Lucas 15
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ACF
1 Te ta̱ká cha̱a xíní jíín cháa ká'i̱o kua̱chi, ni̱ ja̱koyo‑de nuu̱ Jesús náva̱'a kuni so̱'o‑de tu̱'un ká'a̱n‑ya̱.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Te cha̱a fariseo jíín cháa káchaa tutu̱, ni̱ kaka'a̱n‑de: Cha̱a yá'a, játá'ú‑de cha̱a ká'i̱o kua̱chi te yée‑dé staa̱ jíín cháa‑ún, áchí‑de.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Te máá Jesús, ni̱ ka'a̱n‑ya̱ tú'un yátá yá'a jíín‑de:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 Ndé ɨɨn róó nú ñáva̱'a‑ró ɨ́ɨn ciento rɨɨ́, te skuíta‑ró ɨ́ɨn‑tɨ̱, á tú skéndo̱o‑ró kúu̱n xíko xia'u̱n kuu̱n‑gá‑tɨ̱ ondé nuu̱ ñú'un té'é, te kina̱ndúkú‑ró kɨ́tɨ ní naa‑ún onde̱ nani'i̱n‑ro̱‑tɨ́ xí túu.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Te nú ni̱ nani'i̱n‑ro̱‑tɨ́, kúsɨɨ̱ iní‑ro̱ xndée‑ró‑tɨ́ nuu̱ chó'o̱‑ro̱.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Te nú ni̱ najaa̱‑ro̱ vé'e te nastútú‑ró cháa kákuu amigo‑ro̱ jíín tá'an‑ró, te kachi̱‑ro̱ kúni cha̱a‑ún: Ná kúsɨɨ̱ iní‑yo̱ chi̱ ni̱ nani'i̱n‑rí rɨɨ̱‑ri̱‑ri̱ kɨtɨ á ni̱ naa núú. Achi̱‑ro̱.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ súan kusɨɨ̱‑gá ini̱‑ya̱ ondé andɨ́vɨ́ jíín ɨ́ɨn cha̱a íó kua̱chi nú nakani ini̱‑de, vásá jíín kúu̱n xíko xia'u̱n kuu̱n‑gá cha̱a va̱'a ja̱ tú kájinu ñú'ún‑de tu̱'un nakani ini̱.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Xí nú ɨɨn ñasɨ́'ɨ́ ñáva̱'a‑ña uxí peso, te skuíta‑ña ɨ́ɨn peso, á tú chi'i‑ña yítɨ te nastáa‑ña vé'e, te nandúkú víi‑ñá onde̱ nani'i̱n‑ñá.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Te nú ni̱ nani'i̱n‑ñá, te kána‑ña xiní tá'an‑ña jíín amiga‑ña, te kachi̱‑ña kúni‑i: Ná kúsɨɨ̱ iní‑yo̱, chi ni̱ nani'i̱n‑rí peso‑ri̱ ja̱ ní skuíta‑ri̱‑ún núú. Achí‑ña.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró, ja̱ súan kúsɨɨ̱‑gá ini̱ ta̱ká ndajá'a̱ Dios jíín ɨ́ɨn cha̱a íó kua̱chi nú nakani ini̱‑de.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Te ni̱ ka'a̱n‑ga̱‑ya̱: Ɨɨn cha̱a ni̱ i̱o uu̱ se̱'e yíí‑de.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Te su̱chí súchí‑ún ni̱ ka'a̱n‑i jíín táa̱‑i: Táa̱, kua̱'a‑ní sava ñu'un núu̱‑ná ja̱ kúu ta'u̱‑ná, áchí‑i. Te ni̱ teta'a̱n‑de ta'u̱‑í nuu̱ ndéndúú‑i.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Te ni̱ kuu yaku̱ kɨvɨ̱, te su̱chí súchí‑ún ni̱ stútú ndɨ́'ɨ‑i ndatíñu‑i. Te ni̱ kee‑i kua'a̱n jíká‑i ɨnga̱ ñuu̱. Te yúan ni̱ xnáa‑í ta'u̱‑í, chi ni̱ janu̱ ndɨva̱'a‑i.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Súan ni̱ ndɨ'ɨ ni̱ janu̱ sáni‑i, te vásá ní chaa̱ ɨɨn tama̱ xáa̱n iní ñuu̱‑ún, te ni̱ kejá'á nándɨ'ɨ‑i.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Te ni̱ kee‑i kua'a̱n‑i, te ni̱ jaa̱‑i nuu̱ ɨ́ɨn cha̱a ñuu̱‑ún. Te cha̱a‑ún ni̱ tájí‑de‑i kua'a̱n‑i onde̱ rancho‑de ja̱ yúan koto‑i kɨnɨ̱‑de.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Te kuní‑i taan tɨ́ɨ́‑i chi̱i‑i jíín tíxi̱ko káyee kɨnɨ́‑ún. Chi̱ tú kutɨ ní ɨɨn na̱ún ní já'a nuu̱‑í.