Atos 28
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARIB
1 Te nuu̱ ní kaka̱ku‑ri̱, yúan‑na te ni̱ kani'i̱n‑rí tu̱'un ja̱ isla‑ún nání Malta.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Te ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn yu'u yúan, ni̱ ka̱kumani̱‑í jíín‑rí jíná'an‑ri̱. Te ni̱ kastá'a̱n‑i ɨɨn ñu'u̱n, chi̱ kúun sau̱ te vi̱jin sá'a. Yúan‑na te ni̱ ka̱kana‑i xini̱‑rí ni̱ ja̱koyo‑ri̱ nuu̱‑í.
2 Os indígenas usaram conosco de não pouca humanidade; pois acenderam uma fogueira e nos recolheram a todos por causa da chuva que caía, e por causa do frio.
3 Te ni̱ stútú Pablo yaku̱ tɨtaka̱. Te ni̱ taan‑dé nuu̱ ñú'u̱n. Te ɨɨn koo̱, jínu‑tɨ̱ ní kenda‑tɨ̱ já ní kuní'ní. Te ni̱ chiyú'ú‑ni‑tɨ̱ ndá'a‑dé.
3 Ora havendo Paulo ajuntado e posto sobre o fogo um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, apegou-se-lhe à mão.
4 Te ña̱yɨvɨ sɨ́ɨn yu'u ñúu̱‑ún, ni̱ kajini̱‑i ja̱ ndíta kaa koo̱‑ún yíyú'ú‑tɨ́ nda'a‑dé. Te káka'a̱n‑i: Ndaa̱ ja̱ cháa já'ni ndɨ́yi kúu cha̱a yá'a núsáá. Te va̱sa a ni̱ ka̱ku‑de nuu̱ mar, ko máá I'a̱ tu̱'un ndaa̱ tú já'a tu̱'un kuchaku̱‑ga̱‑de, áchí‑i.
4 Quando os indígenas viram o réptil pendente da mão dele, diziam uns aos outros: Certamente este homem é homicida, pois, embora salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Ko Pablo, ni̱ kɨsɨ‑de koo̱‑ún nuu̱ ñú'u̱n. Te tú na̱ún ní tá'a̱n‑de.
5 Mas ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum.
6 Te máá‑i, káinda̱tu‑i ja̱ chú'un kuiñi‑dé xí nduá‑de te kuu̱‑de. Ko ni̱ kuná'án xáa̱n káinda̱tu‑i ni̱ kajini̱‑i ja̱ tú na̱ún ní tá'a̱n‑de. Yúan‑na te ni̱ nakani ini̱‑i te ni̱ kaka'a̱n‑i ja̱ ɨ́ɨn i'a̱ kúu Pablo.
6 Eles, porém, esperavam que Paulo viesse a inchar ou a cair morto de repente; mas tendo esperado muito tempo e vendo que nada de anormal lhe sucedia, mudaram de parecer e diziam que era um deus.
7 Te yani yúan ni̱ i̱o ñu'un cháa kúu gobernador ini̱ isla‑ún, nání‑de Publio. Te cha̱a‑ún, ni̱ kana‑de ruu̱ jíná'an‑ri̱. Te ni̱ ja̱'a núu‑de ve'e‑de ni̱ ka̱kendo̱o mani̱‑rí jíín‑de uni̱ kɨvɨ̱.
7 Ora, nos arredores daquele lugar havia umas terras que pertenciam ao homem principal da ilha, por nome Públio, o qual nos recebeu e hospedou bondosamente por três dias.
8 Te táa̱ Publio kátúu‑dé nuu̱ jíto, kú'u̱‑de jíín kué'e̱ ki̱ji jíín ɨ́ɨn kue'e̱ kúun chi̱i‑de. Te ni̱ kɨ̱vɨ Pablo ve'e cha̱a‑ún. Te ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé. Te ni̱ chaa‑de nda'a‑dé sɨkɨ̱ cháa‑ún. Te ni̱ nduva̱'a‑ni cha̱a‑ún.
