Lucas 18
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARIB
1 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ ɨ́ɨn tu̱'un yátá jíín‑de ja̱ nené kaka̱n ta'u̱‑dé te ma̱ kuítá‑de jíín.
1 Contou-lhes também uma parábola sobre o dever de orar sempre, e nunca desfalecer.
2 Te ni̱ kachi̱‑ya̱: Ni̱ i̱o ɨɨn juez ini̱ ɨɨn ñuu̱. Te ni tú ní yú'ú‑de nuu̱ Dios, ni tú ní jíto‑de nuu̱ ní ɨɨn cha̱a.
2 dizendo: Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava os homens.
3 Te suni ni̱ i̱o ɨɨn ña'an ní kendo̱o ndá'ú‑ña ñúu̱ yúan. Te ña'an‑ún, ni̱ ja'a̱n ni̱ ja'a̱n‑ña núu̱‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑de: Sá'a‑ní justicia ja̱ ní sá'a ña̱yɨvɨ jíín‑ná jíto u'u̱‑i náá. Achí‑ña.
3 Havia também naquela mesma cidade uma viúva que ia ter com ele, dizendo: Faze-me justiça contra o meu adversário.
4 Ko máá juez‑ún, kua'a̱ kɨvɨ́ tú ní kuní‑de sá'a‑de. Yúan‑na te ni̱ nakani ini̱ máá‑de: Va̱sa tú yú'ú‑ri̱ jíto‑ri̱ Dios ni tú jíto‑ri̱ nuu̱ ní ɨɨn cha̱a,
4 E por algum tempo não quis atendê-la; mas depois disse consigo: Ainda que não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 ko ja̱ ñá'an viuda yá'a, xaa̱n stá'a̱n‑ña rúu̱. Te yu̱án ná sá'a‑ri̱ justicia jíín‑ña. Chi̱ nú tú, te kunɨ́nɨ íi̱ iní‑ri̱ sá'a‑ña.
5 todavia, como esta viúva me incomoda, hei de fazer-lhe justiça, para que ela não continue a vir molestar-me.
6 Te ni̱ kachi̱ máá Jíto'o̱‑yo̱: Kuni ná'ín‑ró jíná'an‑ró ndasa ni̱ ka'a̱n juez káñáá‑ún.
6 Prosseguiu o Senhor: Ouvi o que diz esse juiz injusto.
7 Te Dios tú sá'a‑ya̱ justicia jíín ñáyɨvɨ ní naka̱ji‑ya̱ náún, ja̱ ndúú ñúú‑ni káka'a̱n nda̱'ú‑i jíín‑yá, va̱sa kuéé sándaa̱‑ya̱ já'a̱‑í.
7 E não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que dia e noite clamam a ele, já que é longânimo para com eles?
8 A ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró ja̱ yachí nama‑ya̱‑í jíná'an‑i. Ko kɨvɨ̱ cháa̱ máá Sé'e cha̱a, á ni'i̱n‑yá ña̱yɨvɨ kákandíja nuu̱‑yá ini̱ ñu̱yɨ́vɨ yá'a xí túu, áchí‑ya̱.
8 Digo-vos que depressa lhes fará justiça. Contudo quando vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?
9 Te suni ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá yá'a jíín yakú cha̱a ká'i̱in yúan, chi̱ kájani ini̱‑de ja̱ cháa ndaa̱ kákuu máá‑de te kásájá'a̱ ini̱‑de nuu̱ sáva‑ga̱ ña̱yɨvɨ.
9 Propôs também esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, crendo que eram justos, e desprezavam os outros:
10 Uu̱ tá'a̱n cha̱a ni̱ ka̱kaa‑de kája'a̱n‑de ve'e ii̱, ja̱ kakán ta'u̱‑dé. Ɨɨn‑de kúu cha̱a fariseo, te ɨnga̱‑de kúu cha̱a xíní.
