João 4
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Te cha̱a fariseo, ni̱ ka̱jini tu̱'un‑de tu̱'un Jesús, ja̱ íó kua'a̱‑gá cha̱a káskuá'a jíín máá‑yá vásá jíín Juan jíín já skuánducha‑yá kua'a̱‑gá ña̱yɨvɨ vásá Juan. Te ni̱ jini̱ Jesús tu̱'un‑ún.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 Ko tú ní skuánducha Jesús, chi̱ sua cha̱a káskuá'a jíín‑yá, káskuánducha máá‑de.
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Te ni̱ kenda‑ya̱ ñúu̱ Judea. Te kua'a̱n tuku‑ya̱ ñúu̱ Galilea.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Te jínu ñú'ún já já'a‑ya̱ kí'i̱n‑ya̱ ñúu̱ Samaria.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Yúan‑na te ni̱ jaa̱‑ya̱ ɨ́ɨn ñuu̱ nání Sicar ini̱ ñuu̱ Samaria, yani ndu'a̱ Jacob ja̱ ní ja̱'a‑de nuu̱ sé'e‑de José.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Te yúan íó sókó Jacob. Te Jesús, ni̱ jungo̱o‑ya̱ xíin sókó‑ún, chi ni̱ kui̱tá‑ya̱ íchi kuá'a̱n‑ya̱. Te nátu̱'un ka̱xiuu̱ kúu.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 Te ni̱ chaa̱ ɨɨn ña'an ñuu̱ Samaria, va̱i tava‑ñá nducha. Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Kua̱'a nducha ná kó'o‑ná. Achí‑ya̱.
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 Chi cha̱a káskuá'a jíín‑yá, a kája'a̱n‑de onde̱ ñuu̱ kuakua̱an‑de ja̱ kée‑dé.
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Te ña'an ñúu̱ Samaria, ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑yá: Naja̱ jikán‑ní nducha núu̱‑ná ko'o‑ní, chi cha̱a judío kúu‑ní, te ña'an ñúu̱ Samaria kúu‑ná, áchí‑ña. Chi ña̱yɨvɨ judío, tú kɨ́vɨ nduu̱‑i jíín ñáyɨvɨ ñúu̱ Samaria.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Nú ní jiní‑ní na̱ún kúu ja̱ kuá'a Dios nuu̱‑ní, te jíín I'a̱ ja̱ ká'a̱n jíín‑ní: Kua̱'a‑ní nducha ná kó'o‑ná, yúan‑na te kaka̱n‑ní nuu̱‑yá te kua̱'a‑ya̱ ndúcha chakú ko'o‑ní núú, áchí‑ya̱.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Te ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún jíín‑yá: Táta̱, xaa̱n kúnú sókó yá'a te tú na̱ jíín táva‑ní nducha. Núsáá te ndénu̱ ní'i̱n‑ní nducha chakú.
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Chi̱ sókó yá'a ni̱ ja̱'a táa̱‑yo̱ Jacob nuu̱‑yo̱. Te yá'a ni̱ ji'i máá‑de nducha, jíín sé'e‑de, jíín kɨ́tɨ‑dé. Te ñá'nu‑ga̱ máá‑ní vásá máá‑de náún. Achí‑ña.
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Nú ndé cha̱a ko'o nducha yá'a, kuchi̱ tuku‑de.
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 Ko cha̱a ko'o nducha já kuá'a‑ná nuu̱‑dé, ma̱ kuchí kutɨ‑gá‑de, chi̱ nducha já kuá'a‑ná‑ún, koo ɨɨn sókó iní‑de ja̱ kána nducha kúchaku̱‑de nɨ́ɨ́ káni sá'a, áchí‑ya̱ jíín‑ña.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Te ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún jíín‑yá: Táta̱, kua̱'a‑ní nducha‑ún ko'o‑ná, náva̱'a tuká kuchi̱ kutɨ‑ná, ni tuká kitava‑ná‑cha̱ yá'a, áchí‑ña.
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Kuáka̱na‑ní xini̱ yíi‑ní te chaa̱‑ní, áchí‑ya̱.
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Te ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún: Tú yii‑ná íó, áchí‑ña. Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Va̱'a‑ni ká'a̱n‑ní, tú yii‑ná íó,
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 chi ni̱ i̱o u'u̱n yii‑ní. Te cha̱a ncháka‑ní vina, nasu̱ yíi máá‑ní kúu‑de. Ya̱'á kúu ja̱ ní ka'a̱n ndaa̱‑ní, áchí‑ya̱.
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Te ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún jíín‑yá: Táta̱, ɨɨn cha̱a jáni tu̱'un Dios kúu‑ní jáni ini̱‑ná.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Ndɨ̱yi táa̱‑yo̱, yuku yá'a ni̱ ka̱chiñú'ún‑de Dios. Te máá‑ní káka'a̱n‑ní ja̱ ñúu̱ Jerusalén kúu nuu̱ kánúú chíñú'ún‑yó, áchí‑ña.