8 Aconteceu estar de cama, enfermo de febre e disenteria, o pai de Públio; Paulo foi visitá-lo, e havendo orado, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Yu̱án‑na, te suni sava‑ga̱ ña̱yɨvɨ káku'u̱ nɨ́ɨ́ isla‑ún, ni̱ ja̱koyo‑i. Te ni̱ kandu̱va̱'a‑ni‑i.
9 Feito isto, vinham também os demais enfermos da ilha, e eram curados;
10 Te ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ ka̱jatú'ún‑i ruu̱ jíná'an‑ri̱, te ni̱ kaja̱'a‑i kua'a̱ ndátíñu ni̱ ka̱kuta'u̱‑rí. Te nuu̱ ní kenda koyo‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱, te ni̱ kaja̱'a‑i ta̱ká ndatíñu kánandɨ'ɨ‑ri̱.
10 e estes nos distinguiram com muitas honras; e, ao embarcarmos, puseram a bordo as coisas que nos eram necessárias.
11 Súan‑ni onde̱ nuu̱ uní yoo̱, te ni̱ ka̱jika‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱ jíín ɨ́ɨn barco ñuu̱ Alejandría ja̱ ní kanchaa̱ nuu̱ isla tiempo viko víjin. Te barco‑ún, máá cháa̱n ndíso ɨɨn figura ña̱yɨvɨ Cástor jíín Pólux.
11 Passados três meses, partimos em um navio de Alexandria que invernara na ilha, o qual tinha por insígnia Castor e Pólux.
12 Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Siracusa. Te yúan ni̱ ka̱kendo̱o‑ri̱ uni̱ kɨvɨ̱.
12 E chegando a Siracusa, ficamos ali três dias;
13 Te yúan ni̱ kenda koyo‑ri̱ kua'a̱n‑ri̱ nduu̱ nduu̱ yundúcha. Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Regio. Te ɨnga̱ kɨvɨ̱ ní kee tachi̱ íchi sur, te ɨnga̱ kɨvɨ̱ xía̱n‑ún, ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Puteoli.
13 donde, costeando, viemos a Régio; e, soprando no dia seguinte o vento sul, chegamos em dois dias a Putéoli,
14 Te yúan ni̱ kani'i̱n tá'an‑ri̱ jíín sáva ñani̱. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú‑de jíín‑rí ni̱ ka̱kendo̱o‑ri̱ jíín‑de ɨɨn semana. Yúan‑na te vásá ní ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Roma.
14 onde, achando alguns irmãos, fomos convidados a ficar com eles sete dias; e depois nos dirigimos a Roma.
15 Te ñani̱ yúan a ni̱ kani'i̱n‑dé tu̱'un ruu̱ jíná'an‑ri̱. Te ni̱ kenda koyo‑de, ni̱ ka̱kita'a̱n‑de ruu̱ onde̱ nu̱yá'u nání Apio jíín ndénúní mesón. Te ni̱ jini̱ Pablo nuu̱‑dé. Te ni̱ na̱kuatá'ú‑de nuu̱ Dios. Te ni̱ ndundéé iní‑de.
15 Ora, os irmãos da lá, havendo recebido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até a praça de Ápio e às Três Vendas, e Paulo, quando os viu, deu graças a Deus e cobrou ânimo.
16 Te nuu̱ ní ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Roma, te ni̱ ja̱'a capitán ta̱ká preso nuu̱ cháa kákuñá'nu nuu̱ ejército ñuu̱ Roma. Ko ni̱ ja̱'a‑de tu̱'un kunchaa̱ sɨ́ɨn Pablo jíín ɨ́ɨn soldado kukoto‑ún‑de.
16 Quando chegamos a Roma, {o centurião entregou os presos ao general do exército, mas,} a Paulo se lhe permitiu morar à parte, com o soldado que o guardava.
