Atos 7

Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Te máá sútū cujéhnu ga ni cajnūhún Esteban:
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Te ni cahān Esteban:
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Te ni cahān yā jiín de: Stóo ñuu rō jiín táca jnáhan ró te quihīn rō nuū cuáha ri condee rō, chi máá rí steén ichi nuū quihín rō, achí yá.
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Yūcuán na te ni quenda de región Caldea, te ni jinū de ni condee de ñuu Harán. Te yūcuan ní jihī tatá de. Yūcuán na te ni sáha Yaā Dios jeē ní quee de ñuu yáha núū cáyūcu yó vijna.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Te tu ní jéhe ya ni ɨɨn tíhlí ñuhun yáha cuu tahū de. Te vēsú súcuan te ni jejnūhun ya jeē cuáha ya ñuhun un núū de nde jiín núū tāca séhe de, vēsú ná tu coo sēhe de sáá.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Te súcuan ni cahān Yaā Dios jiín de: Sēhe ró coyūcu jícá i ɨnga ñuu, te cuūn ciento cuiyā sájniñu sáá‑ni i te stóho ñayuu yúcuan i.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Te sɨquɨ̄ jeē súcuan sáha i jíín séhe ró, te máá rí chi stóho ri ñayuu ñuu ún. Te sáá te quendacoo sēhe ró yúcuan, te nucoyūcú i yāhá chiñúhún i ruhū, achí yá.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Te ni cahān yā jiín Abraham jeē na cúu de circuncidar, jeē cúu ɨɨn jnunī jeē ni sáha ya contrato jiín de. Te ná ni cacu sēhe de Isaac te ni sáha de circuncidar i nuū uná quɨvɨ̄. Te suni súcuan ni sáha Isaac jiín séhe de Jacob, te Jacob jiín séhe yɨɨ́ de jeē cácuu ndɨhúxí uū yucūn ñayuu Israel.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 ’Te tāca séhe Jacob ni cacucuésún ni de jíín ñani maá de José, te ni caxīcó de i nuū tée jeē ní cajendēca i nde nación Egipto. Te Yaā Dios chi ni ndito ya José.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Te ni jnama ya i nuū tāca jnúndóho ní jito i, te ni cundíchí i ni sáha ya. Te Faraón, tēe cúu rey nación Egipto, ni cusɨɨ̄ ni de jíín i ni sáha ya, te ni tejníñu de José jeē cúu de gobernador te ndacu de jniñu nación Egipto jiín núū ñáyuu cáyūcú vehe Faraón.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 ’Te ni quiji quɨvɨ̄ jeē ni íyo ɨɨn jnamā xeēn, te ni ndoho ñayuu nɨɨ́ cáhnu nación Egipto jiín ndé ñuu Canaán. Te tāca jíí yō ún, tuá ni cánihīn de jeē cáji de.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Te ni nihīn Jacob jnūhun jeē iyó trigo nde nación Egipto, te ni tají de sēhe de ni jengoo de ni cajeen de trigo vuelta ɨɨn.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Te jeē cuángoo de vuelta uū te ni nastúu José jeē maá de cúu ñani de jíjnáhan de. Yūcuán na te ni jini rey Faraón ndé ɨɨn jnáhan cúu José.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Te ni cahān José jiín táca ñani de jeē na cóndeca de tátá de Jacob jiín ndɨhɨ jnáhan vehe de. Te ni īyo unī xico xahūn i.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Te súcuan ni cuu jeē ni jínū Jacob ni condee de nación Egipto nde ni jihī de. Te suni yūcuan ní coyūcu séhe de jeē cácuu jíí yō un ndé ni cajihī maá de.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Te ná ni quee quɨvɨ̄ jeē ndénehen ya tāca yúcūn de jeē cáyūcu tátú de nación Egipto, te ni cacondiso de yɨquɨ ndɨhúxí uū ndɨ̄yɨ jií un jéē ndíji ñuu Siquem, te ni cachindūji de ini yaū ndɨ̄yɨ ndeé jícā cáva jeē ní jeen jíí yō Abraham nuū tāca séhe Hamor ñuu Siquem.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 ’Te nde ná cáyūcu gá de nación Egipto, te cuacuyajni quɨvɨ̄ jeē squícu jnūhun ni cahān Yaā Dios jiín Abraham jeē quéndacoo sēhe de nucoyūcú i ñuu ni jéjnūhun ya nuū i, te ñayuu un ní tahū cuehē i ini nación Egipto.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Yūcuán na te ni nucuɨñɨ̄ ɨnga rey ñuu Egipto jeē tu ní jíní de jeē váha ni sáha ndɨ̄yɨ José.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Te rey un ní stahú de tāca jíí yō te ni sáha ndevāha de jíín i, chi ni sáha fuerza de i jeē ma cóto ga i sēhe yɨquɨ́n i te na cúū.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Te tiempo un ní cacu Moisés, te ni cusɨɨ̄ ni Yaā Dios jiín i. Te unī yoō ni condito sāhi náná i tátá i.