Atos 28
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NAA
1 Te nuu̱ ní kaka̱ku‑ri̱, yúan‑na te ni̱ kani'i̱n‑rí tu̱'un ja̱ isla‑ún nání Malta.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Te ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn yu'u yúan, ni̱ ka̱kumani̱‑í jíín‑rí jíná'an‑ri̱. Te ni̱ kastá'a̱n‑i ɨɨn ñu'u̱n, chi̱ kúun sau̱ te vi̱jin sá'a. Yúan‑na te ni̱ ka̱kana‑i xini̱‑rí ni̱ ja̱koyo‑ri̱ nuu̱‑í.
2 Os nativos nos trataram com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram a todos nós por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Te ni̱ stútú Pablo yaku̱ tɨtaka̱. Te ni̱ taan‑dé nuu̱ ñú'u̱n. Te ɨɨn koo̱, jínu‑tɨ̱ ní kenda‑tɨ̱ já ní kuní'ní. Te ni̱ chiyú'ú‑ni‑tɨ̱ ndá'a‑dé.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se na mão dele.
4 Te ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn yu'u ñúu̱‑ún, ni̱ kajini̱‑i ja̱ ndíta kaa koo̱‑ún yíyú'ú‑tɨ́ nda'a‑dé. Te káka'a̱n‑i: Ndaa̱ ja̱ cháa já'ni ndɨ́yi kúu cha̱a yá'a núsáá. Te va̱sa a ni̱ ka̱ku‑de nuu̱ mar, ko máá I'a̱ tu̱'un ndaa̱ tú já'a tu̱'un kuchaku̱‑ga̱‑de, áchí‑i.
4 Quando os nativos viram a víbora pendurada na mão de Paulo, disseram uns aos outros: — Certamente este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Ko Pablo, ni̱ kɨsɨ‑de koo̱‑ún nuu̱ ñú'u̱n. Te tú na̱ún ní tá'a̱n‑de.
5 Porém ele, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Te máá‑i, káinda̱tu‑i ja̱ chú'un kuiñi‑dé xí nduá‑de te kuu̱‑de. Ko ni̱ kuná'án xáa̱n káinda̱tu‑i ni̱ kajini̱‑i ja̱ tú na̱ún ní tá'a̱n‑de. Yúan‑na te ni̱ nakani ini̱‑i te ni̱ kaka'a̱n‑i ja̱ ɨ́ɨn i'a̱ kúu Pablo.
6 Mas eles esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente. Depois de muito esperar, vendo que nada de anormal lhe acontecia, mudando de opinião, diziam que ele era um deus.
7 Te yani yúan ni̱ i̱o ñu'un cháa kúu gobernador ini̱ isla‑ún, nání‑de Publio. Te cha̱a‑ún, ni̱ kana‑de ruu̱ jíná'an‑ri̱. Te ni̱ ja̱'a núu‑de ve'e‑de ni̱ ka̱kendo̱o mani̱‑rí jíín‑de uni̱ kɨvɨ̱.
7 Perto daquele lugar havia um sítio que pertencia ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou com muita bondade durante três dias.
8 Te táa̱ Publio kátúu‑dé nuu̱ jíto, kú'u̱‑de jíín kué'e̱ ki̱ji jíín ɨ́ɨn kue'e̱ kúun chi̱i‑de. Te ni̱ kɨ̱vɨ Pablo ve'e cha̱a‑ún. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé. Te ni̱ chaa‑de nda'a‑dé sɨkɨ̱ cháa‑ún. Te ni̱ nduva̱'a‑ni cha̱a‑ún.
8 Aconteceu que o pai de Públio estava enfermo de disenteria, ardendo em febre. Paulo foi visitá-lo e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Yu̱án‑na, te suni sava‑ga̱ ña̱yɨvɨ káku'u̱ nɨ́ɨ́ isla‑ún, ni̱ ja̱koyo‑i. Te ni̱ kandu̱va̱'a‑ni‑i.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Te ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ ka̱jatú'ún‑i ruu̱ jíná'an‑ri̱, te ni̱ kaja̱'a‑i kua'a̱ ndátíñu ni̱ ka̱kuta'u̱‑rí. Te nuu̱ ní kenda koyo‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱, te ni̱ kaja̱'a‑i ta̱ká ndatíñu kánandɨ'ɨ‑ri̱.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Súan‑ni onde̱ nuu̱ uní yoo̱, te ni̱ ka̱jika‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱ jíín ɨ́ɨn barco ñuu̱ Alejandría ja̱ ní kanchaa̱ nuu̱ isla tiempo viko víjin. Te barco‑ún, máá cháa̱n ndíso ɨɨn figura ña̱yɨvɨ Cástor jíín Pólux.
11 Três meses depois, embarcamos num navio de Alexandria, que tinha passado o inverno na ilha. O navio tinha por emblema os deuses gêmeos Castor e Pólux.
