2 Coríntios 7
Testamento jaa maa jitoho-yo Jesucristo (MIGNT) vs ACF
1 Ñáni̱, káñava̱'a‑yó tú'un yá'a ja̱ ní keyu'u‑yá, te ná nákacha ndɨ'ɨ̱‑yó táká cha'a̱n ndíso yikɨ kúñu‑yó jíín añú‑yo̱ núsáá. Te ná kuándatu̱‑yo̱ núu̱ Dios, te ná síyíja‑yó máá‑yó jíín tú'un ni̱ na̱sándoo‑ya̱ yóó.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Ná káni va̱'a ini̱‑ro̱ já kúu ruu̱. Tú ní ɨɨn cha̱a ní kásá'a ndɨva̱'a‑ri̱ jíín‑de. Tú ni ɨɨn cha̱a ní kásijíta‑ri̱. Tú ni ɨɨn cha̱a ní káxndá'ú‑ri̱.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Nasu̱ ká'a̱n‑ri̱ tu̱'un yá'a ja̱ náku̱xndíi‑ri̱ sɨkɨ̱‑ro̱, chi̱ a ni̱ ka'a̱n‑ri̱ jíín‑ró já kákundá'ú ini̱‑ri̱ róó, te ɨɨn ká'nu‑ni kuu̱‑yo̱, te ɨɨn ká'nu‑ni kuchaku̱‑yo̱.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Xaa̱n chúndéé iní‑ri̱ ká'a̱n‑ri̱ tu̱'un‑ró. Xaa̱n sátéyíí‑rí máá‑rí ja̱ sɨkɨ́ róó jíná'an‑ró. Xaa̱n íó ndéé iní‑ri̱. Xaa̱n kúsɨɨ̱ iní‑ri̱, va̱sa ta̱ká tu̱ndó'o yá'a kájito‑ri̱.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Chi̱ ná ni̱ ja̱koyo‑ri̱ ñuu̱ Macedonia tú ní kúu kutɨ ndéta̱tú‑ri̱, chi̱ sua ni̱ ka̱jito‑ri̱ tu̱ndó'o ta̱ká lado. Ichi fuera kája̱tá'an, ichi iní kayu̱'ú‑ri̱.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ko cha̱a ndúkuí'a̱ ini̱, ndundéé iní‑de sá'a Dios, te ni̱ na̱sándéé‑yá ini̱‑ri̱ jíná'an‑ri̱ ja̱ ní nchaa̱ Tito.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Ko nasu̱ máá ɨ́ɨn sɨkɨ̱ já ní nchaa̱‑de, chi̱ suni ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní‑ri̱ jíín tú'un ndéé iní ja̱ ní ndundéé iní‑de ni̱ ka̱sá'a‑ró. Chi ni̱ na̱kani‑de tu̱'un nuu̱‑rí ndasa kájítú iní‑ro̱, ndasa kánde'e̱‑ro̱, ja̱ káñukuu ini̱‑ro̱ rúu̱. Te ja̱ yúán ní kusɨɨ̱‑gá ini̱‑ri̱.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Chi va̱sa ni̱ kukuí'a̱ ini̱‑ro̱ ní sá'a carta‑ri̱, tuká nákani ini̱‑ri̱ va̱sa a ni̱ nakani ini̱‑ri̱, chi̱ a ni̱ jini̱‑ri̱ ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱ yakú‑ni kɨvɨ̱ ní sá'a carta‑ri̱.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Te vina kúsɨɨ̱ iní‑ri̱. Ko nasu̱ sɨkɨ́ já ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱, chi̱ sua ja̱ ní ka̱nakani ini̱‑ro̱ ní sá'a ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱. Chi̱ súan ni̱ kuni̱ máá Dios ja̱ ní ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱, te tú ní xnáa‑ro ní ɨɨn ta'u̱‑ro̱ sá'a‑ri̱.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Chi̱ nú kándukuí'a̱ ini̱‑yo̱ nátu̱'un kuní Dios, yúan‑na te ná nákani ini̱‑yo̱ te ka̱ku‑yó. Nú sá'a‑yó súan, te ma̱ yú'ú‑yo̱. Ko nú cuenta sɨkɨ̱ ñu̱yɨ́vɨ yá'a kándukuí'a̱ ini̱‑yo̱, te kuu̱‑yo̱ sá'a.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Ni̱ ka̱ndukuí'a̱ ini̱‑ro̱ nátu̱'un kuní Dios. Vina te nde̱'é ndasa xaa̱n ní ka̱jítú iní‑ro̱ ní sá'a, te xaa̱n ní kaka'a̱n‑ro̱ já'a̱ máá‑ró, te xaa̱n ní kakiti̱ ini̱‑ro̱, te xaa̱n ní kayu̱'ú‑ro̱, te xaa̱n ní ka̱ñukuu ini̱‑ro̱, te xaa̱n ní ka̱nandúkú víi‑ro, te xaa̱n ní ka̱kana jíín‑ró núu̱ kuáchi. Te bueno ndoo ni̱ ka̱kenda‑ró, tú na̱ún kua̱chi ní kénda sɨkɨ̱‑ro̱.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ja̱ yúán va̱sa ni̱ chaa‑ri̱ tutu̱‑ún nuu̱‑ro̱, ko nasu̱ sɨkɨ́ cháa ni̱ sá'a kua̱chi‑ún kúu, te ni nasu̱ sɨkɨ́ cháa ni̱ ndo'o‑ún kúu, chi̱ sua náva̱'a ná kuní ndiji̱n‑ro̱ jíná'an‑ró ndasa káñukuu ini̱‑ri̱ sɨkɨ̱ róó nuu̱ Dios.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ja̱ yúán ní ka̱ndundéé iní‑ri̱ ni̱ sá'a tu̱'un ndéé‑ró. Ko ví'í‑gá ni̱ ka̱kusɨɨ̱ iní‑ri̱ ni̱ sá'a tu̱'un ni̱ ndusɨɨ̱ iní Tito, chi ni̱ nani'i̱n iní añú‑de ni̱ ka̱sá'a‑ró.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Chi ni̱ ndutéyíí ɨ́ɨn tí'li̱ ini̱‑ri̱ nákani‑ri̱ tu̱'un nuu̱‑dé ndasa kásá'a‑ró. Te tú ní kúka nuu̱‑rí jíín, chi̱ nátu̱'un ni̱ kaka'a̱n ndaa̱‑ri̱ ta̱ká tu̱'un jíín‑ró, suni súan ni̱ kee ndaa̱ ta̱ká tu̱'un ni̱ kaka'a̱n téyíí‑rí cuenta róó nuu̱ Tito.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Te káa‑ga̱ kúndá'ú ini̱‑de róó, hora núku̱'un ini̱‑de ndasa kájandatu̱ ta̱ká‑ro̱, jíín ndasa káyu̱'ú‑ro̱ te kákɨsɨ‑i róó ná ni̱ ka̱jatá'ú‑ró‑de.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Kúsɨɨ̱ iní‑ri̱, chi̱ tú yú'ú‑ri̱ ndasa kásá'a‑ró jíín ní ɨɨn tiñu.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.