Atos 16
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NVT
1 Yúan‑na te vásá ní jaa̱ Pablo ñuu̱ Derbe jíín ñúu̱ Listra. Yúan íó ɨɨn cha̱a súchí skuá'a nání Timoteo. Se̱'e yíí ɨɨn ña'an judía kúu‑i. Te ña'an kándíja va̱'a kúu máá‑ña. Ko táa̱‑i kúu cha̱a ñuu̱ Grecia.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Te ta̱ká ñani̱ ini̱ ñuu̱ Listra jíín iní ñuu̱ Iconio, ni̱ kaka'a̱n‑de ja̱ cháa va̱'a kúu‑i.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Te Pablo, kuní‑de kunchaka‑de cha̱a súchí yá'a ki'i̱n‑i jíín‑de. Te ni̱ jaka‑de‑i. Te ni̱ xɨtɨ ndúu̱‑de‑i kua̱chi ja̱ ká'i̱in cha̱a judío yúan, chi̱ ndɨ'ɨ‑de, a kájini̱‑de ja̱ cháa ñuu̱ Grecia kúu táa̱‑i.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Te kája'a̱n‑de ta̱ká ñuu̱. Te ni̱ ka̱stá'a̱n‑de tu̱'un ni̱ ka̱tá'ú tíñu cha̱a apóstol jíín cháa kákuu nuu̱ iní ñuu̱ Jerusalén. Te ni̱ kaka'a̱n‑de ja̱ ná kuándatu̱‑i tu̱'un‑ún.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Te tɨku'ni̱ kákandíja, ni̱ ka̱yija‑ga̱ ini̱‑i. Te ni̱ ndea̱ kua'a̱‑gá‑i ndɨta'a̱n kɨvɨ̱.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Te ni̱ kaja̱'a‑de ichi ñúu̱ Frigia ndañúu̱ Galacia kua'a̱n‑de. Te ni̱ jasu̱ Espíritu Santo nuu̱‑dé ja̱ má káni‑de tu̱'un ini̱ ñuu̱ Asia.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Te ni̱ ja̱koyo‑de ñuu̱ Misia. Te kákuni̱‑de ki̱ngoyo‑de ichi ñúu̱ Bitinia. Ko máá Espíritu, tú ní já'a‑ya̱ tú'un ki'i̱n‑de.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Te ni̱ kaja̱'a‑de ichi xíin ñúu̱ Misia, ni̱ ka̱kuun‑de ñuu̱ Troas kája'a̱n‑de.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Te ɨɨn akuáa ní skóto‑ya̱ Pablo. Te ni̱ jini̱‑de nuu̱ ɨ́ɨn cha̱a ñuu̱ Macedonia kándii̱ nuu̱‑dé ká'a̱n nda̱'ú jíín‑de: Ña'a̱n‑ní ñuu̱ Macedonia yá'a te chindéé chítuu‑ní náá, áchí.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Te súan ni̱ jini̱‑de ja̱ni‑ún, te ni̱ ndúkú ndéé‑rí kája'a̱n‑ni‑ri̱ ñuu̱ Macedonia, chi̱ kájini̱ kájí‑ri̱ ja̱ máá Dios ni̱ kana‑ya̱ xiní‑rí ja̱ kástu̱'ún‑rí tu̱'un va̱'a‑ya̱ núu̱ ñáyɨvɨ yúan.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Te ni̱ kenda koyo‑ri̱ ini̱ ñuu̱ Troas. Te jíín barco ní jío‑ni va̱i koyo‑ri̱ ñuu̱ Samotracia. Te ɨnga̱ kɨvɨ̱ xía̱n ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Neápolis.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Te yúan ni̱ kenda koyo‑ri̱. Te ni̱ jaa̱‑ri̱ ñuu̱ Filipos ja̱ tɨ́ɨn xini̱ ñúu̱ Macedonia, te chi̱i ñuu̱ Roma kándee. Te yúan ni̱ ka̱kendo̱o‑ri̱ yaku̱ kɨvɨ̱.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Te ɨɨn kɨvɨ̱ ndéta̱tú ni̱ kenda koyo‑ri̱ ñuu̱‑ún, ni̱ jaa̱‑ri̱ xiin ɨ́ɨn yu̱cha. Te kájani̱ ini̱‑ri̱ ja̱ yúan íó ɨɨn lugar kájika̱n ta'u̱‑í. Te ni̱ ka̱jungo̱o‑ri̱. Te ni̱ kaka'a̱n‑ri̱ jíín táká ña'an ní ka̱nataka̱ yúan.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Te ɨɨn ña'an nání Lidia xíkó‑ña sá'ma ndí'í iní ñuu̱ Tiatira. Te jándatu̱ va̱'a‑ña núu̱ Dios. Te ni̱ jini so̱'o‑ña tú'un káka'a̱n‑ri̱. Te máá Jíto'o̱‑yo̱, ni̱ juña‑ya̱ añú‑ña náva̱'a kuni ná'ín‑ña tú'un ká'a̱n Pablo.