12 Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Siracusa. Te yúan ni̱ ka̱kendo̱o‑ri̱ uni̱ kɨvɨ̱.
12 Chegando a Siracusa, ficamos ali três dias.
13 Te yúan ni̱ kenda koyo‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱ nduu̱ nduu̱ yundúcha. Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Regio. Te ɨnga̱ kɨvɨ̱ ní kee tachi̱ íchi sur, te ɨnga̱ kɨvɨ̱ xía̱n‑ún, ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Puteoli.
13 Dali, navegando ao longo da costa, chegamos a Régio. No dia seguinte começou a soprar o vento sul e, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Te yúan ni̱ kani'i̱n tá'an‑ri̱ jíín sáva ñani̱. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑rí ni̱ ka̱kendo̱o‑ri̱ jíín‑de ɨɨn semana. Yúan‑na te vásá ní ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Roma.
14 onde encontramos alguns irmãos que nos pediram que ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Te ñani̱ yúan a ni̱ kani'i̱n‑dé tu̱'un ruu̱ jíná'an‑ri̱. Te ni̱ kenda koyo‑de, ni̱ ka̱kita'a̱n‑de ruu̱ onde̱ nu̱yá'u nání Apio jíín ndénúní mesón. Te ni̱ jini̱ Pablo nuu̱‑dé. Te ni̱ na̱kuatá'ú‑de nuu̱ Dios. Te ni̱ ndundéé iní‑de.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a Praça de Ápio e as Três Vendas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e sentiu-se mais animado.
16 Te nuu̱ ní ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Roma, te ni̱ ja̱'a capitán ta̱ká preso nuu̱ cháa kákuñá'nu nuu̱ ejército ñuu̱ Roma. Ko ni̱ ja̱'a‑de tu̱'un kunchaa̱ sɨ́ɨn Pablo jíín ɨ́ɨn soldado kukoto‑ún‑de.
16 Uma vez em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te ni̱ kana Pablo xini̱ táká cha̱a kákuñá'nu nuu̱ ñáyɨvɨ judío ni̱ ka̱kutútú‑de. Te ni̱ ka'a̱n Pablo jíín‑de: Ñáni̱ jíná'an‑ró, ruu̱ tú kutɨ na̱ún ní sá'a‑ri̱ sɨkɨ̱ ñúu̱‑yo̱ ni sɨkɨ̱ táni̱nu táa̱‑yo̱. Ko onde̱ ñuu̱ Jerusalén ni̱ kaja̱'a‑i ruu̱ nuu̱ cháa ñuu̱ Roma jíná'an‑de. Te ni̱ ka̱chindee‑de ruu̱ veka̱a.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus. Quando estavam reunidos, Paulo disse: — Meus irmãos, apesar de nada ter feito contra o povo ou contra os costumes paternos, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos.
18 Te cha̱a ñuu̱ Roma, ni̱ ka̱xndichí‑de ruu̱. Te kákuni̱‑de sía̱‑de ruu̱ núú, chi̱ tú ni ɨɨn kua̱chi íó sɨkɨ̱‑rí ja̱ kúu̱‑ri̱.
18 Estes, depois de me interrogarem, quiseram soltar-me, porque não encontraram em mim nenhum crime passível de morte.
19 Ko tú ní játú'ún ñáyɨvɨ judío. Yu̱án ní jika̱n‑ri̱ ja̱ kíi‑ri̱ nuu̱ César. Ko na̱ tú va̱i‑ri̱ ja̱ ká'a̱n‑ri̱ sɨkɨ̱ ñáyɨvɨ ñúu̱‑ri̱.
19 Diante da oposição dos judeus, fui obrigado a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar o meu povo.
20 Ja̱ yúán ní kana‑ri̱ xini̱‑ro̱ jíná'an‑ró, náva̱'a ná kuní‑ri̱ nuu̱‑ro̱ te ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró. Chi̱ sɨkɨ̱ tú'un káñukuu ini̱ ña̱yɨvɨ Israel kúu ja̱ nú'ni̱‑ri̱ jíín cadena yá'a. Achí‑de.
20 Foi por isto que pedi para vê-los e para falar com vocês; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta corrente.
21 Te ni̱ kaka'a̱n cha̱a‑ún jíín Pablo: Tú ni ɨɨn carta ní cháa̱ nuu̱‑rí onde̱ ñuu̱ Judea ja̱ kúni tu̱'un‑ri̱ róó. Te ta̱ká ñani̱ ja̱ ní cha̱koyo yá'a, tú kákastu̱'ún‑de ni tú káka'a̱n‑de ni ɨɨn tu̱'un ñáá sɨkɨ̱‑ro̱.
21 Então eles lhe disseram: — Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que falasse a respeito de você. Também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse algo de mau a seu respeito.