10 Dois homens subiram ao templo para orar; um fariseu, e o outro publicano.
11 Te cha̱a fariseo, ni̱ kandii̱‑de, te ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé tu̱'un yá'a: Táta̱ Dios, ná kúta'u̱‑ná nuu̱‑ní chi̱ tú káa‑ná nátu̱'un káa sava‑ga̱ cha̱a, cha̱a kuí'ná, cha̱a ñáá, cha̱a ísɨ́kɨ ncháa̱ tá'an kákuu‑de, ni tú káa‑ná nátu̱'un káa cha̱a xíní yá'a.
11 O fariseu, de pé, assim orava consigo mesmo: ó Deus, graças te dou que não sou como os demais homens, roubadores, injustos, adúlteros, nem ainda com este publicano.
12 Uu̱ jínu ja̱ semana íó ndicha̱ ini̱‑ná. Te já'a‑ná ɨɨn ja̱ uxí sɨkɨ̱ táká ndatíñu ñáva̱'a‑ná nuu̱‑ní, áchí‑de.
12 Jejuo duas vezes na semana, e dou o dízimo de tudo quanto ganho.
13 Ko cha̱a xíní‑ún, ni̱ kandii̱ jíká‑ni‑de, ni tú ní kuní‑de ndukani‑de nuu̱‑dé, chi ni̱ kani‑de ji̱kí jiká‑dé ja̱ kúkuí'a̱ ini̱‑de. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Táta̱ Dios, kundá'ú ini̱‑ní náá, chi cha̱a íó kua̱chi kúu‑ná, áchí‑de.
13 Mas o publicano, estando em pé de longe, nem ainda queria levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: ó Deus, sê propício a mim, o pecador!
14 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já cháa ndá'ú yá'a, ni̱ nuu‑de kua̱no'on‑dé ve'e‑de, te ni̱ janchaa̱‑ya̱ kuáchi‑de, ko ɨngá cha̱a‑ún, chi̱ túu. Chi ta̱ká cha̱a sáñá'nu‑de máá‑de ndusúchí‑de. Te ta̱ká cha̱a sásúchí‑de máá‑de, nduñá'nu‑de. Achí‑ya̱.
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado; mas o que a si mesmo se humilhar será exaltado.
15 Te ni̱ cha̱koyo ña̱yɨvɨ jíín sé'e lúlí‑i nuu̱ Jesús ja̱ ná ké'é‑yá‑i. Te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ kajini̱‑de ja̱ súan íó, te ni̱ kaka'a̱n xaa̱n‑dé nuu̱ ñáyɨvɨ‑ún.
15 Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; mas os discípulos, vendo isso, os repreendiam.
16 Ko máá Jesús, ni̱ kana‑ya̱ xiní‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Sía̱ ná kíkoyo su̱chí lúlí núu̱‑rí. Te ma̱ kasú‑ro̱ íchi‑í, chi̱ nátu̱'un su̱chí yá'á kákuu ja̱ kúu kɨ̱vɨ ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu.
16 Jesus, porém, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim as crianças, e não as impeçais, porque de tais é o reino de Deus.
17 Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró: Nú ɨɨn cha̱a tú játú'ún‑de ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu nátu̱'un játú'ún ɨ́ɨn su̱chí lúlí, ma̱ kɨ́vɨ kutɨ‑dé yúan, áchí‑ya̱.
17 Em verdade vos digo que, qualquer que não receber o reino de Deus como criança, de modo algum entrará nele.
18 Te ɨɨn cha̱a kúñá'nu, ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de‑ya̱: Cha̱a va̱'a kúu‑ní Maestro. Na̱ún sá'a‑ná te ni'i̱n tá'u̱‑ná kuchaku̱‑ná nɨ́ɨ́ káni. Achí‑de.
18 E perguntou-lhe um dos principais: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?
19 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Naja̱ ká'a̱n‑ro̱ cháa va̱'a jíín‑rí. Tú ni ɨɨn cha̱a va̱'a íó, chi̱ máá ɨ́ɨn‑ni Dios.
19 Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 A jiní‑ro̱ tú'un ni̱ tá'ú tíñu‑ya̱ núu̱‑ro̱: Ma̱ ká'ni‑ro ndɨ́yi, ma̱ kúsɨ́kɨ ncháa̱ tá'an‑ró, ma̱ sákuí'ná‑ró, ma̱ ká'a̱n‑ro̱ tú'un tú'ún, kuandatu̱ nuu̱ táa̱‑ro̱, nuu̱ náa̱‑ro̱, áchí‑ya̱.