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Te nuu̱ ní janducha‑ñá onde̱ jíín nɨ́ɨ́ sé'e‑ña, te ni̱ ka'a̱n nda̱'ú‑ña jíín‑rí: Nú kájani ini̱‑ní ja̱ kándíja va̱'a‑ná nuu̱ máá Jíto'o̱‑yo̱, te kɨ̱vɨ‑ní ini̱ ve̱'e‑ná kendo̱o‑ní, áchí‑ña. Te ni̱ stétuu‑ña rúu̱.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Te ni̱ kee‑ri̱ kája'a̱n‑ri̱ nuu̱ kájika̱n ta'u̱‑í yúan. Te ɨɨn su̱chí sɨ́'ɨ́ ndíso‑i tu̱'un ña̱vá'a, ni̱ ketá'an‑i jíín‑rí. Te su̱chí‑ún, ní'i̱n‑í kua'a̱ xú'ún kúu patrón‑i jíná'an, ja̱ kástu̱'ún‑i nuu̱ ñáyɨvɨ ndasa íó.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Te su̱chí‑ún, ndikín‑i va̱i yata̱ Pablo jíín rúu̱ kána kó'ó‑i: Cha̱a yá'a kájatíñu‑de nuu̱ Dios onde̱ andɨ́vɨ́, te kákastu̱'ún‑de nuu̱‑ro̱ ndasa ka̱ku‑ró jíná'an‑ró, áchí‑i.
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Te kua'a̱ kɨvɨ́ ní ka'a̱n‑i súan. Te ni̱ kukuí'a̱ ini̱ Pablo. Te ni̱ xíó kóto‑de nuu̱‑í. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín tachí‑ún: Jíín sɨ́'vɨ́ máá Jesucristo tá'ú‑rí tiñu nuu̱‑ro̱ já kénda‑ró iní‑i ki'i̱n‑ro̱, áchí‑de. Te ni̱ kenda‑ni kua'a̱n suni máá hora‑ún.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Te ni̱ kajini̱ patrón‑i ja̱ má ní'i̱n‑gá xu̱'ún. Te ni̱ ka̱katɨɨn Pablo jíín Silas kua'a̱n jíín‑de onde̱ municipio nuu̱ justicia.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Te ni̱ ka̱jani‑ún‑de nuu̱ justicia. Te ni̱ kaka'a̱n: Cha̱a yá'a kákuu cha̱a judío, te kásáká núu‑de ini̱ ñuu̱‑yo̱.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Te kájaki̱n‑de ɨnga̱ costumbre ja̱ tú íó ley kuandatu̱‑yo̱ ni ma̱ sá'a‑yó, chi cha̱a ñuu̱ Roma kákuu‑yó. Achí.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Te suni ni̱ ka̱ndonda ña̱yɨvɨ kuá'a̱ sɨkɨ́‑dé. Te cha̱a justicia, ni̱ ka̱janchaa̱ sa'ma‑dé. Te ni̱ ka̱tá'ú tíñu ná ndó'o xaa̱n‑dé yunu xíi.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Te nuu̱ ní ndɨ'ɨ ni̱ ka̱stují‑ún‑de ja̱ ní kaja̱'a xaa̱n yúnu xíi‑de, te ni̱ ka̱skɨ́vɨ‑de veka̱a. Te ni̱ ka̱tá'ú tíñu nuu̱ cháa ndíto veka̱a ja̱ ná kóto va̱'a cha̱a‑ún‑de jíná'an‑de.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Te cha̱a ndíto veka̱a‑ún, nuu̱ ní ta'u̱ tíñu yá'a nuu̱‑dé, te ni̱ skɨ́vɨ‑de Pablo jíín Silas kája'a̱n‑de veka̱a onde̱ ichi iní‑ga̱. Te nú'ni̱ ja'a̱‑dé jíín manea.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Ko nuu̱ ní kuu sava ñúú, te kájika̱n ta'u̱ Pablo jíín Silas, kájita‑de yaa̱ ii̱ núu̱ Dios. Te ña̱yɨvɨ ká'i̱in veka̱a jíín‑de, ni̱ ka̱jini ná'ín‑i.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Te sanaa‑ní te ni̱ ta̱an xaa̱n. Te onde̱ nuu̱ káyindu̱ji ja'a̱ véka̱a‑ún ni̱ kakanda̱. Te ni̱ ka̱nuña‑ni ta̱ká yuxé'é véka̱a‑ún. Te cadena ja̱ káinu'ni̱ ta̱ká ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ kandaji̱‑ní.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Te ni̱ nata'u̱ núu̱ cháa ndíto veka̱a. Te ni̱ jini̱‑de ja̱ kánu̱ña yuxé'é véka̱a‑ún. Te ni̱ tava‑dé machete ja̱ ká'ni‑dé máá‑de núú, chi̱ jáni ini̱‑de ja̱ ní ka̱jinu ña̱yɨvɨ ká'i̱in veka̱a‑ún kája'a̱n‑i.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Ko Pablo, ni̱ kana jaa‑de: Ma̱ stují‑ro̱ máá‑ró, chi̱ yá'a ká'i̱in ndɨ'ɨ‑ri̱, áchí‑de.
