Marcos 15
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs VC
1 Te ja̱ñá'a̱n‑ún, te ta̱ká sutu̱ ñá'nu, jíín cháa ni̱ ka̱yii, jíín cháa káchaa tutu̱, jíín ndívii cháa junta, ni̱ ka̱skétá'an‑ni‑de tu̱'un. Te ni̱ kaju'ni̱‑de Jesús kua'a̱n‑de jíín‑yá. Te ni̱ kaja̱'a‑de‑ya̱ núu̱ Pilato.
1 Logo pela manhã se reuniram os sumos sacerdotes com os anciãos, os escribas e com todo o conselho. E tendo amarrado Jesus, levaram-no e entregaram-no a Pilatos.
2 Te Pilato, ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Máá‑ró kúu Rey cha̱a judío náún, áchí‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Ká'a̱n ndaa̱‑ro̱, áchí‑ya̱ jíín‑de.
2 Este lhe perguntou: És tu o rei dos judeus? Ele lhe respondeu: Sim.
3 Te sutu̱ ñá'nu‑ún, ni̱'in ni̱ kajika̱n‑de kua̱chi sɨkɨ̱‑yá.
3 Os sumos sacerdotes acusavam-no de muitas coisas.
4 Te Pilato, ni̱ jika̱ tu̱'ún tuku‑de‑ya̱: Tú ka'a̱n kutɨ‑ro náún. Nde̱'é, ná kua'a̱ kuáchi kájika̱n‑de sɨkɨ̱‑ro̱, áchí‑de jíín‑yá.
4 Pilatos perguntou-lhe outra vez: Nada respondes? Vê de quantos delitos te acusam!
5 Ko Jesús, tuká ní ká'a̱n kutɨ‑yá. Te ni̱ naa iní Pilato ndé'é‑de nuu̱‑yá.
5 Mas Jesus nada mais respondeu, de modo que Pilatos ficou admirado.
6 Te íó costumbre Pilato ja̱ kɨvɨ́ víko‑ún sía̱‑de ɨɨn cha̱a yí'i veka̱a, na̱ni cha̱a kákuu ini̱ ña̱yɨvɨ.
6 Ora, costumava ele soltar-lhes em cada festa qualquer dos presos que pedissem.
7 Te ni̱ i̱o ɨɨn cha̱a nání‑de Barrabás, kándee‑de veka̱a jíín tá'an‑de ja̱ ní ka̱ndonda‑de, ni̱ ka̱ja'ni‑dé ndɨ̱yi.
7 Havia na prisão um, chamado Barrabás, que fora preso com seus cúmplices, o qual na sedição perpetrara um homicídio.
8 Te ni̱ cha̱koyo kua'a̱ ñáyɨvɨ. Te ni̱ kaka'a̱n‑i jíín Pilato ná sá'a‑de nátu̱'un íó costumbre‑de.
8 O povo que tinha subido começou a pedir-lhe aquilo que sempre lhes costumava conceder.
9 Te ni̱ ka'a̱n Pilato jíín‑i: Kákuni̱‑ro̱ já sía̱‑ri̱ Rey cha̱a judío náún, áchí‑de.
9 Pilatos respondeu-lhes: Quereis que vos solte o rei dos judeus?
10 Chi̱ a ni̱ jini̱‑de ja̱ ní ka̱kukuásún iní sutu̱ ñá'nu‑ún, te yu̱án ní kaja̱'a‑ún‑yá nuu̱‑dé.
10 {Porque sabia que os sumos sacerdotes o haviam entregue por inveja.}
11 Chi̱ sutu̱ ñá'nu‑ún, ni̱ ka̱ská'a̱n‑de ña̱yɨvɨ kuá'a̱‑ún ja̱ Pilato va̱'a‑ga̱ ná sía̱‑de Barrabás ki'i̱n.
11 Mas os pontífices instigaram o povo para que pedissem de preferência que lhes soltasse Barrabás.
12 Te ni̱ ka'a̱n tuku Pilato: Ndasa kákuni̱‑ro̱ já sá'a‑ri̱ jíín cháa káskúnání‑ró Rey judío núsáá, áchí‑de jíín‑i.
12 Pilatos falou-lhes outra vez: E que quereis que eu faça daquele a quem chamais o rei dos judeus?
13 Te máá‑i, ni̱ ka̱kana jaa tuku‑i: Kata kaa‑ní cha̱a jia̱n jiká cruz, áchí‑i.
13 Eles tornaram a gritar: Crucifica-o!
14 Ko Pilato, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑i: Na̱ún kua̱chi ni̱ sá'a‑de, áchí‑de. Te máá‑i, ví'í‑gá ni̱ ka̱kana jaa‑i: Kata kaa‑ní‑de ná kúu̱‑de, áchí‑i.