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Nána̱, ná kándíja‑ní tu̱'un ká'a̱n‑ná chi chaa̱ ɨɨn kɨvɨ̱, ja̱ ní yuku yá'a, ni ñuu̱ Jerusalén, tú chiñú'ún‑ní máá Táa̱‑yo̱ Dios súan.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Níí, tú kájini̱‑ní na̱ún kúu ja̱ káchiñú'ún‑ní. Ko máá‑ná, kájini̱‑ná I'a̱ káchiñú'ún‑ná. Chi̱ onde̱ nuu̱ ñáyɨvɨ judío va̱i tu̱'un nama yóó.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Te chaa̱ ɨɨn kɨvɨ̱ já ñáyɨvɨ káchiñú'ún ndáa̱, chiñú'ún ndíja‑i Táa̱‑yo̱ Dios jíín iní jíín añú‑i. Chi̱ Táa̱‑yo̱, ndúkú‑yá ña̱yɨvɨ já súan chiñú'ún‑i‑ya̱ kuní‑ya̱. Te a ni̱ chaa̱ kɨvɨ̱‑ún.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 Dios kúu Espíritu. Te ña̱yɨvɨ kuní chiñú'ún, kánúú já chíñú'ún ndíja‑i‑ya̱ jíín iní jíín añú‑i, áchí‑ya̱.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Te ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún jíín‑yá: Jiní‑ná ja̱ kíi Mesías, ja̱ nání Cristo. Te nú ni̱ chaa̱ máá‑yá, te stá'a̱n‑ya̱ táká tu̱'un nuu̱‑yo̱. Achí‑ña.
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Máá‑ná kúu I'a̱‑ún ja̱ ká'a̱n‑ná jíín‑ní, áchí‑ya̱.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Te nini sá súan ká'a̱n‑ya̱, te ni̱ cha̱koyo cha̱a káskuá'a jíín‑yá. Te ni̱ ka̱naa iní‑de kánde̱'é‑de ja̱ ndátu̱'ún‑yá jíín ɨ́ɨn ña'an. Ko tú ni ɨɨn‑de ní ka'a̱n: Na̱ún jiká tu̱'ún‑ní‑ña, xí: Na̱ún tu̱'un ndátu̱'ún‑ní jíín‑ña.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Yúan‑na te ña'an‑ún, ni̱ skéndo̱o‑ña kɨ́yi‑ña te kua'a̱n‑ña ondé ñuu̱. Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín ñáyɨvɨ yúan:
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 Ña'a̱n jíná'an‑ró te kuni̱‑ro̱ ɨ́ɨn cha̱a. Cha̱a‑ún ni̱ kachi̱‑de nuu̱‑rí ta̱ká na̱ún tiñu ni̱ sá'a‑ri̱. Sánaa te máá‑de kúu Cristo, áchí‑ña.
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Yúan‑na te ni̱ kenda koyo‑i ñuu̱‑ún. Te ni̱ cha̱koyo‑i nuu̱‑yá.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ ka̱stétuu‑de‑ya̱: Maestro, kee‑ní staa̱, áchí‑de.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑de: Ió ndeyu kée‑rí ja̱ tú kájini̱‑ro̱, áchí‑ya̱.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Yúan‑na te cha̱a káskuá'a jíín‑yá, ni̱ kajika̱ tu̱'ún tá'an‑de: Ɨɨn cha̱a ni̱ kinchaka ja̱ ní yee‑yá náún, áchí‑de.
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Ndeyu‑rí kúu ja̱ sá'a‑ri̱ tiñu kuní I'a̱ ni̱ tájí rúu̱ va̱i‑ri̱ jíín já skíkuu‑ri̱ tiñu‑ya̱‑ún.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Á tú káka'a̱n‑ro̱: Ió kuu̱n yóo̱ onde̱ kɨvɨ̱ tá'nu̱ trigo. Vina te ká'a̱n‑ri̱ jíín‑ró: Ndukani nuu̱‑ro̱ te nde̱'é‑ró nɨ́ɨ́ ndú'a̱‑ún, chi̱ a ni̱ kuaan já tá'nu̱.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Te cha̱a já'nu̱, a kí'in‑de ya̱'u‑de te nástútú‑de nuni̱ já kúchaku̱ nɨ́ɨ́ káni, náva̱'a cha̱a sáka jíín cháa já'nu̱, ɨɨn ká'nu‑ni kusɨɨ̱ iní‑de.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Chi̱ súan kúu ja̱ ká'a̱n ndaa̱ tu̱'un: Ɨɨn cha̱a sáka, te ɨnga̱‑de já'nu̱, áchí.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Te a ni̱ tájí‑rí róó ki̱ka'nu̱‑ro̱ núu̱ tú ní kásátiñu‑ró. Sava‑ga̱ cha̱a ni̱ ka̱sátiñu, te máá‑ró, a ni̱ kɨ̱vɨ koyo‑ró núu̱ tíñu‑de. Achí‑ya̱.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Te ña̱yɨvɨ ñúu̱ Samaria ini̱ ñuu̱ yúan, ni̱ ka̱jini so̱'o‑i tu̱'un ni̱ ka'a̱n ña'an‑ún. Te kua'a̱‑í, ni̱ ka̱kandíja‑i‑ya̱. Chi ni̱ ka'a̱n ndaa̱‑ña: Ni̱ kachi̱‑de nuu̱‑rí ta̱ká na̱ún tiñu ni̱ sá'a‑ri̱, áchí‑ña.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Yúan‑na te ni̱ cha̱koyo ña̱yɨvɨ ñúu̱ Samaria nuu̱‑yá. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú‑i jíín‑yá ja̱ ná kéndo̱o‑ya̱ yúan. Te ni̱ kendo̱o‑ya̱ yúan uu̱ kɨvɨ̱.
