Atos 27
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ARA
1 Te ni̱ kundaa̱ ja̱ kíngoyo‑ri̱ jíín barco onde̱ ñuu̱ Italia. Te ni̱ kaja̱'a‑de Pablo jíín sáva‑ga̱ cha̱a ká'i̱in veka̱a‑ún nuu̱ ɨ́ɨn capitán nání Julio ja̱ tɨ́ɨn‑de soldado nání Augusto.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Te ni̱ kɨ̱vɨ koyo‑ri̱ ini̱ ɨɨn barco ñuu̱ Adramitio kája'a̱n‑ri̱ ichi yú'u mar ñuu̱ Asia. Te suni ɨɨn cha̱a onde̱ ñuu̱ Macedonia ñuu̱ Tesalónica ja̱ nání‑de Aristarco, kua'a̱n‑de jíín‑rí.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Te ɨnga̱ kɨvɨ̱ ní ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Sidón. Te Julio, ni̱ kundá'ú ini̱‑de Pablo. Te ni̱ ja̱'a‑de tu̱'un ni̱ jande̱'é Pablo amigo‑de, náva̱'a chindéé chítuu‑i‑de.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Te ñuu̱ yúan ni̱ kenda‑ri̱ kája'a̱n‑ri̱ jíín barco, ni̱ kaja̱'a‑ri̱ ichi chíi ñuu̱ Chipre nuu̱ ndó'yo̱ tachi̱, chi̱ sua ni̱ nana nuu tachi̱.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Te ni̱ kundéé‑rí ni̱ kaja̱'a‑ri̱ nuu̱ mar Cilicia jíín núu̱ mar ñuu̱ Panfilia. Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Mira ja̱ kándee ini̱ ñuu̱ Licia.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Te ñuu̱ yúan ni̱ ni'i̱n capitán ɨɨn barco ñuu̱ Alejandría ja̱ kí'in ichi ñúu̱ Italia. Te ni̱ skɨ́vɨ‑de ruu̱ ini̱ barco‑ún jíná'an‑ri̱.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Te kua'a̱ kɨvɨ́ ní ka̱jika kuéé‑ri̱ nuu̱ ndúcha‑ún. Te fuerza‑ni ni̱ ja̱koyo‑ri̱ yuñúu̱ Gnido. Te tuká ní já'a tachi̱‑ún tu̱'un kaka‑ri̱. Te ni̱ kaja̱'a‑ri̱ ichi chíi ñuu̱ Creta nuu̱ ndó'yo̱ tachi̱, xiin ñúu̱ Salmón.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Te xaa̱n ní ndúkú ndéé barco‑ún. Ni̱ jika nduu̱ te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ jíín ɨ́ɨn lugar nuu̱ káskúnání‑i Buenos Puertos. Te yani puerto‑ún íó ñuu̱ Lasea.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Te vina chi̱ a ni̱ kuu kua'a̱ kɨvɨ́. Te sanaa te kiñá'án ɨ́ɨn tu̱ndó'o nuu̱ mar, chi̱ a ni̱ ja̱'a viko kóndicha̱ ini̱, te ni̱ ka'a̱n ni̱'in Pablo jíín‑de:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 Táta̱ jíná'an‑ní, jiní‑ná ja̱ xáa̱n yíí kóo viaje yá'a, te kii ɨɨn tu̱ndó'o sɨkɨ̱ barco. Ko nasu̱ máá ɨ́ɨn barco jíín ndátíñu naa, chi̱ suni kii tu̱ndó'o‑ún sɨkɨ̱ máá‑yó. Achí‑de.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ko tú ní kándíja capitán ja̱ ká'a̱n Pablo, chi̱ sua ni̱ kandíja‑ga̱‑de tu̱'un ká'a̱n cha̱a skáka barco‑ún jíín já ní ka'a̱n cha̱a xíin barco.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ko sɨkɨ̱ já puerto‑ún tú íó va̱'a ja̱ kéndo̱o‑de nɨ́ɨ́ víko víjin, te ni̱ ka̱nakani ini̱ kua'a̱‑gá‑i ja̱ kénda koyo‑i yúan, sanaa te kuu ja̱koyo‑i ñuu̱ Fenice, te yúan kendo̱o‑i viko víjin kájani ini̱‑i. Chi̱ ñuu̱ Fenice kúu ɨɨn puerto ñuu̱ Creta ja̱ jíto xíin íchi nínu jíín íchi véé.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Te ni̱ kee ɨɨn tachi̱ íchi sur. Te ni̱ ka̱jani ini̱‑i ja̱ jáa̱‑i nuu̱ kákuni̱‑i. Te ni̱ skáka‑ga̱‑i barco, kájika nduu̱‑i ñuu̱ Creta.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ko ni̱ kunúu. Te ni̱ ndonda‑ni ɨɨn tachi̱ xáa̱n já nání Euroclidón.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Te ni̱ stáa‑ni barco kua'a̱n‑ni jíín. Te tú ní kúu kundéé barco jíín tachí. Te ni̱ ka̱sía̱‑ni‑ri̱ kua'a̱n te kua̱ngoyo‑ni‑ri̱ jíín.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Te ni̱ ja̱koyo‑ri̱ nuu̱ ndó'yo̱ tachi̱ chíi ɨɨn isla lúlí nání Clauda. Te u'u̱ xaa̱n ní ka̱natɨɨn‑ri̱ barco lúlí ja̱ ndikín yata̱.