Marcos 15

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Te ja̱ñá'a̱n‑ún, te ta̱ká sutu̱ ñá'nu, jíín cháa ni̱ ka̱yii, jíín cháa káchaa tutu̱, jíín ndívii cháa junta, ni̱ ka̱skétá'an‑ni‑de tu̱'un. Te ni̱ kaju'ni̱‑de Jesús kua'a̱n‑de jíín‑yá. Te ni̱ kaja̱'a‑de‑ya̱ núu̱ Pilato.
1 Logo de manhã tiveram conselho os principais sacerdotes com os anciãos, os escribas e todo o sinédrio; e maniatando a Jesus, o levaram e o entregaram a Pilatos.
2 Te Pilato, ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Máá‑ró kúu Rey cha̱a judío náún, áchí‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Ká'a̱n ndaa̱‑ro̱, áchí‑ya̱ jíín‑de.
2 Pilatos lhe perguntou: És tu o rei dos judeus? Respondeu-lhe Jesus: É como dizes.
3 Te sutu̱ ñá'nu‑ún, ni̱'in ni̱ kajika̱n‑de kua̱chi sɨkɨ̱‑yá.
3 e os principais dos sacerdotes o acusavam de muitas coisas.
4 Te Pilato, ni̱ jika̱ tu̱'ún tuku‑de‑ya̱: Tú ka'a̱n kutɨ‑ro náún. Nde̱'é, ná kua'a̱ kuáchi kájika̱n‑de sɨkɨ̱‑ro̱, áchí‑de jíín‑yá.
4 Tornou Pilatos a interrogá-lo, dizendo: Não respondes nada? Vê quantas acusações te fazem.
5 Ko Jesús, tuká ní ká'a̱n kutɨ‑yá. Te ni̱ naa iní Pilato ndé'é‑de nuu̱‑yá.
5 Mas Jesus nada mais respondeu, de maneira que Pilatos se admirava.
6 Te íó costumbre Pilato ja̱ kɨvɨ́ víko‑ún sía̱‑de ɨɨn cha̱a yí'i veka̱a, na̱ni cha̱a kákuu ini̱ ña̱yɨvɨ.
6 Ora, por ocasião da festa costumava soltar-lhes um preso qualquer que eles pedissem.
7 Te ni̱ i̱o ɨɨn cha̱a nání‑de Barrabás, kándee‑de veka̱a jíín tá'an‑de ja̱ ní ka̱ndonda‑de, ni̱ ka̱ja'ni‑dé ndɨ̱yi.
7 E havia um, chamado Barrabás, preso com outros sediciosos, os quais num motim haviam cometido um homicídio.
8 Te ni̱ cha̱koyo kua'a̱ ñáyɨvɨ. Te ni̱ kaka'a̱n‑i jíín Pilato ná sá'a‑de nátu̱'un íó costumbre‑de.
8 E a multidão subiu e começou a pedir o que lhe costumava fazer.
9 Te ni̱ ka'a̱n Pilato jíín‑i: Kákuni̱‑ro̱ já sía̱‑ri̱ Rey cha̱a judío náún, áchí‑de.
9 Ao que Pilatos lhes perguntou: Quereis que vos solte o rei dos judeus?
10 Chi̱ a ni̱ jini̱‑de ja̱ ní ka̱kukuásún iní sutu̱ ñá'nu‑ún, te yu̱án ní kaja̱'a‑ún‑yá nuu̱‑dé.
10 Pois ele sabia que por inveja os principais sacerdotes lho haviam entregado.
11 Chi̱ sutu̱ ñá'nu‑ún, ni̱ ka̱ská'a̱n‑de ña̱yɨvɨ kuá'a̱‑ún ja̱ Pilato va̱'a‑ga̱ ná sía̱‑de Barrabás ki'i̱n.
11 Mas os principais sacerdotes incitaram a multidão a pedir que lhes soltasse antes a Barrabás.
12 Te ni̱ ka'a̱n tuku Pilato: Ndasa kákuni̱‑ro̱ já sá'a‑ri̱ jíín cháa káskúnání‑ró Rey judío núsáá, áchí‑de jíín‑i.
12 E Pilatos, tornando a falar, perguntou-lhes: Que farei então daquele a quem chamais reis dos judeus?
13 Te máá‑i, ni̱ ka̱kana jaa tuku‑i: Kata kaa‑ní cha̱a jia̱n jiká cruz, áchí‑i.
13 Novamente clamaram eles: Crucifica-o!
14 Ko Pilato, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑i: Na̱ún kua̱chi ni̱ sá'a‑de, áchí‑de. Te máá‑i, ví'í‑gá ni̱ ka̱kana jaa‑i: Kata kaa‑ní‑de ná kúu̱‑de, áchí‑i.