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Te tuá ni cúu condito sāhí de i, te ni cachune de i nuū nanihīn sēhe sɨ́hɨ́ Faraón i, te ni naquihin séhe ña i ni scuéhnu ña i nájnūhun sēhe máá ña.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Te ni cutūhva Moisés tāca jnúhun ndíchí ñuu Egipto, te ni cujéhnu de jíín jnúhun cáhán de jíín jniñu sáha de.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 ’Te nuū uú xico cuiyā de te ni jecondēhé de jnáhan de jeē cácuu ñayuu Israel.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Te ni jito de nuū ɨɨn tēe nación Egipto jeē sáha ndevāha jíín ɨɨn tēe Israel. Te Moisés ni jnama de jnáhan de Israel ún, chi ni jehni de tēe Egipto un. Te súcuan ni ndutahū jeē ni sáha ndevāha jíín jnáhan de ún.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Te máá Moisés jéni ni de jeē jécūhun ni tāca jnáhan de jeē Yáā Dios ni tají yá de jeē jnáma de jnáhan de ún ini nación Egipto nuú, te tu ní cájecūhun cuɨtɨ ni jnáhan de ún.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Te ɨnga quɨvɨ̄ suni ni jito de nuū uú tēe Israel jeē cájejnáhan, te cúní de jeē na jécuɨñɨ̄. Te jeē yúcuan ní cahān de jíín: ¿Najehē casáha ndevāha ró jíín jnáhan ró? Chi nájnūhun ɨɨn ñani‑ni cácuu ró, áchí de.
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Te máá tée cáni tahū jnáhan un ní chundahá de Moisés te ni cahān de: ¿Ndé ɨɨn ni jeni róhó jéē cujéhnu ró núū rī te sándaā rō jniñu ri jijnáhan ri?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 ¿Chí suni cúní rō cahni rō ruhū nájnūhun ni jehni rō tēe Egipto icu chí naún? áchí de jíín Moisés.
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Te nuū ní jini sōho Moisés jnūhun yáha, te ni yūhú de jeē cáhni rey de, te ni jinu de cuahān de ɨnga nación. Te ni condee de ñuu jicá Madián, te yūcuan ní scácu ñasɨhɨ́ de uū sēhe yɨɨ́ de.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 ’Te ni jīnu uū xico cuiyā jeē néne de yūcuán. Yūcuán na te ɨɨn ndajéhé Yaā Dios ni quenda ya nuū de nde nuū ñúhun téhé nuū íin yucu súcún Sinaí. Te ni quenda ya nuū de xinī ɨɨn yucū cuíi cáhnu cándahá yáñuhūn, te tu ní cáyú yucū ún.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Yūcuán na te Moisés ni naa ni de jíto de ún, te ni jehēn de nde nuū, návāha coto vāha de. Te ni jini sōho de jeē cahán maá Jítoho yō jiín de:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 Máá rí cúu Yaā Dios tāca jíí rō jenahán, Abraham jiín Isaac jiín Jacob, achí yá. Te Moisés, quɨ́sɨ i de jeē yūhú de, te jeē yúcuan tuá ni cúndeyɨ́ ni de coto de nuū.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Te máá Jítoho yō ni cahān yā jiín de: Quenehen ndijēn rō chi nuū íin ró, ñuhun íí cúu.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Je ni jini rī ñayuu maá rí jeē yóhyo cándoho i nación Egipto, te suni jíni sōho ri jeē cájnana uhū i, te ni cuun ri vēji ri jeē jnáma ri i jíjnáhan i. Núu súcuan te vijna chi tají rí rohó ndicó ró quihīn rō nde nación Egipto, achí yá jiín de.
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 ’Te nde ná tu quenda Moisés Egipto, te tāca jnáhan de ni casquéhichī i de jeē ní cacahān i jíín de: ¿Ndé ɨɨn ni jeni róhó jéē cujéhnu ró núū rī te sándaā rō jniñu ri? ni cacahān i jíín de. Te vēsú súcuan te máá ndajéhé Yaā Dios ni quenda nuū Moisés un jéē cándahá cáyú yucū cuíi ún. Te súcuan ni cuu jeē ní natají yá de cuanuhun de nde Egipto jeē ndácu de jniñu nuū i te jnama de i.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Te máá Moisés ni sáha de jeē ní quendacoo jnáhan ñuu de ini nación yúcuan, te ni cayāha de Mar Rojo, te ni cajica cuu de ñuhun téhé úū xico cuiyā. Te nɨ́ɨ́ tiempo un ní sáha de cuehē jniñu jéhnu jeē steén jeē cujéhnu Yaā Dios.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Te máá Moisés cúu jeē suhva ni cahān de jnūhun yáha jíín jnáhan ñuu yō Israel: Máá Yáā Dios cani ya Yaā nacani jnūhun nuū rō jijnáhan ró nájnūhun ni jeni ya ruhū. Te cuu ya ɨɨn jnáhan ñuu yō. Te na chúhun ni rō jnūhun cahān Yaā ún, áchí.