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Te ni̱ ka̱skɨ́vɨ‑i ini̱ barco ká'nu. Te ni̱ ka̱ju'ni̱ va̱'a‑i máá barco ká'nu jíín yó'o jíín vitú. Te ni̱ síjinú‑i sa'ma xndéché íchi xiní, chi̱ káyu̱'ú‑i ja̱ tɨ́ɨn barco nú kaku̱'un yu'u mar. Te súan‑na̱ kája'a̱n‑ri̱ jíín.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Ko xaa̱n ní kaja barco ni̱ sá'a tachi̱ xáa̱n. Te kɨvɨ̱ xía̱n‑ún, ni̱ ka̱kejá'á‑i káskána‑i ta̱ká ndatíñu ndíso barco.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Te kɨvɨ̱ uní, ta̱ká ndatíñu játíñu barco ni̱ kajacha̱ nda'a‑rí.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Te kua'a̱ kɨvɨ́ tuká ndiji̱n túu̱n ndika̱ndii jíín tíñu̱ú xíní, ni tú ní júkuiñi̱ kutɨ tachí xáa̱n‑ún. Te tuká káñukuu ini̱‑ri̱ ka̱ku‑ri̱ núú.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Te ni̱ kuu kɨvɨ̱ já tuká káyee kútɨ‑rí staa̱. Te ni̱ jukuiñi̱ Pablo sava ma̱'ñú cháa‑ún. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Táta̱, ni kájandatu̱‑ní tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ná, te ma̱ kénda‑yó iní ñuu̱ Creta, te ma̱ kóto‑yó túndó'o yá'a ni ma̱ náa ndátíñu núú.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ko vina ká'a̱n ni̱'in‑ná jíín‑ní, ma̱ kúkuí'a̱ ini̱‑ní jíná'an‑ní. Chi̱ ni ɨɨn‑ní ma̱ náa‑ní. Chi̱ máni máá‑ni ndatíñu jíín barco kúu ja̱ náa.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Chi̱ kuni‑ni ni̱ kanchaa̱ ɨɨn ndajá'a̱ máá Dios jíín‑ná. Chi̱ I'a̱‑ún xíin náá, te játíñu‑ná nuu̱‑yá.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑ná: Pablo, ma̱ yú'ú‑ro̱, chi̱ kánúú jáa̱‑ro̱ núu̱ César. Te a ni̱ ja̱'a Dios ta̱ká cha̱a kua'a̱n jíín‑ró jián núu̱‑ro̱. Achí‑ya̱.
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Táta̱ jíná'an‑ní, ma̱ yú'ú‑ní núsáá. Chi̱ máá‑ná, a kándíja‑ná nuu̱ Dios ja̱ súan kuu nátu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ná.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Ko nɨ́nɨ kíka̱ni‑yó núu̱ ɨ́ɨn isla, áchí‑de.
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Te ni̱ kuu uxi̱ kuu̱n ákuáa. Te kájika‑ri̱ nuu̱ mar Adriático. Te nuu̱ ní kuu sava ñúú, te kájani ini̱ ña̱yɨvɨ káskáka barco ja̱ á ni̱ ka̱kuyani‑ri̱ nuu̱ ɨ́ɨn ñu'un íchí.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Te ni̱ ka̱skuíta ka'nu‑i ɨɨn plomada chi̱i nducha. Te ni̱ kajini̱‑i ja̱ íó oko̱ nda'a̱. Te ni̱ ka̱jika‑ga̱‑i ɨɨn tí'li̱. Te ni̱ ka̱naskuíta ka'nu tuku‑i plomada. Te ni̱ kajini̱‑i ja̱ íó‑ga̱ xia'u̱n nda'a̱.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Te káyu̱'ú‑i jaa̱‑i ɨɨn nuu̱ íó toto chíi nducha. Te ni̱ ka̱skána‑i kuu̱n káa tɨ́kánchu tɨ́ɨn yata̱ barco‑ún kua'a̱n. Te kákuni̱‑i ja̱ ná kúndiji̱n yachi̱ yachi̱.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Te cha̱a káskáka barco, kákuni̱‑de kunu‑de ki'i̱n‑de jíín barco lúlí, te xndóo‑de barco ká'nu núú. Ja̱ yúán ní ka̱skúun‑de barco lúlí‑ún nuu̱ ndúcha, te kásá'a‑de ja̱ kí'i̱n‑de ichi núu̱ barco ká'nu ja̱ skáa‑ga̱‑de ka̱a tɨ́kánchu yúan núú.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Te ni̱ kachi̱ Pablo jíín capitán jíín soldado: Nú tú kendo̱o cha̱a yúan ini̱ barco ká'nu yá'a, te ma̱ kúu ka̱ku kutɨ máá‑ní jíná'an‑ní, áchí‑de.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Yúan‑na te soldado, ni̱ ka̱xɨtɨ‑dé yo'o tɨ́ɨn barco lúlí. Te ni̱ ka̱sía̱‑ni‑de ni̱ tene kua'a̱n.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Te nuu̱ kuákundiji̱n te ni̱ ka'a̱n ndéé Pablo jíín táká cha̱a ja̱ ná kée‑dé staa̱: Vina íó uxi̱ kuu̱n kɨvɨ́ já káindi̱to‑ní te ká'i̱o ndicha̱ ini̱‑ní chi̱ tú ní káyee kútɨ‑ní staa̱.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Te ká'a̱n nda̱'ú‑ná jíín‑ní ja̱ ná kée‑ní staa̱, te ná náni'i̱n iní‑ní núsáá. Chi̱ ni ɨɨn‑ní, ma̱ náa ní ɨɨn ixi xiní‑ní. Achí‑de.
