Lucas 20
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARA
1 Te ɨɨn kɨvɨ̱ jián stá'a̱n‑ya̱ tú'un nuu̱ ñáyɨvɨ iní ve̱'e ii̱, te jáni‑ya̱ tú'un va̱'a. Te sutu̱ ñá'nu jíín cháa káchaa tutu̱ jíín cháa ni̱ ka̱yii, ni̱ ja̱koyo‑de nuu̱‑yá.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Te ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Kastu̱'ún, na̱ jíín tú'un sá'a‑ró tíñu yá'a. Te ndéja̱ ní ka'a̱n jíín‑ró sá'a‑ró súan, áchí‑de.
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Suni ná kaká tu̱'ún‑rí róó ɨɨn tu̱'un: Kastu̱'ún,
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 ja̱ ní skuánducha Juan sáá, á onde̱ andɨ́vɨ́ ní kii tu̱'un, xí cháa ni̱ tá'ú tíñu, áchí‑ya̱.
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Yúan‑na te ni̱ kanda̱tu̱'ún máá‑de: Nú ka'a̱n‑yo̱ já ondé andɨ́vɨ́, te kachi̱‑de kuni‑yó: Naja̱ tú ní kákandíja‑ró núu̱‑dé núsáá.
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Te nú ka'a̱n‑yo̱ já cháa ni̱ tá'ú tíñu, te ndivii ñáyɨvɨ kuá'a‑i yuu̱ xiní‑yo̱. Chi̱ kájani ndija ini̱‑i ja̱ cháa ni̱ jani tu̱'un Dios ni̱ kuu Juan, áchí‑de jíín tá'an‑de.
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Te ni̱ kaka'a̱n‑de ja̱ tú kájini̱‑de ndénu̱ ní kii tu̱'un‑ún.
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Suni ruu̱ tú kachi̱‑ri̱ nuu̱‑ro̱ na̱ jíín tú'un sá'a‑ri̱ tiñu yá'a, áchí‑ya̱.
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Te ni̱ kejá'á‑yá ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá yá'a jíín ñáyɨvɨ‑ún: Ɨɨn cha̱a ni̱ nachu'un‑de ɨɨn itu̱ uva. Te ni̱ xndóo‑de nuu̱ cháa kásátiñu jíín. Te ni̱ kee‑de kua'a̱n jíká‑de ja̱ ná'án xáa̱n.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Te ɨɨn kɨvɨ̱ ni̱ tájí‑de ɨɨn mozo‑de kua'a̱n nuu̱ cháa kásátiñu jíín uva ja̱ ná nákua̱'a‑de nde'e̱ uva nuu̱ mozo‑ún núú. Ko cha̱a kásátiñu‑ún, ni̱ kastují‑dé mozo. Te ni̱ ka̱kiñi'in‑de‑i kua̱no'on sáni‑ni‑i.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Te jito'o̱‑ún, ni̱ na̱tájí tuku‑de ɨnga̱ mozo‑de. Ko máá cháa kásátiñu‑ún, suni ni̱ ka̱stují‑dé mozo‑ún, te ni̱ ka̱sákátá‑de jíín‑i te ni̱ ka̱kiñi'in‑de‑i kua̱no'on sáni‑ni‑i.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Te jito'o̱ uva‑ún ni̱ na̱tájí tuku‑de mozo uni̱‑de kua'a̱n. Ko máá cháa kásátiñu‑ún, suni ni̱ ka̱stují‑dé mozo‑ún. Te ni̱ ka̱skúnu‑de‑i.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n máá jíto'o̱ itu̱ uva: Ndasa sá'a‑ri̱. Ná tájí‑rí se̱'e‑ri̱ ja̱ kúndá'ú ini̱‑ri̱‑i. Sanaa te koo ja̱ jíñú'ún‑de nuu̱ sé'e‑ri̱. Achí‑de.
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ko máá cháa kásátiñu‑ún, ni̱ kajini̱‑de nuu̱‑í. Te ni̱ kanda̱tu̱'ún máá‑de: Su̱chí yá'a xíin tá'u̱. Ná chó'o̱, ná ká'ni‑yo‑í náva̱'a ná ndóo ta'u̱‑í kuu‑yó, áchí‑de.
