Lucas 15

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te ta̱ká cha̱a xíní jíín cháa ká'i̱o kua̱chi, ni̱ ja̱koyo‑de nuu̱ Jesús náva̱'a kuni so̱'o‑de tu̱'un ká'a̱n‑ya̱.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Te cha̱a fariseo jíín cháa káchaa tutu̱, ni̱ kaka'a̱n‑de: Cha̱a yá'a, játá'ú‑de cha̱a ká'i̱o kua̱chi te yée‑dé staa̱ jíín cháa‑ún, áchí‑de.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Te máá Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá yá'a jíín‑de:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 Ndé ɨɨn róó nú ñáva̱'a‑ró ɨ́ɨn ciento rɨɨ́, te skuíta‑ró ɨ́ɨn‑tɨ̱, á tú skéndo̱o‑ró kúu̱n xíko xia'u̱n kuu̱n‑gá‑tɨ̱ ondé nuu̱ ñú'un té'é, te kina̱ndúkú‑ró kɨ́tɨ ní naa‑ún onde̱ nani'i̱n‑ro̱‑tɨ́ xí túu.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Te nú ni̱ nani'i̱n‑ro̱‑tɨ́, kúsɨɨ̱ iní‑ro̱ xndée‑ró‑tɨ́ nuu̱ chó'o̱‑ro̱.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Te nú ni̱ najaa̱‑ro̱ vé'e te nastútú‑ró cháa kákuu amigo‑ro̱ jíín tá'an‑ró, te kachi̱‑ro̱ kúni cha̱a‑ún: Ná kúsɨɨ̱ iní‑yo̱ chi̱ ni̱ nani'i̱n‑rí rɨɨ̱‑ri̱‑ri̱ kɨtɨ á ni̱ naa núú. Achi̱‑ro̱.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ súan kusɨɨ̱‑gá ini̱‑ya̱ ondé andɨ́vɨ́ jíín ɨ́ɨn cha̱a íó kua̱chi nú nakani ini̱‑de, vásá jíín kúu̱n xíko xia'u̱n kuu̱n‑gá cha̱a va̱'a ja̱ tú kájinu ñú'ún‑de tu̱'un nakani ini̱.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Xí nú ɨɨn ñasɨ́'ɨ́ ñáva̱'a‑ña uxí peso, te skuíta‑ña ɨ́ɨn peso, á tú chi'i‑ña yítɨ te nastáa‑ña vé'e, te nandúkú víi‑ñá onde̱ nani'i̱n‑ñá.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Te nú ni̱ nani'i̱n‑ñá, te kána‑ña xiní tá'an‑ña jíín amiga‑ña, te kachi̱‑ña kúni‑i: Ná kúsɨɨ̱ iní‑yo̱, chi ni̱ nani'i̱n‑rí peso‑ri̱ ja̱ ní skuíta‑ri̱‑ún núú. Achí‑ña.
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ súan kúsɨɨ̱‑gá ini̱ ta̱ká ndajá'a̱ Dios jíín ɨ́ɨn cha̱a íó kua̱chi nú nakani ini̱‑de.
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Te ni̱ ka'a̱n‑ga̱‑ya̱: Ɨɨn cha̱a ni̱ i̱o uu̱ se̱'e yíí‑de.
11 Jesus continuou:
12 Te su̱chí súchí‑ún ni̱ ka'a̱n‑i jíín táa̱‑i: Táa̱, kua̱'a‑ní sava ñu'un núu̱‑ná ja̱ kúu ta'u̱‑ná, áchí‑i. Te ni̱ teta'a̱n‑de ta'u̱‑í nuu̱ ndéndúú‑i.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Te ni̱ kuu yaku̱ kɨvɨ̱, te su̱chí súchí‑ún ni̱ stútú ndɨ́'ɨ‑i ndatíñu‑i. Te ni̱ kee‑i kua'a̱n jíká‑i ɨnga̱ ñuu̱. Te yúan ni̱ xnáa‑í ta'u̱‑í, chi ni̱ janu̱ ndɨva̱'a‑i.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Súan ni̱ ndɨ'ɨ ni̱ janu̱ sáni‑i, te vásá ní chaa̱ ɨɨn tama̱ xáa̱n iní ñuu̱‑ún, te ni̱ kejá'á nándɨ'ɨ‑i.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Te ni̱ kee‑i kua'a̱n‑i, te ni̱ jaa̱‑i nuu̱ ɨ́ɨn cha̱a ñuu̱‑ún. Te cha̱a‑ún ni̱ tájí‑de‑i kua'a̱n‑i onde̱ rancho‑de ja̱ yúan koto‑i kɨnɨ̱‑de.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Te kuní‑i taan tɨ́ɨ́‑i chi̱i‑i jíín tíxi̱ko káyee kɨnɨ́‑ún. Chi̱ tú kutɨ ní ɨɨn na̱ún ní já'a nuu̱‑í.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Yúan‑na te ni̱ jini̱ máá‑i. Te ni̱ ka'a̱n‑i: Ta̱ká mozo íó ini̱ ve̱'e táa̱‑ri̱, íó kua'a̱ stáa̱ káyee‑dé. Te ruu̱ jí'i̱‑ri̱ so̱ko yá'a.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Ná ndúkuiñi̱‑ri̱ te ná nó'o̱n‑ri̱ nuu̱ táa̱‑ri̱. Te kachi̱‑ri̱ kuni‑de: Táa̱, a ni̱ sá'a‑ná kua̱chi nuu̱ Dios andɨ́vɨ́ jíín núu̱ máá‑ní.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Tuká va̱'a cha̱a kúu‑ná ja̱ kúnání‑ná se̱'e‑ní. Ko kua̱'a‑ní tu̱'un kuu‑ná nátu̱'un ɨɨn mozo‑ní. Achi̱‑ri̱.
