Lucas 24
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Te tɨ́kuáán‑na̱ kɨvɨ̱ ɨ́ɨn semana ni̱ ja̱koyo‑ña yaú kava‑ún, kái̱ndá'á‑ña táká ji̱'o ni̱ kasátu̱'a‑ña. Te suni kája'a̱n sava‑ga̱ ña'an jíín‑ña.
1 No primeiro dia da semana, bem cedo, as mulheres foram ao túmulo, levando as especiarias que haviam preparado,
2 Te ni̱ kajini̱‑ña já ní kuxio yuu̱ ndí'u̱ yu'u yaú kava‑ún kua'a̱n.
2 e viram que a pedra tinha sido afastada da entrada.
3 Te ni̱ kɨ̱vɨ koyo‑ña. Te tú ní kájini̱‑ña yíkɨ kúñu máá Jíto'o̱‑yo̱ Jesús.
3 Quando entraram no túmulo, não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Te nini kákuñáá ini̱‑ña já súan ni̱ kajini̱‑ña, te uu̱ cha̱a káñu̱'un sa'ma kuíjín kándii ncháa̱, ni̱ ka̱jukuiñi̱‑ni‑de xiin‑ñá.
4 Enquanto estavam ali, perplexas, dois homens apareceram, vestidos com mantos resplandecentes.
5 Te ni̱ kayu̱'ú‑ña. Te ni̱ kaja̱xin‑ña núu̱‑ñá nuu̱ ñú'un. Te ni̱ kaka'a̱n cha̱a‑ún jíín‑ña: Naja̱ sá ma̱'ñú ndɨ́yi kánandúkú‑ró I'a̱ chakú.
5 As mulheres ficaram amedrontadas e se curvaram com o rosto em terra. Então os homens perguntaram: “Por que vocês procuram entre os mortos aquele que vive?
6 Túu‑ya̱ yá'a, chi̱ a ni̱ nachaku̱‑ya̱. Á tú ná'án‑ró ndasa ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ró ná ni̱ ka̱ndee‑ga̱‑ya̱ ondé ñuu̱ Galilea núú.
6 Ele não está aqui. Ressuscitou! Lembrem-se do que ele lhes disse na Galileia:
7 Chi ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Jínu ñú'ún já máá Sé'e cha̱a natu̱u‑ya̱ núu̱ ndá'a cháa ká'i̱o kua̱chi, te kuu̱‑ya̱ jiká cruz, te nachaku̱‑ya̱ kɨvɨ́ uní. Achí.
7 ‘É necessário que o Filho do Homem seja traído e entregue nas mãos de pecadores, seja crucificado e ressuscite no terceiro dia’”.
8 Yúan‑na te ni̱ kanu̱ku̱'un ini̱‑ña tú'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ña.
8 Então lembraram-se dessas palavras de Jesus
9 Te ni̱ kenda‑ña yaú kava‑ún káno'o̱n‑ña. Te ni̱ kaka̱stu̱'ún‑ña tú'un yá'a nuu̱ ndɨ́'uxí ɨɨn‑de jíín táká nuu̱ sáva‑ga̱‑de.
9 e, voltando do túmulo, foram contar aos onze discípulos e a todos os outros o que havia acontecido.
10 Te ña'an kákastu̱'ún tú'un yá'a nuu̱ apóstol kákuu María ñuu̱ Magdala, jíín Juana, jíín ɨngá María náa̱ Jacobo, jíín sáva‑ga̱‑ña.
10 Maria Madalena, Joana, Maria, mãe de Tiago, e as outras mulheres que as acompanhavam relataram tudo aos apóstolos.
11 Ko máá apóstol, kájani ini̱‑de ja̱ tú'un tá'a̱n tachi̱ káka'a̱n‑ña. Te tú ní kákandíja‑de.
11 Para eles, porém, a história pareceu absurda, e não acreditaram nelas.
12 Te ni̱ ndukuiñi̱‑ni Pedro. Te ni̱ jinu‑de kua'a̱n‑de onde̱ yau̱ kava‑ún. Te ni̱ jukui̱ta ndee‑de. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ sá'ma kuítá‑ún kánda̱a‑na̱ máá. Te ni̱ kee‑de kua̱no'on‑dé ve'e‑de jáni ini̱‑de na̱ún ní kuu.
