Lucas 18
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ ɨ́ɨn tu̱'un yátá jíín‑de ja̱ nené kaka̱n ta'u̱‑dé te ma̱ kuítá‑de jíín.
1 Jesus contou a seus discípulos uma parábola para mostrar-lhes que deviam orar sempre e nunca desanimar.
2 Te ni̱ kachi̱‑ya̱: Ni̱ i̱o ɨɨn juez ini̱ ɨɨn ñuu̱. Te ni tú ní yú'ú‑de nuu̱ Dios, ni tú ní jíto‑de nuu̱ ní ɨɨn cha̱a.
2 Disse ele: “Havia numa cidade um juiz que não temia a Deus nem se importava com as pessoas.
3 Te suni ni̱ i̱o ɨɨn ña'an ní kendo̱o ndá'ú‑ña ñúu̱ yúan. Te ña'an‑ún, ni̱ ja'a̱n ni̱ ja'a̱n‑ña núu̱‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑de: Sá'a‑ní justicia ja̱ ní sá'a ña̱yɨvɨ jíín‑ná jíto u'u̱‑i náá. Achí‑ña.
3 Uma viúva daquela cidade vinha a ele com frequência e dizia: ‘Faça-me justiça contra meu adversário’.
4 Ko máá juez‑ún, kua'a̱ kɨvɨ́ tú ní kuní‑de sá'a‑de. Yúan‑na te ni̱ nakani ini̱ máá‑de: Va̱sa tú yú'ú‑ri̱ jíto‑ri̱ Dios ni tú jíto‑ri̱ nuu̱ ní ɨɨn cha̱a,
4 Por algum tempo, o juiz não lhe deu atenção, mas, por fim, disse a si mesmo: ‘Não temo a Deus e não me importo com as pessoas,
5 ko ja̱ ñá'an viuda yá'a, xaa̱n stá'a̱n‑ña rúu̱. Te yu̱án ná sá'a‑ri̱ justicia jíín‑ña. Chi̱ nú tú, te kunɨ́nɨ íi̱ iní‑ri̱ sá'a‑ña.
5 mas essa viúva está me irritando. Vou lhe fazer justiça, pois assim deixará de me importunar’”.
6 Te ni̱ kachi̱ máá Jíto'o̱‑yo̱: Kuni ná'ín‑ró jíná'an‑ró ndasa ni̱ ka'a̱n juez káñáá‑ún.
6 Então o Senhor disse: “Aprendam uma lição com o juiz injusto.
7 Te Dios tú sá'a‑ya̱ justicia jíín ñáyɨvɨ ní naka̱ji‑ya̱ náún, ja̱ ndúú ñúú‑ni káka'a̱n nda̱'ú‑i jíín‑yá, va̱sa kuéé sándaa̱‑ya̱ já'a̱‑í.
7 Acaso Deus não fará justiça a seus escolhidos que clamam a ele dia e noite? Continuará a adiar sua resposta?
8 A ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró ja̱ yachí nama‑ya̱‑í jíná'an‑i. Ko kɨvɨ̱ cháa̱ máá Sé'e cha̱a, á ni'i̱n‑yá ña̱yɨvɨ kákandíja nuu̱‑yá ini̱ ñu̱yɨ́vɨ yá'a xí túu, áchí‑ya̱.
8 Eu afirmo que ele lhes fará justiça, e rápido! Mas, quando o Filho do Homem voltar, quantas pessoas com fé ele encontrará na terra?”.
9 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá yá'a jíín yakú cha̱a ká'i̱in yúan, chi̱ kájani ini̱‑de ja̱ cháa ndaa̱ kákuu máá‑de te kásájá'a̱ ini̱‑de nuu̱ sáva‑ga̱ ña̱yɨvɨ.
9 Em seguida, Jesus contou a seguinte parábola àqueles que confiavam em sua própria justiça e desprezavam os demais:
10 Uu̱ tá'a̱n cha̱a ni̱ ka̱kaa‑de kája'a̱n‑de ve'e ii̱, ja̱ kakán ta'u̱‑dé. Ɨɨn‑de kúu cha̱a fariseo, te ɨnga̱‑de kúu cha̱a xíní.
10 “Dois homens foram ao templo orar. Um deles era fariseu, e o outro, cobrador de impostos.
