Marcos 14
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Te uu̱‑ga̱ kɨvɨ̱ te vásá ní kuu Pascua jíín víko kóo sta̱tilá tú yí'i yujan íá. Te sutu̱ ñá'nu jíín cháa káchaa tutu̱, ni̱ ka̱ndúkú‑de modo ndasa xndá'ú‑de‑ya̱ te tɨɨn‑de‑ya̱. Te ka'ni‑dé‑ya̱ kákuni̱‑de.
1 Faltavam dois dias para a Páscoa e para a Festa dos Pães sem Fermento. Os principais sacerdotes e mestres da lei ainda procuravam uma oportunidade de prender Jesus em segredo e matá-lo.
2 Te ni̱ kaka'a̱n‑de: Ma̱ kúu sá'a‑yó máá kɨvɨ́ víko, chi̱ nú súan te ndonda vaa̱ ña̱yɨvɨ, áchí‑de.
2 “Mas não durante a festa da Páscoa, para não haver tumulto entre o povo”, concordaram entre eles.
3 Te kándee‑ya̱ ñúu̱ Betania, kánchaa̱‑ya̱ núu̱ mesa ve'e Simón cha̱a té'yu̱ ndɨ̱'yi. Te ni̱ chaa̱ ɨɨn ña'an, kándá'á‑ña ɨ́ɨn tiya'a̱ ñú'un perfume máá nían ita̱ nardo kúu. Te ncháá ya'u téyíí. Te ni̱ tá'ú‑ña tíya'a̱‑ún. Te ni̱ chu'un‑ña xiní‑yá.
3 Enquanto isso, Jesus estava em Betânia, na casa de Simão, o leproso. Quando ele estava à mesa, uma mulher entrou com um frasco de alabastro contendo um perfume caro, feito de essência de nardo. Ela quebrou o frasco e derramou o perfume sobre a cabeça dele.
4 Te sava, ni̱ kakiti̱ ini̱. Te ni̱ kaka'a̱n: Naja̱ náa perfume jia̱n.
4 Alguns dos que estavam à mesa ficaram indignados. “Por que desperdiçar um perfume tão caro?”, perguntaram.
5 Chi̱ kuu kuya̱'u ví'í‑gá uni̱ ciento peso, te kua̱'a‑yó núu̱ ñáyɨvɨ ndá'ú núú, áchí. Te ni̱ kaka'a̱n vaa̱ sɨkɨ̱‑ñá.
5 “Poderia ter sido vendido por trezentas moedas de prata, e o dinheiro, dado aos pobres!” E repreenderam a mulher severamente.
6 Ko Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Sía̱‑ña. Naja̱ kástá'a̱n‑ro̱‑ñá. Tiñu va̱'a sá'a‑ña jíín‑rí, áchí‑ya̱.
6 Jesus, porém, disse: “Deixem-na em paz. Por que a criticam por ter feito algo tão bom para mim?
7 Chi̱ nene̱ káxiu̱kú ñáyɨvɨ ndá'ú jíín‑ró. Te nú kákuni̱‑ro̱ te kuu sá'a va̱'a‑ró jíín‑i. Ko ruu̱, na̱ tú nene̱ kánchaa̱‑ri̱ jíín‑ró.
7 Vocês sempre terão os pobres em seu meio e poderão ajudá-los sempre que desejarem, mas nem sempre terão a mim.
8 Ya̱'á‑ni ni̱ kuu ni̱ sá'a‑ña. Chi̱ a ni̱ chi'i tu̱'a‑ña perfume yikɨ kúñu‑ri̱ kɨvɨ̱ yúji‑ri̱.
8 Ela fez o que podia e ungiu meu corpo de antemão para o sepultamento.
9 Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ nɨ́ɨ́ ñúyɨ́vɨ nú ná kui̱cha tu̱'un va̱'a yá'a, te tiñu ni̱ sá'a‑ña yá'a, suni koo tu̱'un náva̱'a ná núku̱'un ini̱‑i‑ña, áchí‑ya̱.
9 “Eu lhes digo a verdade: onde quer que as boas-novas sejam anunciadas pelo mundo, o que esta mulher fez será contado, e dela se lembrarão”.