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás; não matarás; não furtarás; não dirás falso testemunho; honra a teu pai e a tua mãe.
21 Te máá‑de ni̱ kachi̱‑de: Ta̱ká tiñu yá'a a ni̱ skíkuu‑ná onde̱ ná lúlí‑ná, áchí‑de.
21 Replicou o homem: Tudo isso tenho guardado desde a minha juventude.
22 Te Jesús, ni̱ jini so̱'o‑ya̱ tú'un yá'a. Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ɨɨn‑na̱ tiñu kúmani̱ sá'a‑ró. Xi̱kó ndɨ́'ɨ ja̱ ñáva̱'a‑ró, te kua̱'a‑ró núu̱ ñáyɨvɨ ndá'ú. Te onde̱ andɨ́vɨ́ kóo yaji̱‑ro̱. Yúan‑na te kii‑ró kúndiki̱n‑ro̱ rúu̱ ki'o̱n. Achí‑ya̱.
22 Quando Jesus ouviu isso, disse-lhe: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens e reparte-o pelos pobres, e terás um tesouro no céu; e vem, segue-me.
23 Yúan‑na te máá cháa‑ún, ni̱ jini so̱'o‑de ja̱ súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱. Te ni̱ kuxíí xáa̱n iní‑de, chi̱ kúká xáa̱n‑dé.
23 Mas, ouvindo ele isso, encheu-se de tristeza; porque era muito rico.
24 Te ndé'é Jesús ja̱ súan ni̱ kuxíí xáa̱n iní‑de, te ni̱ kachi̱‑ya̱: Xaa̱n ú'u̱ kɨ̱vɨ ɨɨn cha̱a kúká iní ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu.
24 E Jesus, vendo-o assim, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Yachi̱‑ga̱ kɨ̱vɨ ɨɨn camello yau̱ yɨkɨ tɨ́kuɨ́ vásá ɨ́ɨn cha̱a kúká kɨ́vɨ‑de ini̱ ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Achí‑ya̱.
25 Pois é mais fácil um camelo passar pelo fundo duma agulha, do que entrar um rico no reino de Deus.
26 Te ña̱yɨvɨ, ni̱ ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱‑ún, ni̱ kaka'a̱n‑i: Te ndé cha̱a ka̱ku núsáá, áchí‑i.
26 Então os que ouviram isso disseram: Quem pode, então, ser salvo?
27 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ió tiñu ja̱ má kúu sá'a ni ɨɨn cha̱a. Ko Dios, chi̱ kúu sá'a‑ya̱ táká‑ni. Achí‑ya̱.
27 Respondeu-lhes: As coisas que são impossíveis aos homens são possíveis a Deus.
28 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n Pedro jíín‑yá: Náá, ni̱ ka̱skéndo̱o‑ná ta̱ká ndatíñu‑ná te káindiki̱n‑ná níí va̱i‑yó. Achí‑de.
28 Disse-lhe Pedro: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.
29 Te máá‑yá ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑de: Ja̱ndáa̱ ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, nú ɨɨn cha̱a ni̱ skéndo̱o‑de ve'e‑de, xí táa̱‑de, xí ñaní‑de, xí ñásɨ́'ɨ́‑de, xí sé'e‑de ja̱ sɨkɨ́ ñúu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu,
29 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por amor do reino de Deus,
30 te nani'i̱n kuá'a̱‑gá‑de vina. Te onde̱ ɨnga̱ vida chaa̱, te kuchaku̱‑de nɨ́ɨ́ káni. Achí‑ya̱.
30 que não haja de receber no presente muito mais, e no mundo vindouro a vida eterna.
31 Te Jesús, ni̱ ki'in‑ya̱ ndɨ́'uxí uu̱‑de, te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Vina chi̱ kaa‑yó kí'i̱n‑yo̱ ñúu̱ Jerusalén. Te yúan skíkuu ta̱ká tu̱'un ni̱ chaa cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá sɨkɨ́ máá Sé'e cha̱a.
