João 11

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te kú'u̱ ɨɨn cha̱a nání Lázaro ñuu̱ Betania, nuu̱ kúu ñuu̱ María jíín kú'u̱‑ña Marta.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era do povoado de Betânia, onde Maria e a sua irmã Marta moravam.
2 Te María‑ún kúu ja̱ ní chi'i aceite máá Jíto'o̱‑yo̱, te ni̱ nasi'ichí‑ña já'a̱‑yá jíín íxi xiní‑ñá. Te cha̱a kú'u̱‑ún kúu kua̱'a‑ña Lázaro.
2 (Esta Maria era a mesma que pôs perfume nos pés do Senhor Jesus e os enxugou com os seus cabelos. Era o irmão dela, Lázaro, que estava doente.)
3 Te kua̱'a‑de‑ún, ni̱ ka̱tájí‑ña tú'un kua'a̱n nuu̱‑yá: Táta̱, kuni so̱'o‑ní, cha̱a ja̱ maní‑ní jíín, kú'u̱‑de, áchí‑ña.
3 As duas irmãs mandaram dizer a Jesus: — Senhor, o seu querido amigo Lázaro está doente!
4 Te ni̱ jini so̱'o Jesús. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Kue'e̱ yá'a, nasu̱ kué'e̱ kuu̱‑de kúu. Chi̱ sua sá'a ja̱ ná nákana jaa‑i Dios, náva̱'a nduñá'nu Se̱'e Dios sá'a máá kué'e̱‑ún. Achí‑ya̱.
4 Quando Jesus recebeu a notícia, disse:
5 Te kúmani̱ Jesús jíín Marta jíín kú'u̱‑ña jíín Lázaro.
5 Jesus amava muito Marta, e a sua irmã, e também Lázaro.
6 Te nuu̱ ní jini tu̱'un‑ya̱ já kú'u̱‑de, te ni̱ kendo̱o‑ya̱ yúan uu̱ kɨvɨ̱ núu̱ kánchaa̱‑ya̱‑un.
6 Porém quando soube que Lázaro estava doente, ainda ficou dois dias onde estava.
7 Yu̱án‑na, te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín cháa káskuá'a jíín‑yá: Ná kí'o̱n ñúu̱ Judea ɨnga̱ jínu, áchí‑ya̱.
7 Então disse aos seus discípulos:
8 Te cha̱a káskuá'a‑ún ni̱ kaka'a̱n‑de jíín‑yá: Maestro, vina a kándúkú ndéé cháa judío kua̱'a‑de yuu̱ níí. Te ɨnga̱ jínu ki'i̱n‑ní yúan náún. Achí‑de.
8 Mas eles disseram: — Mestre, faz tão pouco tempo que o povo de lá queria matá-lo a pedradas, e o senhor quer voltar?
9 Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Á tú íó uxi̱ uu̱ hora ɨɨn ncháka. Cha̱a ja̱ jíka ndúú, tú skáchi'i‑de ja'a̱‑dé, chi̱ kúndiji̱n nuu̱‑dé ñu̱yɨ́vɨ yá'a.
9 Jesus respondeu:
10 Ko cha̱a jíka akuáa, skáchi'i‑de ja'a̱‑dé, chi̱ tú kúndiji̱n nuu̱‑dé, áchí‑ya̱.
10 Mas, se anda de noite, tropeça porque nele não existe luz.
11 Súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱. Te vásá ní ka'a̱n tuku‑ya̱ jíín‑de: Amigo‑yo̱ Lázaro kixí‑de. Ki'i̱n‑ri̱ ja̱ xndúko̱o‑ri̱‑de nuu̱ kixí‑de. Achí‑ya̱.
11 Jesus disse isso e depois continuou:
12 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n cha̱a káskuá'a jíín‑yá: Táta̱, nú kixí‑de te nduva̱'a‑de, áchí‑de.
12 — Senhor, se ele está dormindo, isso quer dizer que vai ficar bom! — disseram eles.
13 Ko súan ni̱ ka'a̱n Jesús ja̱ á ni̱ ji'i̱‑de. Te máá‑de ni̱ ka̱jani ini̱‑de ja̱ kixí ndija‑de.
13 Mas o que Jesus queria dizer era que Lázaro estava morto. Porém eles pensavam que ele estivesse falando do sono natural.
