Lucas 24

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Te tɨ́kuáán‑na̱ kɨvɨ̱ ɨ́ɨn semana ni̱ ja̱koyo‑ña yaú kava‑ún, kái̱ndá'á‑ña táká ji̱'o ni̱ kasátu̱'a‑ña. Te suni kája'a̱n sava‑ga̱ ña'an jíín‑ña.
1 Mas, no primeiro dia da semana, alta madrugada, foram elas ao túmulo, levando os aromas que haviam preparado.
2 Te ni̱ kajini̱‑ña já ní kuxio yuu̱ ndí'u̱ yu'u yaú kava‑ún kua'a̱n.
2 E encontraram a pedra removida do sepulcro;
3 Te ni̱ kɨ̱vɨ koyo‑ña. Te tú ní kájini̱‑ña yíkɨ kúñu máá Jíto'o̱‑yo̱ Jesús.
3 mas, ao entrarem, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Te nini kákuñáá ini̱‑ña já súan ni̱ kajini̱‑ña, te uu̱ cha̱a káñu̱'un sa'ma kuíjín kándii ncháa̱, ni̱ ka̱jukuiñi̱‑ni‑de xiin‑ñá.
4 Aconteceu que, perplexas a esse respeito, apareceram-lhes dois varões com vestes resplandecentes.
5 Te ni̱ kayu̱'ú‑ña. Te ni̱ kaja̱xin‑ña núu̱‑ñá nuu̱ ñú'un. Te ni̱ kaka'a̱n cha̱a‑ún jíín‑ña: Naja̱ sá ma̱'ñú ndɨ́yi kánandúkú‑ró I'a̱ chakú.
5 Estando elas possuídas de temor, baixando os olhos para o chão, eles lhes falaram: Por que buscais entre os mortos ao que vive?
6 Túu‑ya̱ yá'a, chi̱ a ni̱ nachaku̱‑ya̱. Á tú ná'án‑ró ndasa ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ró ná ni̱ ka̱ndee‑ga̱‑ya̱ ondé ñuu̱ Galilea núú.
6 Ele não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como vos preveniu, estando ainda na Galileia,
7 Chi ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Jínu ñú'ún já máá Sé'e cha̱a natu̱u‑ya̱ núu̱ ndá'a cháa ká'i̱o kua̱chi, te kuu̱‑ya̱ jiká cruz, te nachaku̱‑ya̱ kɨvɨ́ uní. Achí.
7 quando disse: Importa que o Filho do Homem seja entregue nas mãos de pecadores, e seja crucificado, e ressuscite no terceiro dia.
8 Yúan‑na te ni̱ kanu̱ku̱'un ini̱‑ña tú'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ña.
8 Então, se lembraram das suas palavras.
9 Te ni̱ kenda‑ña yaú kava‑ún káno'o̱n‑ña. Te ni̱ kaka̱stu̱'ún‑ña tú'un yá'a nuu̱ ndɨ́'uxí ɨɨn‑de jíín táká nuu̱ sáva‑ga̱‑de.
9 E, voltando do túmulo, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os mais que com eles estavam.
10 Te ña'an kákastu̱'ún tú'un yá'a nuu̱ apóstol kákuu María ñuu̱ Magdala, jíín Juana, jíín ɨngá María náa̱ Jacobo, jíín sáva‑ga̱‑ña.
10 Eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; também as demais que estavam com elas confirmaram estas coisas aos apóstolos.
11 Ko máá apóstol, kájani ini̱‑de ja̱ tú'un tá'a̱n tachi̱ káka'a̱n‑ña. Te tú ní kákandíja‑de.
11 Tais palavras lhes pareciam um como delírio, e não acreditaram nelas.
12 Te ni̱ ndukuiñi̱‑ni Pedro. Te ni̱ jinu‑de kua'a̱n‑de onde̱ yau̱ kava‑ún. Te ni̱ jukui̱ta ndee‑de. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ sá'ma kuítá‑ún kánda̱a‑na̱ máá. Te ni̱ kee‑de kua̱no'on‑dé ve'e‑de jáni ini̱‑de na̱ún ní kuu.
