Atos 27

Nuevo Testamento en mixteco (MIBNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Te ni cundaā jeē quihín Pablo jiín barco nde Italia, te suni quingoo ná jíín de. Te Pablo jiín sava ga tēe cáhīin vecāa ni quɨ̄vɨcoo de ndaha ɨɨn capitán naní Julio jeē quíndēca de tēe un ndé Italia. Te Julio cúu ɨɨn jnáhan grupo soldado naní Augusto.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Te nde ñuu Adramitio nuū cájecuɨñɨ̄ barco ni quenda ɨɨn barco ni quee, te ni quɨ̄vɨcoo ná, te quihīn barco un táca ñuu jeē yɨ́hɨ chīji Asia jeē yúcu yumar. Te suni cuahān Aristarco jiín ná, te máá de cúu tēe ñuu Tesalónica región Macedonia.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Te ɨnga quɨvɨ̄ ni jinūcoo ná ñuu Sidón nuū cájecuɨñɨ̄ barco. Te Julio ni cundáhú ni de Pablo, te ni jēhe de jnūhun ni jecondēhe Pablo tācá amigo de, te ni cachindéé ñáhán i de.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Te ñuu yúcuan ní quenda barco cuahān jiín ná. Te sɨquɨ̄ jeē níhin yɨ́hɨ tachī te tu ní cúu quihīn yohó barco, te ni tee xíin barco cuahān jiín ná xiin isla Chipre, ñuhun jeē íne sɨ́ɨn nuū ndúte, te lado jecó barco ni quendōo Chipre.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Te ni cayāha ná yumar Cilicia jiín Panfilia cuahān ná, te ni jinūcoo ná ñuu Mira ndañúū Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Te ñuu yúcuan ní nihīn capitán ɨɨn barco jeē véji ñuu Alejandría te quihīn ichi Italia, te ni cahān de jíín ná ni quɨ̄vɨcoo ná barco un.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Te cuehē quɨvɨ̄ ni cahīin na núū ndúte jíín barco, chi cuéé ní jica, te fuerza‑ni ni jinūcoo ná yuñúū Gnido. Te tuá ni jéhe tachī un jnúhun quihīn yohó barco, te ni cayāha ná núū jnúhma tachī xiin ñúū Salmón jeē íne nuū isla Creta.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Te yōhyo ni canducú ndéyɨ́ tée cáscáca barco un, ní yāha jíín ná nɨɨ́ yumar xiin Creta. Te ni jinūcoo ná ɨɨn lugar naní Buenos Puertos nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te yajni un íne ñuu Lasea.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Te je ni cuu cuehē quɨvɨ̄ ni cajica ná jíín barco. Te je yajni quejéé vico míjin, te yūcuan cúu tiempo jeē yɨɨ́ jíca barco te sanaa te coo jnūndóho nuū mar. Te ni cahān nīhin Pablo jiín de:
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Tátā jijnáhan ní, jíní na jéē yóhyo yɨɨ́ coo viaje yáha, te quiji jnūndóho sɨquɨ̄ barco, te naa barco jiín ndajníñu, te nde maá yó sanaa te cuu yō, achí de.
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Te tu ní chúsóhó capitán jeē cahán Pablo, chi sa suhva jeē cahán tēe scáca barco un jíín tée chíí barco.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Te sɨquɨ̄ jeē tu íyó váha lugar nuū ni jécuɨñɨ̄ barco un jéē cóyūcú de nɨ́ɨ́ vico míjin, te ni cajeni ni cuehē gā de jeē vāha ga núu quendacoo de yūcuán. Chi cájeni ni de jeē núu cuu te jinūcoo de ñuu Fenice te yūcuán coyūcú de vico míjin. Chi Fenice suni íne yundúte isla Creta nuū cájecuɨñɨ̄ barco, te ndijin ichi noroeste jiín suroeste.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Te ni jequɨ̄hɨ vīta táchī ichi sur, te ni cajeni ni de jeē jinú de Fenice nuú, te ni cascáca ga de barco jíca jíín de xiin Creta.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Te ni cunúu jecu gā, te ni quejéé‑ni ɨɨn tachī níhin ndasɨ́ jeē naní táchī nordeste.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Te tuá ni cúu ga quihīn yohó barco, chi ni chundahá‑ni tachī cuahān jiín, te ni casiáá‑ni de jeē cascáca de, te cháha chúcuan cuahān barco jiín ndɨhɨ ná sáha tachī.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Te ni yāha jíín ná xiin isla lulí jéē naní Clauda, nuū jnúhma tachī. Te vēsú súcuan te yōhyo uhū ni cascáa ná barco lulí jeē ndiquín yatā barco cáhnu.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Te ni casquɨ́vɨ ná ini barco cáhnu. Te ni casucun núu de barco cáhnu jíín yoho. Te cáyūhú de jeē quihín barco nuū yaxín ndute nuū naní Sirte te jnɨ̄ɨ nuū ñɨ́tɨ, te jeē yúcuan ní casnúu de sahma cóquin jeē stechí te jíca barco. Te ni casiáá de jeē na quíhín ndé chi chúndahá táchī.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Te tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ jeē yɨ́hɨ tachī níhin. Te ɨnga quɨvɨ̄ un ní caquejéé de cájete de ndajníñu ndíso barco, návāha nduñama gā barco te ma quée chīji ndute.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Te quɨvɨ̄ uní ni cajēhe núu ná ndaha ni cajete ná máá ndajníñu jéjníñu barco.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Te cuehē quɨvɨ̄ tu ní cájito ná níāndii ni quɨ̄mɨ sɨquɨ̄ jeē íin vicō, ni tu jécuɨñɨ̄ cuɨtɨ tachī níhin ún, te tuá cáñūhun ni na cácu ná.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Te ni cuu quɨvɨ̄ jeē tuá cáyeji cuɨtɨ na stáā. Te ni jecondichi Pablo sava mēhñu tée ún, te ni cahān de:
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Te vijna cáhán nīhin na jíín ní jeē cuandeyɨ́ ni ni jíjnáhan ní, chi ni ɨɨn ní má cúū ní, vēsú naa barco.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Chi jeē cúni ni quiji ɨɨn ndajéhé jeē ní tají máá Yáā Dios nuū ná. Chi máá yá cúu Jitoho ná, te jéjníñu ná núū yā.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Te ndajéhé yā ún suhva ni cahān yā jiín ná: Pablo, ma yūhu ró, chi vāha‑ni jinū rō nuū rey nación Roma, te jeē sɨquɨ́ rohó te sáha Yaā Dios jeē cácu ndɨhɨ tēe cáhīin jíín ró ini barco yāhá, áchí yá jiín ná.
