Marcos 6

Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Te ni quenda Jesús yūcuán, te cuanuhun yā ñuu yā. Te tēe cáscuáha jíín yá cuangoo de jíín yá.
1 Tendo Jesus partido dali, foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Te máá quɨ́vɨ̄ ndétātu ní steén yā jnūhun ini vehe iī sinagoga. Te cuehē ñayuu ni canaa ni i cájini nahín i, te ni cacahān i:
2 Chegando o sábado, passou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: Donde vêm a este estas coisas? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Chi tēe yáha cúu carpintero, te sēhe María cúu de, te ñani Jacobo jiín José jiín Judas jiín Simón cúu de. Te suni cáyūcu cuáha de jíín yó yāhá. Achí i.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, José, Judas e Simão? E não vivem aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Te ni cahān yā jiín i:
4 Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Te tu ní cúu sáha ya cuehē jniñu jéhnu yūcuán. Chi jecu‑ni ñayuu cácuhū ni soó yá ndaha ya sɨquɨ̄ i, te ni nasávāha ya i.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, senão curar uns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Te náā ni yā jíto ya jeē tu cácandíje ñayuu jijnáhan i. Yūcuán na te ni jica cuu ya tācá ñuu yajni, ni steén yā jnūhun.
6 Admirou-se da incredulidade deles. Contudo, percorria as aldeias circunvizinhas, a ensinar.
7 Te ni cana ya ndɨhúxí uū tēe cáscuáha jíín yá, te ni tají yá ndɨhuū ndɨhuū de quingoo de. Te ni sáha ya jeē cóndiso jníñu de quenehen de tachī ini ñayuu.
7 Chamou Jesus os doze e passou a enviá-los de dois a dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 Te ni ndacu ya jeē tú na vé condiso de jeē cuajníñu de ichi, ni ñunu, ni staā, ni xūhún. Chi máá vara‑ni condahá de.
8 Ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro;
9 Te quɨhɨ de ndijēn, te ma quihín de jíín úū sahma, áchí yá.
9 que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Te suni ni cahān yā jiín de:
10 E recomendou-lhes: Quando entrardes nalguma casa, permanecei aí até vos retirardes do lugar.
11 Te núu ɨɨn ñuu tu cájetáhú i róhó, ni tu cúní i cuni nahín i jnūhun cahān rō, na quéndacoo ró yúcuan, te scóyo ró tɨ́cachā jehē rō, te súcuan stéén rō jeē iyó cuéchi i jeē tu ní cájetáhú i. Jendaá cahán rī jiín ró jeē quɨvɨ̄ coo juicio te xeēn gā coo castigo sɨquɨ̄ ñuu cásáha súcuan vēsú sɨquɨ̄ ñuu Sodoma jiín ñuu Gomorra nuū ní casáha ndasɨ́ ñáyuu cuēchi.
11 Se nalgum lugar não vos receberem nem vos ouvirem, ao sairdes dali, sacudi o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Te ni quendacoo de cuahān de, te ni canacani de jnūhun jeē na nácani ni ñayuu jeē stóo i cuēchi i.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse;
13 Te suni ni caquenehen de cuehē tachī ini ñayuu. Te ni cachihi de aceite cuehē ñayuu cácuhū, te ni canduvāha i.
13 expeliam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Te rey Herodes ni jini jnūhun de jnūhun Jesús, chi ni jitē núu jnūhun ya nɨɨ́ cáhnu. Te ni cahān de:
14 Chegou isto aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus já se tornara notório; e alguns diziam: João Batista ressuscitou dentre os mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
15 Te sava ga ñayuu ni cacahān i:
15 Outros diziam: É Elias; ainda outros: É profeta como um dos profetas.
16 Te ná ni jini Herodes, te ni cahān de:
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: É João, a quem eu mandei decapitar, que ressurgiu.
17 Chi máá Herodes ni ndacu de jniñu jeē na quɨ́vɨ Juan vecāa, jíín jéē na cónuhnī de jíín cadena. Súcuan ni sáha de jeē sɨquɨ́ Herodías, ñasɨhɨ́ ñani de Felipe. Chi Herodes ni quihin de ña jeē cúu tucu ña ñasɨhɨ́ de.
17 Porque o mesmo Herodes, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe (porquanto Herodes se casara com ela), mandara prender a João e atá-lo no cárcere.
18 Te Juan ni cahān de nuū Herodes:
18 Pois João lhe dizia: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Te jeē yúcuan Herodías ni jito uhū ña Juan, te cúní ña jeē na cúū de, te tu ní níhín ña modo.