12 Pedro, porém, levantando-se, correu ao sepulcro. E, abaixando-se, nada mais viu, senão os lençóis de linho; e retirou-se para casa, maravilhado do que havia acontecido.
13 Te suu kɨvɨ̱‑ún, te kája'a̱n uu̱‑de ichi ɨ́ɨn ñuu̱ nání Emaús ja̱ ncháá nátu̱'un uxi̱ kilómetro yósáva jíín ñúu̱ Jerusalén.
13 Naquele mesmo dia, dois deles estavam de caminho para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 Te kándatu̱'ún máá‑de ta̱ká tiñu yá'a ja̱ ní kuu‑ún.
14 E iam conversando a respeito de todas as coisas sucedidas.
15 Te nini kándatu̱'ún‑de te kájika̱ tu̱'ún tá'an máá‑de. Te máá Jesús, ni̱ jaa̱‑ya̱ yatá‑dé. Te kájika ta̱í‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
15 Aconteceu que, enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e ia com eles.
16 Ko nátu̱'un ndasú nduchi‑dé náva̱'a ma̱ nákuni̱‑de‑ya̱.
16 Os seus olhos, porém, estavam como que impedidos de o reconhecer.
17 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Na̱ún tu̱'un kándatu̱'ún‑ró yá'a nini kájika‑ró. Te naja̱ kándukuí'a̱ ini̱‑ro̱, áchí‑ya̱.
17 Então, lhes perguntou Jesus: Que é isso que vos preocupa e de que ides tratando à medida que caminhais? E eles pararam entristecidos.
18 Te ɨɨn‑de ja̱ nání‑de Cleofas, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Á sá ní chaa̱‑ní ini̱ ñuu̱ Jerusalén, te máá ɨ́ɨn‑ni níí tú jiní‑ní ta̱ká tiñu ja̱ ní kuu ini̱ ñuu̱‑ún kɨvɨ̱ yá'a náún, áchí‑de.
18 Um, porém, chamado Cleopas, respondeu, dizendo: És o único, porventura, que, tendo estado em Jerusalém, ignoras as ocorrências destes últimos dias?
19 Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de: Te na̱ún ní i̱o, áchí‑ya̱. Te máá‑de ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Aa̱, ja̱ ní ta'a̱n Jesús ñuu̱ Nazaret, cha̱a ni̱ jani tu̱'un Dios te ni̱ sá'a‑de tiñu ñá'nu. Te jíín fuerza ni̱ jani‑de tu̱'un jíto nuu̱ Dios jíín núu̱ táká ña̱yɨvɨ.
19 Ele lhes perguntou: Quais? E explicaram: O que aconteceu a Jesus, o Nazareno, que era varão profeta, poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo,
20 Te sutu̱ ñá'nu jíín cháa kákuñá'nu nuu̱‑yo̱, ni̱ ka̱nastúu yu̱án‑de. Te ni̱ ka̱naku̱xndíi sɨkɨ̱‑dé ja̱ ná kúu̱‑de. Te ni̱ ka̱ja'ni‑ún‑de jika̱ cruz.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Ko máá‑ná jíná'an‑ná, ni̱ ka̱ñukuu iní‑ná ja̱ máá‑de kúu cha̱a ja̱ náma ñuu̱ Israel núú. Te ni̱ ndɨ'ɨ ta̱ká tiñu yá'a, te vina ni̱ kuu uni̱ kɨvɨ̱ já ní kuu ta̱ká tiñu‑ún.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de redimir a Israel; mas, depois de tudo isto, é já este o terceiro dia desde que tais coisas sucederam.
