Romanos 4
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Ndasa káka'a̱n‑ri̱ sɨkɨ̱ ndɨ́yi tatá ñúu̱ súká‑yó Abraham, chi chi̱i máá‑de ni̱ ka̱kaku‑yó.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Chi̱ nú ní kéndo̱o ndaa̱ Abraham sɨkɨ̱ táká tiñu sá'a‑de, íó modo sátéyíí‑de máá‑de núú, ko nasu̱ núu̱ Dios.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Chi̱ ndasa ká'a̱n tutu̱ ii̱: Ni̱ kandíja Abraham nuu̱ Dios, te ni̱ chi'i‑ya̱ cuenta‑de ja̱ á ni̱ kendo̱o ndaa̱‑de, áchí.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Ko nuu̱ ñáyɨvɨ sátiñu, nasu̱ ɨ́ɨn favor sá'a‑yó jíín‑i ja̱ kuá'a‑yó kúta'u̱‑í. Chi̱ tiñu ni̱ sá'a‑i, yu̱án chá'u‑yó‑i.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ko nú kándíja ɨɨn ña̱yɨvɨ, va̱sa tú sátiñu‑i, chí'i‑ya̱ cuenta ja̱ á ni̱ kendo̱o ndaa̱ máá‑i, chi ni̱ kandíja‑i nuu̱ máá‑yá ja̱ kúu skéndo̱o ndaa̱‑ya̱ ñáyɨvɨ chá'a̱n‑ga̱ kuandatu̱ va̱'a nuu̱‑yá.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Te nú ni̱ chi'i Dios cuenta ɨɨn cha̱a ja̱ á ni̱ kendo̱o ndaa̱‑de, va̱sa tú ní sátiñu‑de, ná kéndo̱o ndatu̱‑de, áchí David súan:
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Xáán ndatu̱ kéndo̱o ña̱yɨvɨ já á ni̱ sá'a‑ya̱ túká'nu ini̱ nuu̱ táká tiñu ñáá ni̱ ka̱sá'a‑i, te ni̱ jasu̱‑ya̱ sɨkɨ́ kuáchi‑i.
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Xáán ndatu̱ kéndo̱o ɨɨn cha̱a ja̱ tú ndenda kua̱chi‑de sɨkɨ̱‑dé, sá'a máá Tatá Dios, áchí David.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Nuu̱ máá ɨ́ɨn ña̱yɨvɨ xɨtɨ́ ndúu̱ kúu tu̱'un ndatu̱ yá'a náún, xí súni kúu nuu̱ ñáyɨvɨ tú xɨtɨ́ ndúu̱ náún. Chi̱ káka'a̱n‑yo̱ já ní kandíja Abraham te ja̱ yúán ni̱ chi'i‑ya̱ cuenta‑de ja̱ á ni̱ kendo̱o ndaa̱‑de.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ndasa ni̱ chi'i‑ya̱ cuenta‑de núsáá. Onde̱ ná té xɨtɨ̱ ndúu̱‑ga̱‑de xí já á ni̱ xɨtɨ̱ ndúu̱‑de náún. Nasu̱ já á ni̱ xɨtɨ̱ ndúu̱‑de kúu, chi̱ onde̱ ná té xɨtɨ̱ ndúu̱‑ga̱‑de.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Te onde̱ ná té xɨtɨ̱ ndúu̱‑ga̱ Abraham, te ni̱ tá'ú‑yá tiñu ja̱ ná xɨ́tɨ ndúu̱‑de máá‑de. Jia̱n ní kuu ɨɨn tuni̱ xí ɨ́ɨn sello, ja̱ ní kandíja‑de, te ja̱ yúán a ni̱ skéndo̱o ndaa̱‑ya̱‑dé. Súan ni̱ sá'a‑ya̱, náva̱'a ná kúu máá‑de táa̱ nuu̱ táká ña̱yɨvɨ kákandíja, náva̱'a ná chí'i‑ya̱ cuenta‑i ja̱ á ni̱ ka̱kendo̱o ndaa̱‑i va̱sa tú ní káxɨtɨ̱ ndúu̱‑i.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Te suni kuu‑de táa̱ nuu̱ ñáyɨvɨ ní kaxɨtɨ̱ ndúu̱, ko nasu̱ núu̱ ñáyɨvɨ já nían ni̱ kaxɨtɨ̱ ndúu̱, chi̱ suni ká'i̱in‑i ichi ndɨ́yi táa̱‑yo̱ Abraham. Te kákandíja‑i nátu̱'un ni̱ kandíja máá‑de onde̱ ná té xɨtɨ̱ ndúu̱‑ga̱‑de núú.