10 Yúan‑na te Judas Iscariote, ɨɨn ja̱ uxí uu̱ yúan, kua'a̱n‑de nuu̱ sutú ñá'nu ja̱ nástúu‑de‑ya̱.
10 Então Judas Iscariotes, um dos Doze, foi aos principais sacerdotes para combinar de lhes entregar Jesus.
11 Te súan ni̱ ka̱jini so̱'o sutu̱‑ún. Te ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní. Te ni̱ ka̱keyu'u já kuá'a xu̱'ún núu̱‑dé. Te ná ndúkú‑de modo ndasa nastúu‑de‑ya̱.
11 Quando souberam por que ele tinha vindo, ficaram muito satisfeitos e lhe prometeram dinheiro. Então ele começou a procurar uma oportunidade para trair Jesus.
12 Te máá kɨvɨ́ kéjá'á víko kóo sta̱tilá tú yí'i yujan íá, suni máá kɨvɨ́ kásoko̱‑dé lélú Pascua, te cha̱a káskuá'a‑ún, ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Ndénu̱ kuní‑ní ná kísátu̱'a‑ná nuu̱ kée‑ní lélú Pascua, áchí‑de.
12 No primeiro dia da Festa dos Pães sem Fermento, quando o cordeiro pascal era sacrificado, os discípulos de Jesus lhe perguntaram: “Onde quer que lhe preparemos a refeição da Páscoa?”.
13 Te ni̱ tájí‑yá uu̱ cha̱a káskuá'a jíín‑yá kua'a̱n‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kuá'án onde̱ ñuu̱. Te yúan ketá'an‑ró jíín ɨ́ɨn cha̱a ndíso ɨɨn kɨ̱yi nducha. Te kundiki̱n‑ro̱‑dé ki'i̱n‑ro̱ jíín‑de.
13 Então Jesus enviou dois deles a Jerusalém, com as seguintes instruções: “Ao entrarem na cidade, um homem carregando uma vasilha de água virá ao seu encontro. Sigam-no.
14 Te nuu̱ ndɨ́vɨ‑de, yúan ka'a̱n‑ro̱ jíín máá jíto'o̱ ve'e‑ún: Achí máá Maestro: Ndénu̱ íó ɨɨn ve'e kua̱'a núu‑ní nuu̱ kée‑ná lélú Pascua jíín cháa káskuá'a jíín‑ná, achi̱‑ro̱.
14 Digam ao dono da casa em que ele entrar: ‘O Mestre pergunta: Onde fica o aposento no qual comerei a refeição da Páscoa com meus discípulos?’.
15 Te máá‑de, ná stá'a̱n‑de ɨɨn cuarto ká'nu onde̱ xini̱ vé'e nuu̱‑ro̱, yúan a íó tu̱'a. Te yúan sátu̱'a‑ró ndasa kuu‑yó, áchí‑ya̱ jíín‑de.
15 Ele os levará a uma sala grande no andar superior, que já estará arrumada. Preparem ali a refeição”.
16 Te kája'a̱n cha̱a káskuá'a jíín‑yá. Te ni̱ ja̱koyo‑de ñuu̱‑ún. Te ni̱ kani'i̱n‑dé nátu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de. Te ni̱ ka̱sátu̱'a‑de ndasa kuxíni‑de lélú Pascua.
16 Então os dois discípulos foram à cidade e encontraram tudo como Jesus tinha dito, e ali prepararam a refeição da Páscoa.
17 Te ni̱ ini. Te kua'a̱n‑ya̱ jíín máá uxí uu̱ cha̱a‑ún.
17 Ao anoitecer, Jesus chegou com os Doze.
18 Te káxiu̱kú‑de nuu̱ mesa káyee‑dé staa̱. Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ ɨ́ɨn róó, ja̱ yée jíín‑rí, nastúu‑ró rúu̱, áchí‑ya̱.
18 Quando estavam à mesa, comendo, Jesus disse: ‘Eu lhes digo a verdade: um de vocês que está aqui comendo comigo vai me trair”.
19 Yúan‑na te ni̱ ka̱kuxíí iní‑de. Te ni̱ kajika̱ tu̱'ún ná ɨɨn ná ɨɨn‑de‑ya̱: Ja̱ náá náún, ja̱ náá náún, ká'a̱n ɨɨn‑de, ká'a̱n ɨnga̱‑de.
19 Aflitos, eles protestaram: “Certamente não serei eu!”.
20 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ɨɨn ja̱ uxí uu̱ ja̱ chíxí'ú núu̱ kó'o̱ jíín‑rí kúu, áchí‑ya̱.