17 Te nuu̱ uní kɨvɨ̱ te ni̱ kana Pablo xini̱ táká cha̱a kákuñá'nu nuu̱ ñáyɨvɨ judío ni̱ ka̱kutútú‑de. Te ni̱ ka'a̱n Pablo jíín‑de: Ñáni̱ jíná'an‑ró, ruu̱ tú kutɨ na̱ún ní sá'a‑ri̱ sɨkɨ̱ ñúu̱‑yo̱ ni sɨkɨ̱ táni̱nu táa̱‑yo̱. Ko onde̱ ñuu̱ Jerusalén ni̱ kaja̱'a‑i ruu̱ nuu̱ cháa ñuu̱ Roma jíná'an‑de. Te ni̱ ka̱chindee‑de ruu̱ veka̱a.
17 Passados três dias, ele convocou os principais dentre os judeus; e reunidos eles, disse-lhes: Varões irmãos, não havendo eu feito nada contra o povo, ou contra os ritos paternos, vim contudo preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Te cha̱a ñuu̱ Roma, ni̱ ka̱xndichí‑de ruu̱. Te kákuni̱‑de sía̱‑de ruu̱ núú, chi̱ tú ni ɨɨn kua̱chi íó sɨkɨ̱‑rí ja̱ kúu̱‑ri̱.
18 os quais, havendo-me interrogado, queriam soltar-me, por não haver em mim crime algum que merecesse a morte.
19 Ko tú ní játú'ún ñáyɨvɨ judío. Yu̱án ní jika̱n‑ri̱ ja̱ kíi‑ri̱ nuu̱ César. Ko na̱ tú va̱i‑ri̱ ja̱ ká'a̱n‑ri̱ sɨkɨ̱ ñáyɨvɨ ñúu̱‑ri̱.
19 Mas opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, não tendo, contudo, nada de que acusar a minha nação.
20 Ja̱ yúán ní kana‑ri̱ xini̱‑ro̱ jíná'an‑ró, náva̱'a ná kuní‑ri̱ nuu̱‑ro̱ te ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró. Chi̱ sɨkɨ̱ tú'un káñukuu ini̱ ña̱yɨvɨ Israel kúu ja̱ nú'ni̱‑ri̱ jíín cadena yá'a. Achí‑de.
20 Por esta causa, pois, vos convidei, para vos ver e falar; porque pela esperança de Israel estou preso com esta cadeia.
21 Te ni̱ kaka'a̱n cha̱a‑ún jíín Pablo: Tú ni ɨɨn carta ní cháa̱ nuu̱‑rí onde̱ ñuu̱ Judea ja̱ kúni tu̱'un‑ri̱ róó. Te ta̱ká ñani̱ ja̱ ní cha̱koyo yá'a, tú kákastu̱'ún‑de ni tú káka'a̱n‑de ni ɨɨn tu̱'un ñáá sɨkɨ̱‑ro̱.
21 Mas eles lhe disseram: Nem recebemos da Judéia cartas a teu respeito, nem veio aqui irmão algum que contasse ou dissesse mal de ti.
22 Ko kuni so̱'o‑ri̱ tu̱'un ka'a̱n‑ro̱ nú ndasa jáni ini̱‑ro̱ kákuni̱‑ri̱. Chi̱ sɨkɨ̱ tú'un yá'a a kájini̱‑yo̱ já táká ña̱yɨvɨ káka'a̱n ndɨva̱'a‑i. Achí‑de.
22 No entanto bem quiséramos ouvir de ti o que pensas; porque, quanto a esta seita, notório nos é que em toda parte é impugnada.