12 Mas Pedro se levantou e correu até o túmulo. Abaixando-se, olhou atentamente para dentro e viu os panos de linho vazios; então voltou para casa, admirado com o que havia acontecido.
13 Te suu kɨvɨ̱‑ún, te kája'a̱n uu̱‑de ichi ɨ́ɨn ñuu̱ nání Emaús ja̱ ncháá nátu̱'un uxi̱ kilómetro yósáva jíín ñúu̱ Jerusalén.
13 Naquele mesmo dia, dois dos seguidores de Jesus caminhavam para o povoado de Emaús, a onze quilômetros de Jerusalém.
14 Te kándatu̱'ún máá‑de ta̱ká tiñu yá'a ja̱ ní kuu‑ún.
14 No caminho, falavam a respeito de tudo que havia acontecido.
15 Te nini kándatu̱'ún‑de te kájika̱ tu̱'ún tá'an máá‑de. Te máá Jesús, ni̱ jaa̱‑ya̱ yatá‑dé. Te kájika ta̱í‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
15 Enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e começou a andar com eles.
16 Ko nátu̱'un ndasú nduchi‑dé náva̱'a ma̱ nákuni̱‑de‑ya̱.
16 Os olhos deles, porém, estavam como que impedidos de reconhecê-lo.
17 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Na̱ún tu̱'un kándatu̱'ún‑ró yá'a nini kájika‑ró. Te naja̱ kándukuí'a̱ ini̱‑ro̱, áchí‑ya̱.
17 Jesus lhes perguntou: “Sobre o que vocês tanto debatem enquanto caminham?”. Eles pararam, com o rosto entristecido.
18 Te ɨɨn‑de ja̱ nání‑de Cleofas, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Á sá ní chaa̱‑ní ini̱ ñuu̱ Jerusalén, te máá ɨ́ɨn‑ni níí tú jiní‑ní ta̱ká tiñu ja̱ ní kuu ini̱ ñuu̱‑ún kɨvɨ̱ yá'a náún, áchí‑de.
18 Então um deles, chamado Cleopas, respondeu: “Você deve ser a única pessoa em Jerusalém que não sabe das coisas que aconteceram lá nos últimos dias”.
19 Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de: Te na̱ún ní i̱o, áchí‑ya̱. Te máá‑de ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Aa̱, ja̱ ní ta'a̱n Jesús ñuu̱ Nazaret, cha̱a ni̱ jani tu̱'un Dios te ni̱ sá'a‑de tiñu ñá'nu. Te jíín fuerza ni̱ jani‑de tu̱'un jíto nuu̱ Dios jíín núu̱ táká ña̱yɨvɨ.
19 “Que coisas?”, perguntou Jesus. “As coisas que aconteceram com Jesus de Nazaré”, responderam eles. “Ele era um profeta de palavras e ações poderosas aos olhos de Deus e de todo o povo.
20 Te sutu̱ ñá'nu jíín cháa kákuñá'nu nuu̱‑yo̱, ni̱ ka̱nastúu yu̱án‑de. Te ni̱ ka̱naku̱xndíi sɨkɨ̱‑dé ja̱ ná kúu̱‑de. Te ni̱ ka̱ja'ni‑ún‑de jika̱ cruz.
20 Mas os principais sacerdotes e outros líderes religiosos o entregaram para que fosse condenado à morte e o crucificaram.
21 Ko máá‑ná jíná'an‑ná, ni̱ ka̱ñukuu iní‑ná ja̱ máá‑de kúu cha̱a ja̱ náma ñuu̱ Israel núú. Te ni̱ ndɨ'ɨ ta̱ká tiñu yá'a, te vina ni̱ kuu uni̱ kɨvɨ̱ já ní kuu ta̱ká tiñu‑ún.