19 E Herodias o odiava, querendo matá-lo, e não podia.
20 Chi Herodes yúhú de cahni de Juan, chi jíní de jeē tēe ndaā tēe ndoo cúu Juan. Te jeē yúcuan ní jesɨ de jeē nducú ña jeē cúū Juan. Te nújnahan ni de jíni nahín de jnūhun cáhán Juan, vēsú tu jécūhun vāha ni de.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo, e o tinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, escutando-o de boa mente.
21 Te ni quee ɨɨn quɨvɨ̄ jeē ní cundeyɨ́ Herodías. Chi ni sáha Herodes ɨɨn vico quɨvɨ̄ ní cacu de, te ni jēhe de jeē ní cacuxíni tēe cándiso jníñu nuū de, jíín tée cácuu capitán, jíín tée cácujéhnu región Galilea.
21 E, chegando um dia favorável, em que Herodes no seu aniversário natalício dera um banquete aos seus dignitários, aos oficiais militares e aos principais da Galileia,
22 Te ni quɨ̄vɨ sēhe sɨ́hɨ́ máá Herodías, ni jita jéhé i nuū chitú un. Te ni cacusɨɨ̄ ni rey Herodes jiín tée cácuxíni jíín de. Te ni cahān de jíín súchi sɨ́hɨ́ un:
22 entrou a filha de Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convivas. Então, disse o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Te ni cahān teyɨ́ de jeē cuáha de núu na vé cuní i cacān i, vēsú nde sava región jeē yɨ́hɨ ndaha de.
23 E jurou-lhe: Se pedires mesmo que seja a metade do meu reino, eu ta darei.
24 Te ni quenda i, ni jecajnūhún i náná i:
24 Saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? Esta respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Yūcuán na te ni ndɨ̄vɨ‑ni i nuū rey, te ni cahān i:
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: Quero que, sem demora, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Yūcuán na te ni cucuíhyá ndasɨ́ ni rey un jeē ní cundeyɨ́ Herodías jeē cúū Juan. Te sɨquɨ̄ jeē ni jéjnūhun téyɨ́ de, jíín jéē ní cajini sōho tēe cáyeji staā jiín de, jeē yúcuan tu ní cúní de sásáhán de jeē ni jícān i.
26 Entristeceu-se profundamente o rei; mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Te ni tají‑ni de ɨɨn soldado jeē quíquīhin de xinī Juan.
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi, e o decapitou no cárcere,
28 Te ni jehēn soldado un vecāa, te ni jehnde de xinī Juan. Te ni quee de jíín xínī Juan, íne nuū ɨɨn cohō. Te ni jēhe de nuū sūchi sɨ́hɨ́ un, te máá i ni jēhe i nuū naná i.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a sua mãe.
29 Te tēe cáscuáha jíín Juan ni canihīn de jnūhun, te ni jengoo de, ni candonehen de yɨquɨ cúñu Juan, te ni cachindūji de.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram-lhe o corpo e o depositaram no túmulo.
30 Yūcuán na te tēe cácuu apóstol jeē ní tají yá cuangoo nacani jnūhun, ni ndecoo de nuū Jesús. Te ni canacani de nuū yā tācá jniñu ni casáha de, jíín jnúhun ni castéén de.
30 Voltaram os apóstolos à presença de Jesus e lhe relataram tudo quanto haviam feito e ensinado.
31 Te ni cahān yā jiín de:
31 E ele lhes disse: Vinde repousar um pouco, à parte, num lugar deserto; porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem numerosos os que iam e vinham.
32 Yūcuán na te ni quɨ̄vɨ ya ɨɨn barco jiín táca tée apóstol un, te cuangoo sɨ́ɨn ya jiín de ɨɨn lugar nuū tú ñayuu.
32 Então, foram sós no barco para um lugar solitário.
33 Te cuehē ñayuu ni cajito i jeē cuahán yā jiín de, te ni canacuni i jeē maá yá cúu. Te nde tācá ñuu ni quendacoo i, te yachī cuangoo i, te xīhna gā i ni jinūcoo vēsú maá yá.
33 Muitos, porém, os viram partir e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Te nuū ní quenda Jesús ini barco, te ni jito ya ñayuu cuehē ún. Te ni cundáhú ni yā i, chi cúu i nájnūhun lanchi jeē tú jitoho tɨ̄. Te ni steén yā cuehē jnūhun nuū i.
34 Ao desembarcar, viu Jesus uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E passou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Te nuū ní ini, te tēe cáscuáha jíín yá, ni quecoo de nuū yā, te ni cacahān de:
35 Em declinando a tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: É deserto este lugar, e já avançada a hora;
36 Núu súcuan te tají ní ñayuu na quíngoo i tāca rancho jiín ñuu yajni, te cuaan i staā caji i, chi tú na vé cándiso i caji i, áchí de.