23 Te ni̱ teta'a̱n Pablo ɨɨn kɨvɨ̱. Te ni̱ cha̱koyo kua'a̱‑dé ve'e nuu̱ ncháá Pablo. Te nuu̱ cháa‑ún ni̱ jani ndaa̱‑de tu̱'un ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Te ndúkú‑de skándíja‑de cha̱a‑ún sɨkɨ̱ tú'un Jesús onde̱ jíín tú'un ká'a̱n ley Moisés jíín tutú cha̱a ni̱ ka̱jani tu̱'un Dios onde̱ sáá. Te súan ni̱ stá'a̱n‑de onde̱ ja̱ñá'a̱n te onde̱ aíni.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, muitos foram ter com ele à sua morada, aos quais desde a manhã até a noite explicava com bom testemunho o reino de Deus e procurava persuadí-los acerca de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 Te sava cha̱a‑ún, ni̱ ka̱jatá'ú‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n Pablo. Ko sava‑ga̱‑de, tú ní kákandíja kutɨ‑dé.
24 Uns criam nas suas palavras, mas outros as rejeitavam.
25 Te ni̱ ka̱státá'an‑de jíín tá'an‑de. Te nini kája'a̱n‑de ni̱ ka'a̱n Pablo tu̱'un yá'a: Bueno ni̱ ka'a̱n Espíritu Santo jíín tú'un Isaías, cha̱a ni̱ jani tu̱'un Dios onde̱ sáá, chi ni̱ ka'a̱n‑de jíín táa̱‑ro̱ ní sá'a‑ya̱:
25 E estando discordes entre si, retiraram-se, havendo Paulo dito esta palavra: Bem falou o Espírito Santo aos vossos pais pelo profeta Isaías,
26 Kuá'án nuu̱ ñáyɨvɨ yá'a te kachi̱‑ro̱ kúni‑i: Va̱sa kájini ná'ín vá'a‑ró, ko ma̱ júku̱'un ini̱‑ro̱. Te va̱sa kánde̱'é ndɨ́ɨ‑ro, ko ma̱ kuní‑ro̱.
26 dizendo: Vai a este povo e dize: Ouvindo, ouvireis, e de maneira nenhuma entendereis; e vendo, vereis, e de maneira nenhuma percebereis.
27 Chi̱ xaa̱n ní kakuni̱'in ini̱ ña̱yɨvɨ yá'a, te xaa̱n ú'u̱ kájini so̱'o‑i. Te kájasu̱‑i nduchi‑í náva̱'a ma̱ kuní‑i jíín ndúchi‑í, te ma̱ kúni ná'ín‑i jíín só'o‑i, te ma̱ júku̱'un ini̱‑i, te ma náxíó káva ini̱‑i, ja̱ násáva̱'a‑ri̱‑i. Achí‑ya̱.
27 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardamente, e fecharam os olhos; para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração nem se convertam e eu os cure.
28 Ná kástu̱'ún‑rí nuu̱‑ro̱ núsáá, chi tu̱'un ni̱ tájí Dios I'a̱ náma yóó, vina te ná tájí‑yá tu̱'un yá'a ki'i̱n nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación, Te máá‑i kuni ná'ín‑i. Achí‑de.
28 Seja-vos pois notório que esta salvação de Deus é enviada aos gentios, e eles ouvirão.
29 Te ni̱ ji̱nu ni̱ ka'a̱n‑de tu̱'un yá'a. Te kája'a̱n cha̱a judío kástátá'an xaa̱n máá‑de.
29 {E, havendo ele dito isto, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.}
30 Te ni̱ kendo̱o Pablo ni̱ ncha̱a‑de uu̱ kuia̱ ɨɨn ve'e ni̱ ki'in núu‑de. Te ni̱ jatá'ú‑de ta̱ká ña̱yɨvɨ ní ja̱koyo‑i nuu̱‑dé.
30 E morou dois anos inteiros na casa que alugara, e recebia a todos os que o visitavam,
31 Te jáni‑de tu̱'un ñuu̱ nuu̱ tá'ú Dios tiñu. Te bueno stá'a̱n‑de tu̱'un máá Jíto'o̱‑yo̱ Jesucristo. Te tú ni ɨɨn cha̱a ní jasú nuu̱‑dé.
31 pregando o reino de Deus e ensinando as coisas concernentes ao Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade, sem impedimento algum.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.