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Yúan‑na te máá cháa ndíto veka̱a, ni̱ kana‑de ñu'u̱n ni̱ chaa̱. Te kɨ́sɨ‑i‑de ni̱ kɨ̱vɨ‑de ini̱ veka̱a. Te ni̱ jukuiñi̱ jítɨ́‑de nuu̱ já'a̱ Pablo jíín Silas.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Te ni̱ kiñi'in‑de Pablo jíín Silas ichi fuera. Te ni̱ ka'a̱n‑de jíín‑de: Táta̱, na̱ún sá'a‑ná náva̱'a ka̱ku‑ná, áchí‑de.
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Te ni̱ kaka'a̱n‑de jíín cháa‑ún: Kandíja nuu̱ máá Jíto'o̱‑yo̱ Jesucristo te ka̱ku‑ró ondé jíín nɨ́ɨ́ vé'e‑ró, áchí‑de.
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Te ni̱ ka̱jani‑de tu̱'un máá Jíto'o̱‑yo̱ núu̱ cháa‑ún jíín núu̱ táká ña̱yɨvɨ ká'i̱in ini̱ ve̱'e‑de.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Te cha̱a ndíto veka̱a, suni máá ákuáa‑ún ni̱ kiñi'in‑de Pablo jíín Silas. Te ni̱ nakacha‑de nuu̱ ní katuji̱ cháa‑ún ni̱ sá'a yunu xíi. Te vásá ní janducha‑dé onde̱ jíín tá'an‑de.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Te ni̱ jaka‑de cha̱a kua'a̱n‑de jíín‑de onde̱ ve'e‑de. Te ni̱ ja̱'a‑de staa̱ ní ka̱yee‑dé. Te ni̱ kusɨɨ̱ iní‑de ja̱ ní ka̱kandíja‑de nuu̱ Dios jíín nɨ́ɨ́ vé'e‑de.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Te nuu̱ ní kundiji̱n, te justicia ni̱ ka̱tájí policía kája'a̱n. Te ni̱ kaka'a̱n: Sía̱ cha̱a jia̱n ná kíngoyo‑de, áchí.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Te cha̱a ndíto veka̱a, ni̱ kastu̱'ún‑de tu̱'un yá'a nuu̱ Pablo: Cha̱a justicia, ni̱ ka̱tájí‑de tu̱'un va̱i ja̱ kénda koyo‑ní ki'i̱n‑ní. Núsáá te kenda koyo‑ní te kuá'án‑ní, ma̱ yú'ú‑ní. Achí‑de.
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ko ni̱ kachi̱ Pablo jíín‑de: Ni̱ kajini̱ kua'a̱ ñáyɨvɨ já ní kaja̱'a‑de yunu xíi ruu̱ va̱sa tú na̱ kua̱chi‑ri̱. Te ni̱ ka̱skɨ́vɨ‑de ruu̱ ini̱ veka̱a yá'a va̱sa cha̱a ñuu̱ Roma kákuu‑ri̱. Te vina kiñi'in sa̱'í‑de ruu̱ kuní‑de náún. Ma̱ kúu kutɨ. Ná kíkoyo máá‑de kiñi'in‑de ruu̱ jíná'an‑ri̱. Achí Pablo.
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Te policia, ni̱ ka̱naxíó káva‑de ni̱ kastu̱'ún‑de ta̱ká tu̱'un yá'a nuu̱ justicia. Te ni̱ kayu̱'ú xaa̱n, chi ni̱ ka̱jini so̱'o ja̱ cháa ñuu̱ Roma kákuu Pablo jíín Silas.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Te ni̱ ja̱koyo justicia‑ún. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú jíín‑de. Te ni̱ ka̱kiñi'in‑de veka̱a. Te ni̱ kaka'a̱n nda̱'ú jíín‑de ná kúxio‑de ki̱ngoyo‑de ini̱ ñuu̱‑ún.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Yúan‑na te ni̱ kenda koyo‑de veka̱a. Te ni̱ ndɨ̱vɨ‑de ve'e Lidia. Te ni̱ kaja̱nde̱'é‑de ta̱ká ñani̱. Te ni̱ kaka'a̱n‑de tu̱'un ndéé iní jíín‑i. Te ni̱ kee‑de kája'a̱n‑de.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.