22 Ko sava ñasɨ́'ɨ́ íó jíín‑ná jíná'an‑ná, suni ni̱ ka̱síyú'ú‑ña‑ná, chi ja̱ñá'a̱n xaa̱n ní ja̱ngoyo‑ña yaú kava‑ún.
22 É verdade também que algumas mulheres, das que conosco estavam, nos surpreenderam, tendo ido de madrugada ao túmulo;
23 Te tú ní kánani'i̱n‑ñá yikɨ kúñu‑de. Te ni̱ cha̱koyo‑ña te áchí‑ña já ní kajini̱‑ña já ní kenda koyo ndajá'a̱ ándɨ́vɨ́ núu̱‑ñá. Te ni̱ kaka'a̱n ndajá'a̱‑ún jíín‑ña já chakú‑de.
23 e, não achando o corpo de Jesus, voltaram dizendo terem tido uma visão de anjos, os quais afirmam que ele vive.
24 Te ni̱ kaja'a̱n sava tá'an‑ná onde̱ yau̱ kava‑ún. Te ni̱ kajini̱‑de nátu̱'un ni̱ kaka'a̱n ña'an‑ún. Ko tú ní kájini̱ kutɨ‑dé nuu̱ máá cháa‑ún. Achí‑de.
24 De fato, alguns dos nossos foram ao sepulcro e verificaram a exatidão do que disseram as mulheres; mas não o viram.
25 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Cha̱a xíní ñáá kákuu‑ró. Xaa̱n úun ini̱ añú‑ro̱ já kándíja‑ró táká tu̱'un ni̱ kaka'a̱n cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios.
25 Então, lhes disse Jesus: Ó néscios e tardos de coração para crer tudo o que os profetas disseram!
26 Á tú kánúú já ndó'o Cristo tu̱ndó'o yá'a te vásá ndɨ́vɨ‑ya̱ núu̱ ndúñá'nu‑ya̱ náún. Achí‑ya̱.
26 Porventura, não convinha que o Cristo padecesse e entrasse na sua glória?
27 Te ni̱ kejá'á‑yá onde̱ tu̱'un Moisés jíín tú'un cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios, te ni̱ jani kájí‑yá ta̱ká tu̱'un tutu̱ ii̱ núu̱‑dé ja̱ ká'a̱n tu̱'un máá‑yá.
27 E, começando por Moisés, discorrendo por todos os Profetas, expunha-lhes o que a seu respeito constava em todas as Escrituras.
28 Te ni̱ ka̱kuyani‑de rancho nuu̱ kája'a̱n‑de‑ún. Te máá‑yá ni̱ sá'a‑ya̱ nátu̱'un ki'i̱n jíká‑ga̱‑ya̱.
28 Quando se aproximavam da aldeia para onde iam, fez ele menção de passar adiante.
29 Ko máá‑de ni̱ ka̱stétuu‑de‑ya̱, ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Kendo̱o‑ní jíín‑ná, chi̱ a kua̱'ini te kua̱kuxkɨ́'vɨ̱, áchí‑de. Yúan‑na te ni̱ kɨ̱vɨ‑ya̱ já kéndo̱o‑ya̱ jíín‑de.
29 Mas eles o constrangeram, dizendo: Fica conosco, porque é tarde, e o dia já declina. E entrou para ficar com eles.
30 Te nuu̱ ní ka̱jungo̱o‑de ja̱ kée‑dé staa̱, te ni̱ ki'in‑ya̱ stáa̱‑ún, te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá. Te ni̱ ja'ncha̱ sava‑ya̱. Te ni̱ ja̱'a‑ya̱ núu̱‑dé jíná'an‑de.
30 E aconteceu que, quando estavam à mesa, tomando ele o pão, abençoou-o e, tendo-o partido, lhes deu;
31 Yúan‑na te nátu̱'un ni̱ ka̱nanuña nduchi‑dé. Te ni̱ ka̱nakuni̱‑de‑ya̱. Ko ii̱‑ní ni̱ kuxio‑ni‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱.
