Atos 27

Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te ni cundaā jeē quihín Pablo jiín barco nde Italia, te suni quingoo ná jíín de. Te Pablo jiín sava ga tēe cáhīin vecāa ni quɨ̄vɨcoo de ndaha ɨɨn capitán naní Julio jeē quíndēca de tēe un ndé Italia. Te Julio cúu ɨɨn jnáhan grupo soldado naní Augusto.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Te nde ñuu Adramitio nuū cájecuɨñɨ̄ barco ni quenda ɨɨn barco ni quee, te ni quɨ̄vɨcoo ná, te quihīn barco un táca ñuu jeē yɨ́hɨ chīji Asia jeē yúcu yumar. Te suni cuahān Aristarco jiín ná, te máá de cúu tēe ñuu Tesalónica región Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Te ɨnga quɨvɨ̄ ni jinūcoo ná ñuu Sidón nuū cájecuɨñɨ̄ barco. Te Julio ni cundáhú ni de Pablo, te ni jēhe de jnūhun ni jecondēhe Pablo tācá amigo de, te ni cachindéé ñáhán i de.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Te ñuu yúcuan ní quenda barco cuahān jiín ná. Te sɨquɨ̄ jeē níhin yɨ́hɨ tachī te tu ní cúu quihīn yohó barco, te ni tee xíin barco cuahān jiín ná xiin isla Chipre, ñuhun jeē íne sɨ́ɨn nuū ndúte, te lado jecó barco ni quendōo Chipre.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Te ni cayāha ná yumar Cilicia jiín Panfilia cuahān ná, te ni jinūcoo ná ñuu Mira ndañúū Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Te ñuu yúcuan ní nihīn capitán ɨɨn barco jeē véji ñuu Alejandría te quihīn ichi Italia, te ni cahān de jíín ná ni quɨ̄vɨcoo ná barco un.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Te cuehē quɨvɨ̄ ni cahīin na núū ndúte jíín barco, chi cuéé ní jica, te fuerza‑ni ni jinūcoo ná yuñúū Gnido. Te tuá ni jéhe tachī un jnúhun quihīn yohó barco, te ni cayāha ná núū jnúhma tachī xiin ñúū Salmón jeē íne nuū isla Creta.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Te yōhyo ni canducú ndéyɨ́ tée cáscáca barco un, ní yāha jíín ná nɨɨ́ yumar xiin Creta. Te ni jinūcoo ná ɨɨn lugar naní Buenos Puertos nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te yajni un íne ñuu Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Te je ni cuu cuehē quɨvɨ̄ ni cajica ná jíín barco. Te je yajni quejéé vico míjin, te yūcuan cúu tiempo jeē yɨɨ́ jíca barco te sanaa te coo jnūndóho nuū mar. Te ni cahān nīhin Pablo jiín de:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Tátā jijnáhan ní, jíní na jéē yóhyo yɨɨ́ coo viaje yáha, te quiji jnūndóho sɨquɨ̄ barco, te naa barco jiín ndajníñu, te nde maá yó sanaa te cuu yō, achí de.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Te tu ní chúsóhó capitán jeē cahán Pablo, chi sa suhva jeē cahán tēe scáca barco un jíín tée chíí barco.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Te sɨquɨ̄ jeē tu íyó váha lugar nuū ni jécuɨñɨ̄ barco un jéē cóyūcú de nɨ́ɨ́ vico míjin, te ni cajeni ni cuehē gā de jeē vāha ga núu quendacoo de yūcuán. Chi cájeni ni de jeē núu cuu te jinūcoo de ñuu Fenice te yūcuán coyūcú de vico míjin. Chi Fenice suni íne yundúte isla Creta nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te ndijin ichi noroeste jiín suroeste.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Te ni jequɨ̄hɨ vīta táchī ichi sur, te ni cajeni ni de jeē jinú de Fenice nuú, te ni cascáca ga de barco jíca jíín de xiin Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Te ni cunúu jecu gā, te ni quejéé‑ni ɨɨn tachī níhin ndasɨ́ jeē naní táchī nordeste.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Te tuá ni cúu ga quihīn yohó barco, chi ni chundahá‑ni tachī cuahān jiín, te ni casiáá‑ni de jeē cascáca de, te cháha chúcuan cuahān barco jiín ndɨhɨ ná sáha tachī.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Te ni yāha jíín ná xiin isla lulí jéē naní Clauda, nuū jnúhma tachī. Te vēsú súcuan te yōhyo uhū ni cascáa ná barco lulí jeē ndiquín yatā barco cáhnu.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Te ni casquɨ́vɨ ná ini barco cáhnu. Te ni casucun núu de barco cáhnu jíín yoho. Te cáyūhú de jeē quihín barco nuū yaxín ndute nuū naní Sirte te jnɨ̄ɨ nuū ñɨ́tɨ, te jeē yúcuan ní casnúu de sahma cóquin jeē stechí te jíca barco. Te ni casiáá de jeē na quíhín ndé chi chúndahá táchī.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Te tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ jeē yɨ́hɨ tachī níhin. Te ɨnga quɨvɨ̄ un ní caquejéé de cájete de ndajníñu ndíso barco, návāha nduñama gā barco te ma quée chīji ndute.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Te quɨvɨ̄ uní ni cajēhe núu ná ndaha ni cajete ná máá ndajníñu jéjníñu barco.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Te cuehē quɨvɨ̄ tu ní cájito ná níāndii ni quɨ̄mɨ sɨquɨ̄ jeē íin vicō, ni tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ tachī níhin ún, te tuá cáñūhun ni na cácu ná.