14 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n kájí Jesús jíín‑de: A ni̱ ji'i̱ Lázaro, áchí‑ya̱.
14 Então Jesus disse claramente:
15 Te kúsɨɨ̱ iní‑ri̱ ja̱ róó jíná'an‑ró, ja̱ tú ní kánchaa̱‑ri̱ yúan, náva̱'a kandíja‑ró. Ko vina ná kí'o̱n núu̱‑dé. Achí‑ya̱.
15 mas eu estou alegre por não ter estado lá com ele, pois assim vocês vão crer. Vamos até a casa dele.
16 Yúan‑na te Tomás, cha̱a nání Dídimo, ni̱ ka'a̱n‑de jíín tá'an‑de, cha̱a káskuá'a: Suni ná kí'i̱n‑yo̱ náva̱'a ná kúu̱ ta'a̱n‑yo̱ jíín‑de, áchí‑de.
16 Então Tomé, chamado “o Gêmeo”, disse aos outros discípulos: — Vamos nós também a fim de morrer com o Mestre!
17 Te ni̱ chaa̱ Jesús, te ni̱ jini̱‑ya̱ já ní kuu kuu̱n kɨvɨ́ já á ni̱ yu̱ji Lázaro.
17 Quando Jesus chegou, já fazia quatro dias que Lázaro havia sido sepultado.
18 Te ñuu̱ Betania kánchaa̱ yani jíín ñúu̱ Jerusalén, nátu̱'un uni̱ kilómetro suu súan‑ni kúu.
18 Betânia ficava a menos de três quilômetros de Jerusalém,
19 Te kua'a̱ ñáyɨvɨ judío, ni̱ kikoyo‑i nuu̱ Marta jíín núu̱ María, ja̱ káka'a̱n‑i tu̱'un ndéé iní jíín‑ña já kuá'a‑ña.
19 e muitas pessoas tinham vindo visitar Marta e Maria para as consolarem por causa da morte do irmão.
20 Yúan‑na te ni̱ jini tu̱'un Marta ja̱ vái Jesús. Te ni̱ kenda‑ña kuáta'a̱n‑ña‑yá. Ko María, ni̱ kendo̱o‑ña iní ve̱'e.
20 Quando Marta soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele. Porém Maria ficou sentada em casa.
21 Te ni̱ ka'a̱n Marta jíín Jesús: Táta̱, nú ní kánchaa̱‑ní yá'a te ma̱ kúu̱ kua̱'a‑ná núú.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido!
22 Te suni vina jiní‑ná ja̱ táká ja̱ jikán‑ní nuu̱ Dios, te kua̱'a‑ya̱ núu̱‑ní, áchí‑ña.
22 Mas eu sei que, mesmo assim, Deus lhe dará tudo o que o senhor pedir a ele.
23 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Nachaku̱ kua̱'a‑ró, áchí‑ya̱.
23 — O seu irmão vai ressuscitar! — disse Jesus.
24 Te ni̱ ka'a̱n Marta jíín‑yá: A jiní‑ná ja̱ náchaku̱‑de kɨvɨ̱ náchaku̱ ta̱ká ndɨ̱yi onde̱ ná jínu ñu̱yɨ́vɨ, áchí‑ña.
24 Marta respondeu: — Eu sei que ele vai ressuscitar no último dia!
25 Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Máá‑rí kúu I'a̱ sá'a ja̱ náchaku̱ jíín já kúchaku̱ nɨ́ɨ́ káni. Ja̱ kándíja ruu̱, va̱sa a ni̱ ji'i̱, ko nachaku̱.
25 Então Jesus afirmou:
26 Te nú ndé ña̱yɨvɨ chakú‑i te kándíja‑i ruu̱, ma̱ kúu̱ kutɨ‑í. Á kándíja‑ró tú'un yá'a xí túu. Achí‑ya̱ jíín‑ña.
26 e quem vive e crê em mim nunca morrerá. Você acredita nisso?
27 Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑yá: Jaa̱n Táta̱. A ni̱ kandíja‑ná ja̱ máá‑ní kúu Cristo, Se̱'e Dios, ja̱ kíi ini̱ ñu̱yɨ́vɨ, áchí‑ña.
