Marcos 7
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs VC
1 Te cha̱a fariseo jíín yakú cha̱a káchaa tutu̱, ni̱ kikoyo‑de ichi ñúu̱ Jerusalén. Te ni̱ ka̱kutútú‑de nuu̱ Jesús.
1 Os fariseus e alguns dos escribas vindos de Jerusalém tinham sereunido em torno dele.
2 Te cha̱a‑ún, ni̱ kajini̱‑de ja̱ sáva cha̱a káskuá'a jíín‑yá káyee‑dé staa̱ jíín ndá'a chá'án‑de, kua̱chi ja̱ tú ní ka̱nandá'á‑de. Te ni̱ ka̱ndonda sɨkɨ̱‑dé.
2 E perceberam que alguns dos seus discípulos comiam o pão com as mãos impuras, isto é, sem as lavar.
3 (Chi cha̱a fariseo jíín táká cha̱a judío, nú tú nandá'á ná'án‑de, tú káyee‑dé staa̱. Chi̱ káñava̱'a‑de tani̱nu aná'án.
3 {Com efeito, os fariseus e todos os judeus, apegando-se à tradição dos antigos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 Te nú ni̱ ka̱najíó káva‑de ja̱ ní kaja'a̱n‑de nu̱yá'u, te nú tú nasándoo‑de máá‑de, tú káyee‑dé. Te íó kua'a̱‑gá tani̱nu káñava̱'a‑de te káchiñú'ún‑de, nátu̱'un ndúndoo vaso, tɨndo'o̱, ko'o̱ káa, jíín jíto.)
4 e, quando voltam do mercado, não comem sem ter feito abluções. E há muitos outros costumes que observam por tradição, como lavar os copos, os jarros e os pratos de metal.}
5 te cha̱a fariseo jíín cháa káchaa tutu̱, ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱. Te cha̱a káskuá'a jíín‑ró, naja̱ tú káchiñú'ún‑de tani̱nu cha̱a aná'án. Naja̱ káyee‑dé staa̱ jíín ndá'a chá'án‑de, áchí‑de.
5 Os fariseus e os escribas perguntaram-lhe: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos antigos, mas comem o pão com as mãos impuras?
6 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Cha̱a uu̱ xini̱ kákuu‑ró. Bueno ni̱ jani Isaías tu̱'un sɨkɨ̱‑ro̱, chi̱ súan ni̱ chaa máá‑de tu̱'un sáá: Ña̱yɨvɨ yá'a jíín yú'u‑í káchiñú'ún‑i ruu̱, ko jíín añú‑i chi̱ jíká‑ni kákuu ini̱‑i jíto‑i ruu̱.
6 Jesus disse-lhes: Isaías com muita razão profetizou de vós, hipócritas, quando escreveu: Este povo honra-me com os lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 Te káchiñú'ún sáni‑i ruu̱, chi̱ kástá'a̱n‑i tu̱'un jáni ini̱ ɨɨn cha̱a, áchí Isaías.
7 Em vão, pois, me cultuam, porque ensinam doutrinas e preceitos humanos {29,13}.
8 Chi ni̱ ka̱sía̱‑ro̱ tíñu ni̱ tá'ú Dios nuu̱‑ro̱, te káchiñú'ún‑ró táni̱nu ni̱ kajaki̱n cha̱a, ja̱ ndúndoo tɨndo'o̱ jíín vaso. Te káñava̱'a‑ró kuá'a̱‑gá tani̱nu súan, áchí‑ya̱.
8 Deixando o mandamento de Deus, vos apegais à tradição dos homens.
9 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Bueno‑ni kástɨ́vɨ́‑ró tú'un tá'ú tíñu Dios náva̱'a chiñú'ún‑ró táni̱nu ni̱ kajaki̱n máá‑ró.
9 E Jesus acrescentou: Na realidade, invalidais o mandamento de Deus para estabelecer a vossa tradição.
10 Chi̱ Moisés, ni̱ ka'a̱n‑de: Kuandatu̱‑ro̱ núu̱ táa̱‑ro̱ núu̱ náa̱‑ro̱. Chi̱ nú ndéja̱ ká'a̱n ndɨva̱'a jíín táa̱ jíín náa̱, ná kúu̱ nú kuu̱. Achí‑de.
10 Pois Moisés disse: Honra teu pai e tua mãe; e: Todo aquele que amaldiçoar pai ou mãe seja morto.
11 Ko máá‑ró káka'a̱n‑ro̱: Nú íó ndatíñu ja̱ xíin ɨ́ɨn cha̱a. Te a kuu ni'i̱n tíñu ja̱ kuní táa̱‑de xí náa̱‑de, ko nú xna'a̱n‑ga̱ ka'a̱n‑de ja̱ Corbán kúu (ja̱ kuní ka'a̱n, a ni̱ soko̱‑rí nuu̱ Dios),
11 Vós, porém, dizeis: Se alguém disser ao pai ou à mãe: Qualquer coisa que de minha parte te pudesse ser útil é corban, isto é, oferta,
12 yúan‑na te tuká jínu ñú'ún kútɨ sá'a‑de ja̱ kuní táa̱‑de xí já kuní náa̱‑de, áchí‑ro̱.