31 Tomando Jesus consigo os doze, disse-lhes: Eis que subimos a Jerusalém e se cumprirá no filho do homem tudo o que pelos profetas foi escrito;
32 Chi̱ natu̱u‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación. Te sákátá‑i nuu̱‑yá. Te sá'a ndɨva̱'a‑i jíín‑yá. Te tɨvɨ̱ sɨ̱'vɨ́‑i nuu̱‑yá.
32 pois será entregue aos gentios, e escarnecido, injuriado e cuspido;
33 Yúan‑na te nú ni̱ ndɨ'ɨ ni̱ ka̱xndó'o‑i‑ya̱, te ka'ni‑í‑ya̱. Ko nuu̱ uní kɨvɨ̱ te nachaku̱‑ya̱. Achí‑ya̱.
33 e depois de o açoitarem, o matarão; e ao terceiro dia ressurgirá.
34 Ko máá‑de, tú ní kájuku̱'un kutɨ iní‑de tu̱'un yá'a. Te tu̱'un‑ún ni̱ ka'a̱n sa̱'í‑ya̱. Yu̱án tú ní kájuku̱'un ini̱‑de ja̱ ní ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de.
34 Mas eles não entenderam nada disso; essas palavras lhes eram obscuras, e não percebiam o que lhes dizia.
35 Te ni̱ kuyani‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱ ñúu̱ Jericó. Te ɨɨn cha̱a kuáá, kánchaa̱‑de yu'íchi jikán‑de caridad.
35 Ora, quando ele ia chegando a Jericó, estava um cego sentado junto do caminho, mendigando.
36 Te cha̱a kuáá‑ún, ni̱ jini so̱'o‑de kája̱'a ña̱yɨvɨ kája'a̱n‑i. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de na̱ún kúu yu̱án.
36 Este, pois, ouvindo passar a multidão, perguntou que era aquilo.
37 Te ni̱ kakachi̱‑i nuu̱‑dé ja̱ Jesús, ñuu̱ Nazaret, ni̱ ja̱'a‑ya̱ kuá'a̱n‑ya̱.
37 Disseram-lhe que Jesus, o nazareno, ia passando.
38 Yúan‑na te ni̱ kana kó'ó‑de: Jesús, Se̱'e David, kundá'ú ini̱‑ní náá, áchí‑de.
38 Então ele se pôs a clamar, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!
39 Te ña̱yɨvɨ kája'a̱n ichi núu̱‑yá, ni̱ kaka'a̱n‑i jíín‑de ja̱ ná kasú‑de yu'u‑dé. Ko máá‑de ví'í‑gá ni̱ kana kó'ó‑de: Se̱'e David, kundá'ú ini̱‑ní náá víi̱, áchí‑de.
39 E os que iam à frente repreendiam-no, para que se calasse; ele, porém, clamava ainda mais: Filho de Davi, tem compaixão de mim!
40 Yúan‑na te ni̱ jukuiñi̱ Jesús. Te ni̱ tá'ú‑yá tiñu ná kíi‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ jaa̱‑de. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑yá‑de:
40 Parou, pois, Jesus, e mandou que lho trouxessem. Tendo ele chegado, perguntou-lhe:
41 Na̱ún sá'a‑ri̱ jíín‑ró kuní‑ro̱, áchí‑ya̱. Te cha̱a‑ún ni̱ ka'a̱n‑de: Táta̱, ja̱ ná ndúndiji̱n nduchi‑ná kuní‑ná, áchí‑de.
41 Que queres que te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu veja.
42 Te ni̱ kachi̱ Jesús jíín‑de: Kuá'án, chi ni̱ kandíja‑ró te yu̱án ní nduva̱'a‑ró, áchí‑ya̱.
42 Disse-lhe Jesus: Vê; a tua fé te salvou.
43 Te ni̱ ndundiji̱n‑ni nduchi‑dé. Te ni̱ ndiki̱n‑de‑ya̱, nákana jaa‑de Dios. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ kajini̱‑i nuu̱‑dé. Te ni̱ ka̱nakana jaa‑i Dios.
43 Imediatamente recuperou a vista, e o foi seguindo, gloficando a Deus. E todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.