Atos 7
Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs NVT
1 Te máá sútū cujéhnu ga ni cajnūhún Esteban:
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Te ni cahān Esteban:
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Te ni cahān yā jiín de: Stóo ñuu rō jiín táca jnáhan ró te quihīn rō nuū cuáha ri condee rō, chi máá rí steén ichi nuū quihín rō, achí yá.
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Yūcuán na te ni quenda de región Caldea, te ni jinū de ni condee de ñuu Harán. Te yūcuan ní jihī tatá de. Yūcuán na te ni sáha Yaā Dios jeē ní quee de ñuu yáha núū cáyūcu yó vijna.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Te tu ní jéhe ya ni ɨɨn tíhlí ñuhun yáha cuu tahū de. Te vēsú súcuan te ni jejnūhun ya jeē cuáha ya ñuhun un núū de nde jiín núū tāca séhe de, vēsú ná tu coo sēhe de sáá.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Te súcuan ni cahān Yaā Dios jiín de: Sēhe ró coyūcu jícá i ɨnga ñuu, te cuūn ciento cuiyā sájniñu sáá‑ni i te stóho ñayuu yúcuan i.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Te sɨquɨ̄ jeē súcuan sáha i jíín séhe ró, te máá rí chi stóho ri ñayuu ñuu ún. Te sáá te quendacoo sēhe ró yúcuan, te nucoyūcú i yāhá chiñúhún i ruhū, achí yá.
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Te ni cahān yā jiín Abraham jeē na cúu de circuncidar, jeē cúu ɨɨn jnunī jeē ni sáha ya contrato jiín de. Te ná ni cacu sēhe de Isaac te ni sáha de circuncidar i nuū uná quɨvɨ̄. Te suni súcuan ni sáha Isaac jiín séhe de Jacob, te Jacob jiín séhe yɨɨ́ de jeē cácuu ndɨhúxí uū yucūn ñayuu Israel.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 ’Te tāca séhe Jacob ni cacucuésún ni de jíín ñani maá de José, te ni caxīcó de i nuū tée jeē ní cajendēca i nde nación Egipto. Te Yaā Dios chi ni ndito ya José.
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Te ni jnama ya i nuū tāca jnúndóho ní jito i, te ni cundíchí i ni sáha ya. Te Faraón, tēe cúu rey nación Egipto, ni cusɨɨ̄ ni de jíín i ni sáha ya, te ni tejníñu de José jeē cúu de gobernador te ndacu de jniñu nación Egipto jiín núū ñáyuu cáyūcú vehe Faraón.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 ’Te ni quiji quɨvɨ̄ jeē ni íyo ɨɨn jnamā xeēn, te ni ndoho ñayuu nɨɨ́ cáhnu nación Egipto jiín ndé ñuu Canaán. Te tāca jíí yō ún, tuá ni cánihīn de jeē cáji de.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Te ni nihīn Jacob jnūhun jeē iyó trigo nde nación Egipto, te ni tají de sēhe de ni jengoo de ni cajeen de trigo vuelta ɨɨn.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Te jeē cuángoo de vuelta uū te ni nastúu José jeē maá de cúu ñani de jíjnáhan de. Yūcuán na te ni jini rey Faraón ndé ɨɨn jnáhan cúu José.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Te ni cahān José jiín táca ñani de jeē na cóndeca de tátá de Jacob jiín ndɨhɨ jnáhan vehe de. Te ni īyo unī xico xahūn i.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Te súcuan ni cuu jeē ni jínū Jacob ni condee de nación Egipto nde ni jihī de. Te suni yūcuan ní coyūcu séhe de jeē cácuu jíí yō un ndé ni cajihī maá de.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Te ná ni quee quɨvɨ̄ jeē ndénehen ya tāca yúcūn de jeē cáyūcu tátú de nación Egipto, te ni cacondiso de yɨquɨ ndɨhúxí uū ndɨ̄yɨ jií un jéē ndíji ñuu Siquem, te ni cachindūji de ini yaū ndɨ̄yɨ ndeé jícā cáva jeē ní jeen jíí yō Abraham nuū tāca séhe Hamor ñuu Siquem.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 ’Te nde ná cáyūcu gá de nación Egipto, te cuacuyajni quɨvɨ̄ jeē squícu jnūhun ni cahān Yaā Dios jiín Abraham jeē quéndacoo sēhe de nucoyūcú i ñuu ni jéjnūhun ya nuū i, te ñayuu un ní tahū cuehē i ini nación Egipto.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Yūcuán na te ni nucuɨñɨ̄ ɨnga rey ñuu Egipto jeē tu ní jíní de jeē váha ni sáha ndɨ̄yɨ José.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Te rey un ní stahú de tāca jíí yō te ni sáha ndevāha de jíín i, chi ni sáha fuerza de i jeē ma cóto ga i sēhe yɨquɨ́n i te na cúū.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Te tiempo un ní cacu Moisés, te ni cusɨɨ̄ ni Yaā Dios jiín i. Te unī yoō ni condito sāhi náná i tátá i.