14 Pilatos replicou: Mas que mal fez ele? Eles clamavam mais ainda: Crucifica-o!
15 Te Pilato, kuní‑de ja̱ ná kúsɨɨ̱ iní ña̱yɨvɨ‑ún. Te ni̱ sía̱‑de Barrabás kua'a̱n. Yúan‑na te ni̱ xndó'o‑de‑ya̱. Te ni̱ ja̱'a‑de‑ya̱ kuíta kaa‑ya̱ já ná kúu̱‑ya̱.
15 Querendo Pilatos satisfazer o povo, soltou-lhes Barrabás e entregou Jesus, depois de açoitado, para que fosse crucificado.
16 Yúan‑na te soldado, ni̱ ka̱ki'in‑de‑ya̱ kuá'a̱n‑de jíín‑yá ini̱ ve̱'e palacio. Te ni̱ ka̱kana xini̱ tá'an‑de ni̱ ka̱ndutútú‑de.
16 Os soldados conduziram-no ao interior do pátio, isto é, ao pretório, onde convocaram toda a coorte.
17 Te ni̱ ka̱chu'un‑de‑ya̱ ɨ́ɨn sa'ma kuá'á tíndí'í. Te ni̱ ka̱tɨɨn‑de ɨɨn corona iñu. Te ni̱ ka̱chu'un‑de xini̱‑yá.
17 Vestiram Jesus de púrpura, teceram uma coroa de espinhos e a colocaram na sua cabeça.
18 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Rey judío, ta̱á ndii, áchí‑de.
18 E começaram a saudá-lo: Salve, rei dos judeus!
19 Te ni̱ ka̱kuun‑de yunu xiní‑yá. Te ni̱ katɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ ka̱jukuiñi̱ jítɨ́‑de nuu̱‑yá, te ni̱ ka̱chiñú'ún‑de‑ya̱.
19 Davam-lhe na cabeça com uma vara, cuspiam nele e punham-se de joelhos como para homenageá-lo.
20 Te nuu̱ ní ndɨ'ɨ ni̱ ka̱sákátá‑de nuu̱‑yá, te ni̱ ka̱tava‑dé sa'ma kuá'á tíndí'í ñú'un‑ya̱‑ún. Te ni̱ ka̱nachu'un‑de‑ya̱ sá'ma máá‑yá, te ni̱ ka̱keni'in‑de‑ya̱ káta kaa‑de‑ya̱.
20 Depois de terem escarnecido dele, tiraram-lhe a púrpura, deram-lhe de novo as vestes e conduziram-no fora para o crucificar.
21 Te ɨɨn cha̱a nání‑de Simón ñuu̱ Cirene (táa̱ Alejandro jíín Rufo kúu‑de), ni̱ ja̱'a‑de va̱i‑de ichi rancho. Te ni̱ ka̱tetíñu‑de cha̱a‑ún ki'i̱n‑de jíín‑de kundiso‑de cruz‑ya̱.
21 Passava por ali certo homem de Cirene, chamado Simão, que vinha do campo, pai de Alexandre e de Rufo, e obrigaram-no a que lhe levasse a cruz.
22 Te kája'a̱n‑de jíín‑yá onde̱ nuu̱ nání Gólgota, ja̱ kuní ka'a̱n: yikɨ xiní.
22 Conduziram Jesus ao lugar chamado Gólgota, que quer dizer lugar do crânio.
23 Te ni̱ ka̱sáká núu‑de vino jíín súsia ua̱. Te ni̱ kaja̱'a‑de nuu̱‑yá ko'o‑ya̱. Ko máá‑yá, tú ní játá'ú‑yá ko'o‑ya̱.
23 Deram-lhe de beber vinho misturado com mirra, mas ele não o aceitou.
24 Te ni̱ ka̱jata kaa‑de‑ya̱ jiká cruz. Te ni̱ ka̱saka‑dé sa'ma‑yá nuu̱ tá'an‑de. Te ni̱ ka̱sá'a‑de apuesto sɨkɨ̱, ndasa ni'i̱n, ɨ́ɨn ɨɨn‑de.