22 Ko kuni so̱'o‑ri̱ tu̱'un ka'a̱n‑ro̱ nú ndasa jáni ini̱‑ro̱ kákuni̱‑ri̱. Chi̱ sɨkɨ̱ tú'un yá'a a kájini̱‑yo̱ já táká ña̱yɨvɨ káka'a̱n ndɨva̱'a‑i. Achí‑de.
22 Mas gostaríamos de ouvir o que você pensa, porque sabemos que em todos os lugares essa seita é contestada.
23 Te ni̱ teta'a̱n Pablo ɨɨn kɨvɨ̱. Te ni̱ cha̱koyo kua'a̱‑dé ve'e nuu̱ ncháá Pablo. Te nuu̱ cháa‑ún ni̱ jani ndaa̱‑de tu̱'un ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Te ndúkú‑de skándíja‑de cha̱a‑ún sɨkɨ̱ tú'un Jesús onde̱ jíín tú'un ká'a̱n ley Moisés jíín tutú cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá. Te súan ni̱ stá'a̱n‑de onde̱ ja̱ñá'a̱n te onde̱ aíni.
23 Tendo eles marcado um dia, foram em grande número ao encontro de Paulo no lugar onde ele residia. Então, desde a manhã até a tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do Reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela Lei de Moisés como pelos Profetas.
24 Te sava cha̱a‑ún, ni̱ ka̱jatá'ú‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n Pablo. Ko sava‑ga̱‑de, tú ní kákandíja kutɨ‑dé.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que Paulo dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Te ni̱ ka̱státá'an‑de jíín tá'an‑de. Te nini kája'a̱n‑de ni̱ ka'a̱n Pablo tu̱'un yá'a: Bueno ni̱ ka'a̱n Espíritu Santo jíín tú'un Isaías, cha̱a ni̱ jani tu̱'un Dios onde̱ sáá, chi ni̱ ka'a̱n‑de jíín táa̱‑ro̱ ní sá'a‑ya̱:
25 E, havendo discordância entre eles, começaram a ir embora. Mas, antes que saíssem, Paulo disse estas palavras: — Bem falou o Espírito Santo aos pais de vocês, por meio do profeta Isaías, quando disse:
26 Kuá'án nuu̱ ñáyɨvɨ yá'a te kachi̱‑ro̱ kúni‑i: Va̱sa kájini ná'ín vá'a‑ró, ko ma̱ júku̱'un ini̱‑ro̱. Te va̱sa kánde̱'é ndɨ́ɨ‑ro, ko ma̱ kuní‑ro̱.
26 “Vá a este povo e diga: Ouvindo, vocês ouvirão e de modo nenhum entenderão; vendo, vocês verão e de modo nenhum perceberão.
27 Chi̱ xaa̱n ní kakuni̱'in ini̱ ña̱yɨvɨ yá'a, te xaa̱n ú'u̱ kájini so̱'o‑i. Te kájasu̱‑i nduchi‑í náva̱'a ma̱ kuní‑i jíín ndúchi‑í, te ma̱ kúni ná'ín‑i jíín só'o‑i, te ma̱ júku̱'un ini̱‑i, te ma náxíó káva ini̱‑i, ja̱ násáva̱'a‑ri̱‑i. Achí‑ya̱.
27 Porque o coração deste povo está endurecido; ouviram com os ouvidos tapados e fecharam os olhos; para não acontecer que vejam com os olhos, ouçam com os ouvidos, entendam com o coração, se convertam e sejam por mim curados.”
28 Ná kástu̱'ún‑rí nuu̱‑ro̱ núsáá, chi tu̱'un ni̱ tájí Dios I'a̱ náma yóó, vina te ná tájí‑yá tu̱'un yá'a ki'i̱n nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación, Te máá‑i kuni ná'ín‑i. Achí‑de.
28 E Paulo concluiu: — Portanto, fiquem sabendo que esta salvação que Deus oferece foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 Te ni̱ ji̱nu ni̱ ka'a̱n‑de tu̱'un yá'a. Te kája'a̱n cha̱a judío kástátá'an xaa̱n máá‑de.
29 [Ditas estas palavras, os judeus foram embora, tendo entre si grande discussão.]
30 Te ni̱ kendo̱o Pablo ni̱ ncha̱a‑de uu̱ kuia̱ ɨɨn ve'e ni̱ ki'in núu‑de. Te ni̱ jatá'ú‑de ta̱ká ña̱yɨvɨ ní ja̱koyo‑i nuu̱‑dé.
30 Durante dois anos, Paulo permaneceu na sua própria casa, que tinha alugado, onde recebia todos os que o procuravam.
31 Te jáni‑de tu̱'un ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Te bueno stá'a̱n‑de tu̱'un máá Jíto'o̱‑yo̱ Jesucristo. Te tú ni ɨɨn cha̱a ní jasú nuu̱‑dé.
31 Pregava o Reino de Deus, e, com toda a ousadia, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.