20 Jesus respondeu: “É um dos Doze. É alguém que come comigo da mesma tigela.
21 Chi ja̱ndáa̱ máá Sé'e cha̱a ki'i̱n‑ya̱ nátu̱'un yóso tú'un‑ya̱ núu̱ tutú. Ko naka̱ ndá'ú kúu cha̱a nastúu máá Sé'e cha̱a. Va̱'a‑ga̱ nú tú ní káku cha̱a‑ún núú, áchí‑ya̱.
21 Pois o Filho do Homem deve morrer, como as Escrituras declararam há muito tempo. Mas que terrível será para aquele que o trair! Para esse homem seria melhor não ter nascido”.
22 Te káyee‑dé. Te ni̱ ki'in Jesús staa̱. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá. Te ni̱ sákuáchí‑yá. Te ni̱ ja̱'a‑ya̱ núu̱‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Kee jíná'an‑ró. Ya̱'á kúu yikɨ kúñu‑ri̱, áchí‑ya̱.
22 Enquanto comiam, Jesus tomou o pão e o abençoou. Em seguida, partiu-o em pedaços e deu aos discípulos, dizendo: “Tomem, porque este é o meu corpo”.
23 Te ni̱ ki'in‑ya̱ ɨ́ɨn taza. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá. Te ni̱ ja̱'a‑ya̱ núu̱‑dé. Te ndɨ'ɨ‑de, ni̱ ka̱ji'i‑de.
23 Então tomou o cálice de vinho e agradeceu a Deus. Depois, entregou-o aos discípulos, e todos beberam.
24 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ya̱'á kúu nɨñi̱‑rí ja̱ sá'a contrato jáá. Te ja̱ sɨkɨ́ ñáyɨvɨ kuá'a̱ te ni̱ jatɨ.
24 Então Jesus disse: “Este é o meu sangue, que confirma a aliança. Ele é derramado como sacrifício por muitos.
25 Te ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró: Ma̱ kó'o‑ga̱‑ri̱ nducha ndé'e̱ uva, onde̱ kɨvɨ̱ náko'o‑ri̱ ja̱ jáá iní ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu, áchí‑ya̱.
25 Eu lhes digo a verdade: não voltarei a beber vinho até aquele dia em que beberei um vinho novo no reino de Deus”.
26 Te ni̱ ka̱jita‑ya̱ ɨ́ɨn yaa̱ ii̱. Te ni̱ kenda‑ya̱ kája'a̱n‑ya̱ ondé yuku Olivos.
26 Então cantaram um hino e saíram para o monte das Oliveiras.
27 Yúan‑na te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ndivii‑ro, nayu̱'ú‑ro̱ já sɨkɨ́ rúu̱ akuáa vína. Chi̱ a yóso núu̱ tutú: Stují‑rí cha̱a ndíto rɨɨ̱, te máá rɨ́ɨ̱‑ún, kuicha̱‑tɨ̱, áchí.
27 No caminho, Jesus disse: “Todos vocês me abandonarão, pois as Escrituras dizem: ‘Deus ferirá e as ovelhas serão dispersas’.
28 Ko nuu̱ náchaku̱‑ri̱, te xna'a̱n‑ga̱ ruu̱ ki'i̱n‑ri̱ ñuu̱ Galilea vásá róó, áchí‑ya̱.
28 Mas, depois de ressuscitar, irei adiante de vocês à Galileia”.
29 Ko Pedro, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Va̱sa ndivii‑dé ná náyu̱'ú‑de, ko náá chi̱ túu, áchí‑de.
29 Pedro declarou: “Mesmo que todos os outros o abandonem, eu jamais farei isso”.
30 Te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, chi̱ róó, akuáa vína, onde̱ ná té kana‑ga̱ lí'li uu̱ jínu, te ma̱ kuátu̱'un‑ró rúu̱ uni̱ jínu, áchí‑ya̱.
30 Jesus respondeu: “Eu lhe digo a verdade: esta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”.
31 Ko máá‑de, téyíí ní ka'a̱n‑de: Va̱sa ná kúu̱‑ná jíín‑ní, ko ma̱ kasú‑ná yu'u‑ná ja̱ kúu níí, áchí‑de. Te suni súan ni̱ kaka'a̱n ndɨ'ɨ‑de.