36 despede-os para que, passando pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Te ni cahān Jesús jiín de:
37 Porém ele lhes respondeu: Dai-lhes vós mesmos de comer. Disseram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Te ni cahān yā jiín de:
38 E ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver! E, sabendo-o eles, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Yūcuán na te ni cahān yā jiín ñáyuu jeē na cúcōo sɨ́ɨn i cuenta grupo nuū íte.
39 Então, Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 Te ni cacucōo sɨ́ɨn ciento ciento i, jíín cincuenta cincuenta i.
40 E o fizeram, repartindo-se em grupos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Te ni quihin ya ndɨhúhún staā jiín úū chācá un, te ni ndacoto ya ichi ándɨvɨ́, te ni nacuatáhú yá. Te ni tahú cuéchí yá staā ún, te ni jēhe ya nuū tée cáscuáha jíín yá, te máá de ni casaja de nuū ñáyuu cuehē ún. Te suni ni jēhe ya ndɨndúú chācá, ni casaja de nuū i.
41 Tomando ele os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou; e, partindo os pães, deu-os aos discípulos para que os distribuíssem; e por todos repartiu também os dois peixes.
42 Te ndɨvii i ni cayeji, te ni candutú chíji i.
42 Todos comeram e se fartaram;
43 Yūcuán na te ni canastútú de pedazo staā jiín cháca jéē ní quendōo, te ni chitú úxī uū jīca.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Te tēe ni cayeji, chi uhūn mil de cúu.
44 Os que comeram dos pães eram cinco mil homens.
45 Yūcuán na te ni cahān‑ni Jesús jiín tée cáscuáha jíín yá jeē na quɨ́vɨcoo de barco, te cosnūú de yāha de ɨnga lado mar ñuu Betsaida. Te máá yá chi natají yá ñayuu quinuhun i, te sáá te suni quihīn yā.
45 Logo a seguir, compeliu Jesus os seus discípulos a embarcar e passar adiante para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Te nuū ní cuu ni natají yá i, te ni caa ya yucu cuacacān tahú yā.
46 E, tendo-os despedido, subiu ao monte para orar.
47 Te jeē ní cuaa, te barco un je ni cuu sava nuū mar cuahān, te máñúhún‑ni ya ni quendōo nuū ñúhun íchi.
47 Ao cair da tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Te ni jito ya jeē yóhyo jnūndóho cáscáca de barco, chi nīhin vēji tachī ichi núú de. Te jeē yɨ́nee gā ni quee ya nuū de, jíca jéhé yá nuū mar. Te yāha ya nuū de quihīn yā nuú.
48 E, vendo-os em dificuldade a remar, porque o vento lhes era contrário, por volta da quarta vigília da noite, veio ter com eles, andando por sobre o mar; e queria tomar-lhes a dianteira.
49 Te ni cajito de jeē jíca ya nuū mar, te ni cajeni ni de jeē jihná cúu, te ni cacana cóhó de.
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 Chi ndɨhɨ de ni cajito nuū yā, te ni cayūhú ndasɨ́ de. Te ni cahān‑ni ya jiín de:
50 Pois todos ficaram aterrados à vista dele. Mas logo lhes falou e disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
51 Te ni quɨ̄vɨ ya ini barco un, te ni jecuɨñɨ̄‑ni tachī. Te yōhyo ni canaa ni de cájito de.
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram entre si atônitos,
52 Chi cándāa néé gá jeē níjnūní de, chi ni jíín jniñu jéhnu jeē ní nducuehē staā, tu ní cájecūhun ni de jeē maá yá cúu Yaā ní tají Yaā Dios.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Te ni quenda jíyo ya jiín de nuū mar ún, ní jinū yā región Genesaret. Te yundúte un ní cajihni de barco.
53 Estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré, onde aportaram.
54 Te nuū ní quenda ya jiín de ini barco, te ñayuu yúcuan ni canacuni‑ni i ya.
54 Saindo eles do barco, logo o povo reconheceu Jesus;
55 Te yachī ni jengoo i tācá ndañúū yūcuán, te ni caquindeca i ñayuu cácuhū, cáyosó i nuū camilla, vējicoo ñayuu nuū ní jito i íne ya.
55 e, percorrendo toda aquela região, traziam em leitos os enfermos, para onde ouviam que ele estava.
56 Te ndé‑ni cúu‑ni núu ni quɨ̄vɨ ya, núu ñuu lulí, chí ñuu cáhnu, chí rancho, te cájequin i ñayuu cácuhū yuhíchi, te cácahān ndahú i jíín yá jeē na quéhé i vēsú yusáhma ya. Te tāca ñáyuu jeē ní caquehé sahma ya, ni canduvāha‑ni i.
56 Onde quer que ele entrasse nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, rogando-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste; e quantos a tocavam saíam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.