21 Tínhamos esperança de que ele fosse aquele que resgataria Israel. Isso tudo aconteceu há três dias.
22 Ko sava ñasɨ́'ɨ́ íó jíín‑ná jíná'an‑ná, suni ni̱ ka̱síyú'ú‑ña‑ná, chi ja̱ñá'a̱n xaa̱n ní ja̱ngoyo‑ña yaú kava‑ún.
22 “Algumas mulheres de nosso grupo foram até seu túmulo hoje bem cedo e voltaram contando uma história surpreendente.
23 Te tú ní kánani'i̱n‑ñá yikɨ kúñu‑de. Te ni̱ cha̱koyo‑ña te áchí‑ña já ní kajini̱‑ña já ní kenda koyo ndajá'a̱ ándɨ́vɨ́ núu̱‑ñá. Te ni̱ kaka'a̱n ndajá'a̱‑ún jíín‑ña já chakú‑de.
23 Disseram que o corpo havia sumido e que viram anjos que lhes disseram que Jesus está vivo.
24 Te ni̱ kaja'a̱n sava tá'an‑ná onde̱ yau̱ kava‑ún. Te ni̱ kajini̱‑de nátu̱'un ni̱ kaka'a̱n ña'an‑ún. Ko tú ní kájini̱ kutɨ‑dé nuu̱ máá cháa‑ún. Achí‑de.
24 Alguns homens de nosso grupo correram até lá para ver e, de fato, tudo estava como as mulheres disseram, mas não o viram.”
25 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Cha̱a xíní ñáá kákuu‑ró. Xaa̱n úun ini̱ añú‑ro̱ já kándíja‑ró táká tu̱'un ni̱ kaka'a̱n cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios.
25 Então Jesus lhes disse: “Como vocês são tolos! Como custam a entender o que os profetas registraram nas Escrituras!
26 Á tú kánúú já ndó'o Cristo tu̱ndó'o yá'a te vásá ndɨ́vɨ‑ya̱ núu̱ ndúñá'nu‑ya̱ náún. Achí‑ya̱.
26 Não percebem que era necessário que o Cristo sofresse essas coisas antes de entrar em sua glória?”.
27 Te ni̱ kejá'á‑yá onde̱ tu̱'un Moisés jíín tú'un cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios, te ni̱ jani kájí‑yá ta̱ká tu̱'un tutu̱ ii̱ núu̱‑dé ja̱ ká'a̱n tu̱'un máá‑yá.
27 Então Jesus os conduziu por todos os escritos de Moisés e dos profetas, explicando o que as Escrituras diziam a respeito dele.
28 Te ni̱ ka̱kuyani‑de rancho nuu̱ kája'a̱n‑de‑ún. Te máá‑yá ni̱ sá'a‑ya̱ nátu̱'un ki'i̱n jíká‑ga̱‑ya̱.
28 Aproximando-se de Emaús, o destino deles, Jesus fez como quem seguiria viagem,
29 Ko máá‑de ni̱ ka̱stétuu‑de‑ya̱, ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Kendo̱o‑ní jíín‑ná, chi̱ a kua̱'ini te kua̱kuxkɨ́'vɨ̱, áchí‑de. Yúan‑na te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ já kéndo̱o‑ya̱ jíín‑de.
29 mas eles insistiram: “Fique conosco esta noite, pois já é tarde”. E Jesus foi para casa com eles.
30 Te nuu̱ ní ka̱jungo̱o‑de ja̱ kée‑dé staa̱, te ni̱ ki'in‑ya̱ stáa̱‑ún, te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá. Te ni̱ ja'ncha̱ sava‑ya̱. Te ni̱ ja̱'a‑ya̱ núu̱‑dé jíná'an‑de.
30 Quando estavam à mesa, ele tomou o pão e o abençoou. Depois, partiu-o e lhes deu.
31 Yúan‑na te nátu̱'un ni̱ ka̱nanuña nduchi‑dé. Te ni̱ ka̱nakuni̱‑de‑ya̱. Ko ii̱‑ní ni̱ kuxio‑ni‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱.
