Apocalipse 16
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NTLH
1 Te ini̱ ve̱'e ii̱‑ún ni̱ kenda ɨɨn tu̱'un jaa, ni̱ jini so̱'o‑ri̱ ni̱ ka'a̱n jíín ndɨ́'usiá ndajá'a̱‑yá: Kuángoyo, te kacha̱ nu̱u‑ró ndɨ́'usiá ko'o̱ já káñu̱'un tu̱'un kití ini̱ Dios ná júngoyo sɨkɨ̱ ñúyɨ́vɨ, áchí.
1 Depois ouvi uma voz forte falando de dentro do templo, dizendo aos sete anjos: — Vão e derramem sobre a terra as sete taças da
2 Te kua'a̱n ndajá'a̱ ɨ́ɨn, te ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá sɨkɨ̱ ñúyɨ́vɨ. Te ña̱yɨvɨ já ncháá tuni̱ kɨtɨ xáa̱n‑ún nuu̱, jíín já káchiñú'ún ndosó‑tɨ̱, ni̱ kata'a̱n‑i ɨɨn kue'e̱ ini̱ xaa̱n.
2 O primeiro anjo foi e derramou a sua taça sobre a terra. Feridas abertas, terríveis e dolorosas, apareceram naqueles que tinham o sinal do monstro e que haviam adorado a sua imagem.
3 Te ndajá'a̱ úu̱, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá nuu̱ mar. Te ni̱ nduu‑cha̱ nátu̱'un nɨñi̱ ndɨ́yi. Te ta̱ká kɨtɨ káyi̱'i chi̱i mar, ni̱ kaji'i̱‑tɨ̱.
3 Aí o segundo anjo derramou a sua taça sobre o mar. A água ficou como o sangue de uma pessoa morta, e morreram todos os seres vivos do mar.
4 Te ndajá'a̱ uní, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá sɨkɨ̱ yúcha, jíín sɨkɨ́ táká sókó ndúcha, te ni̱ nduu‑ni nɨñi̱.
4 Então o terceiro anjo derramou a sua taça sobre os rios e nas fontes de água, e eles viraram sangue.
5 Te ni̱ jini so̱'o‑ri̱ ni̱ ka'a̱n ndajá'a̱ ndúcha‑ún: Táta̱, I'a̱ ii̱ kúu‑ní, I'a̱ íó vina, I'a̱ ni̱ i̱o sáá. Te I'a̱ ndaa̱ kúu‑ní, chi ni̱ sándaa̱ ndaa̱‑ní ta̱ká tiñu yá'a,
5 Eu ouvi o anjo que tinha autoridade sobre as águas dizer: — Tu és justo nos teus julgamentos, ó Deus santo, que és e que eras!
6 chi ña̱yɨvɨ yá'a, ni̱ kajacha̱‑i nɨñi̱ cháa ndoo, jíín nɨñí cháa kájani tu̱'un‑ní, te vina já'a‑ní nɨñi̱ ná kó'o‑i. Te súan ná náko'o‑i. Achí‑ya̱.
6 Os maus derramaram o sangue do povo de Deus e dos profetas , e por isso tu lhes deste sangue para beber. Eles estão recebendo o que merecem.
7 Te ni̱ jini so̱'o‑ri̱ ni̱ ka'a̱n ɨnga̱ tu̱'un onde̱ altar. Ja̱ndáa̱, Táta̱ Dios, máá‑ní tɨ́ɨn ta̱ká fuerza, máá‑ní sándaa̱ ndaa̱‑ní, sándaa̱ ndija‑ní ta̱ká tiñu.
7 Aí ouvi uma voz que vinha do altar. A voz dizia: — Ó Senhor Deus, Todo-Poderoso! Os teus julgamentos são, de fato, verdadeiros e justos!
8 Te ndajá'a̱ kúu̱n, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá sɨkɨ̱ ndíka̱ndii. Te ni̱ ni'i̱n tíñu ndika̱ndii‑ún ja̱ jíín ñú'u̱n te ka'mu ta̱ká ña̱yɨvɨ.
8 Depois o quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e ele recebeu licença para queimar as pessoas com fogo.
9 Te ta̱ká ña̱yɨvɨ, va̱sa súan ni̱ kakayu̱‑i ja̱ ní'ní xáa̱n, ko tú ní kánakani ini̱‑i, ni tú ní kánakana jaa‑i Dios, chi̱ sasua ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑i sɨki̱‑yá ja̱ ní ja̱'a‑ya̱ kué'e̱ yá'a sɨkɨ̱‑í.
9 Elas sofreram queimaduras dolorosas causadas por esse fogo e amaldiçoaram o nome de Deus, que tem autoridade sobre essas pragas. Mas não se arrependeram dos seus pecados, nem louvaram a glória de Deus.
10 Te ndajá'a̱ ú'u̱n, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá nuu̱ mesa nuu̱ tá'ú tíñu kɨtɨ xáa̱n‑ún, te nuu̱ tá'ú‑tɨ́ tiñu ni̱ ku̱ñaa. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ, ni̱ ka̱nakaji yí'í‑i yáa‑í ja̱ kájatu̱‑i.
10 Então o quinto anjo derramou a sua taça sobre o trono do monstro, cujo reino ficou na escuridão, e as pessoas mordiam a língua de dor
11 Te ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑i sɨkɨ̱ Dios andɨ́vɨ́, já kájatu̱‑i jíín já káta'a̱n‑i kue'e̱, ko na̱ tú ní kánakani ini̱‑i tiñu ni̱ ka̱sá'a‑i.