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Yúan‑na te ni̱ jini̱ máá‑i. Te ni̱ ka'a̱n‑i: Ta̱ká mozo íó ini̱ ve̱'e táa̱‑ri̱, íó kua'a̱ stáa̱ káyee‑dé. Te ruu̱ jí'i̱‑ri̱ so̱ko yá'a.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ná ndúkuiñi̱‑ri̱ te ná nó'o̱n‑ri̱ nuu̱ táa̱‑ri̱. Te kachi̱‑ri̱ kuni‑de: Táa̱, a ni̱ sá'a‑ná kua̱chi nuu̱ Dios andɨ́vɨ́ jíín núu̱ máá‑ní.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Tuká va̱'a cha̱a kúu‑ná ja̱ kúnání‑ná se̱'e‑ní. Ko kua̱'a‑ní tu̱'un kuu‑ná nátu̱'un ɨɨn mozo‑ní. Achi̱‑ri̱.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Te ni̱ ndukuiñi̱‑i, te ni̱ kee‑i kua̱no'on‑í nuu̱ táa̱‑i. Te nini jíká‑gá va̱i‑i, te ni̱ jini̱ táa̱‑i nuu̱‑í. Te ni̱ kundá'ú ini̱‑de‑i. Te jínu‑de ni̱ jaa̱‑de. Te ni̱ nuu‑de suku̱n‑í, te ni̱ titú‑de‑i.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑i jíín‑de: Táa̱, a ni̱ sá'a‑ná kua̱chi nuu̱ Dios andɨ́vɨ́ jíín núu̱ máá‑ní. Tuká va̱'a cha̱a kúu‑ná ja̱ kúnání‑ná se̱'e‑ní. Achí‑i.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ko máá táa̱‑i, ni̱ ka'a̱n‑de jíín mozo‑de: Kuáki̱'in ɨɨn su'nu̱ vá'a‑ga te chu'un‑ró‑i. Te chu'un‑ró ɨ́ɨn xe'e ndá'a‑í. Te chi'i‑ró ndiján já'a̱‑í.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Te suni kiki̱'in‑ró chélu xá'án. Te ka'ni‑ro‑tɨ́ ná kée‑yo. Chi̱ sá'a‑yó víko.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Chi se̱'e yíí‑rí yá'a a ni̱ ji'i̱‑i núú, te ni̱ nachaku̱‑i. A ni̱ naa‑í núú, te ni̱ ndenda‑i, áchí‑de. Te ni̱ ka̱kejá'á‑de sá'a‑de viko.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Te se̱'e yíí ñá'nu‑de, kándee‑i onde̱ rancho. Su̱chí‑ún va̱i ndii‑i. Te ni̱ nduyani‑i yata̱ vé'e. Te ni̱ jini so̱'o‑i tɨvɨ́ música te kájita já'á ñáyɨvɨ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Te ni̱ kana‑i xini̱ ɨ́ɨn mozo. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑i mozo‑ún nú na̱ún viko íó.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te ni̱ kachi̱ mozo‑ún nuu̱‑í: Ni̱ nchaa̱ ñani̱‑ro̱ te táa̱‑ro̱, ni̱ ja'ni‑dé chelu xá'án, chi ni̱ ndenda va̱'a se̱'e yíí‑de, áchí mozo.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Yúan‑na te ni̱ kiti̱ ini̱‑i, te tú ní kuní‑i ndɨ̱vɨ‑i, ko ni̱ kenda táa̱‑i. Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑i ná ndɨ́vɨ‑i.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ko máá‑i ni̱ ka'a̱n‑i: Ió kua'a̱ kuiá játíñu‑ná nuu̱‑ní, ni tú sáni̱'in kutɨ iní‑ná tiñu tá'ú‑ní. Te tú ní já'a‑ní va̱sté ɨ́ɨn lítú núu̱‑ná kee sɨ́ɨ̱‑ná jíín amigo‑na, áchí‑i.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ko ni̱ nchaa̱ se̱'e‑ní yá'a. Te va̱sa ni̱ xnáa ndɨ́'ɨ‑i ndatíñu‑ní jíín ñá'an téné, te ni̱ ja'ni‑ní chelu xá'án kée‑í, áchí‑i jíín táa̱‑i.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Yúan‑na te ni̱ kachi̱‑de jíín‑i: Hijo, róó chi̱ nene̱ ncháá‑ro̱ jíín‑rí. Te ta̱ká ndatíñu máá‑rí suni ndatíñu máá‑ró kúu.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Ko jínu ñú'ún sá'a‑yó víko te kusɨɨ̱ iní‑yo̱. Chi̱ ñani̱‑ro̱ yá'a, a ni̱ ji'i̱‑i núú, te ni̱ nachaku̱‑i. A ni̱ naa‑í núú, te ni̱ ndenda‑i, áchí‑de. Achí‑ya̱.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.