Mateus 22
Abureni NT (MGJ_LIS) vs NAA
1 Sa̠ A̠zizo̠s alo̠gho̠m opa̠n a̠sidogh a̠rogh a̠nigha̠ awa ma̠a̠,
1 De novo Jesus lhes falou por parábolas, dizendo:
2 — ausente —
2 — O Reino dos Céus é semelhante a um rei que preparou uma festa de casamento para seu filho.
3 — ausente —
3 Enviou os seus servos a chamar os convidados para a festa, mas estes não quiseram vir.
4 — ausente —
4 Enviou ainda outros servos, dizendo: “Digam aos convidados: Eis que já preparei o meu banquete; os meus bois e animais da engorda já foram abatidos, e tudo está pronto; venham para a festa.”
5 — ausente —
5 Mas os convidados não se importaram e se foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio.
6 — ausente —
6 Outros, agarrando os servos, os maltrataram e mataram.
7 — ausente —
7 — O rei ficou furioso e, enviando as suas tropas, exterminou aqueles assassinos e incendiou a cidade deles.
8 — ausente —
8 Então disse aos seus servos: “A festa está pronta, mas os convidados não eram dignos.
9 — ausente —
9 Vão, pois, para as encruzilhadas dos caminhos e convidem para o banquete todos os que vocês encontrarem.”
10 — ausente —
10 E, saindo aqueles servos pelas estradas, reuniram todos os que encontraram, maus e bons; e a sala do banquete ficou cheia de convidados.
11 — ausente —
11 — Mas, quando o rei entrou para ver os que estavam à mesa, notou ali um homem que não trazia veste nupcial
12 — ausente —
12 e perguntou-lhe: “Amigo, como você entrou aqui sem veste nupcial?” E ele emudeceu.
13 — ausente —
13 Então o rei ordenou aos serventes: “Amarrem os pés e as mãos dele e atirem-no para fora, nas trevas; ali haverá choro e ranger de dentes.”
14 — ausente —
14 Porque muitos são chamados, mas poucos são escolhidos.
15 D̠a̠ igiel obha̠, sa̠ Rafarisi bho̠ i̠d̠u̠a ka̠ i̠mu̠gho̠nyan agu̠o̠ obhin d̠a̠ asu̠gbagba d̠o̠yo̠ o̠kpati̠ ob̠ol o̠yo̠.
15 Então os fariseus se retiraram e consultaram entre si como surpreenderiam Jesus em alguma palavra.
16 Sa̠ awa iruom ogbo atu̠ghan d̠awa na̠ ita̠ E̠ro̠d ma̠ o̠gi̠ d̠o̠yo̠ ka̠ opura̠n ma̠a̠: “O̠ni̠ atu̠ghu̠me̠ni̠, i̠yar ologhom ma̠ anwa na̠ amar a̠rugh d̠a̠ a̠gia̠ga̠i, sa̠ anwa na̠ atu̠ghu̠me̠ni̠ ma̠ eten ta̠ A̠zib̠a̠ ga̠i, anwa na̠ okpon d̠o̠ bebina̠ o̠ni̠ d̠a̠ a̠misigh, sa̠ anwa obhin d̠o̠ ma̠ imitia̠n o̠ni̠ atu̠o̠m abar.
16 E enviaram-lhe discípulos, juntamente com os herodianos, para lhe dizer: — Mestre, sabemos que o senhor é verdadeiro e que ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade, sem se importar com a opinião dos outros, porque não olha para a aparência das pessoas.
17 Ebula̠ o̠ku̠a, gba ma̠ a̠nigha̠ i̠yar, anwa i̠bi̠gh eka̠? A̠sora̠n otua̠ otua̠-ebhugh onigha̠ A̠siza̠ ke̠re̠, bo̠d̠o̠ ka̠ na̠ osora̠n d̠o̠?”
17 Assim sendo, diga-nos o que o senhor acha: é lícito pagar imposto a César ou não?
18 Ya̠a̠, A̠zizo̠s abi̠gho̠m ipesi d̠awa sa̠ a̠fugh ma̠a̠,
18 Mas Jesus, percebendo a maldade deles, respondeu:
19 Sa̠ awa imutiom a̠dinari̠.
19 Mostrem-me a moeda do imposto. Trouxeram-lhe um denário.
20 Sa̠ i̠na a̠pura̠n awa ma̠a̠,
20 E Jesus lhes perguntou:
21 Sa̠ awa i̠wo̠ran i̠na ma̠a̠, “A̠siza̠.” Ebula̠ o̠ku̠a, sa̠ a̠ruom awa ma̠a̠,
21 Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
22 Agu̠o̠ awa i̠mu̠gho̠n o̠ku̠a bho̠, sa̠ awa ib̠a̠gha̠gha̠ i̠we̠le̠man i̠na iten i̠d̠u̠a.
22 Ouvindo isto, se admiraram e, deixando-o, foram embora.
23 D̠a̠ onin a̠d̠a̠ma̠ obha̠, sa̠ Rasadusi bho̠, ogbo ya̠ oma̠ra̠ d̠o̠ ma̠ ob̠etina̠ d̠a̠ omugh odi bho̠, i̠gi̠ ka̠ i̠te̠i̠ i̠na ipura̠n i̠na ma̠a̠,
23 Naquele dia, alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se de Jesus e lhe perguntaram:
24 “O̠ni̠ atu̠ghu̠me̠ni̠, A̠mozizi agba ma̠a̠, ku̠gba ma̠ o̠ni̠ a̠mugh ya̠ na̠ o̠mar d̠o̠ ma̠ o̠nyi̠, umor bho̠ ta̠ a̠bhin ani̠ d̠o̠yo̠ b̠o̠ka̠ amar o̠nyi̠ a̠nigha̠ i̠na.
