2 Coríntios 7

Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ñáni̱, káñava̱'a‑yó tú'un yá'a ja̱ ní keyu'u‑yá, te ná nákacha ndɨ'ɨ̱‑yó táká cha'a̱n ndíso yikɨ kúñu‑yó jíín añú‑yo̱ núsáá. Te ná kuándatu̱‑yo̱ núu̱ Dios, te ná síyíja‑yó máá‑yó jíín tú'un ni̱ na̱sándoo‑ya̱ yóó.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Ná káni va̱'a ini̱‑ro̱ já kúu ruu̱. Tú ní ɨɨn cha̱a ní kásá'a ndɨva̱'a‑ri̱ jíín‑de. Tú ni ɨɨn cha̱a ní kásijíta‑ri̱. Tú ni ɨɨn cha̱a ní káxndá'ú‑ri̱.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Nasu̱ ká'a̱n‑ri̱ tu̱'un yá'a ja̱ náku̱xndíi‑ri̱ sɨkɨ̱‑ro̱, chi̱ a ni̱ ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já kákundá'ú ini̱‑ri̱ róó, te ɨɨn ká'nu‑ni kuu̱‑yo̱, te ɨɨn ká'nu‑ni kuchaku̱‑yo̱.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Xaa̱n chúndéé iní‑ri̱ ká'a̱n‑ri̱ tu̱'un‑ró. Xaa̱n sátéyíí‑rí máá‑rí ja̱ sɨkɨ́ róó jíná'an‑ró. Xaa̱n íó ndéé iní‑ri̱. Xaa̱n kúsɨɨ̱ iní‑ri̱, va̱sa ta̱ká tu̱ndó'o yá'a kájito‑ri̱.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Chi̱ ná ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Macedonia tú ní kúu kutɨ ndéta̱tú‑ri̱, chi̱ sua ni̱ ka̱jito‑ri̱ tu̱ndó'o ta̱ká lado. Ichi fuera kája̱tá'an, ichi iní kayu̱'ú‑ri̱.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ko cha̱a ndúkuí'a̱ ini̱, ndundéé iní‑de sá'a Dios, te ni̱ na̱sándéé‑yá ini̱‑ri̱ jíná'an‑ri̱ ja̱ ní nchaa̱ Tito.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ko nasu̱ máá ɨ́ɨn sɨkɨ̱ já ní nchaa̱‑de, chi̱ suni ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní‑ri̱ jíín tú'un ndéé iní ja̱ ní ndundéé iní‑de ni̱ ka̱sá'a‑ró. Chi ni̱ na̱kani‑de tu̱'un nuu̱‑rí ndasa kájítú iní‑ro̱, ndasa kánde'e̱‑ro̱, ja̱ káñukuu ini̱‑ro̱ rúu̱. Te ja̱ yúán ní kusɨɨ̱‑gá ini̱‑ri̱.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Chi va̱sa ni̱ kukuí'a̱ ini̱‑ro̱ ní sá'a carta‑ri̱, tuká nákani ini̱‑ri̱ va̱sa a ni̱ nakani ini̱‑ri̱, chi̱ a ni̱ jini̱‑ri̱ ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱ yakú‑ni kɨvɨ̱ ní sá'a carta‑ri̱.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Te vina kúsɨɨ̱ iní‑ri̱. Ko nasu̱ sɨkɨ́ já ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱, chi̱ sua ja̱ ní ka̱nakani ini̱‑ro̱ ní sá'a ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱. Chi̱ súan ni̱ kuni̱ máá Dios ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱, te tú ní xnáa‑ro ní ɨɨn ta'u̱‑ro̱ sá'a‑ri̱.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Chi̱ nú kándukuí'a̱ ini̱‑yo̱ nátu̱'un kuní Dios, yúan‑na te ná nákani ini̱‑yo̱ te ka̱ku‑yó. Nú sá'a‑yó súan, te ma̱ yú'ú‑yo̱. Ko nú cuenta sɨkɨ̱ ñu̱yɨ́vɨ yá'a kándukuí'a̱ ini̱‑yo̱, te kuu̱‑yo̱ sá'a.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ni̱ ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱ nátu̱'un kuní Dios. Vina te nde̱'é ndasa xaa̱n ní ka̱jítú iní‑ro̱ ní sá'a, te xaa̱n ní kaka'a̱n‑ro̱ já'a̱ máá‑ró, te xaa̱n ní kakiti̱ ini̱‑ro̱, te xaa̱n ní kayu̱'ú‑ro̱, te xaa̱n ní ka̱ñukuu ini̱‑ro̱, te xaa̱n ní ka̱nandúkú víi‑ro, te xaa̱n ní ka̱kana jíín‑ró núu̱ kuáchi. Te bueno ndoo ni̱ ka̱kenda‑ró, tú na̱ún kua̱chi ní kénda sɨkɨ̱‑ro̱.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ja̱ yúán va̱sa ni̱ chaa‑ri̱ tutu̱‑ún nuu̱‑ro̱, ko nasu̱ sɨkɨ́ cháa ni̱ sá'a kua̱chi‑ún kúu, te ni nasu̱ sɨkɨ́ cháa ni̱ ndo'o‑ún kúu, chi̱ sua náva̱'a ná kuní ndiji̱n‑ro̱ jíná'an‑ró ndasa káñukuu ini̱‑ri̱ sɨkɨ̱ róó nuu̱ Dios.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Ja̱ yúán ní ka̱ndundéé iní‑ri̱ ni̱ sá'a tu̱'un ndéé‑ró. Ko ví'í‑gá ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní‑ri̱ ni̱ sá'a tu̱'un ni̱ ndusɨɨ̱ iní Tito, chi ni̱ nani'i̱n iní añú‑de ni̱ ka̱sá'a‑ró.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Chi ni̱ ndutéyíí ɨ́ɨn tí'li̱ ini̱‑ri̱ nákani‑ri̱ tu̱'un nuu̱‑dé ndasa kásá'a‑ró. Te tú ní kúka nuu̱‑rí jíín, chi̱ nátu̱'un ni̱ kaka'a̱n ndaa̱‑ri̱ ta̱ká tu̱'un jíín‑ró, suni súan ni̱ kee ndaa̱ ta̱ká tu̱'un ni̱ kaka'a̱n téyíí‑rí cuenta róó nuu̱ Tito.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Te káa‑ga̱ kúndá'ú ini̱‑de róó, hora núku̱'un ini̱‑de ndasa kájandatu̱ ta̱ká‑ro̱, jíín ndasa káyu̱'ú‑ro̱ te kákɨsɨ‑i róó ná ni̱ ka̱jatá'ú‑ró‑de.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Kúsɨɨ̱ iní‑ri̱, chi̱ tú yú'ú‑ri̱ ndasa kásá'a‑ró jíín ní ɨɨn tiñu.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.