Atos 22
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NAA
1 Ñáni̱ jíná'an‑ní, jíín táká níí cha̱a kákuu táa̱, kuni so̱'o‑ní tu̱'un ká'a̱n‑ná ja'a̱ máá‑ná jíín‑ní vina, áchí‑de.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Te ni̱ ka̱jini so̱'o‑i ja̱ ká'a̱n Pablo tu̱'un jíín yú'u hebreo, te ví'í‑gá ni̱ ka̱kuná'ín‑i. Te ni̱ ka'a̱n Pablo:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 Máá‑ná kúu cha̱a judío, ni̱ kaku ndija‑ná ini̱ ñuu̱ Tarso ndañúu̱ Cilicia. Ko ni̱ ja'nu‑ná ini̱ ñuu̱ yá'a. Te escuela Gamaliel ni̱ kutu̱'a va̱'a‑ná ni̱ stá'a̱n‑de tu̱'un ni̱'in ley ñuu̱‑yo̱ núu̱‑ná. Te káchiñú'ún vá'a‑ná nuu̱ Dios nátu̱'un kásá'a máá‑ní vina.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Te ni̱ chindiki̱n‑ná ña̱yɨvɨ kákandíja tu̱'un yá'a onde̱ ná ndɨ'ɨ‑i kuu̱. Te kúu cha̱a kúu ña'an, ni̱ ka̱tɨɨn‑ná‑i ni̱ chindee‑ná‑i veka̱a.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Te sutu̱ ñá'nu jíín táká cha̱a kákuu nuu̱, ni̱ kajini̱‑de ja̱ súan ni̱ sá'a‑ná. Te suni cha̱a‑ún, ni̱ ka̱chaa‑de tutu̱ nuu̱ táká ñani̱. Te ni̱ kaja̱'a‑de tutu̱‑ún nuu̱‑ná ni̱ ja'a̱n‑ná onde̱ ñuu̱ Damasco ja̱ kuáku'ni̱‑ná ña̱yɨvɨ káxiu̱kú yúan. Te kinanchaka‑ná‑i onde̱ ñuu̱ Jerusalén te ndo'o‑i yá'a núú.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Te ni̱ ki'in‑ná ichi kua'a̱n‑ná. Te ni̱ kuyani‑ná yuñúu̱ Damasco nátu̱'un ka̱xiuu̱ kúu. Te ni̱ ndii ncháa̱‑ni nuu̱‑ná ni̱ jinu̱ ɨɨn ndua ndíi ní kii ichi ándɨ́vɨ.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Te ni̱ ndua̱‑ni‑ná nuu̱ ñú'un. Te ni̱ jini so̱'o‑ná ká'a̱n ɨɨn tu̱'un jíín‑ná: Saulo, Saulo, naja̱ chíndiki̱n‑ro̱ rúu̱, áchí.
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ná: Ndé cha̱a kúu‑ní vii, Táta̱, áchí‑ná. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ná: Máá‑rí kúu Jesús ñuu̱ Nazaret ja̱ chíndiki̱n‑ro̱ rúu̱, áchí‑ya̱.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Te cha̱a kája'a̱n jíín‑ná, ni̱ kajini̱ ndija‑de ndua ndíi‑ún, te ni̱ kayu̱'ú‑de, ko tú ní kájini so̱'o‑de tu̱'un ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ná.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Yúan‑na te ni̱ ka'a̱n‑ná: Táta̱, te na̱ún sá'a‑ná, áchí‑ná. Te ni̱ kachi̱ máá Jíto'o̱‑ná jíín‑ná: Nduko̱o te ki'i̱n‑ro̱ ñúu̱ Damasco. Te yúan ta'u̱ tíñu nuu̱‑ro̱ ndasa sá'a‑ró, áchí‑ya̱.
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Te tú ní jiní‑ná nuu̱ ní ɨɨn, chi̱ ndíi ncháa̱ ndua ndíi‑ún. Te cha̱a kája'a̱n jíín‑ná, kátɨ̱ɨn‑na̱‑de nda'a‑ná kua'a̱n‑ná jíín‑de onde̱ ñuu̱ Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Te yúan kánchaa̱ ɨɨn cha̱a nání Ananías. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ judío yúan káka'a̱n ja̱ cháa va̱'a kúu Ananías, chi va̱'a jándatu̱‑de nuu̱ ley.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Te ni̱ jaa̱ cha̱a‑ún te ni̱ kandita‑de nuu̱‑ná. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑ná: Ñáni̱ Saulo, ná ndúndiji̱n nuu̱‑ro̱, áchí‑de. Te ni̱ jini̱‑ni‑ná nuu̱‑dé.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Te ni̱ kachi̱‑de: Máá Dios ndɨ̱yi táa̱‑yo̱, ni̱ jani‑ya̱ róó vina ja̱ ná júku̱'un ini̱‑ro̱ tú'un kuní‑ya̱. Te kuni̱‑ro̱ núu̱ máá I'a̱ ndaa̱, te kuni so̱'o‑ró tú'un ka'a̱n‑ya̱.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Te kuu‑ró testigo máá‑yá nuu̱ ndívii ñáyɨvɨ táká ja̱ ní jini̱‑ro̱ jíín já ní jini so̱'o‑ró.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Ma̱ kúu uun ini̱‑ro̱ vína núsáá. Ndukuiñi̱ te kuanducha‑ro. Te kaka̱n ta'u̱‑ro̱ núu̱‑yá. Achí‑de jíín‑ná.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Te ni̱ naxíó káva‑ná ni̱ nchaa̱‑ná ñuu̱ Jerusalén. Te jikán ta'u̱‑ná ini̱ ve̱'e ii̱, te ni̱ skóto‑ya̱ náá.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Te ni̱ jini̱‑ná nuu̱‑yá ni̱ ka'a̱n‑ya̱ jíín‑ná: Ndúkú ndéé‑ró te kenda yachi̱‑ro̱ iní ñuu̱ Jerusalén yá'a, chi ma̱ kuátú'ún‑i tu̱'un‑ri̱ jáni ndaa̱‑ro̱ núu̱‑í, áchí‑ya̱.