14 Disse-lhes Pilatos: Mas que mal fez ele? Ao que eles clamaram ainda mais: Crucifica-o!
15 Te Pilato, kuní‑de ja̱ ná kúsɨɨ̱ iní ña̱yɨvɨ‑ún. Te ni̱ sía̱‑de Barrabás kua'a̱n. Yúan‑na te ni̱ xndó'o‑de‑ya̱. Te ni̱ ja̱'a‑de‑ya̱ kuíta kaa‑ya̱ já ná kúu̱‑ya̱.
15 Então Pilatos, querendo satisfazer a multidão, soltou-lhe Barrabás; e tendo mandado açoitar a Jesus, o entregou para ser crucificado.
16 Yúan‑na te soldado, ni̱ ka̱ki'in‑de‑ya̱ kuá'a̱n‑de jíín‑yá ini̱ ve̱'e palacio. Te ni̱ ka̱kana xini̱ tá'an‑de ni̱ ka̱ndutútú‑de.
16 Os soldados, pois, levaram-no para dentro, ao pátio, que é o pretório, e convocaram toda a corte;
17 Te ni̱ ka̱chu'un‑de‑ya̱ ɨ́ɨn sa'ma kuá'á tíndí'í. Te ni̱ ka̱tɨɨn‑de ɨɨn corona iñu. Te ni̱ ka̱chu'un‑de xini̱‑yá.
17 vestiram-no de púrpura e puseram-lhe na cabeça uma coroa de espinhos que haviam tecido;
18 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Rey judío, ta̱á ndii, áchí‑de.
18 e começaram a saudá-lo: Salve, rei dos judeus!
19 Te ni̱ ka̱kuun‑de yunu xiní‑yá. Te ni̱ katɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ ka̱jukuiñi̱ jítɨ́‑de nuu̱‑yá, te ni̱ ka̱chiñú'ún‑de‑ya̱.
19 Davam-lhe com uma cana na cabeça, cuspiam nele e, postos de joelhos, o adoravam.
20 Te nuu̱ ní ndɨ'ɨ ni̱ ka̱sákátá‑de nuu̱‑yá, te ni̱ ka̱tava‑dé sa'ma kuá'á tíndí'í ñú'un‑ya̱‑ún. Te ni̱ ka̱nachu'un‑de‑ya̱ sá'ma máá‑yá, te ni̱ ka̱keni'in‑de‑ya̱ káta kaa‑de‑ya̱.
20 Depois de o terem assim escarnecido, despiram-lhe a púrpura, e lhe puseram as vestes. Então o levaram para fora, a fim de o crucificarem.
21 Te ɨɨn cha̱a nání‑de Simón ñuu̱ Cirene (táa̱ Alejandro jíín Rufo kúu‑de), ni̱ ja̱'a‑de va̱i‑de ichi rancho. Te ni̱ ka̱tetíñu‑de cha̱a‑ún ki'i̱n‑de jíín‑de kundiso‑de cruz‑ya̱.
21 E obrigaram certo Simão, cireneu, pai de Alexandre e de Rufo, que por ali passava, vindo do campo, a carregar-lhe a cruz.
22 Te kája'a̱n‑de jíín‑yá onde̱ nuu̱ nání Gólgota, ja̱ kuní ka'a̱n: yikɨ xiní.
22 Levaram-no, pois, ao lugar do Gólgota, que quer dizer, lugar da Caveira.
23 Te ni̱ ka̱sáká núu‑de vino jíín súsia ua̱. Te ni̱ kaja̱'a‑de nuu̱‑yá ko'o‑ya̱. Ko máá‑yá, tú ní játá'ú‑yá ko'o‑ya̱.
23 E ofereciam-lhe vinho misturado com mirra; mas ele não o tomou.
24 Te ni̱ ka̱jata kaa‑de‑ya̱ jiká cruz. Te ni̱ ka̱saka‑dé sa'ma‑yá nuu̱ tá'an‑de. Te ni̱ ka̱sá'a‑de apuesto sɨkɨ̱, ndasa ni'i̱n, ɨ́ɨn ɨɨn‑de.