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Chi̱ nasu̱ sɨkɨ́ ley ní kéyu'u‑yá, ja̱ Abraham xí ñáyɨvɨ kákuu tata̱‑de ni'i̱n tá'u̱ nɨ́ɨ́ ñúyɨ́vɨ. Chi̱ sua sɨkɨ̱ já kéndo̱o ndaa̱‑i sá'a tu̱'un kándíja‑i kúu ja̱ ní keyu'u‑yá.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Chi̱ nú cha̱a káyi̱'i chi̱i ley kákuu cha̱a xíin tá'u̱, te kákandíja sáni‑yó núsáá. Te tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá naa núú.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Chi̱ kití ini̱‑ya̱ núu̱‑í sá'a ley. Ko nuu̱ tú ley íó, tú na̱ún tu̱'un stɨ́vɨ́ tíñu íó.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ja̱ yúán, cuenta tu̱'un kándíja‑yó kúu ja̱ kéndo̱o ndaa̱‑yo̱, náva̱'a ná kóo‑ún jíín tú'un íó luu ini̱ máá‑yá, te náva̱'a ná kéndo̱o seguro tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá nuu̱ táká tata̱‑de. Ko nasu̱ núu̱ máá ɨ́ɨn ña̱yɨvɨ káyi̱'i nda'a ley kúu, chi̱ suni nuu̱ ñáyɨvɨ kákandíja nátu̱'un ni̱ kandíja Abraham. Chi cha̱a‑ún kúu táa̱ ta̱ká yóó jíná'an‑yó, jíto nuu̱ máá‑yá.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Nátu̱'un yóso núu̱ tutú: Róó kuu táa̱ nuu̱ kuá'a̱ xáa̱n nación ni̱ sá'a‑ri̱, áchí. Te nuu̱ máá‑yá ni̱ kandíja‑de. Te máá‑yá kúu I'a̱ náschaku ta̱ká ndɨ̱yi, te kána‑ya̱ xiní táká ndatíñu ja̱ té koo‑ga̱, te va̱i jáá‑ni.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Te máá Abraham, va̱sa tú ñúkuu ini̱‑de núú, ko ni̱ ñu̱kuu ini̱‑de. Chi ni̱ kandíja‑de ja̱ jáa̱‑de kuu‑de táa̱ nuu̱ kuá'a̱ xáa̱n ñúu̱, nátu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Súan ndea̱ tata̱‑ro̱. Achí‑ya̱.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Te ni̱'in ni̱ kandíja‑de. Tú ní kuítá‑de, ni tú ní sá'a‑de cuenta ja̱ á kua̱yii‑de, chi̱ a yani koo‑de ɨɨn ciento kuia̱. Ni tú ní sá'a‑de cuenta ja̱ ní ichi̱ chi̱i Sara.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Suni súan jíín tú'un ni̱ keyu'u Dios, tú ní jáni sɨ̱kɨ́ ini̱‑de ja̱ má kándíja‑de núú, chi̱ sua ni̱ kandíja ni̱'in‑ga̱‑de. Te ni̱ nakana jaa‑ga̱‑de Dios.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Te seguro xaa̱n ní kandíja‑de ja̱ kúu skíkuu Dios tu̱'un ni̱ keyu'u‑yá.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ja̱ yúán ní chi'i‑ya̱ cuenta‑de ja̱ á ni̱ kendo̱o ndaa̱‑de.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Te nasu̱ máá ɨ́ɨn sɨkɨ̱ Abraham yóso tutú ja̱ súan ni̱ chi'i‑ya̱ cuenta‑de.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Chi̱ suni yóso já sɨkɨ́ yóó, ja̱ ná chí'i‑ya̱ cuenta yóó, ña̱yɨvɨ kákandíja nuu̱ máá Dios ja̱ ní naschakú‑ya̱ Jíto'o̱‑yo̱ Jesús.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Chi̱ Jesús ni̱ ji'i̱‑ya̱ já sɨkɨ́ kuáchi‑yó. Te ni̱ nachaku̱‑ya̱ náva̱'a ná kéndo̱o ndaa̱‑yo̱.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.