11 Te cha̱a fariseo, ni̱ kandii̱‑de, te ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé tu̱'un yá'a: Táta̱ Dios, ná kúta'u̱‑ná nuu̱‑ní chi̱ tú káa‑ná nátu̱'un káa sava‑ga̱ cha̱a, cha̱a kuí'ná, cha̱a ñáá, cha̱a ísɨ́kɨ ncháa̱ tá'an kákuu‑de, ni tú káa‑ná nátu̱'un káa cha̱a xíní yá'a.
11 O fariseu, em pé, fazia esta oração: ‘Eu te agradeço, Deus, porque não sou como as demais pessoas: desonestas, pecadoras, adúlteras. E, com certeza, não sou como aquele cobrador de impostos.
12 Uu̱ jínu ja̱ semana íó ndicha̱ ini̱‑ná. Te já'a‑ná ɨɨn ja̱ uxí sɨkɨ̱ táká ndatíñu ñáva̱'a‑ná nuu̱‑ní, áchí‑de.
12 Jejuo duas vezes por semana e dou o dízimo de tudo que ganho’.
13 Ko cha̱a xíní‑ún, ni̱ kandii̱ jíká‑ni‑de, ni tú ní kuní‑de ndukani‑de nuu̱‑dé, chi ni̱ kani‑de ji̱kí jiká‑dé ja̱ kúkuí'a̱ ini̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Táta̱ Dios, kundá'ú ini̱‑ní náá, chi cha̱a íó kua̱chi kúu‑ná, áchí‑de.
13 “Mas o cobrador de impostos ficou a distância e não tinha coragem nem de levantar os olhos para o céu enquanto orava. Em vez disso, batia no peito e dizia: ‘Deus, tem misericórdia de mim, pois sou pecador’.
14 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já cháa ndá'ú yá'a, ni̱ nuu‑de kua̱no'on‑dé ve'e‑de, te ni̱ janchaa̱‑ya̱ kuáchi‑de, ko ɨngá cha̱a‑ún, chi̱ túu. Chi ta̱ká cha̱a sáñá'nu‑de máá‑de ndusúchí‑de. Te ta̱ká cha̱a sásúchí‑de máá‑de, nduñá'nu‑de. Achí‑ya̱.
14 Eu lhes digo que foi o cobrador de impostos, e não o fariseu, quem voltou para casa justificado diante de Deus. Pois aqueles que se exaltam serão humilhados, e aqueles que se humilham serão exaltados”.
15 Te ni̱ cha̱koyo ña̱yɨvɨ jíín sé'e lúlí‑i nuu̱ Jesús ja̱ ná ké'é‑yá‑i. Te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ kajini̱‑de ja̱ súan íó, te ni̱ kaka'a̱n xaa̱n‑dé nuu̱ ñáyɨvɨ‑ún.
15 Certo dia, trouxeram crianças para que Jesus pusesse as mãos sobre elas. Ao ver isso, os discípulos repreenderam aqueles que as traziam.
16 Ko máá Jesús, ni̱ kana‑ya̱ xiní‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Sía̱ ná kíkoyo su̱chí lúlí núu̱‑rí. Te ma̱ kasú‑ro̱ íchi‑í, chi̱ nátu̱'un su̱chí yá'á kákuu ja̱ kúu kɨ̱vɨ ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu.
16 Jesus, porém, chamou as crianças para junto de si e disse aos discípulos: “Deixem que as crianças venham a mim. Não as impeçam, pois o reino de Deus pertence aos que são como elas.
17 Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró: Nú ɨɨn cha̱a tú játú'ún‑de ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu nátu̱'un játú'ún ɨ́ɨn su̱chí lúlí, ma̱ kɨ́vɨ kutɨ‑dé yúan, áchí‑ya̱.
17 Eu lhes digo a verdade: quem não receber o reino de Deus como uma criança de modo algum entrará nele”.
18 Te ɨɨn cha̱a kúñá'nu, ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Cha̱a va̱'a kúu‑ní Maestro. Na̱ún sá'a‑ná te ni'i̱n tá'u̱‑ná kuchaku̱‑ná nɨ́ɨ́ káni. Achí‑de.
18 Certa vez, um homem de alta posição perguntou a Jesus: “Bom mestre, que devo fazer para herdar a vida eterna?”.
19 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Naja̱ ká'a̱n‑ro̱ cháa va̱'a jíín‑rí. Tú ni ɨɨn cha̱a va̱'a íó, chi̱ máá ɨ́ɨn‑ni Dios.
19 “Por que você me chama de bom?”, perguntou Jesus. “Apenas Deus é verdadeiramente bom.