24 Depois de o terem crucificado, repartiram as suas vestes, tirando a sorte sobre elas, para ver o que tocaria a cada um.
25 Te ka̱'ɨɨ̱n ni̱ ka̱jata kaa‑de‑ya̱.
25 Era a hora terceira quando o crucificaram.
26 Te nuu̱ tutú kua̱chi sɨkɨ̱‑yá yóso: Ya̱'á kúu Rey cha̱a judío, áchí.
26 A inscrição que motivava a sua condenação dizia: O rei dos judeus.
27 Te ni̱ ka̱jata kaa‑de uu̱ ñakui̱'ná jíín‑yá, ɨɨn ichi ndává'a‑ya̱, te ɨnga̱ ichi ndávésé‑yá.
27 Crucificaram com ele dois bandidos: um à sua direita e outro à esquerda.
28 Te ni̱ skikuu tu̱'un ká'a̱n tutu̱ ii̱: Onde̱ jíín cháa kánda̱ñáá ní ka̱skétá'an‑de‑ya̱, áchí.
28 {Cumpriu-se assim a passagem da Escritura que diz: Ele foi contado entre os malfeitores {Is 53,12}.}
29 Te ña̱yɨvɨ kája̱'a yúan, ni̱ ka̱skuíkó‑i xini̱‑í. Te ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑i jíín‑yá: Ja̱n jaa̱n. Róó, ká'a̱n‑ro̱ já stúncháa̱‑ro̱ vé'e ii̱ Dios, te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te ndukani‑ró núú.
29 Os que iam passando injuriavam-no e abanavam a cabeça, dizendo: Olá! Tu que destróis o templo e o reedificas em três dias,
30 Vina te nama‑ró máá‑ró, te nuu‑ró jiká cruz núsáá vii, áchí‑i.
30 salva-te a ti mesmo! Desce da cruz!
31 Te suni súan ni̱ ka̱sákátá sutú ñá'nu‑ún nuu̱‑yá. Te kándatu̱'ún jíín cháa káchaa tutu̱: Sava ña̱yɨvɨ á ni̱ kuu ni̱ nama‑de, ko ma̱ kúu nama‑de máá‑de.
31 Desta maneira, escarneciam dele também os sumos sacerdotes e os escribas, dizendo uns para os outros: Salvou a outros e a si mesmo não pode salvar!
32 Cristo, Rey cha̱a Israel, ná núu‑de jika̱ cruz vina, te ná kuní‑yo̱, te ná kándíja‑yó, áchí. Te cha̱a kándi̱ta kaa jíín‑yá‑ún, suni súan ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑de jíín‑yá.
32 Que o Cristo, rei de Israel, desça agora da cruz, para que vejamos e creiamos! Também os que haviam sido crucificados com ele o insultavam.
33 Te nuu̱ ní kuu ka̱xiuu̱, te ni̱ kuxkɨ́'vɨ̱ nɨ́ɨ́ núu̱ ñú'un onde̱ ka̱'uni̱.
33 Desde a hora sexta até a hora nona, houve trevas por toda a terra.
34 Te nuu̱ ní kuu ka̱'uni̱, te ni̱ ka'a̱n jaa Jesús: Eloi, Eloi, lama sabactani, achí‑ya̱. Ja̱ kuní ka'a̱n: Dios máá‑ná, Dios máá‑ná, naja̱ ní xndóo‑ní náá.
34 E à hora nona Jesus bradou em alta voz: Elói, Elói, lammá sabactáni?, que quer dizer: Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?
35 Te sava cha̱a ká'i̱in yúan, ni̱ ka̱jini so̱'o‑de. Te ni̱ kaka'a̱n‑de: Nde̱'é, chi̱ kána‑de xini̱ Elías, áchí‑de.
35 Ouvindo isto, alguns dos circunstantes diziam: Ele chama por Elias!
36 Te jínu ɨɨn cha̱a ni̱ jaa̱‑de, te ni̱ chíndájí‑de kachi̱ núu̱ vinagre. Te ni̱ chaa‑de xini̱ ɨ́ɨn yunu. Te ni̱ ja̱'a‑de nuu̱‑yá ja̱ kó'o‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Ná ndé'ó nú chaa̱ Elías xnúu‑de cha̱a, áchí‑de.