31 Pedro, no entanto, insistiu enfaticamente: “Mesmo que eu tenha de morrer ao seu lado, jamais o negarei!”. E todos os outros discípulos disseram o mesmo.
32 Te ni̱ ja̱koyo‑ya̱ ɨ́ɨn nuu̱ nání Getsemaní. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa káskuá'a jíín‑yá: Yá'a‑ni jungo̱o‑ró nini ná kakán ta'u̱‑rí, áchí‑ya̱.
32 Então foram a um lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: “Sentem-se aqui enquanto vou orar”.
33 Te ni̱ jaka‑ya̱ Pedro jíín Jacobo jíín Juan kája'a̱n‑de jíín‑yá. Te ni̱ kejá'á‑yá yú'ú‑ya̱, te ndúkuí'a̱ ini̱‑ya̱.
33 Levou consigo Pedro, Tiago e João e começou a sentir grande pavor e angústia.
34 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Xaa̱n ndúkuí'a̱ ini̱‑ri̱, chi̱ a yani kuu̱‑ri̱. Yá'a kundatu‑ró, te kundito‑ró, áchí‑ya̱.
34 “Minha alma está profundamente triste, a ponto de morrer”, disse ele. “Fiquem aqui e vigiem.”
35 Te ni̱ kanduu̱‑ya̱ ɨ́ɨn tí'lí. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑yá nuu̱ ñú'un. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá, te nú kuu ka̱ku‑ya̱ hora‑ún.
35 Ele avançou um pouco e curvou-se até o chão. Então orou para que, se possível, a hora que o esperava fosse afastada dele.
36 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Abba, Táa̱. Ta̱ká tiñu kúu sá'a máá‑ní. Chaxio‑ní tu̱ndó'o‑ná yá'a ná kí'i̱n. Ko nasu̱ já kuní máá‑ná, chi ja̱ kuní máá‑ní ná kúu, áchí‑ya̱.
36 E clamou: “Aba, Pai, tudo é possível para ti. Peço que afastes de mim este cálice. Contudo, que seja feita a tua vontade, e não a minha”.
37 Te ni̱ nchaa̱‑ya̱. Te ni̱ jini̱‑ya̱ já kákixi̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín Pedro: Simón, kixí‑ro̱ náún. Á tú kánda‑ró kúndito‑ró va̱sté ɨ́ɨn hora.
37 Depois, voltou aos discípulos e os encontrou dormindo. “Simão, você está dormindo?”, disse ele a Pedro. “Não pode vigiar comigo nem por uma hora?
38 Kundito, te kaka̱n ta'u̱‑ro̱, náva̱'a ma̱ kóto nchaa̱‑ún róó. Chi̱ kuní ndija añú‑ro̱, ko yikɨ kúñu‑ró chi̱ túu, áchí‑ya̱.
38 Vigiem e orem para que não cedam à tentação, pois o espírito está disposto, mas a carne é fraca.”
39 Te kua'a̱n tuku‑ya̱. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá. Suni ɨɨn‑ni tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱.
39 Então os deixou novamente e fez a mesma oração de antes.
40 Te ni̱ nchaa̱‑ya̱. Te ni̱ jini̱ tuku‑ya̱‑dé kákixi̱‑de, chi̱ xaa̱n káji'i̱‑de numa̱'ná. Te tú kútuní ndasa xndíó káni‑de tu̱'un nuu̱‑yá.
40 Quando voltou pela segunda vez, mais uma vez encontrou os discípulos dormindo, pois não conseguiam manter os olhos abertos. Eles não sabiam o que dizer.
41 Te ni̱ nchaa̱‑ya̱ vuelta uni̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kusu̱ te ndeta̱tú‑ro̱‑ná. A ni̱ kuu. Vina te ni̱ jaa̱ hora ja̱ máá Sé'e cha̱a natu̱u‑ya̱ núu̱ ndá'a cháa ká'i̱o kua̱chi.
41 Ao voltar pela terceira vez, disse: “Vocês ainda dormem e descansam? Basta; chegou a hora. O Filho do Homem está para ser entregue nas mãos de pecadores.