12 e já não lhe deixais fazer coisa alguma a favor de seu pai ou de sua mãe,
13 Te súan kástɨ́vɨ́‑ró tú'un Dios jíín táni̱nu ni̱ kajaki̱n‑ro̱. Te kua'a̱‑gá tiñu súan kásá'a‑ró, áchí‑ya̱.
13 anulando a palavra de Deus por vossa tradição que vós vos transmitistes. E fazeis ainda muitas coisas semelhantes.
14 Te ni̱ kana tuku‑ya̱ xiní ñáyɨvɨ kuá'a̱‑ún. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑i: Ndɨ'ɨ‑ró ná kúni so̱'o‑ró tú'un ká'a̱n‑ri̱, te chu'un ini̱‑ro̱.
14 Tendo chamado de novo a turba, dizia-lhes: Ouvi-me todos, e entendei.
15 Ta̱ká ndatíñu íó ichi fuera cha̱a, nú ni̱ kɨ̱vɨ ini̱ yu'u‑dé, ma̱ kúchá'án‑de sá'a. Chi ja̱ kénda ini̱ yu'u‑dé, yu̱án kúu ja̱ kúchá'án‑de sá'a.
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa manchar; mas o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
16 Cha̱a íó so̱'o kuni ná'ín, te ná kúni so̱'o‑de, áchí‑ya̱.
16 {bom entendedor meia palavra basta.}
17 Te nuu̱ ní kusɨ́ɨn‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ kuá'a̱‑ún, te ni̱ ndɨ̱vɨ‑ya̱ iní ve̱'e. Te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱ sɨkɨ́ tú'un yátá‑ún.
17 Quando deixou o povo e entrou em casa, os seus discípulos perguntaram-lhe acerca da parábola.
18 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Suni tú kájuku̱'un ini̱ máá‑ró náún. Á tú kájini̱‑ro̱ já táká ja̱ kɨ́vɨ ini̱ cha̱a, ma̱ kúu kuchá'án‑de sá'a,
18 Respondeu-lhes: Sois também vós assim ignorantes? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode tornar impuro,
19 chi̱ tú kɨ́vɨ ini̱ añú‑de, chi̱ toko‑dé kɨ́vɨ, te ndénda‑ni kua'a̱n, áchí‑ya̱. Súan ni̱ stá'a̱n‑ya̱ já íó ndoo ta̱ká ndeyu.
19 porque não lhe entra no coração, mas vai ao ventre e dali segue sua lei natural? Assim ele declarava puros todos os alimentos. E acrescentava:
20 Te ni̱ ka'a̱n‑ga̱‑ya̱: Ja̱ kénda ichi iní ña̱yɨvɨ, yu̱án kúu ja̱ kúchá'án‑i sá'a.
20 Ora, o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
21 Chi̱ onde̱ ichi iní añú kénda ja̱ jáni ñáá ini̱, ja̱ ísɨ́kɨ ncháa̱ tá'a̱n, ja̱ kuáxán iní, ja̱ já'ni ndɨ́yi,
21 Porque é do interior do coração dos homens que procedem os maus pensamentos: devassidões, roubos, assassinatos,
22 ja̱ sákuí'ná, ja̱ tóó iní, ja̱ ñáá, ja̱ xndá'ú ñá'án, ja̱ tuká kúka nuu̱, ja̱ ndákoto xaa̱n, ja̱ ká'a̱n sɨkɨ̱ tá'an, ja̱ sávixi̱ máá, ja̱ xiní ñáá.
22 adultérios, cobiças, perversidades, fraudes, desonestidade, inveja, difamação, orgulho e insensatez.
23 Ta̱ká tu̱'un ñáá yá'a, máni ichi iní añú kénda te kúchá'án‑i sá'a, áchí‑ya̱.
23 Todos estes vícios procedem de dentro e tornam impuro o homem.
24 Te ni̱ ndukuiñi̱‑ya̱ yúan. Te kua'a̱n‑ya̱ ondé raya ñuu̱ Tiro jíín ñúu̱ Sidón. Te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ ɨ́ɨn ve'e. Te kuní‑ya̱ já tú ni ɨɨn kuni tu̱'un. Ko tú ní kúu kundee sá'í‑ya̱ yúan.
24 Em seguida, deixando aquele lugar, foi para a terra de Tiro e de Sidônia. E tendo entrado numa casa, não quis que ninguém o soubesse. Mas não pôde ficar oculto,
25 Chi̱ ɨɨn ña'an íó ɨɨn se̱sɨ́'ɨ́‑ña tá'a̱n‑i tachi̱ kíni. Te ni̱ jini tu̱'un‑ña tú'un‑ya̱. Te ni̱ chaa̱‑ni‑ña. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑ña núu̱‑yá.