24 Então o crucificaram, e repartiram entre si as vestes dele, lançando sortes sobre elas para ver o que cada um levaria.
25 Te ka̱'ɨɨ̱n ni̱ ka̱jata kaa‑de‑ya̱.
25 E era a hora terceira quando o crucificaram.
26 Te nuu̱ tutú kua̱chi sɨkɨ̱‑yá yóso: Ya̱'á kúu Rey cha̱a judío, áchí.
26 Por cima dele estava escrito o título da sua acusação: O REI DOS JUDEUS.
27 Te ni̱ ka̱jata kaa‑de uu̱ ñakui̱'ná jíín‑yá, ɨɨn ichi ndává'a‑ya̱, te ɨnga̱ ichi ndávésé‑yá.
27 Também, com ele, crucificaram dois salteadores, um à sua direita, e outro à esquerda.
28 Te ni̱ skikuu tu̱'un ká'a̱n tutu̱ ii̱: Onde̱ jíín cháa kánda̱ñáá ní ka̱skétá'an‑de‑ya̱, áchí.
28 {E cumpriu-se a escritura que diz: E com os malfeitores foi contado.}
29 Te ña̱yɨvɨ kája̱'a yúan, ni̱ ka̱skuíkó‑i xini̱‑í. Te ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑i jíín‑yá: Ja̱n jaa̱n. Róó, ká'a̱n‑ro̱ já stúncháa̱‑ro̱ vé'e ii̱ Dios, te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te ndukani‑ró núú.
29 E os que iam passando blasfemavam dele, meneando a cabeça e dizendo: Ah! tu que destróis o santuário e em três dias o reedificas.
30 Vina te nama‑ró máá‑ró, te nuu‑ró jiká cruz núsáá vii, áchí‑i.
30 salva-te a ti mesmo, descendo da cruz.
31 Te suni súan ni̱ ka̱sákátá sutú ñá'nu‑ún nuu̱‑yá. Te kándatu̱'ún jíín cháa káchaa tutu̱: Sava ña̱yɨvɨ á ni̱ kuu ni̱ nama‑de, ko ma̱ kúu nama‑de máá‑de.
31 De igual modo também os principais sacerdotes, com os escribas, escarnecendo-o, diziam entre si: A outros salvou; a si mesmo não pode salvar;
32 Cristo, Rey cha̱a Israel, ná núu‑de jika̱ cruz vina, te ná kuní‑yo̱, te ná kándíja‑yó, áchí. Te cha̱a kándi̱ta kaa jíín‑yá‑ún, suni súan ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑de jíín‑yá.
32 desça agora da cruz o Cristo, o rei de Israel, para que vejamos e creiamos, Também os que com ele foram crucificados o injuriavam.
33 Te nuu̱ ní kuu ka̱xiuu̱, te ni̱ kuxkɨ́'vɨ̱ nɨ́ɨ́ núu̱ ñú'un onde̱ ka̱'uni̱.
33 E, chegada a hora sexta, houve trevas sobre a terra, até a hora nona.
34 Te nuu̱ ní kuu ka̱'uni̱, te ni̱ ka'a̱n jaa Jesús: Eloi, Eloi, lama sabactani, achí‑ya̱. Ja̱ kuní ka'a̱n: Dios máá‑ná, Dios máá‑ná, naja̱ ní xndóo‑ní náá.
34 E, à hora nona, bradou Jesus em alta voz: Eloí, Eloí, lamá, sabactani? que, traduzido, é: Deus meu, Deus meu, por que me desamparaste?
35 Te sava cha̱a ká'i̱in yúan, ni̱ ka̱jini so̱'o‑de. Te ni̱ kaka'a̱n‑de: Nde̱'é, chi̱ kána‑de xini̱ Elías, áchí‑de.
35 Alguns dos que ali estavam, ouvindo isso, diziam: Eis que chama por Elias.
36 Te jínu ɨɨn cha̱a ni̱ jaa̱‑de, te ni̱ chíndájí‑de kachi̱ núu̱ vinagre. Te ni̱ chaa‑de xini̱ ɨ́ɨn yunu. Te ni̱ ja̱'a‑de nuu̱‑yá ja̱ kó'o‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Ná ndé'ó nú chaa̱ Elías xnúu‑de cha̱a, áchí‑de.