31 então, se lhes abriram os olhos, e o reconheceram; mas ele desapareceu da presença deles.
32 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n máá‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱ ní tá'u'u̱ ini̱ añú‑yo̱ ja̱ níni jáni‑ya̱ tú'un nuu̱‑yo̱ íchi‑ún nuu̱ ní juña‑ya̱ tutú ii̱ núu̱‑yo̱.
32 E disseram um ao outro: Porventura, não nos ardia o coração, quando ele, pelo caminho, nos falava, quando nos expunha as Escrituras?
33 Te suni hora‑ún ni̱ ka̱ndukuiñi̱‑de. Te kua̱no'on‑dé ichi ñúu̱ Jerusalén. Te yúan ni̱ ka̱naketá'an‑de jíín uxí ɨɨn‑ga̱ cha̱a‑ún ká'i̱in tútú‑de jíín sáva‑ga̱ tá'an‑de.
33 E, na mesma hora, levantando-se, voltaram para Jerusalém, onde acharam reunidos os onze e outros com eles,
34 Te ni̱ kaka'a̱n‑de: Ja̱ndáa̱ ja̱kútɨ a ni̱ nachaku̱ máá Jíto'o̱‑yo̱. Te a ni̱ ndenda ndiji̱n‑ya̱ núu̱ Simón. Achí‑de.
34 os quais diziam: O Senhor ressuscitou e já apareceu a Simão!
35 Yúan‑na te ndendúú cha̱a‑ún, ni̱ kaka̱stu̱'ún‑de ndasa ni̱ ka̱ketá'an‑de jíín‑yá ichi‑ún. Te ndasa ni̱ ka̱nakuni̱‑de nuu̱‑yá nuu̱ ní ja'ncha̱ sava‑ya̱ stáa̱.
35 Então, os dois contaram o que lhes acontecera no caminho e como fora por eles reconhecido no partir do pão.
36 Te nini kándatu̱'ún‑de tu̱'un yá'a, te ni̱ jukuiñi̱‑ni máá‑yá sava ma̱'ñú‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ma̱ kúkuí'a̱ ini̱‑ro̱ jíná'an‑ró, áchí‑ya̱.
36 Falavam ainda estas coisas quando Jesus apareceu no meio deles e lhes disse: Paz seja convosco!
37 Ko máá‑de, ni̱ kayu̱'ú‑de. Te ni̱ ka̱ndakoto i̱o‑de. Te kájani ini̱‑de ja̱ ɨ́ɨn añú kúu‑ya̱.
37 Eles, porém, surpresos e atemorizados, acreditavam estarem vendo um espírito.
38 Ko máá‑yá ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Naja̱ káyu̱'ú‑ro̱. Naja̱ súan kájani ini̱‑ro̱.
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados? E por que sobem dúvidas ao vosso coração?
39 Nde̱'é ndá'a‑rí jíín já'a̱‑rí, te kuni̱‑ro̱ já máá‑rí kúu. Tɨɨn ruu̱ te kuni̱‑ro̱, chi̱ ɨɨn añú tú ñáva̱'a ku̱ñu ni yikɨ nátu̱'un kánde̱'é‑ró já ñáva̱'a máá‑rí. Achí‑ya̱.
39 Vede as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e verificai, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que eu tenho.
40 Te ni̱ kuu ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yá'a. Te ni̱ stá'a̱n‑ya̱ ndá'a‑yá ja'a̱‑yá nuu̱‑dé jíná'an‑de.
40 Dizendo isto, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Te va̱sa kákusɨɨ̱ xáa̱n iní‑de, ko tú ní kákandíja va̱'a‑de. Te yu̱án ní ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ió ja̱ kée‑rí yá'a xí túu, áchí‑ya̱.