42 Nduko̱o, ná chó'o̱. Chi ja̱ nástúu ruu̱, a ni̱ kuyani va̱i, áchí‑ya̱.
42 Levantem-se e vamos. Meu traidor chegou”.
43 Te súan ká'a̱n‑ya̱, te ni̱ chaa̱‑ni Judas, ɨɨn ja̱ uxí uu̱‑ún. Te ɨɨn nuu já káchindéé tá'an jíín‑de, jíín machete jíín yúnu vái koyo jíín‑de. Chi̱ sutu̱ ñá'nu jíín cháa káchaa tutu̱ jíín cháa ni̱ ka̱yii, ni̱ ka̱tájí cháa‑ún.
43 No mesmo instante, enquanto Jesus ainda falava, Judas, um dos Doze, chegou com uma multidão armada de espadas e pedaços de pau. Tinham sido enviados pelos principais sacerdotes, mestres da lei e líderes do povo.
44 Te cha̱a ni̱ nastúu‑ya̱‑ún, ni̱ ja̱'a‑de ɨɨn tuni̱, te ni̱ ka'a̱n‑de: Cha̱a tíyú'ú‑rí‑ún, yu̱án kúu. Katɨɨn jíná'an‑ró, te kunchaka‑ró kí'i̱n‑ro̱ jíín, áchí‑de.
44 O traidor havia combinado com eles um sinal: “Vocês saberão a quem devem prender quando eu o cumprimentar com um beijo. Então poderão levá-lo em segurança”.
45 Yúan‑na te ni̱ chaa̱‑de. Te ni̱ kandita‑ni‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Maestro, Maestro, áchí‑de. Te ni̱ tiyú'ú‑de‑ya̱.
45 Assim que chegaram, Judas se aproximou de Jesus. “Rabi!”, exclamou ele, e o beijou.
46 Te cha̱a va̱i koyo jíín Judas‑ún, ni̱ ka̱katɨɨn‑de‑ya̱.
46 Os outros agarraram Jesus e o prenderam.
47 Te ɨɨn cha̱a kándii̱ yúan, ni̱ stáa‑de machete‑de. Te ni̱ kachi‑de so̱'o mozo máá sutú ñá'nu‑ga̱.
47 Mas um dos que estavam com Jesus puxou a espada e feriu o servo do sumo sacerdote, cortando-lhe a orelha.
48 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de jíná'an‑de: Nátu̱'un sɨkɨ̱ ɨ́ɨn cha̱a kuí'ná vái koyo‑ró jíín machete jíín yúnu kátɨɨn‑ró rúu̱ náún.
48 Jesus perguntou: “Por acaso sou um revolucionário perigoso, para que venham me prender com espadas e pedaços de pau?
49 Ndɨta'a̱n kɨvɨ̱ ní ka̱ndee‑ri̱ jíín‑ró iní ve̱'e ii̱, ni̱ stá'a̱n‑ri̱ tu̱'un, te tú ní kákatɨɨn‑ró rúu̱. Ko súan kásá'a‑ró náva̱'a ná skíkuu tutu̱ ii̱, áchí‑ya̱.
49 Por que não me prenderam no templo? Todos os dias estive ali, no meio de vocês, ensinando. Mas estas coisas estão acontecendo para que se cumpra o que dizem as Escrituras”.
50 Yúan‑na te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ ka̱skéndo̱o‑de‑ya̱. Te ni̱ ka̱jinu ndɨ'ɨ‑de kája'a̱n‑de.
50 Então todos o abandonaram e fugiram.
51 Te ɨɨn su̱chí, ndikín‑i‑ya̱ kuá'a̱n‑i jíín‑yá. Te ndíi‑i ɨɨn sa'ma kuítá, chi̱ víchí lɨ́ɨ‑í. Te ni̱ ka̱katɨɨn‑de‑i.
51 Um jovem que os seguia vestia apenas um lençol de linho. Quando a multidão tentou agarrá-lo,
52 Ko máá‑i, ni̱ xndóo‑i sa'ma kuítá‑ún. Te ni̱ jinu víchí lɨ́ɨ‑í kua'a̱n‑i.
52 ele deixou para trás o lençol e escapou nu.
53 Te ni̱ ka̱kinchaka‑de Jesús nuu̱ máá sutú ñá'nu‑ga̱. Te ta̱ká sutu̱ ñá'nu jíín cháa ni̱ ka̱yii jíín cháa káchaa tutu̱, ni̱ ka̱ndutútú‑de.