11 e, por causa das suas dores e feridas, amaldiçoavam o Deus do céu. Porém não abandonaram as coisas más que faziam.
12 Te ndajá'a̱ iñú, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá sɨkɨ̱ yúcha ká'nu Eufrates. Te ni̱ ichi̱ yu̱cha‑ún, náva̱'a koo tu̱'a ichi kíkoyo rey, ichi núu̱ kána ndika̱ndii.
12 Em seguida o sexto anjo derramou a sua taça no grande rio Eufrates . O rio secou a fim de se abrir um caminho para os reis que vêm do Oriente.
13 Te ni̱ jini̱‑ri̱ ja̱ iní yu'u kóo̱ ká'nu, jíín yú'u kɨ́tɨ xáa̱n, jíín yú'u cháa jáni tu̱'un tú'ún, ni̱ kenda uni̱ tachi̱ kíni nátu̱'un sa'va̱.
13 Então vi três espíritos imundos que pareciam rãs, que saíam da boca do dragão, da boca do monstro e da boca do falso profeta .
14 Chi̱ tachi̱ kíni kákuu, te kásá'a tuni̱. Te kénda nuu̱ táká rey ñu̱yɨ́vɨ, te stútú‑ni‑de ja̱ kóo guerra kɨvɨ̱ ká'nu máá Dios, I'a̱ tɨ́ɨn ta̱ká poder.
14 Eles são os espíritos maus que fazem milagres. Esses três espíritos vão aos reis do mundo inteiro a fim de os ajuntar para a batalha do grande Dia de Deus, o Todo-Poderoso.
15 Kuni so̱'o chi̱ nchaa̱‑ri̱ nátu̱'un ñakui̱'ná. Xáán ndatu̱ koo ña̱yɨvɨ ndíto, jíín já ndíto‑i sa'ma‑í, náva̱'a tú kaka víchí lɨ́ɨ‑í, te tú kuka nuu̱‑í nuu̱ sáva‑ga̱‑i, áchí‑ya̱.
15 “Escutem! Eu venho como um ladrão. Feliz aquele que vigia e toma conta da sua roupa, a fim de não andar nu e não ficar envergonhado em público!”
16 Te ni̱ ka̱sá'a tachi̱ kíni ja̱ ní ka̱kutútú‑de ɨɨn ndu'a̱ ja̱ núu̱ yú'u hebreo nání Armagedón.
16 Depois os espíritos ajuntaram os reis no lugar que em hebraico é chamado de “Armagedom ”.
17 Te ndajá'a̱ usiá, ni̱ koyo‑ya̱ kó'o̱‑yá ichi núu̱ tachí. Te ini̱ ve̱'e ii̱ ándɨ́vɨ́ jíín núu̱ mesa tá'ú‑yá tiñu ni̱ kenda ɨɨn tu̱'un ni̱ ka'a̱n jaa: A ni̱ kuu, áchí.
17 E por último o sétimo anjo derramou a sua taça no ar. Então uma voz forte veio do trono, no templo, dizendo: — Está feito!
18 Yúan‑na te ni̱ ndeyu̱. Te ni̱ nɨ̱'ɨn. Te ni̱ ka'a̱n taja. Te ni̱ ta̱an xaa̱n ñú'un ja̱ ná té koo‑ga̱ onde̱ kɨvɨ̱ ní tu̱u nuu̱ cháa ini̱ ñu̱yɨ́vɨ.
18 Houve relâmpagos, estrondos, trovões e um violento terremoto, tão violento como nunca houve igual desde a criação dos seres humanos. Foi o pior de todos!
19 Te ñuu̱ ká'nu‑ún ni̱ ndata̱ sáva uni̱ pedazo. Te ni̱ ndua̱ ta̱ká ñuu̱ ini̱ ta̱ká nación. Te ni̱ nuku̱'un ini̱ Dios ñuu̱ ká'nu Babilonia ja̱ kuá'a‑ya̱ kó'o̱ já ñú'un tu̱'un kití xaa̱n iní‑ya̱ ná kó'o ndɨ'ɨ‑i.
19 A grande cidade se quebrou em três partes, e as cidades de todos os países foram destruídas. Deus lembrou da grande Babilônia e lhe deu o vinho da sua taça — o vinho do furor da sua ira .
20 Te ta̱ká isla ni̱ ka̱jinu kája'a̱n. Te ta̱ká yuku, tuká ndiji̱n íin.
20 Todas as ilhas desapareceram, e todos os montes sumiram.
21 Te ichi ándɨ́vɨ́ ní jungoyo ñíñí ná'nu nátu̱'un uu̱ xiko kilo ná ɨɨn ná ɨɨn. Te ta̱ká ña̱yɨvɨ, ni̱ kaka'a̱n ndɨva̱'a‑i sɨkɨ̱ Dios ja̱ sɨkɨ́ túndó'o ñíñí‑ún, chi̱ ɨɨn tu̱ndó'o xaa̱n ní kuu.
21 Chuvas de pedra caíram do céu sobre as pessoas. Eram grandes pedras, que pesavam mais de trinta quilos. E as pessoas amaldiçoaram a Deus por causa da praga de chuvas de pedra, pois ela era terrível.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.