte, voltaram para a guarnição, deixando que os soldados da cavalaria o escoltassem.
33 Te òré ní quexìo‑güedé ñuú Cèsareá, te ní sáha‑güedé tée cùu gobiernú tutú néhé‑güedě cuáháⁿ. Te ní queheⁿ cuèndá‑dé té Pǎblú.
33 À sua chegada a Cesaréia, entregaram ao governador a carta e apresentaram-lhe também Paulo.
34 Te sátá nǐ dácuáhá těe cùu gobiernú‑áⁿ tutú‑áⁿ te ní xícáⁿ tnúhú‑dě núú tě Pǎblú, te xǎhaⁿ‑dě: —¿Ndèé tée cùu‑n? —cachí‑dé xǎhaⁿ‑dě. Te ní xáhaⁿ tě Pǎblú: —Tée Cìliciá cúù‑í —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě.
34 Ele, depois de lê-la e perguntar de que província ele era, sabendo que era da Cilícia, disse:
35 Te ní xáhaⁿ těe cùu gobiernú‑áⁿ: —Òré quexìo cue tée tèe ñaha cuéchi xii‑n, te cáháⁿ‑n nǎsa ní cuu, chi níhì‑í nàcuáa cada ndáá‑í cuèndá‑n —càchí‑dé xǎhaⁿ‑dě xii té Pǎblú. Te ní xáhaⁿ‑dě xii sandàdú sá cúndèé‑güedé té Pǎblú vehe càhnu té Hèrodés.
35 Ouvir-te-ei quando chegarem teus acusadores. Mandou, então, que Paulo fosse guardado no pretório de Herodes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.