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Te ni̱ ka'a̱n‑ná jíín‑yá: Táta̱, a kájini̱‑i ja̱ ní kɨ̱vɨ‑ná ndɨ́ta'a̱n ve'e sinagoga ni̱ jatɨ̱ɨn‑ná ta̱ká ña̱yɨvɨ kákandíja nuu̱‑ní. Te ni̱ stují‑ná‑i ni̱ taan‑ná‑i veka̱a.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Te kɨvɨ̱ ní jicha̱ nɨñi̱ Esteban, cha̱a ni̱ jani ndaa̱ tu̱'un‑ní, suni kándii̱‑ná yúan sáá. Te ni̱ jatú'ún‑ná ja̱ ní ji'i̱‑de. Te ni̱ ndi̱to‑ná sa'ma cháa ni̱ ka̱ja'ni Esteban. Achí‑ná jíín‑yá.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Te ni̱ kachi̱‑ya̱ jíín‑ná: Kuá'án, chi̱ tájí máá‑rí róó ki'i̱n jíká‑ró ondé nuu̱ ñáyɨvɨ sɨ́ɨn nación, áchí‑ya̱ jíín‑ná. Achí Pablo.
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Te a ni̱ ka̱jini ná'ín‑i onde̱ ni̱ ka'a̱n‑de tu̱'un yá'a. Yúan‑na te ni̱ ka̱kuvaa̱‑i. Te ni̱ kaka'a̱n jaa‑i: Ná kúxio cha̱a jia̱n ná kúu̱‑de. Tú va̱'a cha̱a kúu‑de ja̱ kúchaku̱‑ga̱‑de ñu̱yɨ́vɨ yá'a. Achí‑i.
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Te súan kákana kó'ó‑i. Te ni̱ ka̱skée‑i tɨka̱chí‑i kája'a̱n. Te ni̱ ka̱skánda‑i tɨkacha̱ ñú'un.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Te ni̱ tá'ú tíñu general ná kɨ́vɨ Pablo ini̱ cuartel. Te ni̱ ka'a̱n‑de ja̱ ná xndichí soldado Pablo onde̱ jíín cuarta náva̱'a kutuní ini̱ general na̱ sɨkɨ̱ ní ka̱ndonda ña̱yɨvɨ‑ún sɨkɨ̱ Pablo.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Te ni̱ kaju'ni̱‑de Pablo jíín yó'o ñíi. Te ni̱ ka'a̱n Pablo jíín cháa kúu capitán ja̱ kándii̱‑de yúan: Á íó ley kua̱'a‑ní cuarta ɨɨn cha̱a ñuu̱ Roma ja̱ té chá'a̱n‑ga̱ ndúkú víi‑ní kua̱chi‑de, áchí‑de.
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Te ni̱ jini so̱'o capitán tu̱'un yá'a, te ni̱ kee kua'a̱n. Te ni̱ ka'a̱n jíín general: Ndasa sá'a‑ní, chi cha̱a ñuu̱ Roma kúu cha̱a yá'a, áchí.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Yúan‑na te ni̱ jaa̱ general nuu̱ Pablo. Te ni̱ jika̱ tu̱'ún‑de: Kachi̱ nú suu cha̱a ñuu̱ Roma kúu‑ró, áchí. Te ni̱ ka'a̱n Pablo: Jaa̱n, suu máá‑ná kúu, áchí‑de.
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Te ni̱ ka'a̱n general: Ruu̱, chi ni̱ ja̱'a‑ri̱ kua'a̱ xú'ún, te ni̱ kaja̱'a‑de tu̱'un kuu‑ri̱ ɨɨn cha̱a ñuu̱ yúan, áchí. Te ni̱ ka'a̱n Pablo: Ko náá, chi̱ túu. Chi̱ ini̱ ñuu̱‑ún ni̱ kaku‑ná, áchí‑de.
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Yúan‑na te ja̱ kákuni̱ xndó'o‑de, ni̱ ka̱kuxio‑ni kája'a̱n. Te suni onde̱ general ni̱ yu̱'ú, chi ni̱ juku̱'un ini̱‑de ja̱ ní ju'ni̱‑de Pablo. Te ɨɨn cha̱a ñuu̱ Roma kúu Pablo.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Te ɨnga̱ kɨvɨ̱ xía̱n‑ún, kuní‑de kundaa̱ va̱'a ini̱‑de na̱ sɨkɨ̱ kúu ja̱ ní ka̱ndonda cha̱a judío sɨkɨ̱ Pablo. Te ni̱ ndájí‑de cadena nú'ni̱ Pablo. Te ni̱ tá'ú‑de tiñu ni̱ taka̱ ta̱ká sutu̱ ñá'nu jíín táká cha̱a junta. Te ni̱ kiñi'in‑de Pablo. Te ni̱ jani‑de nuu̱ cháa ni̱ ka̱ndutútú.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.