25 pois uma mulher, cuja filha possuía um espírito imundo, logo que soube que ele estava ali, entrou e caiu a seus pés.
26 Te ña'an‑ún, ña'an griega kúu‑ña. Te onde̱ ñuu̱ Sirofenicia va̱i tata̱‑ña. Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑ña jíín‑yá ja̱ ná kíñi'in‑ya̱ tachí kíni tá'a̱n se̱sɨ́'ɨ́‑ña‑ún ki'i̱n.
26 {Essa mulher era pagã, de origem siro-fenícia.} Ora, ela suplicava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ña: Sía̱, ná ndá'a̱ xna'a̱n‑ga̱ chi̱i ta̱ká su̱chí yá'a, chi̱ tú íó va̱'a ja̱ kuánchaa̱‑yo̱ stáa̱‑í te skána‑yó núu̱ lúsu, áchí‑ya̱.
27 Disse-lhe Jesus: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não fica bem tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 Te ni̱ ka'a̱n‑ña: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ní Táta̱, ko lúsu‑ún ichi chíi mesa náchii‑tɨ́ staa̱ kua̱chí kóyo yu'u‑í yáji‑tɨ́, áchí‑ña.
28 Mas ela respondeu: É verdade, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ña: Kuá'án núsáá, chi tu̱'un va̱'a kúu ja̱ ní ka'a̱n‑ro̱ yá'a. Te tachi̱ kíni‑ún, a ni̱ kenda kua'a̱n ini̱ se̱sɨ́'ɨ́‑ro̱, áchí‑ya̱.
29 Jesus respondeu-lhe: Por causa desta palavra, vai-te, que saiu o demônio de tua filha.
30 Te ni̱ kee‑ña kuáno'on‑ñá ve'e‑ña. Te ni̱ jini̱‑ña já kátúu sésɨ́'ɨ́‑ña núu̱ jíto. Te a ni̱ kenda tachi̱ kíni‑ún kua'a̱n.
30 Voltou ela para casa e achou a menina deitada na cama. O demônio havia saído.
31 Te ni̱ kenda tuku‑ya̱ ondé raya ñuu̱ Tiro, ni̱ kii‑ya̱ íchi Sidón. Te ni̱ jaa̱‑ya̱ mar Galilea. Te ni̱ ja'ncha̱ sava‑ya̱ raya ñuu̱ Decápolis va̱i‑ya̱.
31 Ele deixou de novo as fronteiras de Tiro e foi por Sidônia ao mar da Galiléia, no meio do território da Decápole.
32 Te ni̱ ka̱kinchaka‑i ɨɨn cha̱a só'ó kástété núu̱‑yá. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú‑i jíín‑yá ja̱ ná xndée‑ya̱ ndá'a‑yá sɨkɨ̱‑dé.
32 Ora, apresentaram-lhe um surdo-mudo, rogando-lhe que lhe impusesse a mão.
33 Te ni̱ kiñi'in sɨ́ɨn‑ya̱‑dé nuu̱ ñáyɨvɨ kuá'a̱‑ún. Te ni̱ chindee‑ya̱ ndá'a‑yá so̱'o‑de. Te ni̱ tɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑yá. Te ni̱ ké'é‑yá yáa‑dé.
33 Jesus tomou-o à parte dentre o povo, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e tocou-lhe a língua com saliva.
34 Te ni̱ ndakoto‑ya̱ íchi ándɨ́vɨ́. Te ni̱ jaka̱ nu̱u ini̱‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Efata, áchí‑ya̱. Ja̱ kuní ka'a̱n: Nanuña.
34 E levantou os olhos ao céu, deu um suspiro e disse-lhe: Éfeta!, que quer dizer abre-te!
35 Te ni̱ nanuña so̱'o‑de. Te ni̱ nduvi̱tá yáa‑dé. Te ni̱ kuu‑ni ni̱ naka'a̱n kájí‑de.
35 No mesmo instante os ouvidos se lhe abriram, a prisão da língua se lhe desfez e ele falava perfeitamente.
36 Te ni̱ ka'a̱n xaa̱n‑yá jíín ñáyɨvɨ‑ún ja̱ tú ni ɨɨn nuu̱ kachí‑i. Te va̱sa ni̱'in ni̱ ka'a̱n xaa̱n‑yá jíín‑i, ko ví'í‑gá ni̱ kajacha̱‑i tu̱'un‑ya̱.
36 Proibiu-lhes que o dissessem a alguém. Mas quanto mais lhes proibia, tanto mais o publicavam.
37 Te ni̱ ka̱naa xáa̱n iní‑i kánde̱'é‑i. Te ni̱ kaka'a̱n‑i: Bueno sá'a‑ya̱ táká tiñu; chi cha̱a só'ó nákuni so̱'o‑de, te cha̱a ñí'ín náka'a̱n‑de sá'a‑ya̱, áchí‑i.
37 E tanto mais se admiravam, dizendo: Ele fez bem todas as coisas. Fez ouvir os surdos e falar os mudos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.