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Te ni cuu quɨvɨ̄ jeē tuá cáyeji cuɨtɨ na stáā. Te ni jecondichi Pablo sava mēhñu tée ún, te ni cahān de:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Te vijna cáhán nīhin na jíín ní jeē cuandeyɨ́ ni ni jíjnáhan ní, chi ni ɨɨn ní má cúū ní, vēsú naa barco.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Chi jeē cúni ni quiji ɨɨn ndajéhé jeē ní tají máá Yáā Dios nuū ná. Chi máá yá cúu Jitoho ná, te jéjníñu ná núū yā.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Te ndajéhé yā ún suhva ni cahān yā jiín ná: Pablo, ma yūhu ró, chi vāha‑ni jinū rō nuū rey nación Roma, te jeē sɨquɨ́ rohó te sáha Yaā Dios jeē cácu ndɨhɨ tēe cáhīin jíín ró ini barco yāhá, áchí yá jiín ná.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Tátā jijnáhan ní, ma yūhu ní núu súcuan, chi máá ná cúcáhnu ni na Yáā Dios jeē coo nájnūhun ni cahān ndajéhé yā jiín ná.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Te jinū nahín yó ɨɨn isla, te ma jinú yachī yō nuū quíngoo yó, áchí de.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Te ni cuu uxī cuūn jecuáā nde jeē ní quejéé táchī, te jíca barco nuū mar Adria, te cháha chúcuan cuahān barco sáha tachī. Te máá jecuáā ún te jeē ní cuu sava ñuú te cájeni ni tēe cáscáca barco jeē jé cuacuyajni jinū barco ñuhun íchi.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Te ni casɨ́nga de ɨɨn jeē cáchicuāhá de nasaa cúnú ndute, te ni cajini de jeē iyó ócō xahūn ɨɨn metro. Te ni jica barco jecu gā te ni casɨ́nga tucu de, te ni cajini de jeē iyó ócō uxā na metro.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Te cáyūhú de jeē jécujnáhan barco jiín toto, te ni cajihni de cuūn cāa gancho náhnu yatā barco un, te ni cascáne de nde jehē ndúte návāha chituu te jecuɨñɨ̄ barco. Te yōhyo jnáā de jeē na cúndijin yachī.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Te tēe cáscáca barco un ní canducú de cunu de quingoo de jíín barco lulí te cācu de nuū jnúndóho quiji sɨquɨ̄ barco cáhnu núú. Jeē yúcuan ní casnúu de barco lulí un núū ndúte, te cásáha‑ni de nájnūhun jeē snúu de ɨnga cāa gancho ichi núú barco návāha tú cuni ñayuu jeē cácuni de cunu de quingoo de.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Te ni cahān Pablo jiín capitán jiín táca soldado:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Yūcuán na te soldado ni cajehnde de yoho núhní barco lulí, te ni jneni‑ni cuahān.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Te nuū cuácundijin te ni cahān Pablo jiín táca tée un jéē na cáji de staā. Te suhva ni cahān de:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Te cáhán ndahú ná jiín ní jeē na cáji ni stáā, návāha nanihīn ni ní te cācu ní, chi ni ɨɨn yó má cúū, ni ma tují cuɨtɨ yō, achí de.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Te ni ndɨhɨ ni cahān de jnūhun yáha, te ni quihin de ɨɨn staā, te mēhñu táca ñáyuu un ní nacuatáhú de nuū Yaā Dios, te ni tahú sáva de staā ún, te ni quejéé de yéji de.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Yūcuán na te ni candusɨɨ̄ ni ndɨhɨ de, te suni ni cayeji de staā.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Te ndɨvii na jéē cáñūhun ná ini barco cúu uū ciento unī xico xahūn ɨɨn ná.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Te ni cayeji vāha ndɨhɨ ná. Yūcuán na te ni cajete de trigo cuahān nuū ndúte un, návāha na ndúñama gā barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Te nuū ní cundijin te ni cajito de ñuhun, te tu ní cánacuni de ndé nuū cúu. Te ni cajito de nuū íne cuɨ́ñɨ ndute, te suni máá ñɨ́tɨ cúu, te cájeni ni de jinū de yūcuan jíín barco núu na cúu núú.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Te ni cajehnde de yoho núhní cāa gancho yúcuan, te ni caquendōo cāa un núū mar. Te ni canandají de yujnu jeē scotú chíí barco, te ni nacata caa de sahma cóquin ichi núú návāha chundahá táchī barco, te ni quejéé caca quihīn jiín de ichi núū iyó ñɨ́tɨ.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Te ni jinū barco nuú níhin náquijnáhan ndute. Te ni quēe barco nuū ñɨ́tɨ ñúhun chīji ndute, te ni jnɨ̄ɨ‑ni ichi núú te tuá ni jíca cuɨtɨ, te yatā barco un ní cahya‑ni jeē níhin ni cani suhmā ndute mar.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Yūcuán na te ni candajnūhún soldado jeē cáhni de tāca preso návāha ma súte i te cunu i quingoo i.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Te cúní capitán un jéē cācu Pablo, te ni jesɨcoo de. Chi sa ni cahān de núu ndé ñáyuu jiní sūté te xīhna gā i na núngoo i sūté i nuū ndúte, te na quénda‑ni i quihīn i nuū ñúhun íchi.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Te suni súcuan na quécoo ndɨhɨ i quihīn i, sava i coso candá i jíín yujnu cúnu te sava ga i jíín pedazo yujnu barco. Te súcuan ni cacācu ndɨhɨ ná ní jinūcoo ná ñuhun íchi.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.