Atos 12
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs VC
1 Te suni kuia̱‑ún ni̱ ka̱tɨɨn rey Herodes sava ña̱yɨvɨ tɨ́ku'ni̱ kándíja. Te ni̱ sá'a ndɨva̱'a‑de jíín‑i.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Te jíín machete ni̱ ja'ni‑dé Jacobo, ñani̱ Juan.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Te ni̱ jini̱‑de ja̱ súan ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní cha̱a judío ni̱ sá'a‑de. Te suni ni̱ ka̱tɨɨn‑de Pedro. Máá kɨvɨ́‑ún ni̱ kuu viko státilá ja̱ tú yí'i yujan íá.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Te nuu̱ ní tɨɨn‑de Pedro, te ni̱ chindee‑de cha̱a veka̱a. Te ni̱ jani‑de xia'u̱n ɨɨn soldado kándi̱to‑ún‑de, chi̱ kuní‑de kiñi'in‑de cha̱a stá'a̱n‑de nuu̱ ñáyɨvɨ nú ná já'a viko Pascua.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Súan ni̱ kuu ja̱ kándee Pedro ini̱ veka̱a. Ko tɨku'ni̱ kándíja, ni̱'in ni̱ kajika̱n ta'u̱‑í ja'a̱ Pedro nuu̱ Dios.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Te jáni ini̱ Herodes ja̱ kíñi'in‑de cha̱a nuu̱ ñáyɨvɨ‑ún núú. Te suni akuáa‑ún kixí Pedro iní veka̱a ma̱'ñú úu̱ soldado, nú'ni̱‑de jíín úu̱ cadena. Te suni ká'i̱in soldado yuxé'é kándi̱to‑ún véka̱a.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Te sanaa‑ní te ni̱ jaa̱ ɨɨn ndajá'a̱ máá Tatá Dios. Te ni̱ ndii ncháa̱ ini̱ veka̱a. Te ni̱ skákɨ̱'vɨ‑ya̱ Pedro, ni̱ xndúko̱o‑ya̱‑dé. Te ni̱ ka'a̱n‑ya̱: Yachi̱ nduko̱o‑ró, áchí‑ya̱. Te cadena nú'ni̱ nda'a‑dé‑ún, ni̱ jungava‑ni kua'a̱n.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Te ni̱ kachi̱ ndajá'a̱‑yá jíín‑de: Nachi'i chi̱i‑ró te nachi'i ndija̱n‑ro̱, áchí‑ya̱. Te súan ni̱ sá'a‑de. Te ni̱ kachi̱ tuku ndajá'a̱‑yá jíín‑de: Kundii tɨka̱chí‑ró te kundiki̱n‑ro̱ rúu̱ ki'o̱n, áchí‑ya̱.
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Te ni̱ kenda‑ya̱. Te ndikín‑de‑ya̱ kuá'a̱n‑de jíín‑yá. Te na̱ún jiní máá‑de ja̱ jándáa̱ kúu ja̱ ní sá'a ndajá'a̱‑yá jíín‑de, chi̱ jáni ini̱‑de ɨɨn ja̱ni kúu ja̱ ní skóto‑i‑de.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Te ni̱ kaja̱'a‑de nuu̱ ká'i̱in yuku̱n ɨɨn jíín yukún uu̱ soldado ja̱ kándi̱to‑ún‑de. Te ni̱ ja̱koyo‑de yuxé'é káa ja̱ jíto ichi yúñúu̱. Te yuxé'é‑ún, ni̱ nuña ii̱‑ní máá. Te ni̱ kenda koyo‑de. Te ni̱ kaja̱'a‑de ɨɨn ya̱'ya kája'a̱n‑de. Yúan‑na te ni̱ kuxio‑ni ndajá'a̱‑yá nuu̱‑dé kua'a̱n‑ya̱.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Te Pedro, ni̱ ndukájí iní‑de, te ni̱ ka'a̱n máá‑de: Vina te ni̱ jini̱ ndaa̱‑ri̱ ja̱ ní tájí máá Tatá Dios ndajá'a̱‑yá ni̱ kii, te ni̱ nama‑ya̱ rúu̱ ini̱ nda'a Herodes jíín núu̱ táká ña̱yɨvɨ judío ja̱ ká'ni‑í ruu̱ kákuni̱‑i, áchí‑de.