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Te ni̱ ndukuiñi̱‑i, te ni̱ kee‑i kua̱no'on‑í nuu̱ táa̱‑i. Te nini jíká‑gá va̱i‑i, te ni̱ jini̱ táa̱‑i nuu̱‑í. Te ni̱ kundá'ú ini̱‑de‑i. Te jínu‑de ni̱ jaa̱‑de. Te ni̱ nuu‑de suku̱n‑í, te ni̱ titú‑de‑i.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑i jíín‑de: Táa̱, a ni̱ sá'a‑ná kua̱chi nuu̱ Dios andɨ́vɨ́ jíín núu̱ máá‑ní. Tuká va̱'a cha̱a kúu‑ná ja̱ kúnání‑ná se̱'e‑ní. Achí‑i.
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Ko máá táa̱‑i, ni̱ ka'a̱n‑de jíín mozo‑de: Kuáki̱'in ɨɨn su'nu̱ vá'a‑ga te chu'un‑ró‑i. Te chu'un‑ró ɨ́ɨn xe'e ndá'a‑í. Te chi'i‑ró ndiján já'a̱‑í.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Te suni kiki̱'in‑ró chélu xá'án. Te ka'ni‑ro‑tɨ́ ná kée‑yo. Chi̱ sá'a‑yó víko.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Chi se̱'e yíí‑rí yá'a a ni̱ ji'i̱‑i núú, te ni̱ nachaku̱‑i. A ni̱ naa‑í núú, te ni̱ ndenda‑i, áchí‑de. Te ni̱ ka̱kejá'á‑de sá'a‑de viko.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 Te se̱'e yíí ñá'nu‑de, kándee‑i onde̱ rancho. Su̱chí‑ún va̱i ndii‑i. Te ni̱ nduyani‑i yata̱ vé'e. Te ni̱ jini so̱'o‑i tɨvɨ́ música te kájita já'á ñáyɨvɨ.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Te ni̱ kana‑i xini̱ ɨ́ɨn mozo. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑i mozo‑ún nú na̱ún viko íó.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Te ni̱ kachi̱ mozo‑ún nuu̱‑í: Ni̱ nchaa̱ ñani̱‑ro̱ te táa̱‑ro̱, ni̱ ja'ni‑dé chelu xá'án, chi ni̱ ndenda va̱'a se̱'e yíí‑de, áchí mozo.
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Yúan‑na te ni̱ kiti̱ ini̱‑i, te tú ní kuní‑i ndɨ̱vɨ‑i, ko ni̱ kenda táa̱‑i. Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑i ná ndɨ́vɨ‑i.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Ko máá‑i ni̱ ka'a̱n‑i: Ió kua'a̱ kuiá játíñu‑ná nuu̱‑ní, ni tú sáni̱'in kutɨ iní‑ná tiñu tá'ú‑ní. Te tú ní já'a‑ní va̱sté ɨ́ɨn lítú núu̱‑ná kee sɨ́ɨ̱‑ná jíín amigo‑na, áchí‑i.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Ko ni̱ nchaa̱ se̱'e‑ní yá'a. Te va̱sa ni̱ xnáa ndɨ́'ɨ‑i ndatíñu‑ní jíín ñá'an téné, te ni̱ ja'ni‑ní chelu xá'án kée‑í, áchí‑i jíín táa̱‑i.
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑de jíín‑i: Hijo, róó chi̱ nene̱ ncháá‑ro̱ jíín‑rí. Te ta̱ká ndatíñu máá‑rí suni ndatíñu máá‑ró kúu.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Ko jínu ñú'ún sá'a‑yó víko te kusɨɨ̱ iní‑yo̱. Chi̱ ñani̱‑ro̱ yá'a, a ni̱ ji'i̱‑i núú, te ni̱ nachaku̱‑i. A ni̱ naa‑í núú, te ni̱ ndenda‑i, áchí‑de. Achí‑ya̱.
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.