27 — Sim, senhor! — disse ela. — Eu creio que o senhor é o Messias , o Filho de Deus, que devia vir ao mundo.
28 Te súan ni̱ ka'a̱n‑ña. Te ni̱ kee‑ña kuá'a̱n‑ña. Te ni̱ kana sa̱'í‑ña xiní kú'u̱‑ña María: Máá Maestro, a ni̱ chaa̱‑ya̱, te kána‑ya̱ xiní‑ro̱, áchí‑ña.
28 Depois de dizer isso, Marta foi, chamou Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Te María, ja̱ ní jini so̱'o‑ña, ni̱ ndukuiñi̱ yachi̱‑ña, te kua'a̱n‑ña núu̱‑yá.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi encontrar-se com Jesus.
30 Ko Jesús, té jaa̱‑ga̱‑ya̱ ondé ñuu̱, chi ni̱ ndo̱o‑ni‑ya̱ kánchaa̱‑ya̱ núu̱ ní jata'a̱n Marta‑ún‑ya̱.
30 Pois ele não tinha chegado ao povoado, mas ainda estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
31 Te káxiu̱kú ñáyɨvɨ judío ini̱ ve̱'e jíín María, káka'a̱n‑i tu̱'un ndéé iní jíín‑ña. Te ni̱ kajini̱‑i ja̱ ní ndukuiñi̱ yachi̱‑ña kuá'a̱n‑ña. Te ni̱ ka̱indiki̱n‑i‑ña, chi ni̱ kaka'a̱n‑i: Onde̱ yuvé'e añú kuánde'e̱‑ña yúan.
31 As pessoas que estavam na casa com Maria, consolando-a, viram que ela se levantou e saiu depressa. Então foram atrás dela, pois pensavam que ela ia ao túmulo para chorar ali.
32 Ko ni̱ jaa̱ María nuu̱ kánchaa̱ Jesús. Te ni̱ jini̱‑ña núu̱‑yá. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑ña núu̱ já'a̱‑yá. Te ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑yá: Táta̱, nú ní kánchaa̱‑ní yá'a, te ma̱ kúu̱ kua̱'a‑ná núú, áchí‑ña.
32 Maria chegou ao lugar onde Jesus estava e logo que o viu caiu aos pés dele e disse: — Se o senhor tivesse estado aqui, o meu irmão não teria morrido!
33 Yúan‑na te ni̱ jini̱ Jesús ja̱ ndé'e̱‑ña jíín já kánde'e̱ ña̱yɨvɨ judío va̱i koyo jíín‑ña. Te ni̱ jaka̱ nu̱u ini̱‑ya̱. Te ni̱ ndukuí'a̱ ini̱‑ya̱.
33 Jesus viu Maria chorando e viu as pessoas que estavam com ela chorando também. Então ficou muito comovido e aflito
34 Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Ndénu̱ ní chindee‑ró‑de, áchí‑ya̱. Te ni̱ kaka'a̱n‑ña jíín‑yá: Ña'a̱n‑ní te kuni̱‑ní, áchí‑ña.
34 e perguntou: — Venha ver, senhor! — responderam.
35 Te ni̱ nde'e̱ Jesús.
35 Jesus chorou.
36 Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n ña̱yɨvɨ judío: Nde̱'é ná xáa̱n ní kundá'ú ini̱‑de cha̱a‑ún, áchí‑i.
36 Então as pessoas disseram: — Vejam como ele amava Lázaro!
37 Ko ni̱ kaka'a̱n sava‑i: Bueno ni̱ nakuña cha̱a yá'a nduchi chaa kuáa. Á tú ní kuu sá'a‑de ja̱ má kúu̱ Lázaro núú, áchí‑i.
37 Mas algumas delas disseram: — Ele curou o cego. Será que não poderia ter feito alguma coisa para que Lázaro não morresse?
38 Te ni̱ ndukuí'a̱ tuku ini̱ Jesús. Te ni̱ chaa̱‑ya̱ yúvé'e añú‑ún. Te ɨɨn yau̱ kava kúu. Te jika̱ yú'u yaú‑ún ndasú ɨɨn yuu̱.