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Te ni̱ ndɨ'ɨ ni̱ ka'a̱n‑de tu̱'un yá'a. Te ni̱ ki'in‑de ɨɨn staa̱. Te ma̱'ñú táká ña̱yɨvɨ‑ún ni̱ jika̱n ta'u̱‑dé nuu̱ Dios. Te ni̱ sákuáchí‑de. Te ni̱ kejá'á‑de yée‑dé staa̱‑ún.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Yúan‑na te ni̱ ka̱ndundéé iní ta̱ká‑i. Te suni ni̱ ka̱yee‑í staa̱.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Te ja̱ úndɨ'ɨ‑ri̱ ká'i̱o uu̱ ciento uni̱ xiko xia'u̱n ɨɨn‑ri̱ ja̱ káxiu̱kú‑rí ini̱ barco.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Te ni̱ kanda'a̱ chi̱i‑i ja̱ ní ka̱yee‑í staa̱. Yúan‑na te ni̱ kajacha̱‑i trigo kua'a̱n nuu̱ ndúcha‑ún, ni̱ ka̱nasáñama̱‑i barco.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Te nuu̱ ní kundiji̱n, te tú ní kánakuni̱‑i ñu'un íchí. Ko ni̱ kajini̱‑i ɨɨn nuu̱ kátɨ́sú'ú ja̱ íó ñi̱tɨ́. Te kákuni̱‑i jaa̱‑i yúan jíín barco nú ná kúu sá'a‑i.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Te ni̱ ka̱xɨtɨ‑í yo'o yí'i ka̱a tɨ́kánchu yúan. Te ni̱ ka̱xndóo‑i ka̱a‑ún nuu̱ mar. Te ni̱ ka̱stá'ya‑i nuu̱ tɨ́ɨn su'ma̱ skuíkó barco. Te ni̱ ka̱jata kaa‑i sa'ma xiní náva̱'a xndéché tachí barco. Te ni̱ ka̱jika‑i kua'a̱n‑i ichi yú'u mar.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ko ni̱ ja̱koyo‑de ɨɨn nuu̱ náketá'an uu̱ yu̱cha ini̱ mar. Te ni̱ kaku̱'un tá'an barco jíín tóto jíín ñítɨ́. Te ichi núu̱ barco‑ún ni̱ tɨ̱ɨn‑ni, te tuká ní kandá kutɨ. Te yata̱ barco‑ún ni̱ ka'ya‑ni ja̱ ní'in ni̱ kaku̱'un su'ma mar.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Yúan‑na te ni̱ kanda̱tu̱'ún soldado ja̱ ká'ni táká preso náva̱'a ma̱ súchá ni ɨɨn‑i ja̱ kúnu‑i.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Ko capitán‑ún, nama‑de Pablo kuní‑de. Te ni̱ jasu̱‑de tu̱'un‑ún. Te ni̱ tá'ú‑de tiñu nú ndé ña̱yɨvɨ kúu su̱chá‑i te ná kée‑ni‑i ki'i̱n‑i nuu̱ mar xna'a̱n‑ga̱ te ja̱koyo‑i onde̱ nuu̱ ñú'un íchí.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Te sava‑ga̱‑i ná kénda‑i ki'i̱n‑i, sava‑i koso téne‑i jíín tabla te sava‑ga̱‑i jíín pedazo yunu barco. Te súan ni̱ kaka̱ku ndɨ'ɨ‑i ni̱ ja̱koyo‑i ñu'un íchí.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.