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 Te kua'a̱‑gá‑i ni̱ ka̱kandíja‑i‑ya̱ sɨkɨ́ tú'un ká'a̱n‑ya̱.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Te ni̱ kaka'a̱n‑i jíín ñá'an‑ún: Tuká nɨ́nɨ tú'un máá‑ró te kandíja‑ri̱‑ya̱, chi̱ a ni̱ ka̱jini so̱'o máá‑rí tu̱'un ká'a̱n‑ya̱. Te kájini̱‑ri̱ ja̱ I'a̱ yá'a kúu ndija I'a̱ nama ñu̱yɨ́vɨ, chi̱ Cristo kúu‑ya̱. Achí‑i.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Te nuu̱ úu̱ kɨvɨ̱‑ún ni̱ kenda‑ya̱ yúan te kua'a̱n‑ya̱ ñúu̱ Galilea.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Chi̱ máá Jesús, ni̱ ka'a̱n ndaa̱‑ya̱ já ɨ́ɨn cha̱a jáni tu̱'un Dios, tú ká'i̱o ja̱ jíñú'ún ñáyɨvɨ ñúu̱ máá‑de jíín‑de.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Te ni̱ jaa̱‑ya̱ ñúu̱ Galilea. Te ña̱yɨvɨ Galilea, ni̱ ka̱jatá'ú‑i‑ya̱, chi ni̱ kajini̱‑i ta̱ká tiñu ni̱ sá'a‑ya̱ ondé ñuu̱ Jerusalén kɨvɨ̱ ní i̱o viko yúan. Chi̱ máá‑i, suni ni̱ kaja'a̱n‑i viko‑ún.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Yúan‑na te ni̱ kee tuku Jesús kua'a̱n‑ya̱ ɨngá jínu onde̱ ñuu̱ Caná ndañúu̱ Galilea nuu̱ ní i̱o nducha já ní nduu vino ni̱ sá'a‑ya̱. Te ini̱ ñuu̱ Capernaum ni̱ i̱o ɨɨn cha̱a játíñu nuu̱ rey te kú'u̱ se̱'e‑de.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Cha̱a yúan, ni̱ jini tu̱'un‑de ja̱ ní kenda Jesús ñuu̱ Judea va̱i‑ya̱ ñúu̱ Galilea. Te ni̱ ja'a̱n‑de nuu̱‑yá. Te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑yá ja̱ ná núu‑ya̱ kí'i̱n‑ya̱ te nasáva̱'a‑ya̱ sé'e‑de, chi̱ a yani kuu̱‑i.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Aa̱, te nú tú kuni̱‑ro̱ tuní jíín tíñu ñá'nu, ma̱ kándíja kutɨ‑ro, áchí‑ya̱.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Te cha̱a játíñu nuu̱ rey, ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑yá: Táta̱, nuu‑ní ki'o̱n vína chi̱ nú ná kúkuéé‑ní te kuu̱‑i, áchí‑de.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Kuá'án, chi̱ chakú se̱'e‑ró, áchí‑ya̱. Te cha̱a‑ún, ni̱ kandíja‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n Jesús. Te ni̱ kee‑de kua'a̱n‑de.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Te nini núu‑de kua̱no'on‑dé, te ni̱ kenda koyo mozo‑de, ni̱ kajana̱ta'a̱n‑de, te ni̱ kaka̱stu̱'ún núu̱‑dé: Ni̱ nduva̱'a se̱'e‑ní, áchí jíín‑de.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Te máá‑de ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de na̱ hora ni̱ kejá'á ndúva̱'a‑i. Te ni̱ kaka'a̱n jíín‑de: Iku ka̱'ɨɨn ni̱ kee ki̱ji‑i, áchí.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Te máá táa̱‑i, ni̱ juku̱'un ini̱‑de ja̱ hora‑ún kúu hora ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑de: Chakú se̱'e‑ró. Te ni̱ kandíja‑de jíín nɨ́ɨ́ vé'e‑de.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Ya̱'á kúu tuni̱ uu̱ ja̱ ní sá'a Jesús ná ni̱ ndii‑ya̱ ñúu̱ Judea onde̱ ñuu̱ Galilea.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.