24 — Mestre, Moisés disse: “Se alguém morrer, não tendo filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.”
25 I̠se̠n bha̠ od̠ua̠l a̠rumor e̠ro̠ na̠ i̠yar, sa̠ o̠pu̠r bho̠ a̠bhin ani̠ ya̠a̠ na̠ o̠mar d̠o̠ ma̠ o̠nyi̠, sa̠ a̠mugh awe̠le̠man ani̠ d̠o̠yo̠ a̠nigha̠ ma̠ umor d̠o̠yo̠.
25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro, tendo casado, morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher para seu irmão.
26 Sa̠ a̠mutuma̠ ma̠ o̠ku̠a ma̠ oleghemeni i̠wal bho̠ na̠ oleghemeni i̠sar bho̠ ka̠ ate̠i̠ d̠a̠ oleghemeni od̠ua̠l bho̠.
26 O mesmo aconteceu com o segundo, com o terceiro, até o sétimo.
27 D̠a̠ ekunuguma̠ bho̠, sa̠ ani̠ bho̠ eka̠ a̠mugh.
27 Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
28 O̠ku̠a ka̠, d̠a̠ ob̠etina̠ d̠a̠ omugh bho̠ ka̠ i̠na ta̠ aro̠ ma̠ ani̠ ta̠ a̠nyen, ma̠ agu̠o̠ eb̠la̠ od̠ua̠l awa na̠ ebhin i̠na bho̠?”
28 Portanto, na ressurreição, de qual dos sete ela será esposa? Porque todos casaram com ela.
29 Sa̠ A̠zizo̠s awo̠ran awa ma̠a̠,
29 Jesus respondeu:
30 — ausente —
30 Porque, na ressurreição, nem casam, nem se dão em casamento, mas são como os anjos no céu.
31 — ausente —
31 Quanto à ressurreição dos mortos, vocês nunca leram o que Deus disse a vocês:
32 — ausente —
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó”? Ele não é Deus de mortos, e sim de vivos.
33 Igiel bho̠ o̠lo̠gh a̠nwunom bho̠ i̠mu̠gho̠n i̠nye̠n bho̠, sa̠ ib̠a̠gha̠gha̠ ma̠ d̠a̠ a̠d̠ien atu̠ghu̠me̠ni̠ d̠o̠yo̠ bho̠.
33 Ouvindo isto, as multidões se maravilhavam da sua doutrina.
34 Igiel bha̠ Rafarisi bho̠ i̠mu̠gho̠n ma̠ A̠zizo̠s na̠ a̠kpegi ma̠ aru̠nu̠ Rasadusi bho̠, sa̠ awa ikokod̠ia̠n ani̠.
34 Entretanto, os fariseus, sabendo que Jesus havia silenciado os saduceus, reuniram-se em conselho.
35 Sa̠ odi o̠ni̠ atu̠ghu̠me̠ni̠ oloko bho̠, a̠pura̠n o̠d̠agi̠an o̠yo̠, ma̠a̠:
35 E um deles, intérprete da Lei, querendo pôr Jesus à prova, perguntou-lhe:
36 “O̠ni̠ atu̠ghu̠me̠ni̠, oloko oken wa̠ abu̠gh a̠pu d̠a̠ oloko bho̠?”
36 — Mestre, qual é o grande mandamento na Lei?
37 Sa̠ A̠zizo̠s awo̠ran i̠na ma̠a̠:
37 Jesus respondeu:
38 — ausente —
38 Este é o grande e primeiro mandamento.
39 — ausente —
39 E o segundo, semelhante a este, é: “Ame o seu próximo como você ama a si mesmo.”
40 — ausente —
40 Destes dois mandamentos dependem toda a Lei e os Profetas.
41 Igiel bho̠ Rafarisi bho̠ ikokod̠ia̠n bho̠, sa̠ A̠zizo̠s a̠pura̠n awa ma̠a̠:
41 Estando reunidos os fariseus, Jesus lhes perguntou:
42 Sa̠ awa i̠wo̠ran ma̠a̠, “O̠nyi̠ ta̠ A̠devidi.”
42 — O que vocês pensam do Cristo? De quem é filho? Eles responderam: — De Davi.
43 Sa̠ i̠na a̠pura̠n awa ma̠a̠:
43 E Jesus perguntou:
44 — ausente —
44 “Disse o Senhor ao meu Senhor:
45 — ausente —
45 — Portanto, se Davi o chama de Senhor, como ele pode ser filho de Davi?
46 Sa̠ o̠ni̠ ola̠ a̠rue ma̠ o̠wo̠ran o̠yo̠, bo̠d̠o̠ omula̠ opura̠n o̠yo̠ ma̠ abar na̠ o̠ro̠ d̠o̠, ob̠eton a̠d̠a̠ma̠ obha̠ o̠gi̠ d̠a̠ ed̠ia̠.
46 E ninguém podia lhe responder uma palavra; e a partir daquele dia ninguém mais ousou fazer perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.