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Te suni nde ná ni cajica cuu jíí yō nde nuū ñúhun téhé, te ni cahān ndajéhé yā jiín Moisés xinī yúcu súcún Sinaí, te ni nihīn de jnūhun jeē cahán ndese nihīn tahú yō cotecu yō, te ni nacani de jnūhun un núū tāca jíí yō, te ni quendōo jnūhun un núū yō.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 ’Te tāca jíí yō ún tu ní cácuni de cuandetū de nuū Moisés, chi sa suhva ni cacuni de squéhichī ni de Moisés, te ni cacuni de nandicó de nungoo de Egipto nuú.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Te ni cacahān de jíín Aarón: Sáha ní tɨjnɨ yaā na cósnūu núū yō. Chi Moisés, jeē ní quenehen de yóhó Egipto vējicoo yó, tu cájini yō na vé ni ndoho de jeē tú de ndéē jeē cuahán de xinī yucu Sinaí, achí.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Yūcuán na te ni cajēhe de oro ni cuvāha ɨɨn becerro oro, te nuū becerro ídolo un ní casocō de quɨtɨ, te ni cacusɨɨ̄ ni de jíín ídolo ni casáha de ún.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Te Yaā Dios ni cujiyo ya cuahān yā, te ni stóo ya de na chíñúhún de nuū tāca jéē jíto yó íin andɨvɨ́, nájnūhun yósó núū tútu tēe ni canacani jnūhun Yaā Dios nde jenahán:
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Tuú, chi sa suhva ni cacondiso ró nicho jeē íne ídolo jeē naní Moloc
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 ’Te ni ndacu ya jniñu nuū Moisés jeē na sáha de vehe ñɨɨ nuū chiñúhún de ya, nájnūhun cáa jeē ní steén yā nuū de. Te tāca jíí yō, nde nuū ñúhun téhé ní canevāha de vehe iī un núū ní cachuvāha de tabla yuū jeē yosó jnúhun ley yā.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Te ni castóo de vehe un núū ndɨhɨ sēhe de jeē cúu jíí yō. Te ni quɨ̄vɨ Josué jiín jíí yō ini nación yáha, te ni sáha ya jeē ní cacundeyɨ́ de jíín táca ñáyuu jeē ní cacoyūcu yáha ní cajinu i cuangoo i. Te ni quɨ̄vɨcoo de tācá ñuu i jíín vehe iī ún, te ni quendōo nde quɨvɨ̄ ní cuu David rey.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Te ni cusɨɨ̄ ni Yaā Dios jiín rey David. Te ni jicān de nuū yā jeē sáha de ɨɨn vehe iī yā nuú, chi máá yá cúu Yaā Dios jií de Jacob.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Te ni cuu jeē nde sēhe yɨɨ́ de Salomón ni sáha vehe iī yā.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Te vēsú súcuan ni cuu te Yaā cujéhnu téyɨ́, tu ndéé yá maá vehe jeē casáha ñayuu, nájnūhun ni cahān tēe ni nacani jnūhun ya nde jenahán:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Ni cahān yā:
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 ¿A násūu máá rí ní sáha ndɨhɨ jeē iyó?
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Te cáhán gā Esteban:
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 ¿A ní īyo tēe nácani jnūhun ya nde jenahán jeē tu ní sáha ndevāha jíí yō jiín de? Chi jíí yō ni cajehni de tēe ni canacani jnūhun jeē quíji máá Yáā ndaā. Te je ni quiji Yaā ún, te máá ní ni canastúu ni yá nuū tée ni cajehni de ya.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Te vēsú nde jiín táca ndajéhé yā ni jēhe ya ley yā nuū yō, te máá ní chi tu cásquícu ní, áchí Esteban.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Tāca jnúhun yáha ní cajini sōho, te yōhyo ni caquɨtɨ̄ ni, te cánacayɨ̄hɨ́ yuhu cájito nuū Esteban.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Te máá Esteban chi ni cunuú Espíritu Santo jiín de. Te ni jito de ichi ándɨvɨ́, te ni jini de jeē ndíndēe núū néne Yaā Dios, te índichi Jesús ichi ndáváha ya.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Te ni cahān de:
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Yūcuán na te ni cajesɨ un sóho, te ni cacana cóhó, te ɨnuú‑ni ni candonda sɨquɨ̄ Esteban.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Te ni caquenehen Esteban cuangoo jíín de nde yatā ñúū. Te tēe ni cacahān yaá un jíín ndɨhɨ jnáhan de ni cachucú de tɨcāchí de ndíto ɨɨn tēe suchí nání Saulo, te ni cacani de yuū xinī Esteban.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Te níní jéē cácani tāca tée un yúū xinī de te ni jicān tahú de nuū yā:
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Te ni jecuɨñɨ̄ yɨtɨ́ de te ni cahān jee de:
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.