36 Um deles correu e ensopou uma esponja em vinagre e, pondo-a na ponta de uma vara, deu-lho para beber, dizendo: Deixai, vejamos se Elias vem tirá-lo.
37 Ko máá Jesús, ni̱ ka'a̱n jaa‑ya̱. Te ni̱ ji'i̱‑ya̱.
37 Jesus deu um grande brado e expirou.
38 Yúan‑na te sa'ma ndíta kaa ini̱ ve̱'e ii̱, ni̱ te'nde̱ uu̱ onde̱ nuu̱ xiní te onde̱ nuu̱ já'a̱.
38 O véu do templo rasgou-se então de alto a baixo em duas partes.
39 Te ɨɨn cha̱a capitán kándii̱‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ ní kana jaa‑ya̱ ní ji'i̱‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱ Sé'e Dios kúu cha̱a yá'a núú, áchí‑de.
39 O centurião que estava diante de Jesus, ao ver que ele tinha expirado assim, disse: Este homem era realmente o Filho de Deus.
40 Te suni ká'i̱in sava ñasɨ́'ɨ́ kánde̱'é jíká‑ña. Te yúan ká'i̱in María ñuu̱ Magdala, jíín Salomé, jíín María náa̱ José jíín Jacobo súchí.
40 Achavam-se ali também umas mulheres, observando de longe, entre as quais Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago, o Menor, e de José, e Salomé,
41 Chi̱ onde̱ ná kándee‑ya̱ ñúu̱ Galilea, te ña'an‑ún, ni̱ kandiki̱n‑ña‑yá. Te ni̱ ka̱jatíñu‑ña núu̱‑yá. Te suni íó kua'a̱‑gá‑ña, ni̱ kaja'a̱n‑ña jíín‑yá ñuu̱ Jerusalén.
41 que o tinham seguido e o haviam assistido, quando ele estava na Galiléia; e muitas outras que haviam subido juntamente com ele a Jerusalém.
42 Te ni̱ ini kɨvɨ̱‑ún. Te kásátu̱'a‑de, chi̱ yuchaa̱n kúu kɨvɨ̱ ndéta̱tú.
42 Quando já era tarde - era a Preparação, isto é‚ é a véspera do sábado -,
43 Te José ñuu̱ Arimatea, cha̱a kúñá'nu nuu̱ junta kúu‑de, te suni ñúkuu ini̱‑de ja̱ kúu ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu, ni̱ chaa̱‑de. Te ni̱ chundéé iní‑de ni̱ kɨ̱vɨ‑de nuu̱ Pilato. Te ni̱ jika̱n‑de yikɨ kúñu Jesús.
43 veio José de Arimatéia, ilustre membro do conselho, que também esperava o Reino de Deus; ele foi resoluto à presença de Pilatos e pediu o corpo de Jesus.
44 Te Pilato, tú kándíja‑de ja̱ á ni̱ ji'i̱‑ya̱. Te ni̱ kana‑de xini̱ capitán. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de cha̱a‑ún nú a ni̱ ji'i̱‑ya̱.
44 Pilatos admirou-se de que ele tivesse morrido tão depressa. E, chamando o centurião, perguntou se já havia muito tempo que Jesus tinha morrido.
45 Yúan‑na te ni̱ kundaa̱ ini̱‑de ja̱ ní ka'a̱n capitán‑ún jíín‑de. Te ni̱ ja̱'a‑de yikɨ kúñu‑ya̱ núu̱ José.
45 Obtida a resposta afirmativa do centurião, mandou dar-lhe o corpo.
46 Te José, ni̱ jaan‑de ɨɨn sa'ma kuítá. Te ni̱ xnúu‑de‑ya̱. Te ni̱ chisukun‑dé‑ya̱ sá'ma‑ún. Te ni̱ chindee‑de‑ya̱ iní ve̱'e añú ja̱ ní jacha chi̱i ɨɨn kava. Te ni̱ stúu‑dé ɨɨn yuu̱ ní jasu̱‑de yuvé'e añú‑ún.
46 Depois de ter comprado um pano de linho, José tirou-o da cruz, envolveu-o no pano e depositou-o num sepulcro escavado na rocha, rolando uma pedra para fechar a entrada.
47 Te María ñuu̱ Magdala, jíín María náa̱ José, ni̱ kajini̱‑ña núu̱ ní jaki̱n‑de‑ya̱.
47 Maria Madalena e Maria, mãe de José, observavam onde o depositavam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.