31 Então os olhos deles foram abertos e o reconheceram. Nesse momento, ele desapareceu.
32 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n máá‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱ ní tá'u'u̱ ini̱ añú‑yo̱ ja̱ níni jáni‑ya̱ tú'un nuu̱‑yo̱ íchi‑ún nuu̱ ní juña‑ya̱ tutú ii̱ núu̱‑yo̱.
32 Disseram um ao outro: “Não ardia o nosso coração quando ele falava conosco no caminho e nos explicava as Escrituras?”.
33 Te suni hora‑ún ni̱ ka̱ndukuiñi̱‑de. Te kua̱no'on‑dé ichi ñúu̱ Jerusalén. Te yúan ni̱ ka̱naketá'an‑de jíín uxí ɨɨn‑ga̱ cha̱a‑ún ká'i̱in tútú‑de jíín sáva‑ga̱ tá'an‑de.
33 E, na mesma hora, levantaram-se e voltaram para Jerusalém. Ali, encontraram os onze discípulos e os outros que estavam reunidos com eles,
34 Te ni̱ kaka'a̱n‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱kútɨ a ni̱ nachaku̱ máá Jíto'o̱‑yo̱. Te a ni̱ ndenda ndiji̱n‑ya̱ núu̱ Simón. Achí‑de.
34 que lhes disseram: “É verdade que o Senhor ressuscitou! Ele apareceu a Pedro!”.
35 Yúan‑na te ndendúú cha̱a‑ún, ni̱ kaka̱stu̱'ún‑de ndasa ni̱ ka̱ketá'an‑de jíín‑yá ichi‑ún. Te ndasa ni̱ ka̱nakuni̱‑de nuu̱‑yá nuu̱ ní ja'ncha̱ sava‑ya̱ stáa̱.
35 Então os dois contaram como Jesus tinha aparecido enquanto andavam pelo caminho, e como o haviam reconhecido quando ele partiu o pão.
36 Te nini kándatu̱'ún‑de tu̱'un yá'a, te ni̱ jukuiñi̱‑ni máá‑yá sava ma̱'ñú‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ma̱ kúkuí'a̱ ini̱‑ro̱ jíná'an‑ró, áchí‑ya̱.
36 Enquanto contavam isso, o próprio Jesus apareceu entre eles e lhes disse: “Paz seja com vocês!”.
37 Ko máá‑de, ni̱ kayu̱'ú‑de. Te ni̱ ka̱ndakoto i̱o‑de. Te kájani ini̱‑de ja̱ ɨ́ɨn añú kúu‑ya̱.
37 Eles se assustaram e ficaram amedrontados, pensando que viam um fantasma.
38 Ko máá‑yá ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Naja̱ káyu̱'ú‑ro̱. Naja̱ súan kájani ini̱‑ro̱.
38 “Por que estão perturbados?”, perguntou ele. “Por que seu coração está cheio de dúvida?
39 Nde̱'é ndá'a‑rí jíín já'a̱‑rí, te kuni̱‑ro̱ já máá‑rí kúu. Tɨɨn ruu̱ te kuni̱‑ro̱, chi̱ ɨɨn añú tú ñáva̱'a ku̱ñu ni yikɨ nátu̱'un kánde̱'é‑ró já ñáva̱'a máá‑rí. Achí‑ya̱.
39 Vejam minhas mãos e meus pés. Sou eu mesmo! Toquem-me e vejam que não sou um fantasma, pois fantasmas não têm carne nem ossos e, como veem, eu tenho.”
40 Te ni̱ kuu ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yá'a. Te ni̱ stá'a̱n‑ya̱ ndá'a‑yá ja'a̱‑yá nuu̱‑dé jíná'an‑de.
40 Enquanto falava, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Te va̱sa kákusɨɨ̱ xáa̱n iní‑de, ko tú ní kákandíja va̱'a‑de. Te yu̱án ní ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ió ja̱ kée‑rí yá'a xí túu, áchí‑ya̱.
41 Eles continuaram sem acreditar, cheios de alegria e espanto. Então Jesus perguntou: “Vocês têm aqui alguma coisa para comer?”.