38 Jesus ficou outra vez muito comovido. Ele foi até o túmulo, que era uma gruta com uma pedra colocada na entrada,
39 Te ni̱ ka'a̱n Jesús: Chaxio yuu̱ jián jíná'an‑ró, áchí‑ya̱. Te Marta, kua̱'a cha̱a ni̱ ji'i̱‑ún, ni̱ ka'a̱n‑ña jíín‑yá: Táta̱, a já'a̱n xi̱ko‑de, chi̱ a ni̱ kuu kuu̱n kɨvɨ́ yíndu̱ji‑de, áchí‑ña.
39 e ordenou: Marta, a irmã do morto, disse: — Senhor, ele está cheirando mal, pois já faz quatro dias que foi sepultado!
40 Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑ña: Nasu̱ ní ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró ja̱ nú kándíja‑ró te kuni̱‑ro̱ já ndúñá'nu Dios náún, áchí‑ya̱.
40 Jesus respondeu:
41 Yúan‑na te ni̱ ka̱chaxio‑i yuu̱ núu̱ kándee ndɨ̱yi‑ún. Te Jesús, ni̱ ndakoto‑ni‑ya̱ íchi ándɨ́vɨ́. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Táta̱, ná kúta'u̱‑ná nuu̱‑ní ja̱ jíni so̱'o‑ní tu̱'un ká'a̱n‑ná.
41 Então tiraram a pedra. Jesus olhou para o céu e disse:
42 Te jiní‑ná ja̱ jíni so̱'o ná'ín‑ní tu̱'un ká'a̱n‑ná, ko ká'i̱in kua'a̱ ñáyɨvɨ yá'a. Ja̱ yúán súan ni̱ ka'a̱n‑ná náva̱'a ná kándíja‑i ja̱ máá‑ní ni̱ tájí‑ní náá va̱i‑ná, Achí‑ya̱.
42 Eu sei que sempre me ouves; mas eu estou dizendo isso por causa de toda esta gente que está aqui, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Te súan ni̱ ka'a̱n‑ya̱. Te ni̱ ka'a̱n jaa‑ya̱: Lázaro, ña'a̱n tíkenda, áchí‑ya̱.
43 Depois de dizer isso, gritou:
44 Te cha̱a ja̱ á ni̱ ji'i̱, ni̱ kenda‑de, te yísúkun ndá'a‑dé sɨ̱'ɨn‑de jíín sá'ma cinta. Te nuu̱‑dé yísúkun ɨ́ɨn sa'ma. Te ni̱ ka'a̱n Jesús jíín‑i: Ndájí‑de, te sía̱‑ro̱‑dé ná kí'i̱n‑de, áchí‑ya̱.
44 E o morto saiu. Os seus pés e as suas mãos estavam enfaixados com tiras de pano, e o seu rosto estava enrolado com um pano. Então Jesus disse:
45 Yúan‑na te kua'a̱ ñáyɨvɨ judío ja̱ ní kikoyo nuu̱ María‑ún, ni̱ ka̱kandíja‑i‑ya̱. Chi ni̱ kajini̱‑i tiñu ni̱ sá'a Jesús.
45 Muitas pessoas que tinham ido visitar Maria viram o que Jesus tinha feito e creram nele.
46 Ko sava‑i ni̱ kaja'a̱n‑i nuu̱ cháa fariseo. Te ni̱ kaka̱stu̱'ún‑i ndasa ni̱ sá'a Jesús.
46 Mas algumas pessoas voltaram e contaram aos fariseus o que ele havia feito.
47 Yúan‑na te sutu̱ ñá'nu jíín cháa fariseo, ni̱ ka̱kutútú‑de. Te ni̱ kanda̱tu̱'ún‑de: Ndasa sá'a‑yó, chi cha̱a yá'a xaa̱n sá'a‑de tuni̱.
47 Então os fariseus e os chefes dos sacerdotes se reuniram com o Conselho Superior e disseram: — O que é que nós vamos fazer? Esse homem está fazendo muitos milagres!
