Atos 27
Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs NVT
1 Te ni cundaā jeē quihín Pablo jiín barco nde Italia, te suni quingoo ná jíín de. Te Pablo jiín sava ga tēe cáhīin vecāa ni quɨ̄vɨcoo de ndaha ɨɨn capitán naní Julio jeē quíndēca de tēe un ndé Italia. Te Julio cúu ɨɨn jnáhan grupo soldado naní Augusto.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Te nde ñuu Adramitio nuū cájecuɨñɨ̄ barco ni quenda ɨɨn barco ni quee, te ni quɨ̄vɨcoo ná, te quihīn barco un táca ñuu jeē yɨ́hɨ chīji Asia jeē yúcu yumar. Te suni cuahān Aristarco jiín ná, te máá de cúu tēe ñuu Tesalónica región Macedonia.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Te ɨnga quɨvɨ̄ ni jinūcoo ná ñuu Sidón nuū cájecuɨñɨ̄ barco. Te Julio ni cundáhú ni de Pablo, te ni jēhe de jnūhun ni jecondēhe Pablo tācá amigo de, te ni cachindéé ñáhán i de.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Te ñuu yúcuan ní quenda barco cuahān jiín ná. Te sɨquɨ̄ jeē níhin yɨ́hɨ tachī te tu ní cúu quihīn yohó barco, te ni tee xíin barco cuahān jiín ná xiin isla Chipre, ñuhun jeē íne sɨ́ɨn nuū ndúte, te lado jecó barco ni quendōo Chipre.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Te ni cayāha ná yumar Cilicia jiín Panfilia cuahān ná, te ni jinūcoo ná ñuu Mira ndañúū Licia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Te ñuu yúcuan ní nihīn capitán ɨɨn barco jeē véji ñuu Alejandría te quihīn ichi Italia, te ni cahān de jíín ná ni quɨ̄vɨcoo ná barco un.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Te cuehē quɨvɨ̄ ni cahīin na núū ndúte jíín barco, chi cuéé ní jica, te fuerza‑ni ni jinūcoo ná yuñúū Gnido. Te tuá ni jéhe tachī un jnúhun quihīn yohó barco, te ni cayāha ná núū jnúhma tachī xiin ñúū Salmón jeē íne nuū isla Creta.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Te yōhyo ni canducú ndéyɨ́ tée cáscáca barco un, ní yāha jíín ná nɨɨ́ yumar xiin Creta. Te ni jinūcoo ná ɨɨn lugar naní Buenos Puertos nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te yajni un íne ñuu Lasea.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Te je ni cuu cuehē quɨvɨ̄ ni cajica ná jíín barco. Te je yajni quejéé vico míjin, te yūcuan cúu tiempo jeē yɨɨ́ jíca barco te sanaa te coo jnūndóho nuū mar. Te ni cahān nīhin Pablo jiín de:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 Tátā jijnáhan ní, jíní na jéē yóhyo yɨɨ́ coo viaje yáha, te quiji jnūndóho sɨquɨ̄ barco, te naa barco jiín ndajníñu, te nde maá yó sanaa te cuu yō, achí de.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Te tu ní chúsóhó capitán jeē cahán Pablo, chi sa suhva jeē cahán tēe scáca barco un jíín tée chíí barco.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Te sɨquɨ̄ jeē tu íyó váha lugar nuū ni jécuɨñɨ̄ barco un jéē cóyūcú de nɨ́ɨ́ vico míjin, te ni cajeni ni cuehē gā de jeē vāha ga núu quendacoo de yūcuán. Chi cájeni ni de jeē núu cuu te jinūcoo de ñuu Fenice te yūcuán coyūcú de vico míjin. Chi Fenice suni íne yundúte isla Creta nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te ndijin ichi noroeste jiín suroeste.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Te ni jequɨ̄hɨ vīta táchī ichi sur, te ni cajeni ni de jeē jinú de Fenice nuú, te ni cascáca ga de barco jíca jíín de xiin Creta.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Te ni cunúu jecu gā, te ni quejéé‑ni ɨɨn tachī níhin ndasɨ́ jeē naní táchī nordeste.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Te tuá ni cúu ga quihīn yohó barco, chi ni chundahá‑ni tachī cuahān jiín, te ni casiáá‑ni de jeē cascáca de, te cháha chúcuan cuahān barco jiín ndɨhɨ ná sáha tachī.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Te ni yāha jíín ná xiin isla lulí jéē naní Clauda, nuū jnúhma tachī. Te vēsú súcuan te yōhyo uhū ni cascáa ná barco lulí jeē ndiquín yatā barco cáhnu.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Te ni casquɨ́vɨ ná ini barco cáhnu. Te ni casucun núu de barco cáhnu jíín yoho. Te cáyūhú de jeē quihín barco nuū yaxín ndute nuū naní Sirte te jnɨ̄ɨ nuū ñɨ́tɨ, te jeē yúcuan ní casnúu de sahma cóquin jeē stechí te jíca barco. Te ni casiáá de jeē na quíhín ndé chi chúndahá táchī.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Te tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ jeē yɨ́hɨ tachī níhin. Te ɨnga quɨvɨ̄ un ní caquejéé de cájete de ndajníñu ndíso barco, návāha nduñama gā barco te ma quée chīji ndute.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Te quɨvɨ̄ uní ni cajēhe núu ná ndaha ni cajete ná máá ndajníñu jéjníñu barco.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Te cuehē quɨvɨ̄ tu ní cájito ná níāndii ni quɨ̄mɨ sɨquɨ̄ jeē íin vicō, ni tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ tachī níhin ún, te tuá cáñūhun ni na cácu ná.