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Te nuu̱ ní jini̱‑de ja̱ ní ka̱ku ndija‑de, te ni̱ kee‑de kua'a̱n‑de ve'e María náa̱ Juan, cha̱a nání Marcos. Te yúan ni̱ kanataka̱ kua'a̱ ñáyɨvɨ kájika̱n ta'u̱‑í.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Te ni̱ ka'a̱n Pedro ichi yúxé'é yatá ké'e. Te kua'a̱n ɨɨn su̱chí sɨ́'ɨ́ nání‑i Rode ja̱ kúña‑i yuxé'é núú.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Te su̱chí‑ún, ni̱ nakuni̱‑i tachi̱ Pedro. Te ja̱ kúsɨɨ̱ iní‑i tú ní júña‑i yuxé'é‑ún, chi̱ jínu‑i ni̱ ndɨ̱vɨ‑i ini̱ ve̱'e. Te ni̱ kastu̱'ún‑i ja̱ kándii̱ Pedro ichi yatá yúxé'é.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Te ni̱ kaka'a̱n jíín‑i: Aa̱, kátachi̱‑ro̱, áchí. Ko máá‑i, ni̱'in ká'a̱n‑i ja̱ máá‑de kúu. Yúan‑na te ni̱ kaka'a̱n: Añú‑de kúu núsáá, áchí.
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Ko Pedro, ví'í‑gá kána‑de. Yúan‑na te ni̱ ka̱juña‑i. Te ni̱ kajini̱‑i nuu̱‑dé. Te ni̱ ka̱ndakoto i̱o‑i.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Ko máá‑de, ni̱ sá'a‑de seña jíín ndá'a‑dé ja̱ ná kasú‑i yu'u‑í. Te ni̱ kastu̱'ún‑de ndasa ni̱ kiñi'in máá Jíto'o̱‑yo̱‑dé ini̱ veka̱a. Te ni̱ ka'a̱n‑de: Kastu̱'ún táká tu̱'un yá'a nuu̱ Jacobo jíín núu̱ táká ñani̱‑yo̱, áchí‑de. Te ni̱ kenda‑de kua'a̱n‑de ɨnga̱ lugar.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Te nuu̱ ní kundiji̱n xia̱n‑ún, te ni̱ ka̱kuvaa̱ téyíí soldado ja̱ tú ndénda Pedro.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Ko Herodes, nándúkú‑de Pedro. Ko tú ní náni'i̱n‑dé cha̱a. Te nuu̱ ní xndichí‑de soldado jíná'an, te ni̱ tá'ú‑de tiñu ja̱ ná kíngoyo kuu̱. Yúan‑na te ni̱ kenda‑de ini̱ ñuu̱ Judea ni̱ kuun‑de kua'a̱n‑de ñuu̱ Cesarea. Te ni̱ kendo̱o‑de yúan.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Te ni̱ kiti̱ xaa̱n iní Herodes ni̱ jito‑de ña̱yɨvɨ ñúu̱ Tiro jíín ñáyɨvɨ ñúu̱ Sidón. Ko ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ katau̱‑i va̱i‑i nuu̱‑dé. Te ni̱ ka̱kundéé‑i ni̱ ka̱ská'a̱n‑i Blasto cha̱a kúñá'nu játíñu nuu̱ rey. Te ni̱ kajika̱n‑i paz. Chi ta̱ká máá‑i, káñi'i̱n‑í ja̱ káyee‑í onde̱ ñu'un Herodes.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Te ni̱ teta'a̱n Herodes ɨɨn kɨvɨ̱. Te ni̱ nuku̱'un‑de sa'ma rey máá‑de. Te ni̱ nungo̱o‑de mesa tá'ú‑de tiñu. Te ni̱ ka'a̱n‑de ɨɨn tu̱'un nuu̱‑í.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Te ña̱yɨvɨ‑ún, ni̱ kaka'a̱n jaa‑i: Tu̱'un Dios kúu ya̱'á vii, nasu̱ tú'un cha̱a kúu. Achí‑i.
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Te ɨɨn ndajá'a̱ máá Tatá Dios, ni̱ stují‑ni‑ya̱‑dé te ni̱ ka̱yaji tɨ́ndákú‑de, te ni̱ ji'i̱‑ni‑de, chi ni̱ sávixi̱‑ni‑de máá‑de, lugar ja̱ nákana jaa‑de Dios.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Te tu̱'un máá Tatá Dios, ví'í‑gá ni̱ ndea̱, te ví'í‑gá ni̱ jicha̱ nu̱u kua'a̱n.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Te Bernabé jíín Saulo, ni̱ ka̱skíkuu‑de tiñu ni̱ kaja'a̱n‑de ini̱ ñuu̱ Jerusalén. Te ni̱ ka̱naxíó káva‑de káno'o̱n‑de. Te ni̱ jaka‑de Juan cha̱a nání Marcos kua'a̱n‑de jíín‑de.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.