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Te tuá ni cúu condito sāhí de i, te ni cachune de i nuū nanihīn sēhe sɨ́hɨ́ Faraón i, te ni naquihin séhe ña i ni scuéhnu ña i nájnūhun sēhe máá ña.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Te ni cutūhva Moisés tāca jnúhun ndíchí ñuu Egipto, te ni cujéhnu de jíín jnúhun cáhán de jíín jniñu sáha de.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 ’Te nuū uú xico cuiyā de te ni jecondēhé de jnáhan de jeē cácuu ñayuu Israel.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Te ni jito de nuū ɨɨn tēe nación Egipto jeē sáha ndevāha jíín ɨɨn tēe Israel. Te Moisés ni jnama de jnáhan de Israel ún, chi ni jehni de tēe Egipto un. Te súcuan ni ndutahū jeē ni sáha ndevāha jíín jnáhan de ún.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Te máá Moisés jéni ni de jeē jécūhun ni tāca jnáhan de jeē Yáā Dios ni tají yá de jeē jnáma de jnáhan de ún ini nación Egipto nuú, te tu ní cájecūhun cuɨtɨ ni jnáhan de ún.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Te ɨnga quɨvɨ̄ suni ni jito de nuū uú tēe Israel jeē cájejnáhan, te cúní de jeē na jécuɨñɨ̄. Te jeē yúcuan ní cahān de jíín: ¿Najehē casáha ndevāha ró jíín jnáhan ró? Chi nájnūhun ɨɨn ñani‑ni cácuu ró, áchí de.
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Te máá tée cáni tahū jnáhan un ní chundahá de Moisés te ni cahān de: ¿Ndé ɨɨn ni jeni róhó jéē cujéhnu ró núū rī te sándaā rō jniñu ri jijnáhan ri?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 ¿Chí suni cúní rō cahni rō ruhū nájnūhun ni jehni rō tēe Egipto icu chí naún? áchí de jíín Moisés.
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Te nuū ní jini sōho Moisés jnūhun yáha, te ni yūhú de jeē cáhni rey de, te ni jinu de cuahān de ɨnga nación. Te ni condee de ñuu jicá Madián, te yūcuan ní scácu ñasɨhɨ́ de uū sēhe yɨɨ́ de.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 ’Te ni jīnu uū xico cuiyā jeē néne de yūcuán. Yūcuán na te ɨɨn ndajéhé Yaā Dios ni quenda ya nuū de nde nuū ñúhun téhé nuū íin yucu súcún Sinaí. Te ni quenda ya nuū de xinī ɨɨn yucū cuíi cáhnu cándahá yáñuhūn, te tu ní cáyú yucū ún.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Yūcuán na te Moisés ni naa ni de jíto de ún, te ni jehēn de nde nuū, návāha coto vāha de. Te ni jini sōho de jeē cahán maá Jítoho yō jiín de:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 Máá rí cúu Yaā Dios tāca jíí rō jenahán, Abraham jiín Isaac jiín Jacob, achí yá. Te Moisés, quɨ́sɨ i de jeē yūhú de, te jeē yúcuan tuá ni cúndeyɨ́ ni de coto de nuū.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Te máá Jítoho yō ni cahān yā jiín de: Quenehen ndijēn rō chi nuū íin ró, ñuhun íí cúu.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Je ni jini rī ñayuu maá rí jeē yóhyo cándoho i nación Egipto, te suni jíni sōho ri jeē cájnana uhū i, te ni cuun ri vēji ri jeē jnáma ri i jíjnáhan i. Núu súcuan te vijna chi tají rí rohó ndicó ró quihīn rō nde nación Egipto, achí yá jiín de.
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 ’Te nde ná tu quenda Moisés Egipto, te tāca jnáhan de ni casquéhichī i de jeē ní cacahān i jíín de: ¿Ndé ɨɨn ni jeni róhó jéē cujéhnu ró núū rī te sándaā rō jniñu ri? ni cacahān i jíín de. Te vēsú súcuan te máá ndajéhé Yaā Dios ni quenda nuū Moisés un jéē cándahá cáyú yucū cuíi ún. Te súcuan ni cuu jeē ní natají yá de cuanuhun de nde Egipto jeē ndácu de jniñu nuū i te jnama de i.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Te máá Moisés ni sáha de jeē ní quendacoo jnáhan ñuu de ini nación yúcuan, te ni cayāha de Mar Rojo, te ni cajica cuu de ñuhun téhé úū xico cuiyā. Te nɨ́ɨ́ tiempo un ní sáha de cuehē jniñu jéhnu jeē steén jeē cujéhnu Yaā Dios.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 Te máá Moisés cúu jeē suhva ni cahān de jnūhun yáha jíín jnáhan ñuu yō Israel: Máá Yáā Dios cani ya Yaā nacani jnūhun nuū rō jijnáhan ró nájnūhun ni jeni ya ruhū. Te cuu ya ɨɨn jnáhan ñuu yō. Te na chúhun ni rō jnūhun cahān Yaā ún, áchí.