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Te ni̱ ka̱kiñi'in‑de‑i ichi yatá itú uva. Te ni̱ ka̱ja'ni‑dé‑i. Te ndasa sá'a máá jíto'o̱ itu̱ uva jíín‑de núsáá.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Chaa̱‑de, te xnáa‑dé cha̱a kásátiñu‑ún. Te kua̱'a‑de itu̱ uva nuu̱ ɨngá cha̱a. Achí‑ya̱. Te ña̱yɨvɨ‑ún ja̱ ní ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un yá'a, te ni̱ kaka'a̱n‑i: Ma̱ kúu kutɨ súan, Táta̱. Achí‑i.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Ko máá‑yá ni̱ nde̱'é‑yá nuu̱‑í te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Núsáá te na̱ún kuní ka'a̱n tu̱'un yóso yá'a: Yuu̱ ní ka̱ské'ichi̱ cha̱a káchutá'an, ya̱'á kúu máá yúu̱ ndíso fuerza jiki̱. Achí.
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Ta̱ká‑i ja̱ nduá sɨkɨ̱ yúu̱‑ún, te ta'nu̱. Ko nú ndé sɨkɨ̱ júngava máá yúu̱‑ún, te kukuáchí‑i sá'a. Achí‑ya̱.
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Yúan‑na te sutu̱ ñá'nu‑ún jíín cháa káchaa tutu̱ ni̱ ka̱ndúkú‑de modo tɨɨn‑de‑ya̱ máá hora‑ún. Chi ni̱ kaju̱ku̱'un ini̱‑de ja̱ sɨkɨ́ máá‑de kúu tu̱'un yátá ní ka'a̱n‑ya̱‑ún. Ko ni̱ kayu̱'ú‑de ni̱ ka̱jito‑de ña̱yɨvɨ.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Te ndé'é ndé'é‑de ichi‑yá. Te ni̱ ka̱tájí‑de sava cha̱a ja̱ kóto yu'u‑dé‑ya̱. Te cha̱a‑ún, káka'a̱n‑de ja̱ cháa ndaa̱ kákuu‑de, náva̱'a tɨɨn yátá‑de‑ya̱ sɨkɨ́ tú'un ká'a̱n‑ya̱, te nastúu‑de‑ya̱ núu̱ fuerza gobernador, cha̱a tá'ú tíñu yúan, kákuni̱‑de.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Te cha̱a‑ún, ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Maestro, kájini̱‑ná ja̱ ká'a̱n va̱'a‑ní te stá'a̱n ndaa̱‑ní tu̱'un. Te tú ndé'é‑ní ndasa jíto ta̱ká ña̱yɨvɨ, chi̱ sua stá'a̱n ndaa̱‑ní ichi Dios.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Á kuu kua̱'a‑yó xú'ún yóo̱ nuu̱ César xí túu, áchí‑de.
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Ko máá‑yá, ni̱ jini̱‑ya̱ já xndá'ú‑de‑ya̱ kákuni̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Naja̱ kájito nchaa̱‑ro̱ rúu̱.
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 Stá'a̱n xu̱'ún jián ná ndé'é‑rí. Ndé cha̱a kúu cha̱a ncháá nuu̱ yá'a, jíín tú'un yóso yá'a. Achí‑ya̱. Te ni̱ kaka'a̱n‑de: César kúu, áchí‑de.
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Kua̱'a ja̱ xíin César nuu̱ César, te ja̱ xíin Dios nuu̱ Dios núsáá, áchí‑ya̱.
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Te tú ní kákuu tɨɨn yátá‑de‑ya̱ jíín tú'un yá'a jíto nuu̱ ñáyɨvɨ. Te ni̱ ka̱naa iní‑de ni̱ ka̱jini so̱'o‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de. Te tú ní káka'a̱n kutɨ‑gá‑de.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Yúan‑na te ni̱ ja̱koyo yaku̱ cha̱a saduceo. Te cha̱a‑ún, káka'a̱n‑de ja̱ tú nachaku̱ kutɨ ndɨ́yi. Te ni̱ kajika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱:
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 Maestro, Moisés ni̱ chaa‑de tutu̱ ni̱ ndo̱o jíín‑yó: Nú ñani̱ ɨɨn cha̱a kuu̱‑de, te íó ñasɨ́'ɨ́‑de, te nú tú se̱'e‑de ní íó. Yúan‑na te ñani̱‑de ná náki'in ñasɨ́'ɨ́‑de, te nandaki̱n‑de tata̱ ñani̱‑de, áchí tutu̱‑ún.