41 E, por não acreditarem eles ainda, por causa da alegria, e estando admirados, Jesus lhes disse: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Yúan‑na te ni̱ kaja̱'a‑de ɨɨn ti̱yáká táú núu̱‑yá, jíín ɨ́ɨn yoko̱ ja̱ ñú'un ndu̱xi.
42 Então, lhe apresentaram um pedaço de peixe assado [e um favo de mel].
43 Te ni̱ ki'in‑ya̱ ní yee‑yá nuu̱‑dé jíná'an‑de.
43 E ele comeu na presença deles.
44 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ya̱'á kúu ta̱ká tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró ná ni̱ kanchaa̱‑ri̱ jíín‑ró sáá, ja̱ kánúú skíkuu ta̱ká tu̱'un‑ri̱ ja̱ yóso núu̱ tutú ley Moisés, jíín núu̱ tutú cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios jíín núu̱ tutú Salmo. Achí‑ya̱.
44 A seguir, Jesus lhes disse: São estas as palavras que eu vos falei, estando ainda convosco: importava se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Te ni̱ juña‑ya̱ já jiní tuní‑de jíná'an‑de, náva̱'a kuu juku̱'un ini̱‑de tu̱'un ká'a̱n tutu̱ ii̱.
45 Então, lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Súan yóso núu̱ tutú ja̱ ndó'o Cristo, te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te nachaku̱‑ya̱ má'ñú ndɨ́yi.
46 e lhes disse: Assim está escrito que o Cristo havia de padecer e ressuscitar dentre os mortos no terceiro dia
47 Te jíín sɨ́'vɨ́‑yá ná kuichá tu̱'un nuu̱ táká ña̱yɨvɨ já ná nákani ini̱‑i, náva̱'a koo tu̱ká'nu ini̱‑ya̱ núu̱ táká kua̱chi‑i. Te kejá'á tú'un yá'a onde̱ ñuu̱ Jerusalén ki'i̱n.
47 e que em seu nome se pregasse arrependimento para remissão de pecados a todas as nações, começando de Jerusalém.
48 Máá‑ró kákuu cha̱a kani ndaa̱ tu̱'un yá'a.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Te vina tájí‑rí ja̱ ní keyu'u Táa̱‑ri̱. Te kii sɨkɨ̱‑ro̱ jíná'an‑ró. Ko kendo̱o‑ró iní ñuu̱ Jerusalén onde̱ ná kú'un‑ró fuerza ja̱ kíi onde̱ andɨ́vɨ́, áchí‑ya̱.
49 Eis que envio sobre vós a promessa de meu Pai; permanecei, pois, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Yúan‑na te ni̱ kiñi'in‑ya̱‑dé kua'a̱n‑ya̱ jíín‑de onde̱ ñuu̱ Betania. Te yúan ni̱ kañaa‑ya̱ ndá'a‑yá. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑yá ja'a̱‑dé jíná'an‑de.
50 Então, os levou para Betânia e, erguendo as mãos, os abençoou.
51 Te nini jikán ta'u̱‑yá ja'a̱‑dé, te ni̱ kuxio‑ni‑ya̱ núu̱‑dé, ni̱ ndaa‑ni‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ ondé andɨ́vɨ́.
51 Aconteceu que, enquanto os abençoava, ia-se retirando deles, sendo elevado para o céu.
52 Te máá‑de, ni̱ ka̱chiñú'ún‑de‑ya̱. Yúan‑na te ni̱ ka̱naxíó káva‑de káno'o̱n‑de ñuu̱ Jerusalén kákusɨɨ̱ xáa̱n iní‑de.
52 Então, eles, adorando-o, voltaram para Jerusalém, tomados de grande júbilo;
53 Te nene̱ ni̱ ka'i̱in‑de ini̱ ve̱'e ii̱ kájika̱n ta'u̱‑dé te kánakana jaa‑de Dios. Amén.
53 e estavam sempre no templo, louvando a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.