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Te ni cuu quɨvɨ̄ jeē tuá cáyeji cuɨtɨ na stáā. Te ni jecondichi Pablo sava mēhñu tée ún, te ni cahān de:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Te vijna cáhán nīhin na jíín ní jeē cuandeyɨ́ ni ni jíjnáhan ní, chi ni ɨɨn ní má cúū ní, vēsú naa barco.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Chi jeē cúni ni quiji ɨɨn ndajéhé jeē ní tají máá Yáā Dios nuū ná. Chi máá yá cúu Jitoho ná, te jéjníñu ná núū yā.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Te ndajéhé yā ún suhva ni cahān yā jiín ná: Pablo, ma yūhu ró, chi vāha‑ni jinū rō nuū rey nación Roma, te jeē sɨquɨ́ rohó te sáha Yaā Dios jeē cácu ndɨhɨ tēe cáhīin jíín ró ini barco yāhá, áchí yá jiín ná.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Tátā jijnáhan ní, ma yūhu ní núu súcuan, chi máá ná cúcáhnu ni na Yáā Dios jeē coo nájnūhun ni cahān ndajéhé yā jiín ná.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Te jinū nahín yó ɨɨn isla, te ma jinú yachī yō nuū quíngoo yó, áchí de.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Te ni cuu uxī cuūn jecuáā nde jeē ní quejéé táchī, te jíca barco nuū mar Adria, te cháha chúcuan cuahān barco sáha tachī. Te máá jecuáā ún te jeē ní cuu sava ñuú te cájeni ni tēe cáscáca barco jeē jé cuacuyajni jinū barco ñuhun íchi.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Te ni casɨ́nga de ɨɨn jeē cáchicuāhá de nasaa cúnú ndute, te ni cajini de jeē iyó ócō xahūn ɨɨn metro. Te ni jica barco jecu gā te ni casɨ́nga tucu de, te ni cajini de jeē iyó ócō uxā na metro.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Te cáyūhú de jeē jécujnáhan barco jiín toto, te ni cajihni de cuūn cāa gancho náhnu yatā barco un, te ni cascáne de nde jehē ndúte návāha chituu te jecuɨñɨ̄ barco. Te yōhyo jnáā de jeē na cúndijin yachī.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Te tēe cáscáca barco un ní canducú de cunu de quingoo de jíín barco lulí te cācu de nuū jnúndóho quiji sɨquɨ̄ barco cáhnu núú. Jeē yúcuan ní casnúu de barco lulí un núū ndúte, te cásáha‑ni de nájnūhun jeē snúu de ɨnga cāa gancho ichi núú barco návāha tú cuni ñayuu jeē cácuni de cunu de quingoo de.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Te ni cahān Pablo jiín capitán jiín táca soldado:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Yūcuán na te soldado ni cajehnde de yoho núhní barco lulí, te ni jneni‑ni cuahān.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Te nuū cuácundijin te ni cahān Pablo jiín táca tée un jéē na cáji de staā. Te suhva ni cahān de:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Te cáhán ndahú ná jiín ní jeē na cáji ni stáā, návāha nanihīn ni ní te cācu ní, chi ni ɨɨn yó má cúū, ni ma tují cuɨtɨ yō, achí de.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Te ni ndɨhɨ ni cahān de jnūhun yáha, te ni quihin de ɨɨn staā, te mēhñu táca ñáyuu un ní nacuatáhú de nuū Yaā Dios, te ni tahú sáva de staā ún, te ni quejéé de yéji de.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Yūcuán na te ni candusɨɨ̄ ni ndɨhɨ de, te suni ni cayeji de staā.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Te ndɨvii na jéē cáñūhun ná ini barco cúu uū ciento unī xico xahūn ɨɨn ná.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Te ni cayeji vāha ndɨhɨ ná. Yūcuán na te ni cajete de trigo cuahān nuū ndúte un, návāha na ndúñama gā barco.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Te nuū ní cundijin te ni cajito de ñuhun, te tu ní cánacuni de ndé nuū cúu. Te ni cajito de nuū íne cuɨ́ñɨ ndute, te suni máá ñɨ́tɨ cúu, te cájeni ni de jinū de yūcuan jíín barco núu na cúu núú.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Te ni cajehnde de yoho núhní cāa gancho yúcuan, te ni caquendōo cāa un núū mar. Te ni canandají de yujnu jeē scotú chíí barco, te ni nacata caa de sahma cóquin ichi núú návāha chundahá táchī barco, te ni quejéé caca quihīn jiín de ichi núū iyó ñɨ́tɨ.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Te ni jinū barco nuú níhin náquijnáhan ndute. Te ni quēe barco nuū ñɨ́tɨ ñúhun chīji ndute, te ni jnɨ̄ɨ‑ni ichi núú te tuá ni jíca cuɨtɨ, te yatā barco un ní cahya‑ni jeē níhin ni cani suhmā ndute mar.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Yūcuán na te ni candajnūhún soldado jeē cáhni de tāca preso návāha ma súte i te cunu i quingoo i.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Te cúní capitán un jéē cācu Pablo, te ni jesɨcoo de. Chi sa ni cahān de núu ndé ñáyuu jiní sūté te xīhna gā i na núngoo i sūté i nuū ndúte, te na quénda‑ni i quihīn i nuū ñúhun íchi.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Te suni súcuan na quécoo ndɨhɨ i quihīn i, sava i coso candá i jíín yujnu cúnu te sava ga i jíín pedazo yujnu barco. Te súcuan ni cacācu ndɨhɨ ná ní jinūcoo ná ñuhun íchi.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.