20 A jiní‑ro̱ tú'un ni̱ tá'ú tíñu‑ya̱ núu̱‑ro̱: Ma̱ ká'ni‑ro ndɨ́yi, ma̱ kúsɨ́kɨ ncháa̱ tá'an‑ró, ma̱ sákuí'ná‑ró, ma̱ ká'a̱n‑ro̱ tú'un tú'ún, kuandatu̱ nuu̱ táa̱‑ro̱, nuu̱ náa̱‑ro̱, áchí‑ya̱.
20 Você conhece os mandamentos: ‘Não cometa adultério. Não mate. Não roube. Não dê falso testemunho. Honre seu pai e sua mãe’.”
21 Te máá‑de ni̱ kachi̱‑de: Ta̱ká tiñu yá'a a ni̱ skíkuu‑ná onde̱ ná lúlí‑ná, áchí‑de.
21 O homem respondeu: “Tenho obedecido a todos esses mandamentos desde a juventude”.
22 Te Jesús, ni̱ jini so̱'o‑ya̱ tú'un yá'a. Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ɨɨn‑na̱ tiñu kúmani̱ sá'a‑ró. Xi̱kó ndɨ́'ɨ ja̱ ñáva̱'a‑ró, te kua̱'a‑ró núu̱ ñáyɨvɨ ndá'ú. Te onde̱ andɨ́vɨ́ kóo yaji̱‑ro̱. Yúan‑na te kii‑ró kúndiki̱n‑ro̱ rúu̱ ki'o̱n. Achí‑ya̱.
22 Quando Jesus ouviu sua resposta, disse: “Ainda há uma coisa que você não fez. Venda todos os seus bens e dê o dinheiro aos pobres. Então você terá um tesouro no céu. Depois, venha e siga-me”.
23 Yúan‑na te máá cháa‑ún, ni̱ jini so̱'o‑de ja̱ súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱. Te ni̱ kuxíí xáa̱n iní‑de, chi̱ kúká xáa̱n‑dé.
23 Ao ouvir essas palavras, o homem se entristeceu, pois era muito rico.
24 Te ndé'é Jesús ja̱ súan ni̱ kuxíí xáa̱n iní‑de, te ni̱ kachi̱‑ya̱: Xaa̱n ú'u̱ kɨ̱vɨ ɨɨn cha̱a kúká iní ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu.
24 Ao ver a tristeza daquele homem, Jesus disse: “Como é difícil os ricos entrarem no reino de Deus!
25 Yachi̱‑ga̱ kɨ̱vɨ ɨɨn camello yau̱ yɨkɨ tɨ́kuɨ́ vásá ɨ́ɨn cha̱a kúká kɨ́vɨ‑de ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Achí‑ya̱.
25 Na verdade, é mais fácil um camelo passar pelo buraco de uma agulha que um rico entrar no reino de Deus”.
26 Te ña̱yɨvɨ, ni̱ ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱‑ún, ni̱ kaka'a̱n‑i: Te ndé cha̱a ka̱ku núsáá, áchí‑i.
26 Aqueles que o ouviram disseram: “Então quem pode ser salvo?”.
27 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ió tiñu ja̱ má kúu sá'a ni ɨɨn cha̱a. Ko Dios, chi̱ kúu sá'a‑ya̱ táká‑ni. Achí‑ya̱.
27 Jesus respondeu: “O que é impossível para as pessoas é possível para Deus”.
28 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n Pedro jíín‑yá: Náá, ni̱ ka̱skéndo̱o‑ná ta̱ká ndatíñu‑ná te káindiki̱n‑ná níí va̱i‑yó. Achí‑de.
28 Pedro disse: “Deixamos nossos lares para segui-lo”.
29 Te máá‑yá ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, nú ɨɨn cha̱a ni̱ skéndo̱o‑de ve'e‑de, xí táa̱‑de, xí ñaní‑de, xí ñásɨ́'ɨ́‑de, xí sé'e‑de ja̱ sɨkɨ́ ñúu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu,
29 Jesus respondeu: “Eu lhes garanto que todos que deixaram casa, esposa, irmãos, pais ou filhos por causa do reino de Deus
30 te nani'i̱n kuá'a̱‑gá‑de vina. Te onde̱ ɨnga̱ vida chaa̱, te kuchaku̱‑de nɨ́ɨ́ káni. Achí‑ya̱.
30 receberão neste mundo uma recompensa muitas vezes maior e, no mundo futuro, terão a vida eterna”.