53 Levaram Jesus para a casa do sumo sacerdote, onde estavam reunidos os principais sacerdotes, os líderes do povo e os mestres da lei.
54 Te Pedro, jíká ndikín‑de‑ya̱ ondé ini̱ yuxé'é máá sutú ñá'nu‑ga̱‑ún. Te ni̱ jungo̱o‑de jíín cháa kájatíñu‑ún, ndúvixi̱‑de ñu'u̱n.
54 Pedro seguia Jesus de longe e entrou no pátio do sumo sacerdote. Ali, sentou-se com os guardas para se aquecer junto ao fogo.
55 Te ta̱ká sutu̱ ñá'nu jíín táká cha̱a junta, ni̱ ka̱ndúkú‑de ɨɨn tu̱'un sɨkɨ̱ Jesús, ja̱ ká'ni‑dé‑ya̱ kákuni̱‑de. Ko tú ní káni'i̱n‑dé.
55 Lá dentro, os principais sacerdotes e todo o conselho dos líderes do povo tentavam, sem sucesso, encontrar provas contra Jesus, para que pudessem condená-lo à morte.
56 Chi̱ kua'a̱‑dé, ni̱ ka̱sátú'ún‑de sɨkɨ̱‑yá. Ko tu̱'un ni̱ kaka'a̱n‑de‑ún, tú ní kétá'an.
56 Muitas testemunhas falsas deram depoimentos, mas elas se contradiziam.
57 Yúan‑na te ni̱ ka̱ndukuiñi̱ sava‑de, ni̱ ka̱sátú'ún‑de sɨkɨ̱‑yá:
57 Por fim, alguns homens se levantaram e apresentaram o seguinte testemunho falso:
58 Máá‑ná, ni̱ kajini̱‑ná ká'a̱n‑de: Ruu̱, stúncháa̱‑ri̱ ve'e ii̱ yá'a ja̱ ní ka̱sáva̱'a nda'a. Te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te ndukani‑ri̱ ɨnga̱ ja̱ tú nɨ́nɨ jíín ndá'a, áchí‑de, áchí jíná'an.
58 “Nós o ouvimos dizer: ‘Destruirei este templo feito por mãos humanas e em três dias construirei outro, não feito por mãos humanas’”.
59 Ko ni súan tú ní kétá'an tu̱'un ni̱ kaka'a̱n.
59 Mas nem assim seus depoimentos eram coerentes.
60 Yúan‑na te máá sutú ñá'nu‑ga‑ún, ni̱ ndukuiñi̱‑de kándii̱‑de ma̱'ñú. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de Jesús: Tú ka'a̱n kutɨ‑ro náún. Ndasa káka'a̱n cha̱a yá'a sɨkɨ̱‑ro̱, áchí‑de jíín‑yá.
60 Então o sumo sacerdote se levantou diante dos demais e perguntou a Jesus: “Você não vai responder a essas acusações? O que tem a dizer em sua defesa?”.
61 Te máá‑yá, tú ní ká'a̱n kutɨ‑yá. Te máá sutú ñá'nu‑ga̱‑ún, ni̱ jika̱ tu̱'ún tuku de‑ya̱: Máá‑ró kúu Cristo, Se̱'e máá I'a̱ ii̱ náún, áchí‑de jíín‑yá.
61 Jesus, no entanto, permaneceu calado e não deu resposta alguma. Então o sumo sacerdote perguntou: “Você é o Cristo, o Filho do Deus Bendito?”.
62 Te Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Máá‑rí kúu. Te kuni̱‑ro̱ máá Sé'e cha̱a kunchaa̱‑ya̱ íchi ndává'a Dios nuu̱ íó fuerza‑ya̱. Te ndii‑ya̱ íchi ándɨ́vɨ́ jíín vikó nu̱'ún, áchí‑ya̱.
62 “Eu sou”, disse Jesus. “E vocês verão o Filho do Homem sentado à direita do Deus Poderoso e vindo sobre as nuvens do céu.”
63 Yúan‑na te máá sutú ñá'nu‑ga̱‑ún, ni̱ ndátá‑ni‑de sa'ma‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Na̱ún nɨ́nɨ kúni so̱'o‑yó ká'a̱n ɨnga̱‑de núsáá.