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Bueno, ni̱ ka'i̱o usia̱ ñani̱. Te cha̱a núú, ni̱ ta̱nda'a‑dé. Te ni̱ ji'i̱‑de. Te tú kutɨ sé'e‑de ní íó.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Te cha̱a uu̱, ni̱ naki'in‑de‑ña. Te ni̱ ji'i̱‑de. Te tú kutɨ sé'e‑de ní íó.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Te cha̱a uni̱ ni̱ naki'in‑de‑ña. Te ni̱ ji'i̱ tuku‑de. Te ndɨ́'usiá‑de suni súan. Te ni̱ kaji'i̱‑de. Te tú kutɨ ní ɨɨn se̱'e ní káxndóo‑de.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Te onde̱ sandɨ̱'ɨ́‑na̱ te suni ni̱ ji'i̱ máá ñá'an‑ún.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Te kɨvɨ̱ náchaku̱ ta̱ká ndɨ̱yi, ndé ɨɨn‑de kuu‑ña ñásɨ́'ɨ́‑de núsáá. Chi̱ ndɨ́'usiá‑de ni̱ kancha̱ka‑de‑ña, áchí‑de jíín‑yá.
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Yúan‑na te ni̱ kachi̱ Jesús jíín‑de: Se̱'e ña̱yɨvɨ yá'a, chi̱ káta̱nda'a‑í jíná'an‑i.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Ko íó ña̱yɨvɨ já jáni ini̱ Dios ja̱ ñáyɨvɨ vá'a kúu‑i. Te ña̱yɨvɨ‑ún nachaku̱‑i ma̱'ñú ndɨ́yi, te kɨ̱vɨ‑i ɨnga̱ vida. Te tú ta̱nda'a kútɨ‑í jíná'an‑i yúan.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Ni ma̱ kúu̱ kutɨ‑gá‑i. Chi̱ ɨɨn núú‑ni kákuu‑i jíín ndájá'a̱ ándɨ́vɨ́, te suni se̱'e Dios kákuu‑i, chi̱ a ni̱ nachaku̱‑i.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Te sɨkɨ̱ ndɨ́yi ja̱ náchaku̱, suni ɨɨn‑ni tu̱'un ni̱ stá'a̱n Moisés nuu̱ yóso tú'un cuenta yuku̱. Chi ni̱ skúnání‑de‑ya̱ Dios Abraham, Dios Isaac, jíín Dios Jacob.
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Chi̱ Dios, nasu̱ Dios ña̱yɨvɨ ní kaji'i̱ kúu‑ya̱, chi̱ sua Dios ña̱yɨvɨ káichaku̱ kúu‑ya̱. Chi̱ nuu̱ máá‑yá káichaku̱ ta̱ká ña̱yɨvɨ. Achí‑ya̱.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Te yaku̱ cha̱a káchaa tutu̱, ni̱ kaka'a̱n‑de: Va̱'a‑ni ni̱ ka'a̱n‑ní Maestro, áchí‑de.
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Te tuká ní kátava iní‑de ja̱ kaká tu̱'ún‑de‑ya̱.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Naja̱ káka'a̱n‑de ja̱ Cristo kúu Se̱'e David.
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 Chi̱ máá David ni̱ ka'a̱n‑de nuu̱ tutú Salmo: Máá Tatá Dios ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín Jíto'o̱‑ri̱: Nungo̱o‑ró íchi ndává'a‑ri̱,
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 te ná chúkú‑rí ña̱yɨvɨ kájito u'u̱ róó kuu‑i teyu̱ kuxndíi ja'a̱‑ro̱, áchí.
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 Te máá David: Jito'o̱ ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Te ndasa kúu‑ya̱ sé'e‑de núsáá, áchí‑ya̱.
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Te kánchaa̱‑ya̱ má'ñú táká ña̱yɨvɨ. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa káskuá'a jíín‑yá:
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 Koto‑ró máá‑ró núu̱ cháa káchaa tutu̱, chi̱ kákuni̱‑de kaka‑de jíín sú'nu̱ káni. Te kákuni̱‑de ja̱ ká'a̱n sa̱'án‑yo̱ jíín‑de nu̱yá'u. Te silla jíñú'ún ondé xini̱ mesa ini̱ ve̱'e sinagoga, jíín silla xini̱ mesa nuu̱ íó xíni kákuni̱‑de.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Te suni cha̱a yá'a kákókó‑de ve'e ña'an kéndo̱o ndá'ú. Te kándúkú‑de modo sáni, ja̱ kájika̱n ta'u̱ ná'án‑de. Cha̱a yá'a, ví'í‑gá ta'nu̱ ndatu̱‑de, áchí‑ya̱.
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.