31 Te Jesús, ni̱ ki'in‑ya̱ ndɨ́'uxí uu̱‑de, te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Vina chi̱ kaa‑yó kí'i̱n‑yo̱ ñúu̱ Jerusalén. Te yúan skíkuu ta̱ká tu̱'un ni̱ chaa cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá sɨkɨ́ máá Sé'e cha̱a.
31 Jesus chamou os Doze à parte e disse: “Estamos subindo para Jerusalém, onde tudo que foi escrito pelos profetas a respeito do Filho do Homem se cumprirá.
32 Chi̱ natu̱u‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación. Te sákátá‑i nuu̱‑yá. Te sá'a ndɨva̱'a‑i jíín‑yá. Te tɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑i nuu̱‑yá.
32 Ele será entregue aos gentios, e zombarão dele, o insultarão e cuspirão nele.
33 Yúan‑na te nú ni̱ ndɨ'ɨ ni̱ ka̱xndó'o‑i‑ya̱, te ka'ni‑í‑ya̱. Ko nuu̱ uní kɨvɨ̱ te nachaku̱‑ya̱. Achí‑ya̱.
33 Eles o açoitarão e o matarão, mas no terceiro dia ele ressuscitará”.
34 Ko máá‑de, tú ní kájuku̱'un kutɨ iní‑de tu̱'un yá'a. Te tu̱'un‑ún ni̱ ka'a̱n sa̱'í‑ya̱. Yu̱án tú ní kájuku̱'un ini̱‑de ja̱ ní ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
34 Os discípulos, porém, não entenderam. O significado dessas palavras lhes estava oculto, e não sabiam do que ele falava.
35 Te ni̱ kuyani‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ ñúu̱ Jericó. Te ɨɨn cha̱a kuáá, kánchaa̱‑de yu'íchi jikán‑de caridad.
35 Quando Jesus se aproximava de Jericó, havia um mendigo cego sentado à beira do caminho.
36 Te cha̱a kuáá‑ún, ni̱ jini so̱'o‑de kája̱'a ña̱yɨvɨ kája'a̱n‑i. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de na̱ún kúu yu̱án.
36 Ao ouvir o barulho da multidão que passava, perguntou o que estava acontecendo.
37 Te ni̱ kakachi̱‑i nuu̱‑dé ja̱ Jesús, ñuu̱ Nazaret, ni̱ ja̱'a‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱.
37 Disseram-lhe que Jesus de Nazaré estava passando por ali.
38 Yúan‑na te ni̱ kana kó'ó‑de: Jesús, Se̱'e David, kundá'ú ini̱‑ní náá, áchí‑de.
38 Então começou a gritar: “Jesus, Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
39 Te ña̱yɨvɨ kája'a̱n ichi núu̱‑yá, ni̱ kaka'a̱n‑i jíín‑de ja̱ ná kasú‑de yu'u‑dé. Ko máá‑de ví'í‑gá ni̱ kana kó'ó‑de: Se̱'e David, kundá'ú ini̱‑ní náá víi̱, áchí‑de.
39 Os que estavam mais à frente o repreendiam e ordenavam que se calasse. Mas ele gritava ainda mais alto: “Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
40 Yúan‑na te ni̱ jukuiñi̱ Jesús. Te ni̱ tá'ú‑yá tiñu ná kíi‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jaa̱‑de. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de:
40 Então Jesus parou e ordenou que lhe trouxessem o homem. Quando ele se aproximou, Jesus lhe perguntou:
41 Na̱ún sá'a‑ri̱ jíín‑ró kuní‑ro̱, áchí‑ya̱. Te cha̱a‑ún ni̱ ka'a̱n‑de: Táta̱, ja̱ ná ndúndiji̱n nduchi‑ná kuní‑ná, áchí‑de.
41 “O que você quer que eu lhe faça?”. “Senhor, eu quero ver!”, respondeu o homem.
42 Te ni̱ kachi̱ Jesús jíín‑de: Kuá'án, chi ni̱ kandíja‑ró te yu̱án ní nduva̱'a‑ró, áchí‑ya̱.
42 E Jesus disse: “Receba a visão! Sua fé o curou”.
43 Te ni̱ ndundiji̱n‑ni nduchi‑dé. Te ni̱ ndiki̱n‑de‑ya̱, nákana jaa‑de Dios. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ kajini̱‑i nuu̱‑dé. Te ni̱ ka̱nakana jaa‑i Dios.
43 No mesmo instante, o homem passou a enxergar, e seguia Jesus, louvando a Deus. E todos que presenciaram isso também louvavam a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.