63 Então o sumo sacerdote rasgou as vestes e disse: “Que necessidade temos de outras testemunhas?
64 Ni̱ kajini̱‑ro̱ ná ndɨva̱'a ká'a̱n‑de. Ndasa kájani ini̱‑ro̱. Achí sutu̱ ñá'nu‑ga̱‑ún. Te ta̱ká cha̱a‑ún, ni̱ ka̱naku̱xndíi‑de‑ya̱ ná kúu̱‑ya̱.
64 Todos ouviram a blasfêmia. Qual é o veredicto?”. E todos o julgaram culpado e o condenaram à morte.
65 Te sava‑de, ni̱ katɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ kajasu̱‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ kaja̱'a‑de ji̱kí núu̱‑yá. Te káka'a̱n‑de jíín‑yá: Kani tu̱'un, áchí‑de. Te cha̱a kájatíñu‑ún, ni̱ ka̱stují‑dé‑ya̱ jíín jíkí.
65 Então alguns deles começaram a cuspir em Jesus. Vendaram seus olhos e lhe deram socos. “Profetize para nós!”, zombavam. E os guardas lhe davam tapas enquanto o levavam.
66 Te ichi chíi yuxé'é yúan kándii̱ Pedro. Te ɨɨn ña'an játíñu nuu̱ máá sutú ñá'nu‑ga̱‑ún, ni̱ chaa̱‑ña.
66 Enquanto isso, Pedro estava lá embaixo, no pátio. Uma das criadas que trabalhava para o sumo sacerdote passou por ali
67 Te ni̱ jini̱‑ña núu̱ Pedro kándii̱‑de ndúvixi̱‑de. Te ni̱ ndakoto‑ña núu̱‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ña: Te róó, jíín Jesús ñuu̱ Nazaret jíka‑ró vii, áchí‑ña.
67 e viu Pedro se aquecendo junto ao fogo. Olhou bem para ele e disse: “Você é um dos que estavam com Jesus de Nazaré”.
68 Ko máá‑de, tú ní játu̱'un‑de. Tú jiní‑ná, ni tú júku̱'un ini̱‑ná na̱ún ká'a̱n‑ní, áchí‑de jíín‑ña. Te ni̱ kenda‑de yuxé'é yatá vé'e‑ún. Te ni̱ kana‑ni lí'li.
68 Ele, porém, negou. “Não faço a menor ideia do que você está falando!”, disse, e caminhou em direção à saída. Naquele instante, o galo cantou.
69 Te ña'an játíñu‑ún, ni̱ jini̱‑ña núu̱‑dé ɨnga̱ jínu. Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín cháa ká'i̱in yúan. Cha̱a yá'a suni tá'an‑de, áchí‑ña.
69 Quando a criada o viu ali, começou a dizer aos outros: “Este homem com certeza é um deles!”.
70 Ko máá‑de, tú ní játu̱'un tuku‑de. Te ni̱ kunúu tuku. Te cha̱a ká'i̱in‑ún, ni̱ kaka'a̱n tuku‑de jíín Pedro: Ja̱ndáa̱ ja̱ súni tá'an‑de kúu‑ró, chi cha̱a galileo kúu‑ró. Te tu̱'un ká'a̱n‑ro̱ súan kuní koo, áchí‑de.
70 Mas Pedro negou novamente. Um pouco mais tarde, alguns dos que estavam por lá confrontaram Pedro, dizendo: “Você deve ser um deles, pois é galileu”.
71 Ko máá‑de, ni̱'in ni̱ ka'a̱n ndɨva̱'a‑de: Tú jiní‑ri̱ cha̱a yá'a ja̱ káka'a̱n‑ro̱ tú'un‑de, áchí‑de.
71 Ele, porém, começou a praguejar e jurou: “Não conheço esse homem de quem vocês estão falando!”.
72 Yúan‑na te ni̱ kana‑ni lí'li vuelta uu̱. Te Pedro, ni̱ nuku̱'un ini̱‑de ta̱ká tu̱'un ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de núú: Onde̱ ná té kana‑ga̱ lí'li uu̱ jínu, te ma̱ kuátu̱'un‑ró rúu̱ uni̱ jínu, áchí‑ya̱ sáá. Te ni̱ nakani ini̱‑de sɨkɨ̱ tú'un‑ún. Te ni̱ nde'e̱‑de.
72 E, no mesmo instante, o galo cantou pela segunda vez. Então Pedro se lembrou das palavras de Jesus: “Antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”. E começou a chorar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.