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Tátā jijnáhan ní, ma yūhu ní núu súcuan, chi máá ná cúcáhnu ni na Yáā Dios jeē coo nájnūhun ni cahān ndajéhé yā jiín ná.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Te jinū nahín yó ɨɨn isla, te ma jinú yachī yō nuū quíngoo yó, áchí de.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Te ni cuu uxī cuūn jecuáā nde jeē ní quejéé táchī, te jíca barco nuū mar Adria, te cháha chúcuan cuahān barco sáha tachī. Te máá jecuáā ún te jeē ní cuu sava ñuú te cájeni ni tēe cáscáca barco jeē jé cuacuyajni jinū barco ñuhun íchi.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Te ni casɨ́nga de ɨɨn jeē cáchicuāhá de nasaa cúnú ndute, te ni cajini de jeē iyó ócō xahūn ɨɨn metro. Te ni jica barco jecu gā te ni casɨ́nga tucu de, te ni cajini de jeē iyó ócō uxā na metro.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Te cáyūhú de jeē jécujnáhan barco jiín toto, te ni cajihni de cuūn cāa gancho náhnu yatā barco un, te ni cascáne de nde jehē ndúte návāha chituu te jecuɨñɨ̄ barco. Te yōhyo jnáā de jeē na cúndijin yachī.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Te tēe cáscáca barco un ní canducú de cunu de quingoo de jíín barco lulí te cācu de nuū jnúndóho quiji sɨquɨ̄ barco cáhnu núú. Jeē yúcuan ní casnúu de barco lulí un núū ndúte, te cásáha‑ni de nájnūhun jeē snúu de ɨnga cāa gancho ichi núú barco návāha tú cuni ñayuu jeē cácuni de cunu de quingoo de.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Te ni cahān Pablo jiín capitán jiín táca soldado:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Yūcuán na te soldado ni cajehnde de yoho núhní barco lulí, te ni jneni‑ni cuahān.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Te nuū cuácundijin te ni cahān Pablo jiín táca tée un jéē na cáji de staā. Te suhva ni cahān de:
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Te cáhán ndahú ná jiín ní jeē na cáji ni stáā, návāha nanihīn ni ní te cācu ní, chi ni ɨɨn yó má cúū, ni ma tují cuɨtɨ yō, achí de.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Te ni ndɨhɨ ni cahān de jnūhun yáha, te ni quihin de ɨɨn staā, te mēhñu táca ñáyuu un ní nacuatáhú de nuū Yaā Dios, te ni tahú sáva de staā ún, te ni quejéé de yéji de.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Yūcuán na te ni candusɨɨ̄ ni ndɨhɨ de, te suni ni cayeji de staā.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Te ndɨvii na jéē cáñūhun ná ini barco cúu uū ciento unī xico xahūn ɨɨn ná.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Te ni cayeji vāha ndɨhɨ ná. Yūcuán na te ni cajete de trigo cuahān nuū ndúte un, návāha na ndúñama gā barco.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Te nuū ní cundijin te ni cajito de ñuhun, te tu ní cánacuni de ndé nuū cúu. Te ni cajito de nuū íne cuɨ́ñɨ ndute, te suni máá ñɨ́tɨ cúu, te cájeni ni de jinū de yūcuan jíín barco núu na cúu núú.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Te ni cajehnde de yoho núhní cāa gancho yúcuan, te ni caquendōo cāa un núū mar. Te ni canandají de yujnu jeē scotú chíí barco, te ni nacata caa de sahma cóquin ichi núú návāha chundahá táchī barco, te ni quejéé caca quihīn jiín de ichi núū iyó ñɨ́tɨ.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Te ni jinū barco nuú níhin náquijnáhan ndute. Te ni quēe barco nuū ñɨ́tɨ ñúhun chīji ndute, te ni jnɨ̄ɨ‑ni ichi núú te tuá ni jíca cuɨtɨ, te yatā barco un ní cahya‑ni jeē níhin ni cani suhmā ndute mar.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Yūcuán na te ni candajnūhún soldado jeē cáhni de tāca preso návāha ma súte i te cunu i quingoo i.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Te cúní capitán un jéē cācu Pablo, te ni jesɨcoo de. Chi sa ni cahān de núu ndé ñáyuu jiní sūté te xīhna gā i na núngoo i sūté i nuū ndúte, te na quénda‑ni i quihīn i nuū ñúhun íchi.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Te suni súcuan na quécoo ndɨhɨ i quihīn i, sava i coso candá i jíín yujnu cúnu te sava ga i jíín pedazo yujnu barco. Te súcuan ni cacācu ndɨhɨ ná ní jinūcoo ná ñuhun íchi.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.