48 Chi̱ nú sía̱‑yo̱‑dé, te ndivii ñáyɨvɨ kándíja‑i. Te cha̱koyo cha̱a ñuu̱ Roma, te xnáa‑dé ñuu̱‑yo̱ ondé jíín ñáyɨvɨ‑yo, áchí‑de.
48 Se deixarmos que ele continue fazendo essas coisas, todos vão crer nele. Aí as autoridades romanas agirão contra nós e destruirão o Templo e o nosso país.
49 Te ɨɨn tá'an‑de nání‑de Caifás, cha̱a‑ún kúu‑de máá sutú ñá'nu‑ga̱ kuia̱‑ún, ni̱ ka'a̱n‑de jíín: Róó tú kájini̱ kutɨ‑ro.
49 Então Caifás, que naquele ano era o Grande Sacerdote , disse: — Vocês não sabem nada!
50 Ni tú kájuku̱'un ini̱‑ro̱ já kánúú kúu̱ ɨɨn cha̱a ja̱ sɨkɨ́ ñáyɨvɨ, nasu̱ já náa ndívii ñáyɨvɨ jíná'an‑i, áchí‑de.
50 Será que não entendem que para vocês é melhor que morra apenas um homem pelo povo do que deixar que o país todo seja destruído?
51 Ko tu̱'un yá'a, na̱ tú ní ka'a̱n‑de ja̱ máá‑de. Chi ja̱ kúu‑de máá sutú ñá'nu‑ga̱ kuia̱‑ún, te ni̱ jani‑de tu̱'un ja̱ kúu̱ Jesús ja̱ sɨkɨ́ ñáyɨvɨ.
51 Naquele momento Caifás não estava falando por si mesmo. Mas, como ele era o Grande Sacerdote naquele ano, estava profetizando que Jesus ia morrer pela nação.
52 Te nasu̱ máá ɨ́ɨn ja̱ ñáyɨvɨ yúan, chi̱ suni ja̱ nástútú‑yá se̱'e Dios ja̱ ní kajicha̱ nu̱u‑i jíná'an‑i.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo todos os filhos de Deus que estão espalhados por toda parte.
53 Yúan‑na te onde̱ kɨvɨ̱‑ún ni̱ kanda̱tu̱'ún‑de ja̱ ká'ni‑dé‑ya̱.
53 Então, daquele dia em diante, os líderes judeus fizeram planos para matar Jesus.
54 Yúan‑na te tuká ní jíka ndiji̱n Jesús nuu̱ cháa judío, chi ni̱ kenda‑ya̱ yúan kua'a̱n‑ya̱ ɨ́ɨn ñuu̱ nání Efraín nuu̱ íó yani ñu'un té'é. Te ni̱ kendo̱o‑ya̱ yúan jíín cháa káskuá'a jíín‑yá.
54 Por isso ele já não andava publicamente na Judeia, mas foi para uma região perto do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ficou ali com os seus discípulos.
55 Te a ni̱ kuyani viko Pascua ña̱yɨvɨ judío. Te kua'a̱‑í ni̱ ka̱kaa‑i kua'a̱n‑i ñuu̱ Jerusalén, náva̱'a sándoo‑i máá‑i xna'a̱n‑ga̱ vásá kéjá'á víko Pascua.
55 Faltava pouco tempo para a Festa da Páscoa . Muitos judeus foram a Jerusalém antes da festa para tomar parte na cerimônia de purificação .
56 Te kánandúkú‑i Jesús. Te kájika̱ tu̱'ún tá'an‑i ini̱ ve̱'e ii̱: Ndasa jáni ini̱‑ro̱. Chaa̱‑de viko yá'a xí túu. Achí‑i.
56 Eles procuravam Jesus e, no pátio do Templo, perguntavam uns aos outros: — O que é que vocês acham? Será que ele vem à festa?
57 Te sutu̱ ñá'nu jíín cháa fariseo, ni̱ ka̱tá'ú‑de tiñu ja̱ nú ndé ɨɨn‑i jiní‑i ndénu̱ kándee‑ya̱, ná kástu̱'ún‑i náva̱'a tɨɨn‑de‑ya̱.
57 Os chefes dos sacerdotes e os fariseus queriam prender Jesus. Por isso tinham dado ordem para que, se alguém soubesse, contasse onde ele estava.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.