36 Correu um deles, ensopou uma esponja em vinagre e, pondo-a numa cana, dava-lhe de beber, dizendo: Deixai, vejamos se Elias virá tirá-lo.
37 Ko máá Jesús, ni̱ ka'a̱n jaa‑ya̱. Te ni̱ ji'i̱‑ya̱.
37 Mas Jesus, dando um grande brado, expirou.
38 Yúan‑na te sa'ma ndíta kaa ini̱ ve̱'e ii̱, ni̱ te'nde̱ uu̱ onde̱ nuu̱ xiní te onde̱ nuu̱ já'a̱.
38 Então o véu do santuário se rasgou em dois, de alto a baixo.
39 Te ɨɨn cha̱a capitán kándii̱‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ ní kana jaa‑ya̱ ní ji'i̱‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱ Sé'e Dios kúu cha̱a yá'a núú, áchí‑de.
39 Ora, o centurião, que estava defronte dele, vendo-o assim expirar, disse: Verdadeiramente este homem era filho de Deus.
40 Te suni ká'i̱in sava ñasɨ́'ɨ́ kánde̱'é jíká‑ña. Te yúan ká'i̱in María ñuu̱ Magdala, jíín Salomé, jíín María náa̱ José jíín Jacobo súchí.
40 Também ali estavam algumas mulheres olhando de longe, entre elas Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago o Menor e de José, e Salomé;
41 Chi̱ onde̱ ná kándee‑ya̱ ñúu̱ Galilea, te ña'an‑ún, ni̱ kandiki̱n‑ña‑yá. Te ni̱ ka̱jatíñu‑ña núu̱‑yá. Te suni íó kua'a̱‑gá‑ña, ni̱ kaja'a̱n‑ña jíín‑yá ñuu̱ Jerusalén.
41 as quais o seguiam e o serviam quando ele estava na Galiléia; e muitas outras que tinham subido com ele a Jerusalém.
42 Te ni̱ ini kɨvɨ̱‑ún. Te kásátu̱'a‑de, chi̱ yuchaa̱n kúu kɨvɨ̱ ndéta̱tú.
42 Ao cair da tarde, como era o dia da preparação, isto é, a véspera do sábado,
43 Te José ñuu̱ Arimatea, cha̱a kúñá'nu nuu̱ junta kúu‑de, te suni ñúkuu ini̱‑de ja̱ kúu ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu, ni̱ chaa̱‑de. Te ni̱ chundéé iní‑de ni̱ kɨ̱vɨ‑de nuu̱ Pilato. Te ni̱ jika̱n‑de yikɨ kúñu Jesús.
43 José de Arimatéia, ilustre membro do sinédrio, que também esperava o reino de Deus, cobrando ânimo foi Pilatos e pediu o corpo de Jesus.
44 Te Pilato, tú kándíja‑de ja̱ á ni̱ ji'i̱‑ya̱. Te ni̱ kana‑de xini̱ capitán. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de cha̱a‑ún nú a ni̱ ji'i̱‑ya̱.
44 Admirou-se Pilatos de que já tivesse morrido; e chamando o centurião, perguntou-lhe se, de fato, havia morrido.
45 Yúan‑na te ni̱ kundaa̱ ini̱‑de ja̱ ní ka'a̱n capitán‑ún jíín‑de. Te ni̱ ja̱'a‑de yikɨ kúñu‑ya̱ núu̱ José.
45 E, depois que o soube do centurião, cedeu o cadáver a José;
46 Te José, ni̱ jaan‑de ɨɨn sa'ma kuítá. Te ni̱ xnúu‑de‑ya̱. Te ni̱ chisukun‑dé‑ya̱ sá'ma‑ún. Te ni̱ chindee‑de‑ya̱ iní ve̱'e añú ja̱ ní jacha chi̱i ɨɨn kava. Te ni̱ stúu‑dé ɨɨn yuu̱ ní jasu̱‑de yuvé'e añú‑ún.
46 o qual, tendo comprado um pano de linho, tirou da cruz o corpo, envolveu-o no pano e o depositou num sepulcro aberto em rocha; e rolou uma pedra para a porta do sepulcro.
47 Te María ñuu̱ Magdala, jíín María náa̱ José, ni̱ kajini̱‑ña núu̱ ní jaki̱n‑de‑ya̱.
47 E Maria Madalena e Maria, mãe de José, observavam onde fora posto.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.