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 Te suni nde ná ni cajica cuu jíí yō nde nuū ñúhun téhé, te ni cahān ndajéhé yā jiín Moisés xinī yúcu súcún Sinaí, te ni nihīn de jnūhun jeē cahán ndese nihīn tahú yō cotecu yō, te ni nacani de jnūhun un núū tāca jíí yō, te ni quendōo jnūhun un núū yō.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 ’Te tāca jíí yō ún tu ní cácuni de cuandetū de nuū Moisés, chi sa suhva ni cacuni de squéhichī ni de Moisés, te ni cacuni de nandicó de nungoo de Egipto nuú.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Te ni cacahān de jíín Aarón: Sáha ní tɨjnɨ yaā na cósnūu núū yō. Chi Moisés, jeē ní quenehen de yóhó Egipto vējicoo yó, tu cájini yō na vé ni ndoho de jeē tú de ndéē jeē cuahán de xinī yucu Sinaí, achí.
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Yūcuán na te ni cajēhe de oro ni cuvāha ɨɨn becerro oro, te nuū becerro ídolo un ní casocō de quɨtɨ, te ni cacusɨɨ̄ ni de jíín ídolo ni casáha de ún.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Te Yaā Dios ni cujiyo ya cuahān yā, te ni stóo ya de na chíñúhún de nuū tāca jéē jíto yó íin andɨvɨ́, nájnūhun yósó núū tútu tēe ni canacani jnūhun Yaā Dios nde jenahán:
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Tuú, chi sa suhva ni cacondiso ró nicho jeē íne ídolo jeē naní Moloc
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 ’Te ni ndacu ya jniñu nuū Moisés jeē na sáha de vehe ñɨɨ nuū chiñúhún de ya, nájnūhun cáa jeē ní steén yā nuū de. Te tāca jíí yō, nde nuū ñúhun téhé ní canevāha de vehe iī un núū ní cachuvāha de tabla yuū jeē yosó jnúhun ley yā.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Te ni castóo de vehe un núū ndɨhɨ sēhe de jeē cúu jíí yō. Te ni quɨ̄vɨ Josué jiín jíí yō ini nación yáha, te ni sáha ya jeē ní cacundeyɨ́ de jíín táca ñáyuu jeē ní cacoyūcu yáha ní cajinu i cuangoo i. Te ni quɨ̄vɨcoo de tācá ñuu i jíín vehe iī ún, te ni quendōo nde quɨvɨ̄ ní cuu David rey.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Te ni cusɨɨ̄ ni Yaā Dios jiín rey David. Te ni jicān de nuū yā jeē sáha de ɨɨn vehe iī yā nuú, chi máá yá cúu Yaā Dios jií de Jacob.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Te ni cuu jeē nde sēhe yɨɨ́ de Salomón ni sáha vehe iī yā.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 Te vēsú súcuan ni cuu te Yaā cujéhnu téyɨ́, tu ndéé yá maá vehe jeē casáha ñayuu, nájnūhun ni cahān tēe ni nacani jnūhun ya nde jenahán:
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Ni cahān yā:
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 ¿A násūu máá rí ní sáha ndɨhɨ jeē iyó?
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Te cáhán gā Esteban:
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 ¿A ní īyo tēe nácani jnūhun ya nde jenahán jeē tu ní sáha ndevāha jíí yō jiín de? Chi jíí yō ni cajehni de tēe ni canacani jnūhun jeē quíji máá Yáā ndaā. Te je ni quiji Yaā ún, te máá ní ni canastúu ni yá nuū tée ni cajehni de ya.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Te vēsú nde jiín táca ndajéhé yā ni jēhe ya ley yā nuū yō, te máá ní chi tu cásquícu ní, áchí Esteban.
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Tāca jnúhun yáha ní cajini sōho, te yōhyo ni caquɨtɨ̄ ni, te cánacayɨ̄hɨ́ yuhu cájito nuū Esteban.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Te máá Esteban chi ni cunuú Espíritu Santo jiín de. Te ni jito de ichi ándɨvɨ́, te ni jini de jeē ndíndēe núū néne Yaā Dios, te índichi Jesús ichi ndáváha ya.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Te ni cahān de:
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Yūcuán na te ni cajesɨ un sóho, te ni cacana cóhó, te ɨnuú‑ni ni candonda sɨquɨ̄ Esteban.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 Te ni caquenehen Esteban cuangoo jíín de nde yatā ñúū. Te tēe ni cacahān yaá un jíín ndɨhɨ jnáhan de ni cachucú de tɨcāchí de ndíto ɨɨn tēe suchí nání Saulo, te ni cacani de yuū xinī Esteban.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Te níní jéē cácani tāca tée un yúū xinī de te ni jicān tahú de nuū yā:
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Te ni jecuɨñɨ̄ yɨtɨ́ de te ni cahān jee de:
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.