42 Yúan‑na te ni̱ kaja̱'a‑de ɨɨn ti̱yáká táú núu̱‑yá, jíín ɨ́ɨn yoko̱ ja̱ ñú'un ndu̱xi.
42 Eles lhe deram um pedaço de peixe assado,
43 Te ni̱ ki'in‑ya̱ ní yee‑yá nuu̱‑dé jíná'an‑de.
43 e ele comeu diante de todos.
44 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ya̱'á kúu ta̱ká tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró ná ni̱ kanchaa̱‑ri̱ jíín‑ró sáá, ja̱ kánúú skíkuu ta̱ká tu̱'un‑ri̱ ja̱ yóso núu̱ tutú ley Moisés, jíín núu̱ tutú cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios jíín núu̱ tutú Salmo. Achí‑ya̱.
44 Em seguida, disse: “Enquanto ainda estava com vocês, eu lhes falei que devia se cumprir tudo que a lei de Moisés, os profetas e os salmos diziam a meu respeito”.
45 Te ni̱ juña‑ya̱ já jiní tuní‑de jíná'an‑de, náva̱'a kuu juku̱'un ini̱‑de tu̱'un ká'a̱n tutu̱ ii̱.
45 Então ele lhes abriu a mente para que entendessem as Escrituras,
46 Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Súan yóso núu̱ tutú ja̱ ndó'o Cristo, te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te nachaku̱‑ya̱ má'ñú ndɨ́yi.
46 e disse: “Sim, está escrito que o Cristo haveria de sofrer, morrer e ressuscitar no terceiro dia,
47 Te jíín sɨ́'vɨ́‑yá ná kuichá tu̱'un nuu̱ táká ña̱yɨvɨ já ná nákani ini̱‑i, náva̱'a koo tu̱ká'nu ini̱‑ya̱ núu̱ táká kua̱chi‑i. Te kejá'á tú'un yá'a onde̱ ñuu̱ Jerusalén ki'i̱n.
47 e que a mensagem de arrependimento para o perdão dos pecados seria proclamada com a autoridade de seu nome a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Máá‑ró kákuu cha̱a kani ndaa̱ tu̱'un yá'a.
48 Vocês são testemunhas dessas coisas.
49 Te vina tájí‑rí ja̱ ní keyu'u Táa̱‑ri̱. Te kii sɨkɨ̱‑ro̱ jíná'an‑ró. Ko kendo̱o‑ró iní ñuu̱ Jerusalén onde̱ ná kú'un‑ró fuerza ja̱ kíi onde̱ andɨ́vɨ́, áchí‑ya̱.
49 “Agora, envio a vocês a promessa de meu Pai. Mas fiquem na cidade até que sejam revestidos do poder do céu”.
50 Yúan‑na te ni̱ kiñi'in‑ya̱‑dé kua'a̱n‑ya̱ jíín‑de onde̱ ñuu̱ Betania. Te yúan ni̱ kañaa‑ya̱ ndá'a‑yá. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá ja'a̱‑dé jíná'an‑de.
50 Depois Jesus os levou a Betânia e, levantando as mãos para o céu, os abençoou.
51 Te nini jikán ta'u̱‑yá ja'a̱‑dé, te ni̱ kuxio‑ni‑ya̱ núu̱‑dé, ni̱ ndaa‑ni‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ ondé andɨ́vɨ́.
51 Enquanto ainda os abençoava, deixou-os e foi elevado ao céu.
52 Te máá‑de, ni̱ ka̱chiñú'ún‑de‑ya̱. Yúan‑na te ni̱ ka̱naxíó káva‑de káno'o̱n‑de ñuu̱ Jerusalén kákusɨɨ̱ xáa̱n iní‑de.
52 Então eles o adoraram e voltaram para Jerusalém cheios de grande alegria.
53 Te nene̱ ni̱ ka'i̱in‑de ini̱ ve̱'e ii̱ kájika̱n ta'u̱‑dé te kánakana jaa‑de Dios. Amén.
53 E estavam sempre no templo, louvando a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.